محرم....حسین

محرم

باز این چه شورش است که در خلق عالم است

باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیست

این رستخیز عام که نامش محرم است

در بارگاه قدس که جای ملال نیست

سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است

حق، خریدار چنین کالاستی

هان غروب روز عاشوراستی ///کربلا پر شور و پر غوغاستی...

قتلگاه از خون هفتاد و دو تن/// موج زن چون لجه ی دریاستی...

کشتی بشکسته آل رسول /// غرقه در دریای بی پهناستی...

وه چه دریایی که موج خون او /// در گذر از گنبد میناستی...

نا خدا افتاده در گرداب خون /// بحر هستی سخت طوفان زاستی...

رفته از چرخ برین تاب و سکون/// در تزلزل توده غبراستی...

هر کجا پیداست آشوبی بزرگ /// هر طرف هنگامه ای برپاستی...

خیمه ها با حالتی افروخته /// کربلا را انجمن آراستی...

هر یکی زان خیمه های سوخته /// غم فزای عترت طاهاستی...

بانویی با قامتی هم چون کمان/// از دو چشم خویش خون پالاستی...

پیکر صد پاره خون خدا /// در میان کشته ها پیداستی...

پا نهاده در میان بحر خون /// گرم سیر کشته اعداستی...

دست بالا برده سوی آسمان /// در سخن با ایزد یکتاستی...

کاروان بار سفر بستهست و او /// فارغ از دنیا و مافیهاستی...

زینب آماده است از بحر وداع /// صحنه ای جانکاه و جانفرساستی...

گوید ای جان عزیز از جای خیز /// کاین وداع آخرین ماستی...

دیده چون باز کرد آن اخت الولی/// دید پیدا آن چه ناپیداستی...

اجتماعی دید گرد قتلگاه /// کز فغان شان محشری برپاستی...

اشک ریزان انبیا و اولیا/// در تحیر سید بطحاستی...

در یمینش مظهر کل جلال ///تیغ بر کف حضرت مولاستی..

در یسار حضرت ختمی مآب /// حضرت صدیقه زهراستی...

در کنار فاطمه زاری کنان /// مریم و آسیه و ساراستی...

نوح پیغمبر که شیخ ال انبیاست/// گرم آمنا و صدقناستی...

زین تجلی خرّ موسی صعقا /// کربلا در جلوه چون سیناستی..

آمده عیسی ز چرخ چارمین /// در کفش انجیل یوحناستی...

خون فشان گردیده چشم عرشیان/// اشک ریزان دیده حوراستی...

زینب از این پرده آمد در شگفت ///گفت گویا محشر کبراستی...

در بغل بگرفت زینب شاه را /// در تماشا عالم بالاستی...

قدسیان زین صحنه در جوش و خروش /// پر فضا از بانگ واویلاستی...

لیله الاسری بود یا رب! و یا /// قاب قوسین است و اوادنی ستی...

شد جدا یک قوس از قوس دگر /// این سخن کوتاه و پر معناستی...

کاروان سالار دشت کربلا /// عازم شام مصیبت زاستی...

شد بلند از قتلگه بانگ اذان ///وه چه خوش آوای روح افزاستی...

این صدای آشنا یا رب زکیست/// کاین چنین نغز و خوش و زیباستی...

دید می گوید اذان شاه شهید/// کاین سفر بس سخت و جان فرساستی...

هر کجا روی آوری تو کربلاست/// روز تو هم رنگ عاشوراستی...

یادگار خیمه های سوخته/// کربلایت شام محنت زاستی...

ای زبانت ذوالفقار مرتضی /// غم مخور پیروز بر اعداستی...

تو ببر کالای ما بهر فروش /// حق خریدار چنین کالاستی...

خون سرخم تا قیام منتقم /// گرم جوشش اندرین صحراستی...

محمد علی مجاهدی(پروانه)

حسین

زان یار دلنوازم شکریست با شکایت

گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت

در زلف چون کمندش ای دل مپیچ که انجا

سرها بریده بینی بی جرم وبی جنایت

حافظ

عارف وارسته شیخ جعفر مجتهدی

جناب آقای حسنی تعریف كردند:
روزی همراه بعضی از دوستان جهت زیارت آقای مجتهدی به قزوین رفتیم، محل سكونت ایشان منزل آقای حاج فتحعلی بود.
بعد از اینكه لحظاتی را در خدمتشان سپری كردیم، خطاب به جناب حاج فتحعلی فرمودند:

كاغذ و قلمی تهیه كنید تا یك دو بیتی درباره حضرت ابوالفضل (علیه‌السلام) بگویم

حاج علی آقا یك برگ كاغذ و قلمی به ایشان دادند.
پشت كاغذ مقدار اندكی خط خوردگی داشت، هنگامی كه آقا آنرا گرفته و مشاهده نمودند فرمودند:

اسم حضرت را بر روی كاغذ قلم خورده نمی‌نویسند.

این بیان و اظهار ایشان نشانگر نهایت ادب و احترام نسبت به اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) بود.
به هر حال حاج علی آقا فوراً كاغذی كاملاً تمیز مهیا نمودند، آنگاه آقای مجتهدی گفتند:

حضرت ولی عصر (ارواحنافداه) می‌فرمایند: هر كس با این دو بیت شعر متوسل به عمویم قمر منیر بنی هاشم حضرت عباس (علیه‌السلام) بشود حتما حاجتش برآورده خواهد شد،

و سپس شروع به خواندن بیت اول كردند و در فاصله بین بیت اول و دوم حدود نیم ساعت با شدت تمام می‌گریستند، آنگاه بیت دوم را خواندند و باز حدود نیم ساعت شدیداً گریه كردند، آنگاه دو بیتی را روی كاغذ نوشتیم كه عبارت بود از:

یادم زوفای اشجع الناس آید

وزچشم ترم سوده الماس آید

آید به جهان اگر حسین دگری

هیهات برادری چو عباس آید

حسین

امام حسین (علیه السلام) فرمودند:

اِعلَموا اَنَّ حَوائِجَ النّاسِ اِلَیکُم مِن نِعَمِ اللهِ عَلَیکُم، فَلا تَمَلُّوا النِّعَمَ فَتُحَوَّلَ اِلی غَیرِکُم؛
بدانید که نیازمندیهای مردم به شما، از نعمتهای الهی بر شماست. پس از این نعمتها خسته نشوید که هر آینه به سوی دیگران سوق یابد.

مرید پیر مغانم زمن مرنج ای شیخ

در آخرین سالی که مرحوم سید ضیاء الدین دری وعاظ شهیر تهران (١) در قید حیات بود، یک شب از دهه محرم (شب هشتم یا نهم) جوانی قبل از منبر از ایشان سؤال می کند که: مراد حضرت حافظ از این شعر چیست؟
مرید پیر مغانم زمن مرنج ای شیخ
چرا که وعده تو کردی، او بجا آورد
مرحوم دری می گوید: جواب این سؤال را در بالای منبر می دهم تا برای همه قابل استفاده باشد .

ایشان در فراز منبر قضیه نهی آدم ابوالبشر از خوردن گندم و داستان نان جوین خوردن امیرالمؤمنین (ع) را در تمام مدت عمر بیان می نماید، و حتی این که آن حضرت در تمام مدت عمر ابدا نان گندم نخورد و از نان جوین سیر نشد . و سپس می گوید:

مراد از شیخ در این بیت، حضرت آدم (ع) است که وعده نخوردن از شجره گندم را در بهشت داد ولی به آن وفا نکرد و از امر خداوند سرپیچی نمود و گندم را تناول کرد . و مراد از پیر مغان حضرت امیرالمؤمنین (ع) است که در تمام مدت عمر نان گندم نخورد، و وعده عدم تناول از شجره گندم را او ادا کرده و به اتمام رسانید .
این مجموع تفسیر این بیت بود که وی برسر منبر شرح داد و منبرش را خاتمه داد .

قبل از پایان سال، مرحوم دری فوت می کند; در سال بعد در دهه محرم در همان شبی که این جوان سؤال را از مرحوم دری می کند، وی را در خواب می بیند که: مرحوم دری به نزد او آمد و گفت: ای جوان! تو در سال قبل در چنین شبی از من معنی این بیت را پرسیدی و من آن طور پاسخ گفتم . اما چون بدین عالم آمده ام، معنی آن، به طور دیگری برای من منکشف شده است:

مراد از شیخ، حضرت ابراهیم (ع) و مراد از پیر مغان حضرت سید الشهداء (ع) است . مراد از وعده، ذبح فرزند است که حضرت ابراهیم بدان امر خداوند وعده وفا داد، اما حقیقت وفا را حضرت اباعبدالله الحسین (ع) در کربلا به ذبح فرزندش حضرت علی اکبر (ع) انجام داد .
فردای آن شب، این جوان در آن مجلس معمولی همه ساله مرحوم دری می آید و آن خواب خود را بیان می کند . (٢)

١. مرحوم آقا سید ضیاءالدین دری استاد علوم عقلی و از وعاظ شهیر تهران .
٢ کتاب روح مجرد، یادنامه حاج سید هاشم حداد، آیت الله سید محمد حسین حسینی تهرانی، ص ۴۸۳ و ۴۸۴ .

حسین

حسین

بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب

که علم کند به عالم شهدای کربلا را

اى که دل ها همه از داغ غمت غمگین است

وى که از خون تو صحراى بلا رنگین است

نرود یاد لب تشنه ات از خاطره ها

هر که را مى نگرم از غم تو غمگین است

صلَّی اللهُ عَلَیکَ یَا اَبَاعَبدِاللهِ الحُسَین يَا لَيْتَنِي كُنتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزًا عَظِيمًا

درود وسلام خداوند بر توباد ای حسین ای کاش من هم در کربلا در کنار شما بودم وبه رستگاری عظیم دست می یافتم

ای کاش ای کاش ای کاش ای کاش

ای کاش عشق را زبان سخن بود

يَا لَيْتَنِي كُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزًا عَظِيمًا

ای کاش ما هم در زمره شما بودیم وهمان طور که شما به رستگاری بزرگی رسیدید این رستگاری بزرگ نصیب ما هم میشد

این جمله قشنگ يَا لَيْتَنِي كُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزًا عَظِيمًا در قران امده است هرگاه کربلا رفتی چشمت که به قبر امام حسین ع که افتاد اگر بتوانی گریه کنی وسپس با اخلاص وارادت تمام بگویی يَا لَيْتَنِي كُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزًا عَظِيمًا ای کاش که من با شما بودم و به این فوز عظیم نایل می‌شدم. انگاه در ثواب شهدای کربلا شریک خواهی شد انشالله

اگر ميخواهيد در ثواب شهداي سيدالشهداء شريك باشيد، هرگاه حضرت را ياد كرديد بگوييد : يا ليتني كنت معكم فافوز فوزا عظيما. با توجه به اينكه من ميدانم آنقدر اخلاص ندارم كه اگر زمان حضرت بودم از اصحاب آن حضرت باشم، آيا باز هم بهتر است اين جمله را بگويید ؟؟ اری بگویید بهتر است

لذا در قران کریم جمله یا لیتنی ای کاش در هفت 7 مورد امده است وما باید قبل از مرگ این ارزوها را عملی کنیم تا حسرت این ارزوها را به گور نبریم ...

امام رضا ع ای پسر شیب اگر شاد میشوی که ثوابی مانند ثواب کسانی که با حسین شهید شدند برای تو باشد هر وقت به یادش افتادی بگو

يَا لَيْتَنِي كُنتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزًا عَظِيمًا ‎ای کاش با انها بودم تا به فوز عظیمی می رسیدم

اواب....

وَاذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوُودَ ذَا الْأَيْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ

وَوَهَبْنَا لِدَاوُودَ سُلَيْمَانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ ‎

وَاذْكُرْ عَبْدَنَا أَيُّوبَ إِنَّا وَجَدْنَاهُ صَابِرًا نِّعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ ‎

خوشا به حال بندگانی که در گذشته هم خوب بندگی کردند هم اواب بودند هر خطایی میکردند فورا به خداوند رجوع میکردند واز او عذر خواهی میکردند گناه خطا را نادیده نمی گرفتند با کوچکترین لغزشی به خداوند پناه میبردند مثل بچه ای که همواره خود را به مادر ش میچسباند تا از حمایت او برخوردار باشد هر لحظه خود را در سایه حمایت خداوند میدانستند وبه او پناه میبردند

در نگاه قرآن، «بازگشت» فقط یک رفتار مقطعی یا واکنشی به خطا نیست، بلکه نشانه‌ای عمیق از جهت دل انسان است؛ این‌که دل پس از رفتن، اشتغال و تجربه‌ی دنیا، به کجا و به سوی چه کسی برمی‌گردد.

در قرآن کریم، «بازگشت» تنها یک توصیه‌ی اخلاقی ساده نیست، بلکه نشانه‌ای روشن از جهت دل انسان است. این‌که دل انسان رو به کجاست و پس از لغزش، غفلت یا حتی اشتغال به دنیا، به کدام سو برمی‌گردد.

قرآن برای بیان این حقیقت، از دو واژه‌ی نزدیک اما متفاوت استفاده می‌کند: «توّاب و أوّاب».

شباهت ظاهری این دو کلمه ممکن است آن‌ها را یکسان جلوه دهد، اما دقت در آیات نشان می‌دهد که هرکدام به مرتبه‌ای خاص از ارتباط انسان با خدا اشاره دارند.

معنای کلمه «توّاب»

واژه‌ی «توّاب» از ریشه‌ی «توبه» گرفته شده و به معنای بازگشت بعد از خطاست. قرآن معمولاً این واژه را در جایی به کار می‌برد که سخن از لغزش، اشتباه و گناه است؛ آن‌جا که می‌فرماید: «إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ التَّوَّابِینَ» (بقره/۲۲۲).

توّاب کسی است که راه را گم کرده، اما در گم‌راهی نمی‌ماند. می‌ایستد، پشیمان می‌شود، خطایش را می‌پذیرد و آگاهانه به سوی خدا بازمی‌گردد. در این معنا، توبه نوعی درمان است؛ درمان زخمی که گناه بر جان انسان نشانده است. توّاب انسانی است که پس از سقوط، دوباره برمی‌خیزد و راه را از نو ادامه می‌دهد.

معنای کلمه «أَوّاب»

اما «أَوّاب» معنایی لطیف‌تر و عمیق‌تر دارد. این واژه از ریشه‌ی «أوب» به معنای بازگشت مکرر و پی‌درپی است؛ بازگشتی دائمی، نه مقطعی.

أَوّاب فقط کسی نیست که بعد از گناه برگردد، بلکه کسی است که دلش همواره در حال رجوع به خداست. به همین دلیل است که قرآن در وصف حضرت داوود(ع) نمی‌فرماید او بسیار توبه‌کننده بود، بلکه می‌گوید:

«نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ» (ص/۳۰)؛چه بنده‌ی شایسته‌ای، که همواره به سوی خدا بازمی‌گشت.

همچنین درباره‌ی اهل بهشت می‌فرماید: «هَٰذَا مَا تُوعَدُونَ لِکُلِّ أَوَّابٍ حَفِیظٍ» (ق/۳۲)؛ این وعده‌ی بهشت است برای هر بنده‌ای که بسیار بازگشت‌کننده و مراقب است.

در این آیه، «أَوّاب» در کنار «حفیظ» آمده؛ یعنی کسی که هم دلش دائم به سوی خدا بازمی‌گردد و هم مراقب امانت الهی در وجود خویش است.

برای فهم بهتر معنای «أَوّاب»، مثال زیبایی در معارف دینی بیان شده است: زنبور عسل. به زنبور عسل «أَوّاب» گفته‌اند، چون وارد گلستان می‌شود، از گل‌ها شهد می‌گیرد، اما گلستان او را در خود نگه نمی‌دارد. رنگ‌ها و عطرها مأموریتش را از یادش نمی‌برند. او دوباره به کندو بازمی‌گردد و حاصل تلاشش را می‌آورد. رفتن

دارد، اما ماندن ندارد.

انسان أَوّاب نیز همین‌گونه است. وارد دنیا می‌شود، کار می‌کند، تلاش می‌کند، از نعمت‌ها بهره می‌برد، اما دلش در دنیا اقامت نمی‌کند. هر وقت سرگرمی، غفلت یا اشتغال، دلش را اندکی از خدا دور کرد، سریع برمی‌گردد. اگر کسی رفت و در عالم ماند، دل بست و فراموش کرد، دیگر اوّاب نیست.

در این نگاه، اوّاب لزوماً انسانِ پرگناه نیست که توبه کند؛ بلکه انسانی است که حتی پس از غفلت‌های کوچک، پس از لحظه‌ای فراموشی، دلش آرام نمی‌گیرد مگر آن‌که دوباره رو به خدا کند. بازگشت او از جنس عشق است، نه فقط پشیمانی.

اگر توّاب کسی است که بعد از زمین خوردن بلند می‌شود،أَوّاب کسی است که نمی‌گذارد دلش زیاد از مسیر فاصله بگیرد.

ملاقات خدا حتمی است

فی وَصایا النَّبی صَلَّی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ وَسَلَّمَ لِعَبدِ اللهِ بنِ مَسعُودِ قالَ: یابنَ مَسعُودٍ قَصِّر اَمَلَک فَاِذا اَصبَحتَ فَقُل اِنِّی لا اُمسِی وَ اذا اَمسَیتَ فَقُل اِنّی لا اُصبِحُ وَ اعزِم عَلی مُفارَقَةِ الدُّنیا وَ اَحِبَّ لِقاءَ اللهِ وَ لا تَکرَه لِقائَهُ فَاِنَّ اللهَ یحِبُّ لِقاءَ مَن اَحَبَّ لِقائَهُ وَ یکرَهُ لِقاءَ مَن یکرَهُ لِقائَهُ

در سفارشات پیامبر اکرم صلَّی الله علیه و آله و سلَّم به عبدالله بن مسعود آمده است که فرمودند:

ای پسر مسعود! آرزوی خود را کوتاه کن و آن هنگام که صبح کردی، بگو: من امروز را به شب نمی رسانم، و آن هنگام که شب کردی، بگو: که من امشب را به صبح نمی رسانم و بیا و عزم خود را براین بگذار که تو از این دنیا و زندگی جدا می شوی. و ملاقات خداوند را دوست داشته باش و از دیدار خداوند گریزان و متنفّر مباش. به راستی که خداوند دوست دارد کسی را که دیدار خداوند را دوست داشته باشد و متنفّر است از کسی که از دیدارش متنفّر و گریزان است.[1]

يَا أَيُّهَا الْإِنسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ

إِنَّ الْإِنسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ

يَا أَيُّهَا الْإِنسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلَاقِيهِ

وَالْعَصْرِ ‎*‏ إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِي خُسْرٍ ‎*‏ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ

قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِلِقَاءِ اللَّهِ ۖ

اِنَّ الَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَاءَنَا وَرَضُوا بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَاطْمَأَنُّوا بِهَا وَالَّذِينَ هُمْ عَنْ آيَاتِنَا غَافِلُونَ أُولَٰئِكَ مَأْوَاهُمُ النَّارُ

وَاتَّقُوا اللَّهَ وَاعْلَمُوا أَنَّكُم مُّلَاقُوهُ ۗ

وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِ اللَّهِ وَلِقَائِهِ أُولَٰئِكَ يَئِسُوا مِن رَّحْمَتِي

مَن كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ اللَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللَّهِ لَآتٍ

اللَّهُ الَّذِي رَفَعَ السَّمَاوَاتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا ۖ ثُمَّ اسْتَوَىٰ عَلَى الْعَرْشِ ۖ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ ۖ كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُّسَمًّى ۚ يُدَبِّرُ الْأَمْرَ يُفَصِّلُ الْآيَاتِ لَعَلَّكُم بِلِقَاءِ رَبِّكُمْ تُوقِنُونَ

أَلَا إِنَّهُمْ فِي مِرْيَةٍ مِّن لِّقَاءِ رَبِّهِمْ أَلَا إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ مُّحِيطٌ ‎

بپآگاه باشید ، آنان در لقای پروردگارشان تردید دارند. آگاه باش که مسلماً او به هر چیزی احاطه دارد.

خوشا به سعادت کسی که یقین کند که روزی مولایمان خدای تبارک وتعالی را ملاقات خواهیم کرد ودر این دنیا به این ملاقات یقین داشته باشد وان را تکذیب نکند چون تکذیب این امر خسران ضرر زیادی در پی خواهد داشت وسعادت ما را تهدید میکند علی ع در دعای شعبانیه میفرماید

إِلٰهِى جُودُكَ بَسَطَ أَمَلِى، وَعَفْوُكَ أَفْضَلُ مِنْ عَمَلِى . إِلٰهِى فَسُرَّنِى بِلِقائِكَ يَوْمَ تَقْضِى فِيهِ بَيْنَ عِبادِكَ

((معبودم جود تو آرزویم را گسترده ساخت و عفو تو از عمل من برتری گرفت. معبودم، روزی که در آن بین بندگانت داوری می‌کنی، مرا به لقائت خوشحال کن ))

علی ع در خواست قشنگی از مولا ی خود خدای تبارک وتعالی میکند میفرماید خدایا در روز قیامت که روزحساب وکتاب بندگان تو است دلم را به ملاقات خودت خرسند وشاد کن یعنی دغدغه علی دران روز اعمال دنیوی نباشد بلکه ملاقات تو باشد

ببیند ائمه اطهار در دعاهای خود از خداوند چه چیزی طلب کرده اند امام سجاد ع در دعاهای خمسه عشره خود بخصوص در دعای المفتقرین از خداوند چه ارزوی قشنگی طلب میکند

إِلٰهِى كَسْرِى لَايَجْبُرُهُ إِلّا لُطْفُكَ وَحَنانُكَ ...وَغُلَّتِى لَايُبَرِّدُها إِلّا وَصْلُكَ،

وَلَوْعَتِى لَايُطْفِيها إِلّا لِقاؤُكَ، وَشَوْقِى إِلَيْكَ لَايَبُلُّهُ إِلّا النَّظَرُ إِلَىٰ وَجْهِكَ

معبودم، کمبودها ونقص هایم را جز لطف و محبتت جبران نکند و سوز سینه‌ام را جز وصل تو خنک نکند و آتش درونم را جز دیدارت خاموش نگرداند و بر حرارت شوقم به تو جز نگاه به جمالت زوال نپذیرد

امام سجاد چقدر زیبا با مولایمان درد دل کرده است وچه ارزوی های قشنگی طلب کرده است خدایا اتش دلم جز با ملاقات تو ولقای تو خاموش نمیشود واین اشتیاق دل من برای ملاقات تو تو جز با دیدن چهره نازنین تو ارام نمیشود

چیست ازین خوب‌تر، در همه آفاق کار؟

دوست برِ دوست رفت، یار بر یار

بدگمان نباشید

فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَن يَخَافُ وَعِيدِ

يَوْمَ نَقُولُ جَهَنَّمَ هَلْ مِن مَّزِيدٍ

أَيَحْسَبُ الْإِنسَانُ أَن يُتْرَكَ سُدًى

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ

فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَن يَخَافُ وَعِيدِ

وَنُفِخَ فِي الصُّورِ ۚ ذَٰلِكَ يَوْمُ الْوَعِيدِ

أَيَحْسَبُ الْإِنسَانُ أَن يُتْرَكَ سُدًى

وَالسَّلَامُ عَلَىٰ مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَىٰ

لِلَّذِينَ اِسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمُ الْحُسْنَىٰ

وَالسَّــــلَامُ عَلَىٰ مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَىٰ

آیا انسان گمان می‌کند بی‌هدف رها می‌شود؟!

و بر هر کس که از هدایت پیروی کند درود باد.

برای کسانی که پروردگارشان را اجابت کرده‌اند پاداش بس نیکوست

و بر هر کس که از هدایت پیروی کند درود باد.

خدا ترسی در عالم دنیا زیبنده است

خداترسی سر اغاز حکمت

فَاتَّقُوا اللَّهَ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ

فَاتَّقُوا اللَّهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ وَاسْمَعُوا وَأَطِيعُوا وَأَنفِقُوا خَيْرًا لِّأَنفُسِكُمْ

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ

وَتَخْشَى النَّاسَ وَاللَّهُ أَحَقُّ أَن تَخْشَاهُ ۖ

أَتَخْشَوْنَهُمْ ۚ فَاللَّهُ أَحَقُّ أَن تَخْشَــــــوْهُ

در زندگی ازهیچکس جز خداوند نترسید چون به فرموده علی ع بزرگترین گناه ترس است وخدای تبارک وتعالی مولای ما به همگان در قران که کلام اوست توصیه کرده است دوبار تاکید کرده است که اگر بخواهید از چیزی بترسید من به ترسیدن مستحق تر هستم

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُولَٰئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ ‎جَزَاؤُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ۖ رَّضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ ۚ ذَٰلِكَ لِمَنْ

خَشِيَ رَبَّهُ

لَوْ أَنزَلْنَا هَٰذَا الْقُرْآنَ عَلَىٰ جَبَلٍ لَّرَأَيْتَهُ خَاشِعًا مُّتَصَدِّعًا مِّنْ خَشْيَةِ اللَّهِ ۚ وَتِلْكَ الْأَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ

إِنَّ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِالْغَيْبِ لَهُم مَّغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ كَبِيرٌ

إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ

أَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ وَلَا يَكُونُوا كَالَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِن قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ الْأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ ۖ وَكَثِيرٌ مِّنْهُمْ فَاسِقُونَ

وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ ۚ أُولَٰئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ اِذَا فَرِيقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللَّهِ أَوْ أَشَدَّ خَشْيَةً ۚ أَتَخْشَوْنَهُمْ ۚ فَاللَّهُ أَحَقُّ أَن تَخْشَوْهُ

مَّا لَكُمْ لَا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقَارًا وَمَا لَكُمْ لَا تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَمَا مَنَعَ النَّاسَ أَن يُؤْمِنُوا إِذْ جَاءَهُمُ الْهُدَىٰ وَالسَّلَامُ عَلَىٰ مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَىٰ

قُلْ آمِنُوا بِهِ أَوْ لَا تُؤْمِنُوا ۚ إِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَيَقُولُونَ سُبْحَانَ رَبِّنَا إِن كَانَ وَعْدُ رَبِّنَا لَمَفْعُولًا

با خدا ترسی زندگی کنییم وخود را تماما به خدا تقدیم نماییم

کتاب مقدس

ترس خداوند آغاز حکمت است وشناخت ان قدوس بصیرت است

سلیمان نبی

اشعار ناب 1405

ارزشمندترین جاهایی که میشود در این دنیا حضور داشت نه بر بلندای قصرهاست

ونه در انبوه دارایی ها

بلکه در قلب کسی در دعای کسی ودر فکر کسی است

جایی که حضورت با عشق معنا میگیرد

بایادماندگار میشود با دعا ارامش می یابد وبا مهربانی ریشه میدواند

چه خوشبخت است کسی که خانه اش در دل ها است نامش بر لب دعاهاست

ویادش روشنایی ذهن وخاطر آدم هاست

قصر امل

بیا که قصر امل سخت سست بنیاد است

بیار باده که بنیاد عمر بر باد است

غلام همت آنم که زیر چرخ کبود

زهر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد است

چه گویمت که به میخانه دوش مست وخراب

سروش عالم غیبم چه مژده دادســــــــــــت

که ای بلند نظر شاهباز سدره نشین

نشیمن تو نه این کنج محنت آبادست

ترا زکنگره عرش میزنند سفیر

ندانمت که در این دامگه چه افتادست

نصیحتی کنمت یادگیر در عمل آر

که این حدیث زپیر طرقتم یاد است

مجو درستی عهد از جهان سست نهاد

که این عجوزه عروس هزار داماد است

رضا به یار بده وز جبین گره بگشای

که بر من وتو در اختیار نگشادست

نشان عهد ووفا نیست در تبسم گل

بنال بلبل بیدل که جای فریاد است

حسد چه میبری ای سست نظم بر حافظ

قبول خاطر ولطف سخن خدا دادست

بشنو این نکته

بشنو این نکته که خود را زغم آزاده کنی

خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی

آخر الامر گل کوزه گران خواهی شد

جان من فکر سبو باش که پر از باده کنی

خاطرت کی رقم فیض پذیرد هیهات

مگر از نقش پراکنده ورق ساده کنی

کار خود گر به کرم بازگذاری جانا

ای بسا عیش که با بخت خداداده کنی

تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف

مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی

بار امانت

دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

گل آدم بسرشتند وبه پیمانه زدند

ساکنان حرم ستر عفاف ملکوت

با من راه نشین باده مستانه زدند

آسمان بار امانت نتوانست کشید

قرعه فال به نام من دیوانه زدند

جنگ هفتاد ودوملت همه را عذر بنه چون

ندیدند حقیقت ره افسانه زدند

فاش میگویم

فاش میگویم از گفته خود دلشادم

بنده عشقم و ازهردو جهان آزادم

طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق

که در این دامگه حادثه چون افتادم

من ملک بودم فردوس برین جایم بود

آدم آورد در این دیر خراب آبادم

سایه طوبی دلجویی حور ولب جوی

به هوای سر کوی تو برفت از یادم

نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار

چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

کوکب بخت مرا هیچ منجم نشناخت

یارب از مادر گیتی به چه طالع زادم

پاک کن چهره مارا به سر زلف زاشک

ورنه این سیل دمادم ببرد بنیاد م

تا شدم حلقه به گوش در میخانه عشق

هردم آید غمی از نو به مبارکبادم

عاشقان

من نه آن رِندم که تَرک شاهد وساغر کنم

توبه از می وقت گل دیوانه باشم گر کنم

من که دارم در گدایی گنج سلطانی بدست

کی طمع در گردش گردون دون پرور کنم

عاشقان را گر در آتش می پسندت لطف دوست

تنگ چشمم گر نظر در چشمه کوثر کنــــــــــــــم

مرغ چمن

صبحدم مرغ چمن با گل نو خاسته گفت

ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

گل بخندید که از راست نرنجیم ولی

هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت

اسرار عشق ومستي

بامدعی مگویید اسرار عشق ومستی

تا بی خبر بمیرد در دردخود پرستی

عاشق شو ارنه روزی کار جهان سر آید

نا خوانده نقش مقصود از کارگاه هستی

مرا گر تو بگذاری ای نفس طامع

بسی پادشاهی کنم در گدایی

بیاموزمت کیمیای سعادت

زهم صحبت بد جدایی جدایی

خرما نتوان خوردن از این خار که کِشتیم

دیبا نتوان کردن از این پشم که رِشتیم

ما کُشتهٔ نفسیم و بس آوخ که برآید

از ما به قیامت که چرا نفس نکُشتیم

پیری و جوانی پی هم چون شب و روزند

ما شب شد و روز آمد و بیدار نگشتیم

چون مرغ برین کنگره تا کی بتوان خواند

یک روز نگه کن که برین کنگره خشتیم

فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَىٰ ‎﴿٣٤﴾‏ يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنسَانُ مَا سَعَىٰ ‎﴿٣٥﴾‏ وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ‎﴿٣٦﴾‏ فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ‎﴿٣٧﴾‏ وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا ‎﴿٣٨﴾‏ فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَىٰ ‎﴿٣٩﴾‏ وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَىٰ ‎﴿٤٠﴾‏ فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَىٰ

عاشقی جرم قشنگیست مرا دار نزن
شده ام عاشق تو، عشق مرا جار نزن

ای که از راز دل عاشق من با خبری
عشق پنهان مرا تهمت انکار نزن

باد بهار میوزد

باد بهار می وزد باده خوش گوار کو

مُُردم از این هوس ولی قدرت واختیار کو

هر گل نو زگلرخی یاد همی دهد ولی

گوش سخن شنو کجا دیده اعتبار کو

غم

دمی باغم دمی با غم به سر بردن جهان یکسر نمی ارزد

زهی سجاده تقوی که یک ساغــــــــــــــــر نمی ارزد

شکوه تاج سلطانی که بیم جان درودرج است

کلاهی دلکش است اما به ترک سر نمـــــــی ارزد

چوحافظ در قناعت کوش وازدنیای دون بگذر

که یک جو منت دونان دو صد من زر نمـــی ارزد

دایره قسمت

جام می وخون دل هر یک به کسی دادند

در دایره قسمت اوضــــــــــــــــــــــاع چنین باشد

درکارگلاب وگل حکم ازلــــی این بود

کان شاهد بازاری وین پرده نشین باش

غمناک نباید بود از طعن حسود ای دل

شاید که چو وابینی خیر تو در این باشد

توبه فرمایان

واعظان کاین جلوه در محراب ومنبر میکنند

چون به خلوت میروند آن کار دیگر میکنند

مشکلی دارم زدانشمند مجـــــلس باز پرس

توبه فرمایان چرا خود توبه کمــــتر میکنند

گوییا باور نمیدارند روز داوری

کاین همه قلب ودغل در کــــار داور میکنند

خانه خالی کن دلا تا منزل سلطان شود

کاین هوسناکان دل وجان جای لشکر میکنند

صبحدم از عرش می آید خروشی عقل گفت
قدسیان گویی که شعر حافــــظ از بر میکنند

یوسُــــف گمــــگشته
یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور
کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور
این دل غمدیده حالش به شود دل بد مکن
وین سر شوریده باز اید به سامان غم مخور
دور گردون گردوروزی برمراد مانرفت
دایما یکسان نباشـــــــد حال دوران غم مخور
گربهار عمر باشــــــــــد باز برتخت چمن
چتر گل بر سر کشی ای مرغ خوشخوان غم مخور
ای دل گر سیل فنا بنیاد هستی بر کند
چون ترانوح است کشتیبان زطوفان غم مخور
هان مشو نومید چون واقف نیی از سر غیب
باشد اندر پرده ؟ بازی های پنهان غم مخور
در بیابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدم
سرزنش ها گر کندخار مغیلان غم مخور
گر چه منزل بس خطرناک است ومقصد بس بعید
هیچ راهی نیست کان رانیست پایان غم مخور
حافظا در کنج فقر خلوت شبهای تار
تابود وردت دعا ودرس قرآن غم مخور

صحبت گل
باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش
بر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش
ای دل اندر بند زلفش از پریشانی منال
مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش
رند عالم سوز را با مصلحت بینی چکار
کار شاه است انکه تدبیر وتامل بایدش
تکیه بر تقوی ودانش در طریقت کافری ست
راهرو گر صد هنر دارد توکل بایـــــــدش

شراب تلخ.....
شراب تلخ میخواهم که مرد افکن بود زورش
که تا یک د م بیاسایم زدنیا وشر وشــــــورش
کمند صیدبهرامی بیفکن جام مـــــــــــی بردار
که من پیموده این صحرا؟ نه بهرام است ونه گورش
نظر کردن به درویشان منافی بزرگی نیست
سلیمان با چنان حشمت نظرها بود بامورش
کمند صید بهرامی بیفکن جام می بــــــــــــردار
که من پیموده ام دنیا ؟نه بهرام است ونه گورش

دل....الله دل سراپرده محبت اوست

الله

الله

الله

روا بود که گریبان زهجر پاره کنم

دلم هوای تو کرده بگو چه کاره کنم

گرچه بری ست از ملال ذات ذوالجلال

او در دل است هیچ دلی نیست بی ملال

در دیده ودل از دل واز دیده جدایی

بی جایی و چون مینگرم در همه جایی

نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار

مطرب بزن این پرده به آهنگ رسایی

ماییم ودل وآرزوی یار ودگر هیچ

قاصد برسان مژده دیدار ودگر هیچ

دل سراپرده محبت اوست
گردنم زیر بار منت اوست

هر چه دارم ز یمن همت اوست
فکر هر کس به قدر همت اوست

دور مجنون گذشت و نوبت ماست
هر کسی پنج روز نوبت اوست

ای که پنجاه رفت و در خوابی

مگر این پنج روزه دریابی

تا درین گله گوسفندی هست

ننشیند فلک ز قصابی

خفتنت زیر خاک خواهد بود

ای که در خوابگاه سنجابی

به چه مشغول کنم دیده ودل را که مدام

دل ترا میطلبد دیده ترا میجوید

ز دست دیده و دل هر دو فریاد

که هر چه دیده بیند، دل کند یاد

بسازم خنجری نیشش ز پولاد

زنم بر دیده تا دل گردد آزاد

الله

اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من
دل من داند و من دانم و دل داند و من
خاک من گل شود و گل شکفد از گل من
تا ابد مهر تو بیرون نرود از دل من

الله

یکباره مکش از کف ما زلف دو تا را

لن اقدر فی هجرک صبرا وقرارا

الله

هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ

از یمن دعای شب وورد سحری بود

اوقات خوش ان بود که با دوست بسر رفت

باقی همه بی حاصلی وبی خبری بود

الله

آتش سوزان نکند با سپند

آنچه کند دود دل درد مند

الله.....مدح مولی در جوار کعبه

الله

دوست دارم در جوار کعبه باشم ومولایم را اینگونه خطاب قرار بدهم

إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ

اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ

رَبُّنَا رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ

رَبُّ الْمَشْرِقَيْنِ وَرَبُّ الْمَغْرِبَيْنِ

أَلَا إِنَّ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ

يَسْأَلُهُ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ يَا مَنْ لاَ يَشْغَلُهُ سَمْعٌ عَنْ سَمْعٍ يَا مَنْ لاَ يُغَلِّطُهُ اَلسَّائِلُونَ وَ يَا مَنْ لاَ يُبْرِمُهُ إِلْحَاحُ اَلْمُلِحِّينَ

أَذِقْنِي بَرْدَ عَفْوِكَ وَ حَلاَوَةَ رَحْمَتِكَ وَ مَغْفِرَتِكَ.

اللَّهُمَّ یا فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ویاعَالِمَ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ أَنتَ وَلِيِّي فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ ۖ تَوَفَّنِي مُسْلِمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ

أَفِي اللَّهِ شَكٌّ فَاطِرِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَٰذَا بَاطِلًا سُبْحَانَكَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ

الرَّحْمَٰنُ* عَلَّمَ الْقُرْآنَ ‎*‏ خَلَقَ الْإِنسَانَ ‎* عَلَّمَهُ الْبَيَانَ وَالْأَرْضَ وَضَعَهَا لِلْأَنَامِ كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ*‏ وَيَبْقَىٰ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ

تَبَارَكَ اسْمُ رَبِّكَ ذِي الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ ۚ لَهُ الْحُكْمُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ

سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ * وَسَلَامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ ‎* وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ

فَلِلَّهِ الْحَمْدُ رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَرَبِّ الْأَرْضِ رَبِّ الْعَالَمِينَ * وَلَهُ الْكِبْرِيَاءُ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ

فَسُبْحَانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ

فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ لَا بِشَیْ ءٍ مِنْ آلَائِکَ رَبِّ أُکَذِّبُ» فلک الحمد ولک شکر إِلٰهِى فَلَكَ الْحَمْدُ أَبَداً أَبَداً دائِماً سَرْمَداً يَزِيدُ وَلَا يَبِيدُ كَما تُحِبُّ وَتَرْضىٰ

فَلَكَ الْحَمْدُ يَا رَبِّ مِنْ مُقْتَدِرٍ لَايُغْلَبُ، وَ یا ذِى أَناةٍ لَايَعْجَلُ، صَلِّ عَلىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍاللهم اجْعَلْنِى لِنَعْمائِكَ مِنَ الشَّاكِرِينَ، وَلِآلائِكَ مِنَ الذَّاكِرِينَ؛وَارْحَمْنِى بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ؛

اَلْحَمْدُ لِلِه مِنْ اَوَّلِ الدُّنْیا إِلی فَنائِها وَ مِنَ الآخِرَةِ إِلی بَقائِها. اَلْحَمْدُلِلهِ عَلی کُلِّ نِعْمَة، اَسْتَغْفِرُ الله مِنْ کُلِّ ذَنْبٍ وَ اَتُوبُ إِلَیْه، وَ هُوَ اَرْحَمُ الرّاحِمینَ

گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت

«شهید محمد بروجردی نقل می‌کرد که بچه بودم؛ وضعیت مالی خوبی نداشتیم؛ همه بچه‌ها لباس‌های تمیز و نو داشتند اما ما امکاناتی نداشتیم؛ به مادر گفتم کفش و کلاه و لباس می‌خواهم اما مادرم در تنگنا بود و نپذیرفت.

با این درخواست من مادر ناراحت شد؛ من هم با همان حالت گریه خوابیدم و امیرالمؤمنین علی (ع) را به خواب دیدم؛ ایشان فرمودند: پسرم چرا مادر را ناراحت می‌کنی، او نمی‌تواند و در تنگنا است؛ بعد از این هر چه خواستی از خودم بخواهید.

شهید بروجردی در ادامه می‌گفت بعد از اینکه بیدار شدم از زمان کودکی تا الان(10 روز قبل از شهادتش) هیچ رقبتی به دنیا پیدا نکردم».

2-گرنکته دان عشقی بشنو تو این حکایت

*مرحوم استاد حافظیان میفرمود در زمان پهلوی دربار به همه شعرا گفته بود که شعر در مدح شاه وایران بگویند یکی از انها هم عارف وشاعر کم نظیر آیت الله الهی قمشه ای بود واز ایشان نیز این کار را خواسته بودند اما این مرد عارف در جواب ان نامه زیبا سروده بود

جهان کشور من خدا شاه من

نـداند جز این قلب آگـــاه من

حکایت شاعر عالم وفقیر اهل نجف

آیت الله مهدی الهی قمشه ای میفرمود عالمی از علمای نجف که شاعرزبر دستی بود وبه دوزبان فارسی وعربی تسلط کامل داشت در حرم مطهر علی ع نشسته بود دید یک نفر از عوام آمد جلوی ضریع وخطاب به مولا علی این شعر را خواند

شمع میسازم برایت یا امیرالمومنیین

قد این گلدسته هایت یا امیرالمومنین

به محض اینکه مرد عوام این شعر را گفت یک قندیل بسیار قیمتی طلا که هدیه یکی از پادشاهان است پاره شد وبه پایین افتاد وآن مرد آن را گرفت خدمه حرم امدند وان را از ان مرد گرفتند ودوباره نصب کردند مجددا پایین افتاد ودر دامن ان مرد افتاد خدمه شک نکردند که هدیه وعطای امیر المومنیین ع به آن شخص است امدند وبا پول نذر حرم ان را از او خریدند ودوباره نصب کردند ودیگر پایین نیفتاد

ان مرد عالم وشاعر سری تکان داد وگفت عجب ما تا تا بحال ضرر کردیم این قدر در فقر بسر بردیم عقلمان نرسید که یک قصیده ای برای حضرت امیر بگوییم ومانیز صله ای دریافت کنیم لذا همان شب یک غزل بسیار عالی در مدح مولا علی سرود وفردا با صدای رسا وعالی ان را در مقابل ضریع خواند دید خبری نیست گفت شاید حضرت این غزل را نپسندیده است لذا قصیده بلندی دیگر آماده کرد وفردا در حرم ان را خواند پی در پی شعر در مدح مولا علی میگفت هیچ خبری نبود آخر الامر عصبانی شد وبا عصبانیت در حرم فرمود

((یا علی اگر بگویی اول مسلمان بودم قبول اگر بگویی داماد پیغمبر بودم قبول اگر بگویی فاتح خیبر بودم قبول ..

ولی ذوق شعری نداشته ای اخر آن چه شعری بود که بابت ان قندیل دادی ولی برای شعر من چیزی ندادی قهر کرد واز حرم بیرون رفت ))

در همان شب حضرت امیر را در خواب دید در حالی که لبخند بر لبانش نقش بسته بود حضرت به اوفرمود ( آن مرد عامی آن شعر را برای خدا گفته بود ولی تو به خاطر عطا گفتی )) فرق شعر تو با او این بود ولی چون تاکنون کسی از در خانه ما دست خالی نرفته است این نیم بیت را یاد بگیر ((به آسمان رود وکار آفتاب کند))

وبرو هندوستان یکی از شعرای شیعی وثروتمند آنجابیتی در مدح ما سروده ودر مصرع دوم آن درمانده شده است چون نذر کرده که نصف ثروتش را به کسی بدهد که مصرع دوم آن بیت را بگوید به او بگو تا مصرع اول را بگوید تو در جواب این نیم بیت را بگو وجایزه خود را دریافت کرد وی به هندوستان رفت وآن مرد را پیدا کرد وجریان خواب خود را به ان مرد گفت آن مرد بیت اول را گفت

به ذره گر نظر لُطف ؟ بُو تراب کند

به آسمان رود وکار آفتـــــــــاب کند

آن مرد چون دید که شعرش مورد قبول حضرت واقع شده نصف ثروت خود را به آن مرد فقیر عطاکرد

حل مشکل هادی دین معنی ام الکتاب

یا علی یا ایلیا یا بوالحسن یا بوتراب

حل مشکل سرور دین شافع یوم الحساب

یا علی یا ایلیا یا بوالحسن یا بوتراب

عَلیٌّ حُبُّه جُنَّة

قَسیمُ النّارِ و الجَنَّة

وَصیُّ المصطفی حَقّاً

إمامُ الإنسِ و الجِنَّة

علیٌّ حُبُّه جُنَّة شعری در مورد جایگاه و فضایل امام علی(ع) که به محمد بن ادریس شافعی، از فقهای چهارگانه اهل‌سنت، منسوب است. این شعر چهار مصرع دارد و به مصونیت از آتش به واسطه محبت علی(ع) و تقسیم بهشت و جهنم توسط او اشاره می‌کند. وصایت بر حق امام علی(ع) و امامت او نسبت به انسان‌ها و اجنه، بخش دیگری از محتوای این شعر است. به غیر از شافعی، از افراد دیگری به عنوان سرایندگان این دوبیتی یاد شده است.

علی، دوستی‌‏اش حفاظ است

او تقسیم‌‏کننده دوزخ و بهشت است.

او وصی بر حق حضرت مصطفی(ص)

و امام انس و جن است.[۲]

در مصراع اول، به جُنَّة بودن محبت امام علی(ع) اشاره شده‌ است. جنة در لغت به‌معنای سلاح[۳] یا سپر[۴] است که از شخص محافظت می‌کند. برخی این واژه را به‌معنای هر چیزی دانسته‌اند که از انسان محافظت می‌کند.[۵]

مضمون مصرع اول یعنی مصونیت از آتش به سبب محبت امام علی(ع) در روایاتی از پیامبر اسلام(ص) در منابع شیعی[۶] و اهل‌سنت[۷] نقل شده است. البته این مطلب به نقل از عمر بن خطاب هم بیان شده است[۸] و در برخی از مصادر، شعری را بدین مضمون به خلیفه دوم منتسب ساخته‌اند.[۹]

تقسیم بهشت و جهنم توسط امام علی(ع) نیز در احادیث رسول خدا(ص) درباره امام علی(ع)[۱۰] و در گفته‌های خود امام علی[۱۱] و دیگر ائمه[۱۲] نقل شده است. چنان‌که این مطلب در منابع اهل‌سنت نیز انعکاس یافته[۱۳] و برخی همچون ابن‌ابی‌الحدید در شرح نهج‌البلاغه آن را مستفیض دانسته‌اند.[۱۴] و گفته شده که ابن‌حنبل از این مسئله دفاع کرده است

وَلِلَّهِ الْمَثَلُ الْأَعْلَىٰ...

اِتَّبِعُونِ أَهْدِكُمْ سَبِيـــلَ الرَّشَادِ

مَّثَلُ الَّذِينَ كَفَرُوا ۖ أَعْمَالُهُمْ كَرَمَادٍ

مرا پیروی کنیید تا شما را به راه راست هدایت کنم

زیرا مثل اعمال کافران چون خاکستری در برابر باد است

وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمَالُهُمْ كَسَرَابٍ

وَإِنَّ لِلْمُتَّقِينَ لَحُسْنَ مَآبٍ ‎

قُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ هُوَ الْحَيُّ

قَد تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ

مولی من ....

بَلِ اللَّهُ مَوْلَاكُمْ وَهُوَ خَيْرُ النَّاصِرِينَ ‎

فَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَوْلَاكُمْ نِعْمَ الْمَوْلَىٰ وَنِعْمَ النَّصِيرُ

وَاعْتَصِمُوا بِاللَّهِ هُوَ مَوْلَاكُمْ فَنِعْمَ الْمَوْلَىٰ وَنِعْمَ النَّصِيرُ ‎

وَاللَّهُ مَوْلَاكُمْ وَهُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ

قل....بگو

برای اینکه به این ایه عمل بکنیید قبل از تکبیرالاحرام نماز های یومیه دعای توصیه شده از حضرت مهدی رابخوانیید

دعای افتتاح نماز منصوب به امام زمان ع قبل از نماز

إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ حَنِيفًا مُسلِما عَلی مِلَةِ اِبراهیمَ وَدینِ مُحمَد وَهَدیَ اَمیرَالمُومنینَ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ‎لَا شَرِيكَ لَهُ وَبِذَٰلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَامِنَ الْمُسْلِمِينَ اَللهُمَ الاجعَلنی مِنَ المُسلِمینَ اَعُوذُ بِاللهِ سَمیعُ العَــــلیم مِنَ الشَیطانِ رَجیم

الله .....ایا به خدا شک دارید

أَفِي اللَّهِ شَكٌّ فَاطِرِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ

أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ

يَدْعُوكُمْ لِيَغْفِرَ لَكُم مِّن ذُنُوبِكُمْ

إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ إِنَّهُ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ عَلَّامُ الْغُيُوبِ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَىٰ عَمَّا يَصِفُونَ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَىٰ عَمَّا يُشْرِكُونَ

سُبْحَانَهُ وَتَعَالَىٰ عَمَّا يَقُولُونَ عُلُوًّا كَبِيرًا سُبْحَانَهُ ۖ هُوَ اللَّهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ

هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلَامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ

هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ ۖ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَىٰ ۚ يُسَبِّحُ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ

سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ*‏ وَسَلَامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ *‏ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ

فَلِلَّهِ الْحَمْدُ رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَرَبِّ الْأَرْضِ رَبِّ الْعَالَمِينَ *‏ وَلَهُ الْكِبْرِيَاءُ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ

قُلْ مَن رَّبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ

قُلِ اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ ‎

اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ وَكِيلٌ ‎

ذَٰلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ ۖ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ فَاعْبُدُوهُ ۚ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ وَكِيلٌ لَّا تُدْرِكُهُ الْأَبْصَارُ وَهُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصَارَ ۖ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ

نیکوکاران.....

وَأَنفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ

وَلَا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ ۛ

وَأَحْسِنُوا ۛ

إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ

زندگی اجنماعی ...جامعه

متن حكايت

زندگی خار پشتی جامعه

زمستان بسيار سختي بود. آن قدر سرد بود كه برخي از حيوانات جنگل يخ زده بودند. برخي حيوانات كه گروهي زندگي مي كردند دور هم جمع شده بودند زيرا با اين روش مي توانستند بهتر خود را گرم كنند و خود را از مرگ حتمي نجات دهند. خارپشت ها هم خواستند از اين روش استفاده كنند اما با خارهايشان يكديگر را زخمي مي كردند. بايد تصميم مي گرفتند؛ يا خارهاي دوستان را تحمل كنند يا از سرما يخ بزنند.

خارپشت ها آموختند كه زخم هاي كوچك ناشي از همزيستي را بپذيرند چون گرماي وجود دوستانشان مهمتر بود و اين چنين بود كه توانستند زنده بمانند.

حکایت ما ادمیان همان حکایت خار پشت ها است ما در کنار هم زنگی میکنییم همسایه هستیم هر انسانی خار هایی از خصلت های بد در وجود دارد اما ما باید برای همزیستی در کنار یکدیگر باید درد والم این خار ها را بپذیریم وبردباری داشته باشیم

Story text

Life on the back burner of society

The winter was very hard. It was so cold that some of the forest animals were frozen. Some animals that lived in groups had gathered together because this way they could warm themselves better and save themselves from certain death. The hedgehogs also wanted to use this method, but they hurt each other with their quills. They had to decide; either endure the quills of their friends or freeze to death.

The hedgehogs learned to accept the small wounds of coexistence because the warmth of their friends was more important, and that's how they were able to survive.

The story of us humans is the same as the story of the thorns. We are neighbors, we are neighbors, every human being has thorns of bad qualities, but in order to coexist with each other, we must accept the pain and suffering of these thorns and have patience.

در این چمن گُلِ بی خار کس نچید آری

چراغِ مصطفوی با شرارِ بوالهبی است

هرکه ما را یاد کرد، ایزد مر او را یار باد

هرکه ما را خوار کرد، از عمر برخوردار باد

هرکه اندر راه ما خاری فکند از دشمنی

هر گلی کز باغ وصلش بشکفد بی خار باد

در دو عالم نیست ما را با کسی گرد و غبار

هرکه ما را رنجه دارد، راحتش بسیار باد

الله...فرمان خدا

هیچ برگی برنیفتد از درخت

بی قضاء وحکم و آن سلطان بخت

از دهان لقمه نشد سوی گلو

تا نگوید لقمه را حق اُدخُلُوا

مولانا

هُوَ الَّذِي يُرِيكُمْ آيَاتِهِ مَا يُجَادِلُ فِي آيَاتِ اللَّهِ إِلَّا الَّذِينَ كَفَرُوا

فَالْحُكْمُ لِلَّهِ الْعَلِيِّ الْكَبِيرِ

وَاللَّهُ يَحْكُمُ لَا مُعَقِّبَ لِحُكْمِهِ ۚ

إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ ۖ

يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّمَا بَغْيُكُمْ عَلَىٰ أَنفُسِكُم ۖ ای مردم، سرکشی شما فقط به ضرر خود شماست.

دَر دایِرِهٔ قِسْمَت، ما، نُقْطِهٔ تَسْلیمیم

لُطْف، آن‌چه تو اَنْدیشی؛ حُکْم، آن‌چه تو فَرمایی

هـر لـحظـه كه تســـــــلـيـمـم در كارگه تقدير

آرامتر از آهو ،بي بــــــــاك تر از شيــــــرم

هر لحظه كه مي كوشم در كار كنم تدبير

رنـــج از پي رنــــج آيد ،زنجيــر پي زنجيـر

ده فرمان

اولین حکم 1-أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّـهَ
إِلَى اللَّـهِ مَرْجِعُكُمْ

2-وَقَضَىٰ رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِیَّاهُ وَبِالْوَالِدَیْنِ إِحْسَانًا

ۚوَوَصَّیْنَا الْإِنسَانَ بِوَالِدَیْهِ حُسْنًا ۖ

وَوَصَّیْنَا الْإِنسَانَ بِوَالِدَیْهِ إِحْسَانًا ۖ

3-وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِیرًا إِنَّ الْمُبَذِّرِینَ كَانُوا إِخْوَانَ الشَّیَاطِینِ ۖ وَكَانَ الشَّیْطَانُ لِرَبِّهِ كَفُورًا

4-وَلَا تَقْرَبُوا الزِّنَىٰ ۖ

5-ولَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِی حَرَّمَ اللَّـهُ إِلَّا بِالْحَقِّ...مَن قَتَلَ نَفْسًا بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِي الْأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعًا

6-وَلَا تَقْرَبُوا مَالَ الْیَتِیمِ

7-أَوْفُوا بِالْعَهْدِ ۖ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْئُولًا

8-إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ رِجْسٌ مِّنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ يَسْأَلُونَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِ ۖ قُلْ فِيهِمَا إِثْمٌ كَبِيرٌ إِنَّمَا يُرِيدُ الشَّيْطَانُ أَن يُوقِعَ بَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ فِي الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِ

9-وَلَا تَقْفُ مَا لَیْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ ۚ

10-وَلَا تَمْشِ فِی الْأَرْضِ مَرَحًا ۖ إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُسْتَكْبِرِينَ

ای پروردگاری که مالک اسمانها وزمین هستی ای خدایی که مکان ها ترا در بر نمیگیرند نام تو مقدس باد ملکوت تو بیاید اراده تو چنانچه در اسمانها نافذ وجاری است در زمین به انجام برسد ای پروردگاری که جلال وجبروت تو جاودانه از ان توست

الواحد....قَالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَدًا سُبْحَانَهُ هُوَ الْغَنِيُّ

إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي مَنْ هُوَ كَاذِبٌ كَفَّارٌ

سُبْحَانَــــــــهُ ۖ هُوَ اللَّهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ

قَالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَدًا سُبْحَانَهُ هُوَ الْغَنِيُّ

وَلَدَ اللَّهُ وَإِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ

لَّقَدْ كَفَرَ الَّذِينَ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ ثَالِثُ ثَلَاثَةٍ ۘ وَمَا مِنْ إِلَٰهٍ إِلَّا إِلَٰهٌ وَاحِدٌ

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنزَلَ عَلَىٰ عَبْدِهِ الْكِتَابَ وَلَمْ يَجْعَل لَّهُ عِوَجًا ۜ وَيُنذِرَ الَّذِينَ قَالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَدًا

مَّا لَهُم بِهِ مِنْ عِلْمٍ وَلَا لِآبَائِهِمْ ۚ كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ ۚ إِن يَقُولُونَ إِلَّا كَذِبًا

قَالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَدًا سُبْحَانَهُ هُوَ الْغَنِيُّ

أَتَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ ‎﴿٦٨﴾‏ قُلْ إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ لَا يُفْلِحُونَ

لا اِلهَ اِلاَّ اللهُ الجَلیلُ الجَبار، لااِلهَ اِلاَّاللهُ الواحِدُ القَهّارُ ، لا اِلهَ الاَّاللهُ العَزیزُ الغَفّار
لااِلهَ اِلاَّ اللهُ الکَریمُ السَتّار،لا اِلهَ اِلاَّ اللهُ الکَبیرُ المُتَعال

لا اله الا اللهُ اُفنی بِها عُمری

با لا اله الا الله عمر خود را تمام می كنم

لا اله الا اللهُ اَدخُل بِها قَبری

با لا اله الا الله داخل قبر میشوم

لا اله الا اللهُ اَخلُوا بِها وَحدی

با لا اله الا الله در قبر انس و الفت میگیرم

لا اله الا اللهُ اُلقی بِها رَبی

با لا اله الا الله در قیامت به ملاقات پروردگارم می شتابم

لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ عَدَدَ اللَّيَالِي وَ الدُّهُورِ

لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ عَدَدَ أَمْوَاجِ الْبُحُورِ

لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ وَ رَحْمَتُهُ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ

لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ عَدَدَ الشَّوْكِ وَ الشَّجَرِ

لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ عَدَدَ الشَّعْرِ وَ الْوَبَرِ

لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ عَدَدَ الْحَجَرِ وَ الْمَدَرِ

لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ عَدَدَ لَمْحِ الْعُيُونِ

لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ فِي اللَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ وَ الصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ

لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ عَدَدَ الرِّيَاحِ فِي الْبَرَارِي وَ الصُّخُورِ

لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ مِنَ الْيَوْمِ إِلَى يَوْمِ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ.

لا اِلهَ اِلا اللَّهُ حَقّاً حَقّاً لا اِلهَ اِلا اللَّهُ

معبودى جز خدا نيست به راست به راست، معبودى جز خدا نيست

ايماناً وَ تَصْديقاً لا اِلهَ اِلا اللَّهُ عُبُودِيَّةً وَرِقّاً

مى ‏گويم از روز ايمان و باور معبودى جز خدا نيست، مى‏ گويم از روى بندگى و معبوديت

اللَّهُمَّ إِنِّي أَطَعْتُكَ فِي أَحَبِّ الْأَشْيَاءِ إِلَيْكَ وَ هُوَ التَّوْحِيدُ وَ لَمْ أَعْصِكَ فِي أَبْغَضِ الْأَشْيَاءِ إِلَيْكَ وَ هُوَ الْكُفْرُ

خدايا!تو را در محبوبترين چيزها نزدت كه يگانه ‏پرستى است اطاعت نمودم،و تو را در مبغوض‏ترين چيزها كه كفر است نافرمانى نكردم

فَاغْفِرْ لِي مَا بَيْنَهُمَا يَا مَنْ إِلَيْهِ مَفَرِّي آمِنِّي مِمَّا فَزِعْتُ مِنْهُ إِلَيْكَ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِيَ الْكَثِيرَ مِنْ مَعَاصِيكَ

پس آنچه از گناهان بين اين دو است بر من بيامرز،اى آن‏كه گرزيگاهم تنها به جانب اوست، از آنچه از آن به سويت پناه آوردم مرا ايمنى بخش، خدايا! بيامرز از نافرماني هاى بسيارم را در پيشگاهت،

وَ اقْبَلْ مِنِّي الْيَسِيرَ مِنْ طَاعَتِكَ يَا عُدَّتِي دُونَ الْعُدَدِ وَ يَا رَجَائِي وَ الْمُعْتَمَدَ وَ يَا كَهْفِي وَ السَّنَدَ وَ يَا وَاحِدُ يَا أَحَدُ

و طاعت اندكم را در آستانت بپذير، اى تنها توشه ‏ام از ميان توشه‏ ها، و اى اميد و آرامش، و پناه و تكيه‏ گاهم، و اى يگانه و يكتا،

رَبِّ أَدْخِلْنِى فِى لُجَّةِ بَحْرِ أَحَدِيَّتِكَ، وَطَمْطَامِ يَمِّ وَحْدانِيَّتِكَ، وَفِى وَجْهِى لَمَعاتُ بَرْقِ الْقُرْبِ مِنْ آثارِ حِمايَتِكَ، مَهِيباً بِهَيْبَتِكَ، عَزِيزاً بِعِنايَتِكَ، مُتَجَلِّلاً مُكَرَّماً بِتَعْلِيمِكَ وَتَزْكِيَتِكَ،

به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانی‌اش همیشگی است؛ پروردگارا مرا در ژرفای دریای یگانگی‌ات و در میان اقیانوس یکتایی‌ات وارد ساز و با نیروی چیرگی سلطنت فرد و تنهایت، توانمند گردان تا به فضای بی‌کران رحمتت درآیم، درحالی‌که در چهره‌ام درخشندگی‌های پرتو قرب از آثار حمایتت فروزان باشد و به شوکتت پرشکوه باشم و به توجهت توانمند باشم و به آموزش و پرورشت بزرگ و بزرگوار باشم،

وَأَلْبِسْنِى خِلَعَ الْعِزَّةِ وَالْقَبُولِ، وَسَهِّلْ لِى مَناهِجَ الْوُصْلَةِ وَالْوُصُولِ، وَتَوِّجْنِى بِتاجِ الْكَرامَةِ وَالْوَقارِ، وَأَلِّفْ بَيْنِى وَبَيْنَ أَحِبَّائِكَ فِى دارِ الدُّنْيا وَدارِ الْقَرارِ

وَكَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيَا ۗ

هللویاه هللویاه هللویاه

لِلَّذِينَ اِسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمُ الْحُسْنَىٰ

وَالسَّلَامُ عَلَىٰ مَنِ اتَّبَعَ الْهُــــدَىٰ

برای کسانی که پروردگارشان را اجابت کرده‌اند پاداش بس نیکوست.

و بر هر کس که از هدایت پیروی کند درود باد.

خدا را چگونه شناختی....

خدا را چگونه شناختی؟

به امیرالمومنین(علیه‌السلام) گفت:

یا علی؛ خدا را چگونه شناختی؟!

فرمود:

با به هم ریختن اراده ها و شکستن تصمیم ها!

گاهی به کاری همت میکنم

ناگهان قدرتی میان

من و قصدم مانع میشود،

تصمیمی میگیرم و برنامه ریزی میکنم

اما دست تقدیر آن را بر هم میزند…

از این راه پی میبرم؛

که تدبیر به دست دیگری است.

در سال 1405 برای دو مورد برنامه ریخته بودم 1-تعطیلات عید به کیش بروم مثل سال قبل که خیلی خوش گذشت اما اراده خداوند جنگ رمضان بود واراده ما را نقض کرد 2-دیگری در خرداد ماه دو هفته قبل برای یک عروسی از اقوام نزدیک عید قربان برنامه ریخته بودیم اما درست یک روز قبل به علت فوت یکی از اقوام نزدیک در غزا ومصیبت دعوت شدیم لذا دانستم که خداوند را باید به فسخ اراده ای بشری بشناسیم تقدیر او اراده های ما را نقض می کند واین همان جبر خداوند است

چقدر برایتان پیش آمده که برای کاری دقیقاً برنامه‌ریزی کرده‌اید، اما ناگهان همه چیز برخلاف میلتان پیش رفته؟ ممکن است در آن لحظه احساس ناامیدی یا سردرگمی کنید. اما امیرالمؤمنین علی (ع) در یک جمله‌ی عمیق، زیباترین نگاه را به این «تغییر مسیرها» می‌آموزد.

ایشان می‌فرمایند: «عَرَفْتُ اللَّهَ سُبْحَانَهُ بِفَسْخِ الْعَزَائِمِ، وَ حَلِّ الْعُقُودِ، وَ نَقْضِ الْهِمَم». یعنی:«خداوند سبحان را به واسطه‌ی برهم خوردن تصمیم‌های قطعی، باز شدن گره عزم‌ها و در هم ریختن اراده‌ها شناختم.»

اما این جمله چه معنایی دارد؟

این حکمت، به زیبایی اشاره می‌کند که گاهی ما برای زندگی خودمان «عزم» می‌بندیم و «عقد» می‌کنیم (تصمیم‌های محکم می‌گیریم)، اما می‌بینیم بدون دلیل واضحی، همه‌چیز تغییر می‌کند. اینجاست که پی می‌بریم اراده‌ای برتر از اراده‌ی ما، مشغول تدبیر است.

این برهم خوردن برنامه‌ها، نشانه‌ی غفلت یا تنبیه نیست؛ بلکه نشانه‌ی حضور مدیری حکیم است که از آینده‌ی زندگی ما باخبر است و گاهی اجازه نمی‌دهد تصمیم‌های محدود ما، مانع خیر و نیکی بزرگ‌تری شود که از آن بی‌خبریم.

نکته‌ی زیبای دیگر: در شرح این حدیث آمده که این سه کلمه (عزم، عقد، همت) ممکن است اشاره به مراتب مختلف اراده داشته باشند. یعنی چه اراده‌ی ضعیف و چه تصمیم‌های خیلی محکم ما، همه در مشیت الهی است و اوست که نهایت امر را تعیین می‌کند.

امام علی (ع):«عَرَفْتُ اللَّهَ سُبْحَانَهُ بِفَسْخِ الْعَزَائِمِ وَ حَلِّ الْعُقُودِ وَ نَقْضِ الْهِمَمِ.

خدا را از سست شدن اراده های قوی، گشوده شدن گره های دشوار، و درهم شکسته شدن تصمیم ها، شناختم

قرآن....یا ایها الناس

يَا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَتْكُم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَشِفَاءٌ لِّمَا فِي الصُّدُورِ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِينَ

كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِ رَبِّهِمْ إِلَىٰ صِرَاطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ

وَهَٰذَا كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ مُبَارَكٌ فَاتَّبِعُوهُ

تَنزِيلُ الْكِتَابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ لَّا يَأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِن بَيْنِ يَدَيْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِ ۖ تَنزِيلٌ مِّنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ ‎ قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدًى وَشِفَاءٌ ۖ

عشقت رِسَد به فریاد، ار خود به سانِ حافظ

قرآن ز بَر بخوانی، در چاردَه روایت

صبح‌خیزی و سلامت طلبی چون حافظ

هر چه کردم همه از دولتِ قرآن کردم

قرآن برای همه مردم دنیا نازل شده قدر ان را بدانید حافظ میگوید هر چه کردم همه از دولت قران کردم اگر از اشعار قران لذت میبرید به خاطر این است که او با بهره بردن از قران به این مقام رسیده است

فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَن يَخَافُ وَعِيدِ

يَوْمَ نَقُولُ جَهَنَّمَ هَلْ مِن مَّزِيدٍ

وَلَا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ غَافِلًا عَمَّا يَعْمَلُ

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ

مردمان را با کلام قران از وعده ها وتهدیدهای من بترسانید

روزی که تمام گناهکاران وارد دوزخ خواهند شد انگاه به جهنم خطاب شود ایا پر شدی

وجهنم کف بر لب ندای هل من مزید خود را اشکار خواهد کرد

ایا گمان می کردید که ما از اعمال شما غافل بودیم ؟؟؟؟

در حالی که ما از رگ گردن به شما نزدیکتر بودیم

محمد ص

قُلْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ جَمِيعًا الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ يُحْيِي وَيُمِيتُ ۖ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ النَّبِيِّ الْأُمِّيِّ الَّذِي يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَكَلِمَاتِهِ وَاتَّبِعُوهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ

دو چیز است که خداوند ان را به همه بشریت کره خاکی هدیه کرده است 1- قران 2- محمد ص

محمد ص من دینی ساده وآسان اورده ام هر کس با روش من مخالفت کند از من نیست

فَمَنَّ اللَّهُ عَلَيْنَا إِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيمُ

خدای تبارک وتعالی برما منت نهاده است ودو چیز گرانبها را به ما عطا کرده است یکی قران ودیگری محمد ص

إِنِّي ظَنَنتُ أَنِّي مُلَاقٍ حِسَابِيَهْ ‎

فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٍ ‎﴿٢٢﴾‏ قُطُوفُهَا دَانِيَةٌ

إِنِّي ظَنَنتُ أَنِّي مُلَاقٍ حِسَابِيَهْ

إِنَّ إِلَيْنَا إِيَابَــــــــــهُمْ ‎

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا حِسَابَهُم

فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَن يَخَافُ وَعِيدِ

يَوْمَ نَقُولُ جَهَنَّمَ هَلْ مِن مَّزِيدٍ

أَيَحْسَبُ الْإِنسَانُ أَن يُتْرَكَ سُدًى

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ

الله ...دعای پناه بردن از گرفتاری ظالمان

در جنگ رمضان هر گاه هر سلطان متکبری کشورم وملت را تهدید کرد با این دعا از مولایم خواستم که ان رنج وگرفتاری را از ما دور کند واو دعای ما را مستجاب کرد

یا جبار یا قهار یا متکبر

یا ربنا یا سیدنا یا مولانا یا غایه رغبتناه اصرف عنا مونه انسان سوء وقرین سوء وجار سوء وسلطان سوء

انک علی ما تشا ء قدیر وانی لما انزلت الی من خیر فقیر

وانا العبد العاصی والمسکین الحقیر

يَا أَيُّهَا الْإِنسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ ‎

وَإِنَّ عَلَيْكُمْ لَحَافِظِينَ ‎﴿١٠﴾‏ كِرَامًا كَاتِبِينَ ‎﴿١١﴾‏ يَعْلَمُونَ مَا تَفْعَلُونَ ‎

﴿١٢﴾‏ إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ ‎﴿١٣﴾‏ وَإِنَّ الْفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ

اکثر مردمان.....

أَكْثَرَ النَّاسِ

وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَشْكُرُونَ (‎(5بار

وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ 11بار

وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُونَ (3بار)‎

أَمْ تَحْسَبُ أَنَّ أَكْثَرَهُمْ يَسْمَعُونَ أَوْ يَعْقِلُونَ ۚ إِنْ هُمْ إِلَّا كَالْأَنْعَامِ ۖ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِيلًا

یا گمان داری که بیشترشان می‌شنوند یا می‌اندیشند؟ آنان جز مانند ستوران نیستند، بلکه گمراه‌ترند.

دل خوش نکنیید که در جامعه شهری یا جامعه انسانی در بین ادمیان زندگی میکنند بلکه بیشتر انان از حد حیوانی هم فراتر رفته اند لذا باید خیلی دقت کنی در دام انان اسیر نشوی تمام گرفتاری های امروزه جامعه بشری از انان صادر میشود در ظاهر زیبا واراسته اما از درون پوسیده اند قیافه ادمی اما سیرت وباطن حیوانی انان پوشیده است باید به تمامی اکثر الناس قران خوب تامل شود تا گرفتار نگردیم مغرور مشو که در عصر علم واگاهی ودانش به سر میبریم بیشتر مردمان این زمانه نفهم هستند لا یعلمون کنایه از بیشعوری عصر کنونی است

چون بسی ابلیس ادم روی هست

پس به هر دستی نشاید داد دست

الله

الله...خداترسی

فَاتَّقُوا اللَّهَ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ

فَاتَّقُوا اللَّهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ وَاسْمَعُوا وَأَطِيعُوا وَأَنفِقُوا خَيْرًا لِّأَنفُسِكُمْ

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ

الله...واسمان بنا شده به دستان مولای من

أَفَلَمْ يَنظُرُوا إِلَى السَّمَاءِ فَوْقَهُمْ كَيْفَ بَنَيْنَاهَا وَزَيَّنَّاهَا وَمَا لَهَا مِن فُرُوجٍ ‎

وَالسَّمَاءَ بَنَيْنَاهَا بِأَيْدٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ

وَفِي السَّمَاءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ

میدانی اسمان چرا این همه عظمت وبزرگی دارد چون خداوند مولای من میفرماید

آسمان را من با دستان خود بنانهادم وان را وسعت دادم واین همه وسعت اسمان

به خاطر اراده خداوند برای بزرگی این بنای با عظمت است

وانسانها وجنیان را برای بندگی آفریدم

میدانی فلسفه دستهای دراز شده به سوی اسمان در قنوت نماز ها برای چیست

چون در اسمانها روزی آدمی نهفته شده است وانچه که وعده داده شده است

همگی در اسمانها محقق میگردد

هرگاه به اسمانها نگاه کنیید دستان مولای من را تصور کنیید وببینید چه بنای با عظمتی بدون ستون بنا نهاده است که تمام عالم هستی

را شگفت زده کرده است یا من فی السماء عظمته بدون شک در دعای جوشن کبیر اغراق نیست که فرموده است عظمت خداوند در خلقت اسمانها

نهفته شده است همان طور که تمامی عجائب خلقت خداوند در در دریاها نهفته شده است همان طور که عبرت ادمی در قبور نهفته شده است

الله...نورالسموات ولارض

یکی از توفیقات جنگ رمضان 1405 این بود که ارتباط اینترنتی کاملا قطع شد لذا در یک سحر بعد از نماز صبح خواستم با مولای خودم از طریق قران نجوی کنم

لذا با قران با او همکلام شدم واورا اینگونه خطاب کردم وبا او نجوی کردم.......

إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ

اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ

رَبُّنَا رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ

رَبُّ الْمَشْرِقَيْنِ وَرَبُّ الْمَغْرِبَيْنِ

أَلَآ إِنَّ لِلَّهِ مَا فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ

يَسْأَلُهُ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ يَا مَنْ لاَ يَشْغَلُهُ سَمْعٌ عَنْ سَمْعٍ يَا مَنْ لاَ يُغَلِّطُهُ اَلسَّائِلُونَ وَ يَا مَنْ لاَ يُبْرِمُهُ إِلْحَاحُ اَلْمُلِحِّينَ أَذِقْنِي بَرْدَ عَفْوِكَ وَ حَلاَوَةَ رَحْمَتِكَ وَ مَغْفِرَتِكَ.

اللَّهُمَّ یا فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ویاعَالِمَ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ أَنتَ وَلِيِّي فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ ۖ تَوَفَّنِي مُسْلِمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ

أَفِي اللَّهِ شَكٌّ فَاطِرِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَٰذَا بَاطِلًا سُبْحَانَكَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ

الرَّحْمَٰنُ ‎﴿١﴾‏ عَلَّمَ الْقُرْآنَ ‎﴿٢﴾‏ خَلَقَ الْإِنسَانَ ‎﴿٣﴾‏ عَلَّمَهُ الْبَيَانَ وَالْأَرْضَ وَضَعَهَا لِلْأَنَامِ كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ*‏ وَيَبْقَىٰ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ

تَبَارَكَ اسْمُ رَبِّكَ ذِي الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ ۚ لَهُ الْحُكْمُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ

سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ * وَسَلَامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ ‎* وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ

فَلِلَّهِ الْحَمْدُ رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَرَبِّ الْأَرْضِ رَبِّ الْعَالَمِينَ * وَلَهُ الْكِبْرِيَاءُ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ

فَسُبْحَانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ

فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ لَا بِشَیْ ءٍ مِنْ آلَائِکَ رَبِّ أُکَذِّبُ» فلک الحمد ولک شکر إِلٰهِى فَلَكَ الْحَمْدُ أَبَداً أَبَداً دائِماً سَرْمَداً يَزِيدُ وَلَا يَبِيدُ كَما تُحِبُّ وَتَرْضىٰ

فَلَكَ الْحَمْدُ يَا رَبِّ مِنْ مُقْتَدِرٍ لَايُغْلَبُ، وَ یا ذِى أَناةٍ لَايَعْجَلُ، صَلِّ عَلىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍاللهم اجْعَلْنِى لِنَعْمائِكَ مِنَ الشَّاكِرِينَ، وَلِآلائِكَ مِنَ الذَّاكِرِينَ؛وَارْحَمْنِى بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ؛

اَلْحَمْدُ لِلِه مِنْ اَوَّلِ الدُّنْیا إِلی فَنائِها وَ مِنَ الآخِرَةِ إِلی بَقائِها. اَلْحَمْدُلِلهِ عَلی کُلِّ نِعْمَة، اَسْتَغْفِرُ الله مِنْ کُلِّ ذَنْبٍ وَ اَتُوبُ إِلَیْه، وَ هُوَ اَرْحَمُ الرّاحِمینَ

مثل های ناب مولای من .....

وَلِلَّهِ الْمَثَلُ الْأَعْلَىٰ

وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰ

وَلِلَّهِ الْمَثَلُ الْأَعْلَىٰ

قَدْ أَفْلَحَ مَن تَزَكَّىٰ

وَلَهُ الْمَثَلُ الْأَعْلَىٰ

وَالْآخِرَةُ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰ

وَلِلَّهِ الْمَثَلُ الْأَعْلَىٰ

وَمَا عِندَ اللَّهِ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰ

وَلِلَّهِ الْمَثَلُ الْأَعْلَىٰ

وَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰ

وَلِلَّهِ الْمَثَلُ الْأَعْلَىٰ

وَكُلُّهُمْ آتِيهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَرْدًا

گمان به خدا

إِنِّي ظَنَنتُ أَنِّي مُلَاقٍ حِسَابِيَهْ ‎

فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٍ ‎قُطُوفُهَا دَانِيَةٌ

خوش گمانی به خدا

از ابواب رحمت خوش گمانی به خداست.

در سوره فتح خدا فرموده: کسانی که به خدا گمان بد می برند، بر آنان باد دایره بد. (یعنی بدیها آنان را احاطه می کند مثل دایره. ) و غضب کرده خدا بر ایشان و لعنت کرده آنان را. و مهیا فرموده برای آنان جهنم را. و بدجایی است.

در کتاب کافی به سند صحیح از امام باقر (علیه السلام ) نقل کرده که فرمود: یافتم در کتاب امیرالمؤ منین (علیه السلام ) که رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم بر منبر فرمودند:

قسم به آن کسی که نیست خدایی مگر ذات او، داده نشده به هیچ مؤ منی هرگز خیر دنیا و آخر مگر به خوش گمانی و امیدواری او به خدا و خوش خلقی و اجتناب کردن او از غیبت مؤ منین.

و قسم به آن ذات مقدس، عذاب نمی کند خدا مؤ منی را بعد از توبه و استغفار مگر به بدگمانی و تقصیر او در امیدواری به خدا و بد خلقی و غیبت کردن او مؤ منین را.

و قسم به آن ذات مقدس که خوش گمان نمی شود بنده مؤ من به خدا مگر آنکه خدا مطابق با همان گمانش با او رفتار خواهد کرد. چون خدا کریم است و به ید قدرت اوست تمام خیرات، حیا می کند که بنده گمان خوب به او برد پس گمان و امید او را قطع کند. پس خوش گمان شوید به خدا و رغبت کنید به سوی او.

به سند صحیح دیگر از امام باقر (علیه السلام ) نقل کرده که رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند که: ذات مقدس حق می فرماید: عمل کنندگان و عبادت کنندگان، باید اعتماد بر اعمال خود نکنند، برای آنکه آنان هر چه جدیت کنند در عبادت، باز مقصرند و عبادات آنان به اندازه نعمات و احسانات من نیست. و باید وثوق و اعتماد به رحمت من داشته باشند، و امیدوار به فضل من باشند، و اطمینان به خوش گمانی به سوی من داشته باشند؛ که در این هنگام رحمت من به آنان می رسد. . .

و به سند صحیح دیگر از امام هشتم حضرت رضا صلوات الله علیه نقل کرده که فرمود: خوش گمان باش به خدا؛ که خدا می فرماید: من نزد گمان بنده مؤ من می باشم. اگر گمان خوب داشت، با او خوب رفتار خواهد شد. و اگر گمان بد داشت، بد خواهد دید.

و در روایت دیگر امام صادق (علیه السلام ) فرمود: خوش گمانی به خدا این است که امیدوار نباشی مگر به خدا و نترسی مگر از گناه خود.

مراد این است که به تمام اعمال و عبادات که می کنی اعتماد و امیدوار نباش، بلکه به رحمت و فضل خدا امیدوار باش، و نترس مگر از گناه خود.

و در تفسیر قمی در سوره حم سجده به سند صحیح نقل کرده از امام صادق (علیه السلام ) که رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند: آخر بنده ای که امر می شود او را ببرند به سوی آتش، التفاتی می کند. خدای تعالی می فرماید: برای چه التفات کردی؟ عرض می کند: ای پروردگار من این طور به تو گمان نداشتم. خدا می فرماید: پس چه گمان داشتی؟ عرض می کند: گمان من این بود که مرا بیامرزی و در بهشت جای دهی.

خداوند کریم جبار می فرماید: ای ملائکه من، قسم می خورم به عزت و جلال و آلاء و علو مرتبه خودم که این بنده یک ساعت به من گمان خوب نبرده است هرگز. و اگر یک ساعت گمان خوب به من می داشت، من او را به آتش نمی ترساندم. دروغ او را قبول کنید و او را داخل بهشت کنید. . .

و این حدیث از ثواب الاعمال نیز به سند صحیح نقل شده است. و همچنین از کتاب حسین بن سعید اهوازی که از بزرگان اصحاب حضرت رضا و جواد صلوات الله علیهما بوده است نقل شده با سند صحیح.

در کتاب محاسن برقی نقل کرده از حضرت ابوجعفر صلوات الله علیه (امام باقر یا جواد صلوات الله علیهما) که فرمود: بنده ای را در روز قیامت نگه می دارند برای حساب. پس امر می شود او را به سوی آتش برند. پس می گوید: قسم به عزت تو این طور گمان نداشتم. پس خدا می فرماید: چه گمانی داشتی؟ عرض کرد: گمان داشتم که مرا بیامرزی. خدا می فرماید: من تو را آمرزیدم.

امام (علیه السلام ) فرمود: والله در دنیا یک چشم به هم زدن به خدا گمان خوب نداشت. اگر به اندازه یک چشم به هم زدن در دنیا گمان خوب داشت، به آن ترس و شدت نمی رسید.

به سند صحیح نقل کرده از امام صادق (علیه السلام ) که فرمود: بنده ای گناهکار را می آورند در قیامت. خدا به او می فرماید: آیا امر نکردم تو را اطاعت کنی مرا؟! و آیا نهی نکردم تو را از معصیت؟! عرض می کند: ای پروردگار من، ولکن شهوت بر من غالب شد. اگر عذاب فرمایی، پس به سبب گناه من مرا عذاب کردی و ظلم به من نکردی.

پس امر می فرماید خداوند که او را به آتش برند. پس عرض کرد: من این طور گمان نداشتم. پس خدا می فرماید: چه بود گمان تو به من؟ عرض می کند: گمان خوب داشتم. پس امر می فرماید: او را به سوی بهشت برند. و خدا می فرماید: گمان خوب تو در این ساعت به تو منفعت رسانید.

از امالی شیخ از رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم نقل شده که فرمود: گمان خوب به خدا قیمت بهشت است.

إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي مَنْ هُوَ كَاذِبٌ كَفَّارٌ

سُبْحَانَهُ ۖ هُوَ اللَّهُ الْوَاحِدُ الْــــــــقَهَّارُ

لا اِلهَ اِلاَّ اللهُ الجَلیلُ الجَبار،

لااِلهَ اِلاَّاللهُ الواحِدُ القَهّارُ ،

لا اِلهَ الاَّاللهُ العَزیزُ الغَفّار
لااِلهَ اِلاَّ اللهُ الکَریمُ السَتّار،

لا اِلهَ اِلاَّ اللهُ الکَبیرُ المُتَعال؛

أَأَرْبَابٌ مُّتَفَرِّقُونَ خَيْرٌ أَمِ اللَّهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ

شمارش معکوس عمر 295

پروردگارا! از اینکه یک‌بار دیگر مرا لایق حیات دانستی سپاسگزارم. از اینکه فرصت یک شروع مجدد را به من عطا کردی متشکرم

سرورم مولای من 295 ماه پر خیر وبرکت عمر مفید به من عطا بفرما .....

اللّٰهُمَّ إِنِّى أَرْغَبُ إِلَیْکَ وَأَشْهَدُ بِالرُّبُوبِیَّةِ لَکَ مُقِرّاً بِأَنَّکَ رَبِّى، وَأَنَّ إِلَیْکَ مَرَدِّى،

اللّٰهُمَّ إِنِّى أَرْغَبُ إِلَیْکَ وَأَشْهَدُ لربوبیتک یا عظیم الربوبیه

مُقِرّاً بِأَنَّکَ رَبِّى یا رب الارباب ویا رب المربوبین

الهی رربی سیدی مولای مُقِرّاً بِأَنَّکَ رَبِّى، وَأَنَّ إِلَیْکَ مَرَدِّى،

اللّٰهُمَّ إِنِّى أَرْغَبُ إِلَیْکَ إِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا رَاغِبُونَ و إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ وَإِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا لَمُنقَلِبُونَ

يَا رَبَّنَا وَ يَا سَيِّدَنَا وَ يَا مَوْلَانَا وَ يَا غَايَةَ رَغْبَتِنَا أَسْأَلُكَ يَا اللَّهُ أَنْ لَا تُشَوِّهَ خَلْقِي بالنَّار”

الهی رربی سیدی مولای اعوذ بک مِنْ عَذابِ النَّارِ، وَفَضِيحَةِ الْعارِ، إِذَا امْتازَ الْأَخْيارُ مِنَ الْأَشْرارِ يَا جَبَّارُ يَا قَهَّارُ

امسال روز عرفه بعد از دوجنگ که در کشور عزیزم ایران رخ داد جنگ 11روزه اسراییل جنگ رمضان وعید نوروز (امریکا واسراییل) در روز عرفه فقط به این اندک دعا در روز عرفه بسنده کردم وفرمودم مولای من خدای کعبه رغبت من در دنیا فقط به سوی توست

لا اِلهَ اِلاّ اَنـْتَ سـُبـْحانـَکَ اِنـّى کـُنـْتُ مـِنَ الظّالِمـیـنَ ،

لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ سُبْحانَکَ اِنّى کُنْتُ مِنَ الْمُسْتَغْفِرینَ

لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ سُبْحانَکَ اِنّى کُنْتُ مِنَ الْمُوَحِّدینَ

لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ سُبْحانَکَ اِنّى کُنْتُ مِنَ الْخـاَّئِفـیـنَ

لا اِلهَ اِلاّ اَنـْتَ سـُبـْحانـَکَ اِنـّى کـُنـْتُ مـِنَ الْوَجـِلیـنَ

لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ سُبْحانَکَ اِنّى کُنْتُ مِنَ الرَّاجینَ

لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ سُبْحانَکَ اِنّى کُنْتُ مِنَ الرّاغِبینَ

لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ سُبْحانَکَ اِنّى کُنْتُ مِنَ الْمُهَلِّلینَ

لا اِلهَ اِلاّ اَنـْتَ سـُبـْحانـَکَ اِنـّى کـُنـْتُ مـِن السـّـاَّئِلیـنَ

لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ سُبْحانَکَ اِنّى کُنْتُ مِنَ الْمُسَبِّحینَ

لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ سُبْح انَکَ اِنّى کُنْتُ مِنَ الْمُکَبِّرینَ

لااِلهَ اِلاّ اَنْتَ سُبْحانَکَ رَبّى وَرَبُّ اباَّئِىَ الاَْوَّلینَ

يَا رَبِّ إِنَّ ذُنُوبِي لاَ تَضُرُّكَ

وَ إِنَّ مَغْفِرَتَكَ لِي لاَ تَنْقُصُكَ

فَأَعْطِنِي مَا لاَ يَنْقُصُكَ

وَ اغْفِرْ لِي مَا لاَ يَضُرُّكَ

جبران خلیل جبران

یکدیگر را دوست بدارید،اما از عشق زندانی برای یکدیگر نسازید... پیمانه های یکدیگر را پر کنید،اما از یک پیمانه ننوشید..... از نان خود به یکدیگر ارزانی کنید،اما از یک قرص نان نخورید... با هم بخوانید و برقصید و شادکام باشید،اما به حریم تنهایی یکدیگر تجاوز نکنید

اللّٰهُمَّ إِنِّى أَرْغَبُ إِلَیْکَ

فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَن يَخَافُ وَعِيدِ

يَوْمَ نَقُولُ جَهَنَّمَ هَلْ مِن مَّزِيدٍ

وَلَا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ غَافِلًا عَمَّا يَعْمَلُ

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ ‎

بوسیله کلام قران هر کس را که از خدا میترسد از وعده های او بترسان روزی که تمامی مجرمان در داخل دوزخ انداخته میشوند وجهنم کف بر لب ندای هل من مزید خود را اشکار میکند فکر میکردید که از اعمال شما غافل بودم در حالی که از رگ گردن به شما نزدیکتر بودم

کلام مولای من