یک قدم به سوی خدا

بیایید خداوند را در زندگی امتحان کنیم وتغیری در زندگی خود ایجاد کنییم هر کس در هر موقعیتی است در نردبان عمر یک پله به سوی خدا قدم بردارد وانگه ببیند که خداوند با این تغیر وتحول ما چه واکنشی نشان خواهد داد بدون شک خداوند ده قدم به سوی ما حرکت خواهد کرد اثار نزدیکی به سوی ما هویدا خواهد شد طوری که لطف او را درک خواهیم کرد ومارا تشویق خواهد کرد که گام دوم نزدیکی را برداریم واین از الطاف خداوندی است فقط باید شک وتردید را از دل وذهن خود بیرون بریزیم ویقین را جایگزین ان بکنیم....

باید بدانیم که عمر کوتاه است حوادث زندگی در کمین ما نشته اند واجل ما را نشانه رفته است پس از گروهی مباش که با دست خالی به دیار اخرت بشتابی وامید امرزش از خدای مهربان را داشته باش تا دراین دنیا هستی جای پای خود را برای اخرت قرص ومحکم کن وبا خیالی اسوده به ملاقات پروردگارت راهی شو انگاه به بخشش پرودرگارت امید وار باش وبه در امرزش وعفو او طمع بکن

در احادیث رسیده از اهل بیت رسول اکرم وائمه اطهار صلوات الله علیهم اجعین خوب تامل کنییم وتلاش بکنییم وزحمت بکشیم ویقین داشته باشیم تا در راه خداوند مجاهده وتلاشی نکنیم خداوند تبارک وتعالی راه رست را به ما نشان نخواهد داد ودر زندگی ائمه اطهار را مرشد خود قرار بدهیم چون انانبا بصیرت ترین افراد روی کره خاکی بودند وبرای رسید ما به سوی کمال وقرب به خداود هیچگونه کوتاهی وقصوری در زندگی از خود نشا ن نداد وهمواره در طول زندگی وحیات خود الگو جامعه انسانی بودند وهمه مردمرا به گرد خود جمع میکردند وهدایت میکردند وپیامبر اسلام بعد ار ز رسالت خود به انان وقران ما را توصیه کردند که اگر به این دو متمسک بشویم هرگز گمراه نخواهیم شد

اگر خود را به ائمه عرضه کنی میگویند با عمل وتلاش به خداوند امیدوار باش اگر بر قران خود را عرضه کنی قران نیز ترا به عمل صالح به خداوند امیدوار میکند سعی وتلاش وعمل برای سعادت اخرت لازم است....

فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَى ﴿۳۴﴾

هنگامي كه آن حادثه بزرگ رخ دهد. (۳۴)

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسَانُ مَا سَعَى ﴿۳۵﴾

در آن روز انسان به ياد كوششهايش مي‏افتد. (۳۵)

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَنْ يَرَى ﴿۳۶﴾

و جهنم براي هر بيننده‏ اي آشكار مي‏گردد. (۳۶)

فَأَمَّا مَنْ طَغَى ﴿۳۷﴾

اما آن كسي كه طغيان كرده، (۳۷)

وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا ﴿۳۸﴾

و زندگي دنيا را مقدم داشته، (۳۸)

فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَى ﴿۳۹﴾

مسلما دوزخ جايگاه او است. (۳۹)

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى ﴿۴۰﴾

و آن كس كه از مقام پروردگارش خائف بوده و نفس را از هوي باز داشته. (۴۰)

فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَى ﴿۴۱﴾

قال تبارک وتعالی....

إِنَّ الاْ َبْرارَ لَفِی نَـــــــــــــعِیم

وَ إِنَّ الْفُجّارَ لَفِی جَــــــــــحِیم

به یقین نیکان در نعمتى فراوانند.

ـ و بدکاران در دوزخند.

شعبان

بنده حقیر ومسکین هر ماه شعبان از این مناجات لذت میبرم هرچند گلچین دعای شعبانیه است اما دعای بسیار عالی بین بنده وخدا همین دعا است

دعای مناجات شعبانیه

اللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ خدایا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست

الهی ربی سیدی مولای وَاسْمَعْ دُعائِی إِذا دَعَوْتُکَ و شنوای دعایم باش آنگاه که می ‌خوانمت

وَاسْمَعْ نِدائِی إِذا نادَیْتُکَ و صدایم را بشنو گاهی که صدایت می‌کنم

وَأَقْبِلْ عَلَیَّ إِذا ناجَیْتُکَ و به من توجّه کن هنگامی‌که با تو مناجات می ‌نمایم

فَقَدْ هَرَبْتُ إِلَیْکَ همانا به‌سوی تو گریختم

وَوَقَفْتُ بَیْنَ یَدَیْکَ مُسْتَکِیناً لَکَ ، مُتَضَرِّعاً إِلَیْکَ و در حال درماندگی و زاری در برابرت ایستادم

راجِیاً لِما لَدَیْکَ ثَوابِی پاداشی را که نزد توست امیدوارم

وَتَعْلَمُ مَا فِی نَفْسِی ، وَتَخْبُرُ حاجَتِی آنچه را که در درون دارم می‌دانی، بر حاجتم خبر داری

وَتَعْرِفُ ضَمِیرِی نهانم را می‌شناسی

وَلَا یَخْفی عَلَیْکَ أَمْرُ مُنْقَلَبِی وَمَثْوایَ کار بازگشت به آخرت و خانه ابدی‌ام بر تو پوشیده نیست

وَبِیَدِکَ لَابِیَدِ غَیْرِکَ زِیادَتِی وَنَقْصِی وَنَفْعِی وَضَرِّی و تنها به دست توست نه به دست غیر تو، فزونی و کاستی‌ ام و سود و زیانم

إِلهِی إِنْ حَرَمْتَنِی فَمَنْ ذَا الَّذِی یَرْزُقُنِی ؟خدایا! اگر محرومم کنی پس کیست آن‌که به من روزی دهد؟

وَ إِنْ خَذَلْتَنِی فَمَنْ ذَا الَّذِی یَنْصُرُنِی و اگر خوارم ‌سازی پس کیست آن‌که به من یاری رساند

إِلهِی أَعُوذُ بِکَ مِنْ غَضَبِکَ وَحُلُولِ سَخَطِکَ خدایا! به تو پناه می‌آورم از خشمت و از فرود آمدن غضبت

إِلهِی لَمْ یَزَلْ بِرُّکَ عَلَیَّ أَیَّامَ حَیاتِی فَلا تَقْطَعْ بِرَّکَ عَنِّی فِی مَماتِی خدایا نیکی‌ ات بر من در روزهای زندگی ‌ام پیوسته بود، پس نیکی خویش را در هنگام مرگم از من قطع مکن

إِلهِی قَدْ سَتَرْتَ عَلَیَّ ذُنُوباً فِی الدُّنْیا وَأَنَا أَحْوَجُ إِلی سَتْرِها عَلَیَّ مِنْکَ فِی الْأُخْری خدایا گناهانی را در دنیا بر من پوشاندی که بر پوشاندن آن‌ ها در آخرت محتاج‌ ترم

فَلا تَفْضَحْنِی یَوْمَ الْقِیامَةِ عَلی رُؤُوسِ الْأَشْهادِ پس مرا در قیامت در برابر دیدگان مردم رسوا مکن

إِلهِی جُودُکَ بَسَطَ أَمَلِی ، وَعَفْوُکَ أَفْضَلُ مِنْ عَمَلِی خدایا جود تو آرزویم را گسترده ساخت و عفو تو از عمل من برتری گرفت

إِلهِی فَسُرَّنِی بِلِقائِکَ یَوْمَ تَقْضِی فِیهِ بَیْنَ عِبادِکَ بار خدایا، روزی که در آن میان بندگانت حکم می‌ کنی، مرا به دیدارت خوشحال کن.

إِلهِی اعْتِذارِی إِلَیْکَ خدایا عذرخواهی میکنم من از پیشگاهت

فَاقْبَلْ عُذْرِی یَا أَکْرَمَ مَنِ اعْتَذَرَ إِلَیْهِ الْمُسِیئُونَ پس عذرم را بپذیر ای کریم ‌ترین کسی که بدکاران از او پوزش خواستند

إِلهِی لَاتَرُدَّ حاجَتِی ، وَلَا تُخَیِّبْ طَمَعِی خدایا، حاجتم را برمگردان و طمعم را قرین نومیدی مساز

وَلَا تَقْطَعْ مِنْکَ رَجائِی وَأَمَلِی و امید و آرزویم را از خود مَبُر.

إِلهِی فَلَکَ الْحَمْدُ أَبَداً أَبَداً دائِماً سَرْمَداًخدایا تو را سپاس، سپاسی ابدی و جاودانه، همیشگی و بی ‌پایان

یَزِیدُ وَلَا یَبِیدُ کَما تُحِبُّ وَتَرْضی سپاسی که افزون شود و نابود نگردد، آن‌ گونه که پسندی و خشنود گردی

إِلهِی إِنْ أَخَذْتَنِی بِجُرْمِی أَخَذْتُکَ بِعَفْوِکَ خدایا، اگر مرا بر جرمم بگیری، من نیز تو را به عفوت بگیرم

وَ إِنْ أَخَذْتَنِی بِذُنُوبِی أَخَذْتُکَ بِمَغْفِرَتِکَ و اگر به گناهانم بنگری، جز به آمرزشت ننگرم

وَ إِنْ أَدْخَلْتَنِی النَّارَ أَعْلَمْتُ أَهْلَها أَنِّی أُحِبُّکَ و اگر مرا وارد دوزخ کنی، به اهل آن آگاهی دهم که تو را دوست دارم

إِلهِی إِنْ دَعانِی إِلَی النَّارِ عَظِیمُ عِقابِکَ خدایا، اگر بزرگی مجازاتت مرا به‌سوی آتش فرا خوانده

فَقَدْ دَعانِی إِلَی الْجَنَّةِ جَزِیلُ ثَوابِکَ هرآینه ثواب برجسته ات مرا به‌سوی بهشت خوانده است

إِلهِی فَلَکَ أَسْأَلُ وَ إِلَیْکَ أَبْتَهِلُ وَأَرْغَبُ خدایا، از تو درخواست می‌کنم و به پیشگاهت زاری نموده و رغبت می‌ورزم

وَأَسْأَلُکَ أَنْ تُصَلِّیَ عَلی مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ و از تو می‌خواهم که بر محمّد و خاندان محمّد درود فرستی

وَأَنْ تَجْعَلَنِی مِمَّنْ یُدِیمُ ذِکْرَکَ َ و مرا از کسانی قرار دهی که ذکرت را همواره بر زبان دارند

وَلَا یَنْقُضُ عَهْدَکَ و پیمانت را نمی ‌شکنند

وَلَا یَغْفُلُ عَنْ شُکْرِکَ و از سپاست غافل نمی‌ شوند

وَلَا یَسْتَخِفُّ بِأَمْرِک و فرمانت را سبک نمی‌ شمارند

یَا ذَا الْجَلالِ وَالْإِکْرامِ ای دارای بزرگی و بزرگواری

وَصَلَّی اللّهُ عَلی مُحَمَّدٍ رَسُو لِهِ وَآلِهِ الطَّاهِرِینَ وَسَلَّمَ تَسْلِیماً کَثِیراً و درود خدا و سلام بسیار او بر محمّد فرستاده‌اش و برخاندان پاکش باد

شمایل علی بن ابی‌طالب، اثر هاکوپ هوناتانیان

هاکوپ مگردومی هوناتانیان (ارمنی: زاده ۱۸۰۹، تفلیس - درگذشته ۱۸۸۱، تهران)، ملقب به «رافائل تفلیس»،[۱] بنیان‌گذار مکتب مدرن هنر نقاشی ارمنی و از استادان نگارگری، چهره‌پردازی و صورتگری بود.

بنا بر روایتی زمانی که نقاش در تبریز زندگی می‌کرده‌است، خواب‌نما می‌شود و سپس شمایل حضرت علی را می‌کشد. استاد یحیی ذکا این نقاشی را یکی از اولین آثار موجود هاکوپ در ایران می‌داند. در این نقاشی علی ابن ابی طالب قبای قهوه‌ای بر تن و دستاری سبز بر سر دارد. دست راست خود را بر روی غلاف شمشیر قرار داده، در دست دیگر تسبیحی گرفته‌است و بر روی حصیری که روی تخت انداخته شده نشسته‌است. نقاش تحت تأثیر نقاشی ارمنی و کلیسایی مسیحی دو فرشته که بالای سر امام حلقهٔ گلی را نگه داشته‌اند کشیده‌است.

علاوه بر هاله نور دور سر، چشمی نورانی از آسمان پرتو خود را بر سر امام ساطع می‌کند. بخش بالای شمایل دارای قوس تزیینی است که دور تا دور نقاشی را فراگرفته. این اثر در اندازه ۱۰۳×۷۲ سانتی‌متر، بدون تاریخ و امضا در گنجینه هنرهای تزئینی اصفهان به شمارهٔ ۶۰۸ نگه‌داری می‌شود. به نظر می‌رسد این اثر متعلق به شمایل خانه ناصرالدین شاه بوده و پس از مرگ او به دست حاجی محتشم السلطنه می‌رسد. وجود تابلویی با ابعاد کوچکتر از این اثر با قاب زرین الماس نشان در موزه جواهرات ملی ایران دلیل ارتباط این دو اثر با دربار ناصری‌ست

ماه شعبان ازدیدگاه علی ع

حضرت امیرالمؤ منین علیه السلام در روز اوّل شعبانى گذشت به جماعتى که در مسجدى نشسته بودند و در امر قَدَرْ و امثال آن گفتگو مى کردند و بلند شده بود صداهاى ایشان و سخت شده بود لجاجت و جدال ایشان پس حضرت ایستاد و بر ایشان سلام کرد آنها جواب سلام دادند و براى آن جناب برخاستند و خواهش کردند که نزد ایشان بنشیند آن حضرت به ایشان اعتنایى نکرد و فرمود اى گروهى که سخن مى گویید در چیزى که نفع نمى رساند آیا ندانستید که خداى تعالى را بندگانیست که ساکت کرده ایشان را خوف بدون آنکه عاجز باشند از گفتن یا لال باشند بلکه ایشان هرگاه به خاطر آرند عظمت خداوند را شکسته مى شود زبانهایشان و کنده مى شود دلهایشان و مى رود عقلهاى شان و مبهوت مى شوند به جهت اِعْزاز و اِجلال و اعظام خداوند پس هرگاه به خود آمدند از این حالت رو مى آورند بسوى خدا به کردارهاى پاکیزه مى شمرند نَفْسهاى خود را با ستمکاران و خطاکاران و حال آنکه ایشان منزّهند از تقصیر و تفریط مگر آنکه ایشان راضى نمى شوند براى خدا به کردار اندک و بسیار نمى شمرند براى او عمل زیاد را و پیوسته مشغولند به اعمال پس ایشان چنانند که هر وقت نظر کنى به ایشان ایستادگانند به عبادت ترسان و هراسان در بیم و اضطرابند پس کجائید شما از ایشان اى گروه تازه کارها آیا ندانستید که داناترین مردم به قَدَرْ ساکت ترین ایشانند از آن و اینکه جاهلترین مردم به قَدَرْ سخنگوترین ایشانند در او .

اى گروه تازه کارها امروز غُرّه شعبان کریم است نامیده است او را پروردگار ما شعبان به جهت پراکنده شدن خیرات به تحقیق که باز کرده پروردگار شما در او درهاى حسنات خود را و جلوه داده به شما قصرها و خیرات او را به قیمت ارزانى و کارهاى آسانى پس بخرید آن را و جلوه داده براى شما ابلیس لعین شُعَبهاى شرور و بلاهاى خود را و شما پیوسته مى کوشید در گمراهى و طغیان و متَمَّسِک مى شوید به شعبهاى ابلیس و رُو مى گردانید از شعبهاى خیرات که باز شده براى شما درهاى او و این غُرّه ماه شعبان است و شعبهاى خیرات او نماز است و روزه و زکات و امر به معروف و نهى از منکر و بِرّ والدین و خویشان و همسایگان و اصلاح ذات الْبَینِ و صدقه بر فقراء و مساکین بر خود کلفت مى دهید چیزى را که برداشته شده از شما یعنى امر قضا و قدر و چیزى که نهى کرده شده اید از فرو رفتن در آن از کشف سِرّهاى خدا که هر که تفتیش کند از آنها از تباه شدگانست

آگاه باشید به درستى که اگر شما واقف شوید بر آنچه مهیا فرموده ، پروردگار عزّوجلّ براى مطیعین از بندگانش در امروز هر آینه بازخواهید داشت خود را از آنچه در او هستید و شروع خواهید کرد در آنچه امر کردند شما را به آن .

گفتند یا امیرالمؤ منین علیه السلام و چیست آنکه آن را خداوند مهیا فرموده در این روز براى مطیعین خود ؟

پس حضرت نقل فرمود قصه آن لشکرى را که رسول خداصَلَّى اللَّهِ عَلِیهِ وَ اله به جهاد کفار فرستاده بود و دشمنان شب بر ایشان شبیخون زدند و آن شبى تاریک و سخت ظلمانى بود و مسلمانان در خواب بودند کسى از ایشان بیدار نبود جز زید بن حارثه و عبدالله بن رواحه و قتادة بن نعمان و قیس بن عاصم منقرى که هر کدام در یک جانب ایشان بیدار و مشغول نماز و قرآن خواندن بودند دشمنان مسلمانان را تیرباران کردند و به واسطه تاریکى و ندیدن مسلمانان دشمنان را تا از آنها احتراز کنند نزدیک بود که هلاک شوند که ناگاه از دهان این چند نفر نورهایى ساطع شد که لشکرگاه مسلمانان را روشن کرده و سبب قوت و دلیرى ایشان شده پس شمشیر کشیده و دشمنان را کشته و زخمدار و اسیر نمودند و چون مراجعت نمودند و براى حضرت رسول صلى الله علیه و آله نقل کردند فرمود این نورها به جهت اعمال این برادران شما است در غره ماه شعبان .

پس یک یک آن اعمال را حضرت نقل کردند تا آنکه فرمودند چون روز اول شعبان مى‏شود پراکنده مى‏کند ابلیس لشکر خود را در اطراف زمین و آفاق آن و مى‏گوید به ایشان که سعى کنید در کشیدن بعضى از بندگان خدا را به سوى خود در این روز و به درستى که خداى عز و جل پراکنده مى‏کند ملائکه را در اطراف زمین و آفاق او و به ایشان مى‏فرماید براستى نگاه دارید بندگان مرا و ارشاد کنید ایشان را پس همه ایشان نیک بخت مى‏شوند به شما مگر آنکه امتناع و سرکشى کند پس به درستى که او از حد گذشته مى‏گردد در حزب ابلیس و جنود او به درستى که خداوند عز و جل چون روز اول ماه شعبان مى‏شود امر مى‏کند به درهاى بهشت پس باز مى‏شود و امر مى‏کند درخت طوبى را پس نزدیک مى‏کند شاخه‏هاى خود را بر این دنیا آنگاه ندا مى‏کند منادى پروردگار عز و جل اى بندگان خدا این شاخه‏هاى درخت طوبى است پس در آویزید به او که بلند کند شما را بسوى بهشت و این شاخه‏هاى درخت زقوم است پس بترسید از او که نبرد شما را بسوى دوزخ رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمود قسم به آنکه مرا به راستى به رسالت مبعوث نموده که هر که فرا گیرد درى از خیر و نیکى را در این روز پس به تحقیق که در آویخته به شاخه‏اى از شاخه‏هاى درخت طوبى پس او کشاننده است او را بسوى بهشت و هر که فرا گیرد درى از شر را در امروز پس به تحقیق که در آویخته به شاخه‏اى از شاخه‏هاى درخت زقوم پس آن کشاننده است او را بسوى آتش آنگاه فرمود رسول خدا صلى الله علیه و آله پس هر کس که نماز مستحبى کند امروز براى خدا پس در آویخته به شاخه‏اى از آن .

و هر که روزه گیرد در این روز پس به تحقیق که در آویخته به شاخه‏اى از آن و هر که صلح دهد میان زن و شوهرش یا پدر و فرزندش یا خویشاوندانش یا مرد و زن همسایه‏اش یا مرد و زن بیگانه پس به تحقیق که در آویخته از آن به شاخه‏اى و کسى که تخفیف دهد پریشانى را از طلبى که از او دارد یا کم کند از آن پس به تحقیق که در آویخته از آن به شاخه‏اى و کسى که نظر کند در حساب خود پس ببیند قرض کهنه را که صاحبش از آن مایوس شده پس ادا کند آن را پس به تحقیق که درآویخته به شاخه‏اى از آن و کسى که کفالت کند یتیمى را پس به تحقیق که درآویخته از آن به شاخه‏اى و کسى که باز دارد سفیهى را از عرض مؤمنى پس به تحقیق که درآویخته از آن به شاخه‏اى و کسى که بخواند قرآن یا چیزى از آن را پس به تحقیق که درآویخته از آن به شاخه‏اى و کسى که یاد آرد خداى را و بشمرد نعمتهاى او را و شکر کند پس به تحقیق که درآویخته از آن به شاخه‏اى و کسى که عیادت کند مریضى را پس به تحقیق که درآویخته از آن به شاخه‏اى و کسى که نیکى کند پدر و مادر خود یا یکى از آنها را پس به تحقیق که درآویخته از آن به شاخه‏اى و کسى که پیش از این روز به غضب آورده بود ایشان را پس خوشنودشان کرد در این روز پس به تحقیق که درآویخته از آن به شاخه‏اى و هر که تشییع کند جنازه را پس به تحقیق که درآویخته از آن به شاخه‏اى و کسى که تسلیت دهد در آن مصیبت زده را پس به تحقیق که درآویخته از آن به شاخه‏اى و همچنین هر کسى که بجا آورد چیزى را از ابواب خیر در این روز پس به تحقیق درآویخته از آن به شاخه‏اى آنگاه فرمود رسول خدا صلى الله علیه و آله قسم به آنکه مرا به راستى به پیغمبرى مبعوث فرموده که هر کس که فراگیرد درى از شر و گناه را در این روز پس به تحقیق که درآویخته به شاخه‏اى از شاخه‏هاى درخت زقوم پس آن کشاننده است او را بسوى آتش آنگاه فرمود قسم به آنکه مرا براستى به پیغمبرى فرستاده که هر کس تقصیر کند در این روز نماز واجبى خود را و ضایع کند آن را پس به تحقیق که درآویخته از آن درخت به شاخه‏اى و هر کس که بیاید در نزد او فقیرى ضعیف که مى‏داند بدى حال او را و او قادر است بر تغییر حالش بدون آنکه ضررى به او برسد و کسى هم نیست از او نیابت کند و بنشیند به جاى او پس واگذارد او را که ضایع شود و هلاک گردد و دست او را نگیرد پس به تحقیق که درآویخته به شاخه‏اى از آن و کسى که عذر خواهى کند از او بدکارى پس نپذیرد عذر او را آنگاه عقوبت نکند او را به قدر بدى او بلکه بیفزاید بر آن پس به تحقیق که درآویخته به شاخه‏اى از آن و کسى که جدائى اندازد میان شوهرى با زنش یا پدر با فرزندش یا برادر با برادرش یا خویشى با خویشش یا میان دو همسایه یا میان دو رفیق یا دو خواهر پس به تحقیق که درآویخته از آن به شاخه‏اى و کسى که سخت بگیرد بر تنگدستى و حال آنکه مى‏داند تنگدستى او را پس بیفزاید بر غیظ او بلاى او پس به تحقیق که درآویخته از آن به شاخه‏اى و کسى که بر او دینى باشد پس منکر شود آن را بر صاحبش و تعدى کند بر او تا آنکه باطل کند دین او را پس به تحقیق که درآویخته از آن به شاخه‏اى و کسى که جفا کند یتیمى را و آزار رساند او را و مال او را تباه کند پس به تحقیق که درآویخته به شاخه‏اى از آن و کسى که داخل شود در عرض برادر مؤمن خود و وادارد مردم را بر آن پس به تحقیق که درآویخته به شاخه‏اى از او و کسى که آوازه‏خوانى کند به قسمى از خوانندگى که برانگیزاند در آن خواندن بر معاصى پس به تحقیق که درآویخته به شاخه‏اى از او و کسى که بنشیند بشمرد کارهاى قبیح خود را در جنگها و انواع ستم خود را بر بندگان خدا و افتخار کند بر آن پس به تحقیق که درآویخته به شاخه‏اى از آن و کسى که همسایه‏اش مریض شده پس او را عیادت نکرد محض استخفاف به شان او پس به تحقیق که درآویخته به شاخه‏اى از آن و کسى که همسایه‏اش مرد پس مشایعت نکرد جنازه او را به جهت خوار بودن او در نظرش پس به تحقیق که درآویخته از آن به شاخه‏اى و کسى که اعراض کند از مصیبت زده و جفا کند او را محض حقارت و کوچکى او در نزدش پس به تحقیق که درآویخته از آن به شاخه‏اى و کسى که عاق کند پدر و مادر خود یا یکى از آن دو را پس به تحقیق که درآویخته به شاخه‏اى از آن و کسى که پیش ایشان را عاق کرده بود و خوشنود نکرد ایشان را امروز و حال آنکه قدرت دارد بر آن

پس به تحقیق که درآویخته به شاخه‏اى از آن و همچنین هر کس بکند کارى از سایر اقسام شر را پس به تحقیق که درآویخته به شاخه‏اى از آن و قسم به آنکه مرا به راستى به پیغمبرى فرستاده که درآویختگان به شاخه‏هاى درخت طوبى بلند مى‏کند ایشان را آن شاخه‏ها بسوى بهشت آنگاه رسول خدا صلى الله علیه و آله نظر خود را به جانب آسمان انداخت اندکى و مى‏خندید و مسرور بود آنگاه نظر مبارک را به زیر انداخت بسوى زمین پس پیشانى مبارک را درهم کشید و روى مبارکش ترش شد .

آنگاه رو کرد به اصحاب خود و فرمود قسم به آنکه فرستاده محمد را براستى به پیغمبرى که دیدم به تحقیق درخت طوبى را که بلند مى‏شد و بلند مى‏کرد آنان که به او درآویخته بودند بسوى بهشت و دیدم بعضى از ایشان را که درآویخته بود به یک شاخه از آن و بعضى درآویخته بودند به دو شاخه از آن یا به چند شاخه بر حسب فراگرفتن ایشان مر طاعت را و به درستى که هر آینه مى‏بینم زید بن حارثه را که درآویخته به بیشتر شاخه‏هاى از آن پس آن شاخه‏ها بلند مى‏کند او را به اعلى علیین بهشت پس از این جهت خندیدم و خوشحال شدم پس نگاه کردم بسوى زمین پس قسم به آنکه مرا براستى به پیغمبرى فرستاده که دیدم درخت زقوم را که پایین مى‏رفت شاخه‏هاى او و پایین مى‏برد درآویختگان به او را بسوى دوزخ و دیدم پاره‏اى از ایشان را درآویخته به شاخه‏اى و دیدم پاره‏اى از ایشان که درآویخته به دو شاخه یا به چند شاخه بر حسب فراگرفتن او مر قبایح را و به درستى که هر آینه مى‏بینم بعضى از منافقین را که درآویخته به بیشتر شاخهاى او و آنها فرو مى برند او را به اَسفَلِ دَرَکات او پس از این جهت روى خود را تُرش کردم و پیشانى را درهم کشیدم

دست خط علی ع خط کوفی قران

فدات بشم مولا قربونت برم یا الله؟؟؟؟ چه عاشقان وشیفتگان مشهوری درجهان به تو دل بسته اند ویکی از انان نامش علی است که از نام مقدس الاعلی تو مشتق شده است

خطاطی صفات علی به شکل شیر که در میان علویان ترکیه مرسوم است.

محبت علی ع مانند سپری ما را از اتش دوزخ نگهداری میکند او تقسیم کننده بهشت ودوزخ است

او وصی حقیقی محمد مصطفی بود امامت او را انس وجن پذیرفتند

مرغ باغ ملکوت

روزها فكر من این است و همه شب سخنم
كه چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از كجا آمده‌ام، آمدنم بهر چه بود؟
به كجا می‌روم آخر ننمایی وطنم؟

مانده‌ام سخت عجب، كز چه سبب ساخت مرا؟
یا چه بوده‌ست مراد وی از این ساختنم؟

خرّم آن روز كه پرواز كنم تا بر‍‍ِ دوست
به امید سر كویش، پَر و بالی بزنم

كیست آن گوش، كه او می‌شنود آوازم؟
یا كدامین كه سخن می‌نهد اندر دهنم

من به خود نامدم اینجا، كه به خود باز روم
آنكه آورد مرا، باز برد تا وطنم

مرغ باغ ملكوتم، نیم از عالم خاك
چند روزی قفسی ساخته‌اند از بدنم

چیست از این خوبتر درهمه عالم کــــــار

دوست بر دوست رود یـــــار بر یــــــــــار

روح مجرد...

إِنَّهُمْ كَانُوا إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا إِلَـٰهَ إِلَّا اللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ

فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ وَاسْتَغْفِرْ لِذَنبِكَ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ ۗ وَاللَّهُ يَعْلَمُ مُتَقَلَّبَكُمْ وَمَثْوَاكُمْ

پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله فرمود: دو چیز موجب دو چیز است: یکی مرگ با شهادت به «لا اله الا اللّه» که سبب ورود به بهشت است و دیگر، شرک که مردن با آن باعث دخول به جهنم است.

جابر جعفی از امام باقر علیه‌السلام روایت می‌کند که پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود:

به مردگان خود کلمه «لا إله إلّا اللّه» را تلقین نمایید؛ زیرا باعث آمرزش گناهان آنان است، عرض کردند: گفتن آن در حال صحت و سلامت چه گونه است؟

سه مرتبه فرمود: بیش‌تر گناهان را منهدم می‌کند، برای این که کلمه طیّبه «لا إله إلّا اللّه» در زندگی و مرگ و حشر، مایه انس است.

پیامبر صلی الله علیه و آله می‌فرماید: جبرئیل گفت: کاش انسان‌ها را که در محشر دو گروهند می‌دیدی: یک گویندگان و معتقدان به «لا إله إلّا اللّه» که با روی‌های درخشان محشور می‌شوند و ذکرشان کلمه طیّبه «و اللّه اکبر» است و دیگر مشرکین که با صورت‌های سیاه به محشرآمده و شیون کنان می‌گویند:‌ای وای بر ما، تباه شدیم و هلاک گشتیم؟

ورُؤيت زبيدة (١) في المنام، فقيل لها: ما فعل الله بك؟ فقالت: غفر لي بهؤلاء الكلمات الأربع:
زبیده زن هارون رشید زن نیک سرشتی بود او را به خواب دیدند گفتند خدای تعالی با تو چه کرد گفت بر من رحمت کرد به خاطر این چهار کلام که بارها می گفتم

لا اله إلا الله أُفني بها عمري، لا اله إلا الله أَدخل بها قبري،

لا اله إلا الله أَخلو بها وحدي، لا اله إلا الله أُلقى بها ربي

زبیده، زن هارون الرّشید ، قناتی در شش فرسنگی مکه کند و آب آن را تا مکه آورد؛ که امروز پس از هزار سال، خشک نشده است؛ و آب زمزم، از همان قنات است. در عالم خواب زبیده را دیدند که وضعش بد است. گفتند تو که باید وضعت خوب باشد با این کار مهمی که کردی. زبیده آهی کشید و گفت: از آن قنات به من پاداشی ندادند. زیرا از پول مردم آن را کندم؛ از بیت المال مسلمین بود؛ و خدا هم پاداش آن را به صاحبان اصلی پولها داد.

مالک بن انس را به خواب دیدند گفتند خدای تعالی باتو چه کرد گفت رحمت کردبه واسطه کلمه ای که از عثمان عفان شنیده بودم که گفته بودی چون جنازه ای را بدیدی بگوی سبحان الحی الذی لا یموت

• لا اِلهَ اِلاَّ اللهُ الجَلیلُ الجَبار،
• لااِلهَ اِلاَّاللهُ الواحِدُ القَهّارُ ،
• لا اِلهَ الاَّاللهُ العَزیزُ الغَفّار
• لااِلهَ اِلاَّ اللهُ الکَریمُ السَتّار،
• لا اِلهَ اِلاَّ اللهُ الکَبیرُ المُتَعال؛

به نام پروردگار بخشنده و مهربان

نیست پروردگاری جز خدای جلیل و جبار , نیست پروردگاری جز خدای یکتا و شکست ناپذیر ، نیست پروردگاری جز خدای عزیز و بخشنده , نیست پروردگاری جز خدای کریم و ستار , نیست پروردگاری جز خدای بسیار بزرگ و بالا مرتبه , نیست پروردگاری جز خدا , ندارد هیچ شریکی پروردگار حی و حاضر یکتای ما مسلمانان ، نیست پروردگاری جز خدا , ندارد هیچ شریکی پروردگار حی و حاضر یکتای ما بندگان ، , نیست پروردگاری جز خدا , ندارد هیچ شریکی پروردگار حی و حاضر یکتای ما مطیعان ،نیست پروردگاری جز خدا , ندارد هیچ شریکی پروردگار حی و حاضر یکتای ما صبر کنندگان , نیست پرورگاری جر خدا و محمد پیامبر او (خداوند به او و خاندانش درود فرستند )و علی نماینده او (بر او درود ) درود فرست و کارگردانی من و بر تو توکل می کنم ای بخشنده بخشندگان .

لَا إِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ عَدَدَ اللَّيالِى وَالدُّهُورِ، لَاإِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ عَدَدَ أَمْواجِ الْبُحُورِ، لَا إِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ وَ رَحْمَتُهُ خَيْرٌ مِمّا يَجْمَعُونَ، لَاإِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ عَدَدَ الشَّوْكِ وَالشَّجَرِ، لَا إِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ عَدَدَ الشَّعْرِ وَالْوَبَرِ، لَاإِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ عَدَدَ الْحَجَرِ وَالْمَدَرِ، لَاإِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ عَدَدَ لَمْحِ الْعُيُونِ، لَاإِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ فِى اللَّيْلِ إِذا عَسْعَسَ، وَالصُّبْحِ إِذا تَنَفَّسَ، لَا إِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ عَدَدَ الرِّياحِ فِى الْبَرارِى وَالصُّخُورِ، لَاإِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ مِنَ الْيَوْمِ إِلىٰ يَوْمِ يُنْفَخُ فِى الصُّورِ.

معبودی جز خدا نیست به شمار شب‌ها و روزگاران، معبودی جز خدا نیست به شمار امواج دریاها، معبودی جز خدا نیست و رحمت او از آنچه گرد می‌آورند بهتر است، معبودی جز خدا نیست، به شمار خارها و درختان، معبودی جز خدا نیست به شمار موها و کرک‌ها، معبودی جز خدا نیست به شمار سنگ‌ها و کلوخ‌ها، معبودی جز خدا نیست به شمار بهم‌خوردن پلک‌ها، معبودی جز خدا نیست در شب، چون با سیاهی‌اش پشت کند و صبح هنگامی‌که می‌دمد، معبودی جز خدا نیست به شمار بادها در صحراها و کوه‌ها، معبودی جز خدا نیست از امروز تا روز دمیده شدن در صور.

لَا إِلَـٰهَ إِلَّا اللَّهُ وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ

لَا إِلَـٰهَ إِلَّا اللَّهُ وَأُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ

لَا إِلَـٰهَ إِلَّا اللَّهُ لَّن يُصِيبَنَا إِلَّا مَا كَتَبَ اللَّهُ

لَا إِلَـٰهَ إِلَّا اللَّهُ مَا شَاءَ اللَّهُ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ

لَا إِلَـٰهَ إِلَّا اللَّهُ لَّا أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعًا وَلَا ضَرًّا إِلَّا مَا شَاءَ اللَّهُ

لَا إِلَـٰهَ إِلَّا اللَّهُ إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ

لَا إِلَـٰهَ إِلَّا اللَّهُ إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ

لَا إِلَـٰهَ إِلَّا اللَّهُ إِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ

لَا إِلَـٰهَ إِلَّا اللَّهُ إِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا رَاغِبُونَ

لَا إِلَـٰهَ إِلَّا اللَّهُ حَسْبِيَ اللَّهُ ۖ

لَا إِلَـٰهَ إِلَّا اللَّهُ حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ

لَا إِلَـٰهَ إِلَّا اللَّهُ نِعْمَ الْمَوْلَىٰ وَنِعْمَ النَّصِيرُ

لَا إِلَـٰهَ إِلَّا اللَّهُ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيَا

لَا إِلَـٰهَ إِلَّا اللَّهُ إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا

لَا إِلَـٰهَ إِلَّا اللَّهُ لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا ۖ

لَا إِلَـٰهَ إِلَّا اللَّهُ فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ ۖ

۸۱)

صبرکردن لقمان چون دید کی داود حلقه‌ها می‌ساخت از سوال کردن با این نیت کی صبر از سوال موجب فرج باشد

رفت لقمان سوی داود صفا
دید کو می‌کرد ز آهن حلقه‌ها

جمله را با همدگر در می‌فکند
ز آهن پولاد آن شاه بلند

صنعت زراد او کم دیده بود
درعجب می‌ماند وسواسش فزود

کین چه شاید بود وا پرسم ازو
که چه می‌سازی ز حلقه تو بتو

باز با خود گفت صبر اولیترست
صبر تا مقصود زوتر رهبرست

چون نپرسی زودتر کشفت شود
مرغ صبر از جمله پران‌تر بود

ور بپرسی دیرتر حاصل شود
سهل از بی صبریت مشکل شود

چونک لقمان تن بزد هم در زمان
شد تمام از صنعت داود آن

پس زره سازید و در پوشید او
پیش لقمان کریم صبرخو

گفت این نیکو لباسست ای فتی
درمصاف و جنگ دفع زخم را

گفت لقمان صبر هم نیکو دمیست
که پناه و دافع هر جا غمیست

صبر را با حق قرین کرد ای فلان
آخر والعصر را آگه بخوان

صد هزاران کیمیا حق آفرید
کیمیایی همچو صبر آدم ندید

فَاصْبِرُوا حَتَّىٰ يَحْكُمَ اللَّهُ

فَاصْبِرْ إِنَّ الْعَاقِبَةَ لِلْمُتَّقِينَ

فَاصْبِرْ عَلَىٰ مَا يَقُولُونَ

فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَلَا يَسْتَخِفَّنَّكَ الَّذِينَ لَا يُوقِنُونَ

فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ أُولُو الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ

فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ

فَاصْبِرْ صَبْرًا جَمِيلًا

وَلِرَبِّكَ فَاصْبِرْ

صد هزاران کیمیا حق آفرید
کیمیایی همچو صبر آدم ندید

این دعا را به روايت از امام موسى بن جعفر (ع) نقل كرده است. اين دعای عظيم الشأن‏ و سريع الاجابة است

اللَّهُمَّ إِنِّي أَطَعْتُكَ فِي أَحَبِّ الْأَشْيَاءِ إِلَيْكَ وَ هُوَ التَّوْحِيدُ وَ لَمْ أَعْصِكَ فِي أَبْغَضِ الْأَشْيَاءِ

❈❈❈

إِلَيْكَ وَ هُوَ الْكُفْرُ فَاغْفِرْ لِي مَا بَيْنَهُمَا يَا مَنْ إِلَيْهِ مَفَرِّي آمِنِّي مِمَّا فَزِعْتُ مِنْهُ إِلَيْكَ

اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِيَ الْكَثِيرَ مِنْ مَعَاصِيكَ وَ اقْبَلْ مِنِّي الْيَسِيرَ مِنْ طَاعَتِكَ يَا عُدَّتِي دُونَ الْعُدَدِ

❈❈❈

وَ يَا رَجَائِي وَ الْمُعْتَمَدَ وَ يَا كَهْفِي وَ السَّنَدَ وَ يَا وَاحِدُ يَا أَحَدُ يَا قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ اللَّهُ الصَّمَدُ

❈❈❈

لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُوْلَدْ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوا أَحَدٌ، أَسْأَلُكَ بِحَقِّ مَنِ اصْطَفَيْتَهُمْ مِنْ خَلْقِكَ وَ لَمْ تَجْعَلْ

❈❈❈

فِي خَلْقِكَ مِثْلَهُمْ أَحَدا أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ تَفْعَلَ بِي مَا أَنْتَ أَهْلُهُ

❈❈❈

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِالْوَحْدَانِيَّةِ الْكُبْرَى وَ الْمُحَمَّدِيَّةِ الْبَيْضَاءِ وَ الْعَلَوِيَّةِ الْعُلْيَا [الْعَلْيَاءِ]

❈❈❈

وَ بِجَمِيعِ مَا احْتَجَجْتَ بِهِ عَلَى عِبَادِكَ وَ بِالاسْمِ الَّذِي حَجَبْتَهُ عَنْ خَلْقِكَ فَلَمْ يَخْرُجْ

❈❈❈

مِنْكَ إِلا إِلَيْكَ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ اجْعَلْ لِي مِنْ أَمْرِي فَرَجا وَ مَخْرَجا وَ ارْزُقْنِي

❈❈❈

مِنْ حَيْثُ أَحْتَسِبُ وَ وَ مِنْ حَيْثُ لا أَحْتَسِبُ إِنَّكَ تَرْزُقُ مَنْ تَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ

❈❈❈

سپس حاجت خود را درخواست كن

خدایا! تو را در محبوب‌ترین چیز‌ها نزدت که یگانه‌پرستی است اطاعت نمودم و تو را در ناپسند‌ترین چیز‌ها که کفر است نافرمانى نکردم.

پس آنچه از گناهان بین این دو است بر من بیامرز، اى آن‏که گریزگاهم تنها به جانب اوست، از آنچه از آن به سویت پناه آوردم مرا ایمنی ‌بخش.

خدایا! بیامرز از نافرمانی‌های بسیارم را در پیشگاهت و طاعت اندکم را در آستانت بپذیر، اى تنها توشه‌ام از میان توشه‏‌ها و اى امید و آرامش و پناه و تکیه‏‌گاهم و اى یگانه و یکتا.

اى که گفتى «بگو او خداى یکتاست، خداى بى‏‌نیاز است، نه زاده و نه زاییده شده و برایش همتایى نبوده است» از تو درخواست‏ مى‏‌کنم به حق آنان که از میان آفریده هایت انتخاب نمودى و هیچ‌کس را از میان آفریدگانت همانند آنان قرار ندادى بر محمد و خاندانش درود فرست و با من چنان کن که سزاوار آنى.

خدایا! از تو درخواست مى‏‌کنم به حق یگانگى بزرگ‏‌تر الهى و مقام تابنده محمدی و جایگاه بر‌تر علوى و به تمام آنچه به آن بر بندگانت حجّت نهادى و به حق‏ آن نامى که از آفریدگان خود پنهان داشتى که از تو جز براى تو اظهار نگردد، بر محمد و خاندانش درود فرست و براى من در کارم گشایش و راه نجاتى قرار ده و از جهاتى که گمان مى‏‌برم و یا گمان نمى‏‌برم مرا روزى ده‏.

همانا تو هر که را بخواهى بى‏‌حساب روزى مى‌‏دهی. همانا تو هر که را بخواهى بى‏‌حساب روزى مى‌‏دهی.

یک نکته ات بگویم گر نکته دان عشقی .......

با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی تا بی‌خبر بمیرد در درد خودپرستی

یک نکته ات بگویم گر نکته دان عشقی .......

عاشق شو ار نه روزی کار جهان سر آید ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی.

یک نکته ات بگویم گر نکته دان عشقی .......

تا فضل و عقل بینی بی‌معرفت نشینی یک نکته‌ات بگویم خود را مبین که رستی

یک نکته ات بگویم گر نکته دان عشقی .......

عشقت رسد بفریاد گر خود بسانِ حافظ قرآن ز بَر بخوانی در چارده روایت.

323 شمارش معکوس عمر....

سپاس خداوند کعبه که 323ماه زندگی را به من هدیه کرد تا ریزه خوار سفره مولایم باشم وشکر گذار نعمتهای بیکران او باشم

‏آدمی به مرور آرام می‌گیرد
بزرگ می‌شود
‏بالغ می‌شود
و پای اشتباهاتش می‌ایستد
‏گذشته‌اش را قبول می‌کند،
نادیده‌اش نمی‌گیرد
‏می‌فهمد که زندگی یک موهبت است،
یک غنیمت است
‏یک نعمت است
و نباید آن را فدای آدم‌های بی‌مقدار کرد!
‏اصلا از یک جایی به بعد حال آدم خودش خوب می‌شود

در من بسیاری چیزها از بین رفتند،
که گمان می‌کردم تا ابد ماندگارند …

بله دوستان! آدم‌ها می‌روند، تغییر می‌کنند، آدم‌ها صفحه خاصی از کتاب نیستند که رهایشان کنید و بروید و وقتی برگشتید، همچنان سر جای خودشان باشند. آدم‌ها را در زمان خودش دریابید.

تمام آن چيزی که درباره‌ی تو در سرم هست، ده‌ها کتاب می‌شود.
اما تمام چيزى که در دلم هست، فقط دو کلمه است:
دوستت دارم!...الله الله الله

👤ویکتور هوگو

عشق یعنی پاک ماندن در فساد

آب ماندن در دمای انجماد

در حقیقت عشق یعنی سادگی

در کمال برتری افتادگی

همه ی بادكنك ها روزی می تركند . حقايق و روياهای زندگی چون بادكنكی است كه كودكی در دست گرفته و به دنبال خود می كشد.

كودك با شنيدن صدای تركيدن بادكنكش به گريه می افتد ، اما بعد به دنبال بادكنك تازه ای مي گردد . زندگی تسلسل بادكنك هاست...!

کفشهایم را میپوشم و در زندگی قدم میزنم
من زنده ام و زندگی
ارزش رفتن دارد.

آن قدر می روم تا صدای پاشنه هایم
گوش ناامیدی را کر کند
خوب میدانم که گاه کفشها،
پاهایم را میزند، میفشرد و به درد میاورد
امامن همچنان خواهم رفت
زیرا زندگی ارزش لنگ لنگان رفتن را نیز دارد.

ماندن در کار نیست
گذشته های دردناک را رها میکنم و به آینده نامعلوم
نمی اندیشم
ولی این را میدانم؛
گذشته با آینده یکسان نیست.

زندگی نه ماندن است نه رسیدن
زندگی به سادگی رفتن است
به همین راحتی،
زندگی چقدر آسان است…
زندگی ارزش لنگ لنگان رفتن را نیز دارد،،،
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮔﻮﯾم.

ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻟﺬﺕ ﺑﺒﺮﯼ؛
ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰﺵ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻧﯽ ﺍﺳﺖ …

ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻧﺞ ﺑﺒﺮﯼ؛
ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰﺵ ﺭﻧﺞ ﺑﺮﺩﻧﯽ ﺍﺳﺖ …

ﮐﻠﯿﺪ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺭﻧﺞ ﺩﺳﺖ ﺗﻮﺳﺖ
قصد داشتم دست اتفاق را بگيرم؟؟ تا نيفتد ! اما امروز فهميدم که اتفاق خواهد افتاد
اين ما هستيم که نبايد با او بيفتيم ..

ای كه همه نگاهِ من،خورده گره به روی تو

تا نرود نفس زِ تن،پا نكشم زِ كوى تو..

گرچه به شعله می کشی قلب مرا به عشوه ات

بر دوجان نمیدهم یک سر تار موی تو

‏بشر زمانی فهمید
به شعور ﺍعتمادی نیست
که بجای نصب تابلوی " از سرعت خود بکاهید "

اﺯ سرعتگیر استفاده کرد!!!

ای دل من گرچه در این روزگار
جامه رنگین نمی‌ پوشی بکام
باده رنگین نمی ‌بینی به جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از آن می که می ‌باید تهی است
ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار
گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش می‌شود هفتاد رنگ

فریدون مشیری

بمیرید پیش از آن که بمیرید

حکایتی است از مولانا بَهاءُالدّین وَلَد قَدَّسَ اللهُ سِرَّهُ۱. روزی اصحاب او را مُستغرق۲ یافتند، وقت نماز رسید. بعضی مریدان آواز دادند مولانا را که: وقت نماز است. مولانا به گفتِ ایشان التفات نکرد. ایشان برخاستند و به نماز مشغول شدند. دو مرید موافقتِ شیخ کردند و به نماز نه‌ایستادند. یکی از آن مریدان که در نماز نبود، خواجگی۳ نام، به چشمِ سِرّ به وی عیان بنمودند که جملۀ اصحاب که در نماز بودند با امام، پشت‌شان به قبله بود و آن دو مُرید را که موافقتِ شیخ کرده بودند، روی‌شان به قبله بود، زیرا چون شیخ از ما و من بگذشت و اوییِ او فنا شد و نماند و در نورِ حق مُستهلک شد، که: مُوْتُوْا قَبْلَ اَنْ تَمُوْتَوْا۴.

پیغمبر(ص) فرمود: هرکس میخواهد مرده ای را ببیند که حرکت میکند, به علی بن ابیطالب -ع- بنگرد.

امام علی (علیه السلام)در خطبه 203 نهج البلاغه می فرمایند: اخرجوا من الدنیا قلوبکم من قبل ان تخرج منها ابدانکم

به نظر بنده حقیر سن ادمی به 60 سالگی که رسید باید همان سال به این حدیث جامه عمل بپوشاند ودل از دنیا برکند وهمه میل او به اخرت باشد وبداند که اخرت خانه جاودانگی است واز دنیا وزرق وبرق ان بالاتر است

با نیمه عاشق‌ها ننشین.
به نیمه‌ رفیق‌ها اعتماد نکن.
نصفه‌نیمه زندگی نکن.
نصفه‌نیمه امیدوار نباش.

برای کسی که نصفه‌نیمه گوش می‌دهد نخوان.
نصف جواب را انتخاب نکن.
روی نیمه‌ای از حقیقت پافشاری نکن.
رویای نصفه نیمه نخواه ...

تا انتهای سکوتت ساکت باش و به حرف که آمدی تمام حرفت را بزن.
سکوت نکن که حرف بزنی و حرف نزن که سکوت کنی.

نصف، در واقع همان چیزی است که تو را میان آشنایانت غریب جلوه می‌دهد.

اگر رضایت داری کاملا راضی باش و اگر نمی‌خواهی کلا بگو من نمی‌خواهم.
خنده‌ی نیمه‌کاره، یعنی به تعویق انداختن خنده.
دوست داشتن نصفه‌نیمه یعنی هجران.
رفاقت نصفه‌نیمه یعنی بلد نبودن رفاقت.

نوشیدن نصفه‌نیمه عطشت را کم نمی‌کند و خوردن نصفه‌نیمه سیرت نمی‌کند.
راهِ ناتمام به جایی نمی‌رساندت.
زندگی نصفه‌نیمه یعنی تو ناتوانی در زندگی کردن و تو ناتوان نیستی؛

تو کاملی عزیز من تو کاملی و نه نصفی از هر چیزی.
تو به دنیا آمدی برای کامل زندگی کردن
و نه زندگی در نصفه‌نیمه‌ها و ناتمام‌ها.
چیزی را دوست داری با تمام وجودت به سمتش برو.
چیزی را نمی‌خواهی محکم بگو: "نه"

#جبران_خلیل_جبران

یک عمر دنبال رفیق گشتم اما هیچ تا اینکه در « جوشن کبیر » پیدایش کردم یا رفیقَ مَن لا رفیقَ لَه و اینجا بود که تازه فهمیدم یه رفیق دارم اسمش خداست

اشتیاقی که به دیدار تو دارد دلِ من
دل من داند و من دانم و دل داند و من

تن من گِل شود و گُل شکفد از گِل من
تا ابد مهر تو بیرون نرود از دلِ من

منم سرگشته حیرانت ای دوست...

گر تیغ بارد در کوی آن ماه
گردن نهادیم الحکم لله
آیین تقوا ما نیز دانیم
لیکن چه چاره با بخت گمراه
ما شیخ و واعظ کمتر شناسیم
یا جام باده یا قصه کوتاه
من رند و عاشق در موسم گل
آن گاه توبه استغفرالله
جانا چه نالی گر وصل خواهی
خون بایدت خورد هر گاه و بی‌گاه

منم سرگشته حیرانت؛ ای دوست●♪♫
کنم یک باره جان؛ قربانت، ای دوست…●♪♫
خلیل آسا؛ زِ شوقِ وصلِ کویت●♪♫
دهم سر؛ بر سرِ پیمانت، ای دوست●♪♫
دلی دارم؛ در آتش، خانه کرده●♪♫
میانِ شعله‌ ها؛ کاشانه کرده●♪♫
دلی دارم؛ که از شوقِ وصالت●♪♫
وجودم را زِ غم؛ ویرانه کرده●♪♫
وجودم را زِ غم؛ ویرانه کرده●♪♫
من؛ آن آواره ی بشکسته بالم●♪♫
زِ هجرانت بُتا؛ رو بر زوالم●♪♫
منم آن؛ مرغِ سرگردان وُ تنها●♪♫
پریشان گشته شد؛ یک باره حالم!●♪♫
سحر؛ سر بر سرِ سجاده کردم●♪♫
دعایی؛ بهرِ آن دلداده کردم●♪♫
زِ حسرت؛ ساغرِ چشمانم، ای دوست●♪♫

لبالب یک سره؛ از باده کردم●♪♫
دلا! تا کی اسیرِ یادِ یاری؟●♪♫
زِ هجرِ یار؛ تا کی داغداری؟●♪♫
بگو؛ تا کی زِ شوقِ روی لیلی، تو مجنونِ پریشانِ روزگاری؟!●♪♫
پریشانم… پریشان روزگارم●♪♫
من؛ آن سرگشته ی هجرِ نگارم●♪♫
کنون عمریست؛ با امیدِ وصلت، درونِ سینه، آسایش ندارم!●♪♫
زِ هجرت؛ روز وُ شب، فریاد دارم●♪♫
زِ بیدادت؛ دلی ناشاد دارم●♪♫
درونِ کوهسارِ سینه ی خود؛ هزاران کشته، چون فرهاد دارم!●♪♫
چرا ای نازنینم؛ بی وفایی؟●♪♫
دمادم با دلِ من، در جفایی؟●♪♫
چرا آشفته کردی، روزگارم؟●♪♫
عزیزم دارد این دل هم، خدایی…●♪♫
عزیزم دارد این دل هم، خدایی…●♪♫

───┤ ♩♬♫♪♭ ├───

ما را به جز خیالت، فکری دگر نباشد

در هیچ سر خیالی، زین خوبتر نباشد

دانم که آه ما را، باشد بسی اثرها

لیکن چه سود وقتی که، از ما اثر نباشد؟

در خلوتی که عاشق، بیند جمال جانان

باید که در میانه، غیر از نظر نباشد

به جان تو،قسم که من،زدوریت دگر به جان رسیده ام
مرا مده به دست غم،که من غم تو را به جان خریده ام
هر سو رو کنم روبروی من تویی
در هر محفلی گفتگوی من تویی
درهر گلشنی جستجو کنم تورا
هر شب از دلم آرزو کنم تورا
امشب غوغا کرده به پا،دردِ روان،وایِ جدایی
همچون لاله خیمه زنم در دلِ صحرایِ جدایی
به آتشی،که در دلم،ز سوز قصه ی تو مانده یادگار
به شور و حالِ روزِ سبزِ انتظار
عشق من پناه من تویی
شبچراغ راه من تویی

زندگی زیباست زشتیهای ان تقصیر ماست

درمسیرش هر چه نازیباست ان تدبیر ماست

زندگی آب روانی است روان میگذرد

انچه تقدیر من وتوست همان میگذرد

هر روزی که از صبح تا شب گناهی نکردی عید توست

هر روزی که در آن گناه نشود همان روز، روز عید است.

امام علی علیه السّلام فرمودند:

کُلُّ یَومٍ لا یُعصَی اللهُ فیهِ فَهُوَ یَومُ عیدٍ؛

هر روزی که در آن گناه نشود همان روز، روز عید است.

نهج البلاغه، کلمات قصار، شماره 428

اگر روزی صبح از خواب بیدار شدی وتصمیم گرفتی تا شب نافرمانی خدا را نکنی بلکه مطیع مولای خود باشی ان روز عید توست ومیتوانی دعای عید را در قنوت نماز واجب یا نافله صبح یا نافله شب بخوانی واز خداوند طلب کنی که حالت را به بهترین حالها محول بگرداند همان طور که شب را به روز محول میکند وسیاهی را به نور مبدل میکند دل سیاه ما را به نور علم ودانش ومعرفت نورانی بکند

برای اینکه خدای تبارک وتعالی مولای مهربان ما دلهای ما را به دلهای پاک وسرشار از معرفت مبدل بکند یا دعای سال نو با بخوان یا اگر دعایی جامع تر را میخواهی دعای امام صادق ع را در قنوت نافله شب بخوان تا تغیر وتحولی در خودت ایجاد بکنی ورستگاری خود را از خداوند منان طلب کنی

اَللَّهُمَّ مُقَلِّبَ اَلْقُلُوبِ وَ اَلْأَبْصَارِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَى دِينِكَ وَ لاَ تُزِغْ قَلْبِي بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنِي

وَ هَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنْتَ اَلْوَهّٰابُ وَ أَجِرْنِي مِنَ اَلنَّارِ بِرَحْمَتِكَ

اَللَّهُمَّ اُمْدُدْ لِي فِي عُمُرِي وَ أَوْسِعْ عَلَيَّ فِي رِزْقِي وَ اُنْشُرْ عَلَيَّ رَحْمَتَكَ

وَ إِنْ كُنْتُ فِي أُمِّ اَلْكِتَابِ شَقِيّاً فَاجْعَلْنِي سَعِيداً فَإِنَّكَ تَمْحُو مَا تَشَاءُ وَ تُثْبِتُ وَ عِنْدَكَ أُمُّ اَلْكِتَابِ

از امام حضرت صادق ع روايت شده: چه چيز شما را باز می دارد از اينكه در هر صبح و شام اين دعا را سه مرتبه بخوانيد:

اللَّهُمَّ مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَ الْأَبْصَارِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَى دِينِكَ وَ لا تُزِغْ قَلْبِي بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنِي

خدايا اى دگرگون كننده دلها و ديده ‏ها، دلم را بر دينت ثابت بدار و آن را پس از اينكه به راهم آوردى گمراه مساز

وَ هَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ وَ أَجِرْنِي مِنَ النَّارِ بِرَحْمَتِكَ

و از نزد خود بر من‏ رحمتى ببخش زيرا تويى كه بسيار بخشنده‏ اى و به رحمتت از آتش پناهم ده.

اللَّهُمَّ امْدُدْ لِي فِي عُمْرِي وَ أَوْسِعْ عَلَيَّ فِي رِزْقِي وَ انْشُرْ عَلَيَّ رَحْمَتَكَ

خدايا بر عمرم بيفزا، و در روزيم وسعت عنايت كن، و رحمتت را بر من بگستران،

وَ إِنْ كُنْتُ عِنْدَكَ فِي أُمِّ الْكِتَابِ شَقِيّا فَاجْعَلْنِي سَعِيدا فَإِنَّكَ تَمْحُو مَا تَشَاءُ وَ تُثْبِتُ وَ عِنْدَكَ أُمُّ الْكِتَابِ.

و اگر نزد تو در كتاب تقدير و سرنوشت بد فرجام هستم مرا نيكبخت گردان چرا كه تو آنچه را بخواهى محو و آنچه را بخواهى ثبت می نمايى و كتاب تقدير و سرنوشت در اختيار توست.

در روایتی، [1] حضرت امام صادق(ع) به یکی از یارانشان به نام عبدالله بن سنان فرموده اند:

«در زمان غیبت که دسترسی به امام نداری، گاهی در ذهنت راجع به امام شبهه پراکنده می کنند.»

و می فرمایند: «من دعایی یادتان می دهم که اگر این دعا را بخوانید، این شبهه ها در شما اثر نمی کند. این دعا، «دعای غریق» است.» یعنی کسی که این دعا را بخواند، مانند کسی می ماند که به اصطلاح در آب افتاده و دارد غرق می شود و می خواهد کسی دستش را بگیرد.

حضرت می فرمایند: «بگویید:

«یَا اللَّهُ یَا رَحْمَانُ یَا رَحِیمُ.»

دو جمله است؛ جمله اوّل، نام های مقدّس الهی است: «یَا اللَّهُ یَا رَحْمَانُ یَا رَحِیمُ.»

و جمله دوم:

«ثَبِّتْ قَلْبِی عَلَی دِینِکَ؛ خدایا! دستم را بگیر و دلم را بر دینت پابرجا بدار که این شبهه ها بر من اثر نکند.»

عبدالله بن سنان می گوید:

آقا این جملات را فرمودند. بعد من بلا فاصله گفتم:

«یَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَ الْاَبْصَارِ ثَبِّتْ قَلْبِی عَلَی دِینِکَ» و در دعای آقا تصرّف کردم. چون آقا گفتند، بگو:

«یَا اللَّهُ یَا رَحْمَانُ یَا رَحِیمُ یَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ ثَبِّتْ قَلْبِی عَلَی دِینِکَ؛

و من «وَ الْاَبْصَارِ» را اضافه کردم وحضرت به من رو کردند و فرمودند:

«درست است که خدا مُقَلِّبُ الْقُلُوبِ وَ الْاَبْصَار است؛ امّا این جملاتی را که من می گویم، بگو و از خودت عبارت اضافه نکن و این ابصار را دیگر در آن نگذار.»

این روایت، از نظر اعتقاداتتان خیلی مؤثّر است.

برای اینکه در زمان غیبت امام زمان(ع)، یک سری شبهات در شما اثر نکند، دستور این است. سند روایت هم خیلی خوب است. پس هر روز بگویید:

«یَا اللَّهُ یَا رَحْمَانُ یَا رَحِیمُ یَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ ثَبِّتْ قَلْبِی عَلَی دِینِکَ؛

یا الله! یا رحمان! یا رحیم! ای تغییر دهنده قلب ها! قلب مرا بر دینت ثابت و استوار کن!»

دو سه ثانیه هم بیشتر طول نمی کشد. بنابراین این را هر روز بخوانید تا دلتان به امام زمان(عج) قرص شود.[2]

«مرحوم آقای بهجت (رضوان الله تعالی علیه) میفرمودند این دعا را زیاد بخوانید: «یا الله یا رحمان یا رحیم یا مقلب القلوب ثبت قلبی علی دینک

چهل روز مراقبه

چله نشيني چيست

هدف سير و سلوک انقطاع از دنيا و فناء في الله است. در ا ين راستا چله نشيني يعني چهل روز تمرين اخلاص و بندگي و ترک گناه و لذت ها به منظور تمرين جهت فناي في الله و ترک دنيا.
منظور از چله نشيني (عبادت اربعين) در سير و سلوک عرفاني، مراقبت چهل روزه از خود است، تا از اين طريق باطن فرد به آمادگي لازم جهت دريافت حکمت و علوم الاهي نايل شود.
انسان از طريق تفکر و مراقبه به کمال مي رسد و چله نشينين يکي از بهترين روش هاي مراقبه مي باشد.
اهميتي که در چله نشيني بر عدد چهل داده شده است، به خاطر اسرار و خواصي است که در اين عدد است که باعث ظهور استعدادات و به کمال رساندن ملکات است. همچنان که انسان در چهل سالگي به کمال و بلوغ عقلي خود نايل مي شود: «إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعينَ سَنَةً قالَ رَبِّ أَوْزِعْني‏ أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتي‏ أَنْعَمْتَ عَلَي وَ عَلي‏ والِدَي‏»؛[1] و چون (انسان) به چهل سالگي برسد گويد پروردگارا مرا توفيق ده که بر نعمتت که بر من و بر پدر و مادرم ارزاني داشتي سپاس بگزارم.
عبادت اربعين، در قرآن نيز بيان شده در جايي که خداوند، وعده اي به حضرت موسي داد و در مدت چهل روز او را به ميقات خود فراخواند: "فَتَمَّ ميقاتُ رَبِّهِ أَرْبَعينَ لَيلَة".[2]
اين عبادت و مراقبت اربعيني مورد توجه اهل سلوک بوده و در روايات نيز به آن اشاره شده است. از جمله اين روايت: «من أخلص لله أربعين صباحا ظهرت ينابيع الحکمة من قلبه علي لسانه»؛[3] هرکس چهل روز خود را خالص براي خدا گرداند چشمه هاي حکمت از قلب او بر زبانش جاري خواهد شد. و اين روايت از امام باقر(ع): "مَا أَخْلَصَ الْعَبْدُ الْإِيمَانَ بِاللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْبَعِينَ يوْماً أَوْ قَالَ مَا أَجْمَلَ عَبْدٌ ذِکْرَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْبَعِينَ يوْماً إِلَّا زَهَّدَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِي الدُّنْيا وَ بَصَّرَهُ دَاءَهَا وَ دَوَاءَهَا فَأَثْبَتَ الْحِکْمَةَ فِي قَلْبِهِ وَ أَنْطَقَ بِهَا لِسَانَه‏"؛[4] هيچ بنده اي ايمان خود به خدا را در چهل روز خالص نگرداند، مگر آن که پروردگار، او را نسبت به دنيا کم توجه کرده و دردها و درمان ها را نشانش خواهد داد. سپس، حکمت در قلب او استوار شده و زبان خود را نيز به حکمت خواهد گشود.
عرفا براي مراقبات لازم که در مدت چهل شبانه روز بايد رعايت شود دستور العمل هاي خاصي توصيه کرده اند که به طور کلي شامل بيشترين پرهيز از خوردن، خوابيدن و سخن گفتن بوده و همت سالک در اين مدت بايد مصروف در ذکر مدام و عبادت باشد.البته مي دانيم که بر اساس آموزه هاي ديني، چنين رفتارهايي بايد در تمام عمر انسان مورد عمل قرار گيرد و محدود کردن آنها به چهل روز، تنها جنبه تمرين و تقويت روحي دارد.
گاهي در عرف چنين برداشت مي شود که اربعين يا چله نشيني لزوما داراي شرط عزلت ظاهري نيز بوده و حتما سالک بايد در مکاني خلوت و دور از مخالطت با مردم به عبادت مشغول شود که در اين زمينه بايد گفت که چنين الزامي وجود نداشته، بلکه اگر سالکي بتواند در عين حضور در اجتماع، اعمال خود را خالص نمايد، مطمئنا از ارزش بيشتري برخوردار خواهد بود.
بسياري از عرفا و علماي شيعه به عبادت اربعين اهميت داده و خود بدان عمل کرده اند براي نمونه مي توان به سيد بحر العلوم همچنين مجلسي اول و دوم اشاره کرد:
در کتاب سير و سلوک منسوب به بحر العلوم[5] چنين آمده است:«خاصيت اربعين در ظهور فعليت و بروز استعداد و قوه و حصول ملکه امري است مصرح به در آيات و اخبار و مجرب اهل باطن و اسرار».[6] بحر العلوم در جاي ديگري از اين کتاب در مورد سير و سلوک مي نويسد: «بدانکه من بعد از اراده سلوک به عزم مجاهده اکبر و اعظم و اراده قدم نهادن در وادي ذکر، ابتدا همتي برآوردم و توبه از آنچه مي کردم و ترک عادت و رسوم نمودم. در اربعينيات سر به جيب ذکر فرو بردم و در اربعيني نيز اربعين قرار دادم».[7]
همچنين ملا محمد تقي مجلسي در مورد عبادت اربعين مي نويسد: «يکي از اعتراضات ايشان آن است که عبادت اربعين بدعت است و اين باطل است؛ زيرا که بدعت آن است که مذکور شد و احاديث دال بر فضيلت عبادت اربعين بسيار است».[8]
بنابراين عبادت و اخلاص در بندگي خدا در مدت چهل روز از بهترين اعمال محسوب مي شود، ولي آنچه از طرف خود عرفا هم تذکر داده شده اين است که چله نشيني(به معناي عزلت) نبايد تبديل به وسيله اي براي گريختن از جامعه و انزوا طلبي باشد. عرفا در مورد عبادت اربعين، اهميت اصلي را به مراقبات باطني و عزلت قلبي در اين مدت داده اند و جز در مواردي به چله نشيني با شرط عزلت ظاهري و انقطاع کامل از رابطه با مردم توصيه نکرده اند.
گناه و مخالفت با مولي و توجه به دنياي مذموم چله نشيني را باطل مي کند
در مورد روزهاي خوب دستور خاصي نداريم ولي از اول ذي قعده تا دهم ذي حجه که اربعين حضرت موسي ع بود براي اين منظور خوب است همچنين ماه رجب و شعبان و رمضان مناسب است.

رشد انسان در چهل سالگی به کمال می رسد

رازهای نهفته در عدد 40 چیست؟
عدد 40 در نگاه اول یک عدد کاملا ساده مانند تمامی اعداد دیگر است، اما این عدد رازهایی را یدک می‌کشد که در نوع خود جالب است.
تا عدد 40 بشمارید اما از آن رد نشوید. کمی به این عدد فکر کنید؛ چه چیزی به یادتان می‌آید؟ قصد داریم در ادامه حقایقی را از عدد 40 برای شما بازگو کنیم که احتمالا برایتان جذاب باشد.

√ منفی 40 درجه یا «چهل درجه زیر صفر» تنها دمایی است که هم در سلسیوس و هم در فارنهایت با هم برابر است.

√ عدد 40 تنها عددی در زبان انگلیسی است که اگر آن را به حروف (Forty) بنویسید، تمام حروفش از نظر ترتیب الفبای انگلیسی پشت سر هم قرار می‌گیرد.

√ 9 ماه بارداری را فراموش کنید! یک دوره بارداری معمولی به طور معمول 40 هفته زمان می‌طلبد.

√ زمانی که غده‌ خیارکی‌ یا همان طاعون‌ در قرون وسطی در اروپا شیوع یافت، کشتی‌ها به مدت 40 روز در کنار بنادر می‌ماندند و هیچ مسافری اجازه خروج نداشت. واژه «قرنطینه» از گویش ونتیانِ زبان ایتالیایی گرفته شده و به معنای «quaranta giorni» یا «چهل روز» است.

√ در تخته بازی مونوپولی، 40 فضای خالی وجود دارد. این تخته می‌گوید که زندگی نوعی بازی است و بازیکنان این بازی از شانس برابر (40 شانس) برای رفتن به زندان و یا پیروز شدن در بازی دارند.

√ عبارت تحت‌اللفظی «چهل چشمک» نیز در زبان انگلیسی اصطلاحی است به معنای یک چرت کامل و دلچسب. دکتر ویلیام کیتچاینر در کتاب راهنمای خود در سال 1812 میلادی به این موضوع اشاره کرده بود که یک چرت روزانه کامل به طول 40 بار پلک زدن است.

√ شیمیدانان شرکت تولید کننده یک اسپری جادوییِ روان کننده، برای جداسازی آب دقیقا چهل بار تلاش کردند. از این رو، آن اسپری «دبلیو دی 40» نام‌گذاری شد. فرمول شیمیایی این اسپری کاملا منحصر به فرد بود و برای چربی گیری، گریس زدایی و تمیزکاری قطعات مورد استفاده در صنایع هوا - فضا و موشک به کار می‌رفت.
√ عدد 40 در ادبیات هم معنایی دارد: تعداد دزدانی که علی‌بابا در قصه هزار و یک شب با آن‌ها سر و کار داشت 40 نفر بود.

کتاب The Forty Rules of Love یا چهل قانون عشق، نوشته‌ی شگفت‌انگیز الیف شافاک، رمانی است فلسفی، عاشقانه و عرفانی. این رمان که در ایران با عنوان «ملت عشق» توسط ارسلان فصیحی ترجمه و توسط نشر ققنوس منتشر شده است، در مورد زندگی مولانا و شمس است و مفهومی بسیار عمیق و ماندگار دارد. ماجرای این کتاب از این قرار است که نویسنده به صورت موازی دو داستان را در کنار هم روایت می‌کند، اولی داستان زنی است که به او کتابی می‌دهند برای ترجمه و دومی داستان شمس و مولانا است.

قواعد عشق

الیف شافاک در کنار روایت اصلی داستان، چهل قانون عشق را هم معرفی می‌کند. این چهل قانون و قاعده، گره و رابط روایت‌های مختلف در این کتاب هستند. عدد چهل در موضوعات و مباحث عرفانی و مذهبی جایگاه ویژه‌ای دارد. در باور خیلی‌ها چهل سالگی سن بلوغ و پختگی انسان است و این موضوع تاکید کننده‌ی اهمیت عدد چهل در باورهای مذهبی و عرفانی است. به نوعی باور بر این بوده که پس از گذراندن مراحل چهل‌گانه، انسان به نوعی رستگاری می‌رسد. اللا شخصیت اصلی داستان نیز در سن چهل سالگی دچار تلنگری می‌شود که زمینه‌ی تغییر و رشد او را در طول داستان فراهم می‌کند.

چهل قاعده‌ی عشق

قاعده‌ی اول

کلماتی که برای توصیف پروردگار به کار می‌بریم، همچون آینه‌ای است که خود را در آن می‌بینیم. هنگامی که نام خدا را می‌شنوی ابتدا اگر موجودی ترسناک و شرم آور به ذهنت بیاید، به این معناست که تو نیز بیشتر مواقع در ترس و شرم به سر می‌بری. اما اگر هنگامی که نام خدا را می‌شنوی، ابتدا عشق و لطف و مهربانی به یادت بیاید، بدین معناست که این صفات در وجود تو نیز فراوان است.

قاعده‌ی دوم

پیمودن راه حق کار دل است نه کار عقل. راهنمایت همیشه دلت باشد، نه سری که بالای شانه‌هایت است. از کسانی باش که به نفس خود آگاهند، نه از کسانی که نفس خود را نادیده می‌گیرند.

قاعده‌ی سوم

قرآن را می‌توان در چهار سطح خواند. سطح اول، معنای ظاهری است. بعدی معنای باطنی است. سومی بطنِ بطن است. سطح چهارم چنان عمیق است که در وصف نمی‌گنجد.

قاعده‌ی چهارم

صفات خدا را می‌توانی در هر ذره‌ی کائنات بیابی. چون او نه در مسجد و کلیسا و دیر و صومعه، بلکه هر آن همه‌جا هست. همان‌طور که کسی نیست که او را دیده و زنده مانده باشد، کسی هم نیست که او را دیده و مرده باشد. هر که او را بیابد تا ابد نزدش می‌ماند.

قاعده‌ی پنجم

کیمیای عقل با کیمیای عشق فرق دارد. عقل محتاط است. ترسان و لرزان گام بر می‌دارد. با خودش می‌گوید: «مراقب باش آسیبی نبینی.» اما مگر عشق این‌طور است؟ تنها چیزی که عشق می‌گوید این است: «خودت را رها کن. بگذار برود!» عقل به آسانی خراب نمی‌شود. عشق اما خودش را ویران می‌کند. گنج‌ها و خزانه‌ها هم در دل ویرانه‌ها یافت می‌شود، پس هرچه هست در دل خراب است!

قاعده‌ی ششم

اکثر درگیری‌ها، پیش‌داوری‌ها و دشمنی‌های این دنیا از زبان، منشأ می‌گیرد. تو خودت باش و به کلمه‌ها زیاد بها نده. در دیار عشق، زبان حکم نمی‌راند. عاشق بی‌زبان است.

قاعده‌ی هفتم

در این زندگانی، اگر تک و تنها در گوشه‌ی انزوا بمانی و فقط پژواک صدای خود را بشنوی، نمی‌توانی حقیقت را کشف کنی، فقط در آینه‌ی انسانی دیگر است که می‌توانی خودت را کامل ببینی.

قاعده‌ی هشتم

هیچ گاه نومید مشو. اگر همه‌ی درها هم به رویت بسته شوند، سرانجام او کوره راهی مخفی را که از چشم همه پنهان مانده، به رویت باز می‌کند! حتی اگر هم‌اکنون قادر به دیدنش نباشی، بدان که در پس گذرگاه‌های دشوار، باغ‌های بهشتی قرار دارد. شکر کن! پس از رسیدن به خواسته‌ات، شکر کردن آسان است. صوفی آن است که حتی وقتی خواسته‌اش محقق نشده، شکر گوید…

قاعده‌ی نهم

صبر کردن به معنای ماندن و انتظار کشیدن نیست. به معنای آینده‌نگر بودن است. صبر چیست؟ به تیغ نگریستن و گل را پیش چشم مجسم کردن است، به شب نگریستن و روز را در خیال دیدن است. عاشقانِ خدا صبر را هم‌چون شهد شیرین به کام می‌کشند و هضم می‌کنند. می‌دانند زمان لازم است تا هلال ماه به بدر کامل بدل شود.

قاعده‌ی دهم

به هر سو که می‌خواهی –شرق، غرب، شمال یا جنوب– برو، اما هر سفری که آغاز می‌کنی سیاحتی به درون خود بدان! آن‌که به درون خود سفر می‌کند، سرانجام ارض را طی می‌کند.

قاعده‌ی یازدهم

قابله می‌داند که زایمان، بی‌درد نمی‌شود. برای آن‌که «تو»یی نو و تازه از تو ظهور کند باید برای تحمل سختی‌ها و دردها آماده باشی.

قاعده‌ی دوازدهم

عشق، سفر است. مسافر این سفر چه بخواهد چه نخواهد، از سر تا پا عوض می‌شود. کسی نیست که رهرو این راه شود و تغییر نکند.

قاعده‌ی سیزدهم

در این دنیا بیش از ستاره‌های آسمان، مرشدنما و شیخ نما هست. مرشد حقیقی آن است که تو را به دیدن درون خودت و کشف کردن زیبایی‌های باطنت رهنمون کند؛ نه آن‌که به مریدپروری مشغول شود.

قاعده‌ی چهاردهم

به جای مقاومت در برابر تغییراتی که خدا برایت رقم زده است، تسلیم شو. بگذار زندگی با تو جریان یابد، نه بی تو. نگران این نباش که زندگی‌ات زیر و رو شود. از کجا معلوم زیر زندگی‌ات بهتر از رویش نباشد.

قاعده‌ی پانزدهم

خدا هر لحظه در حال کامل کردنِ ماست؛ چه از درون و چه از بیرون! هر کدام ما اثر هنریِ ناتمامی است. هر حادثه‌ای که تجربه می‌کنیم، هر مخاطره‌ای که پشت سر می‌گذاریم، برای رفع نواقص‌مان طرح‌ریزی شده است. پروردگار به کمبودهای‌مان جداگانه می‌پردازد، زیرا اثری که انسان نام دارد در پی کمال است.

قاعده‌ی شانزدهم

خدا بی‌نقص و کامل است، او را دوست داشتن آسان است. دشوار آن است که انسان فانی را با خطا و صوابش دوست داشته باشی! فراموش نکن که انسان، هر چیزی را فقط تا آن حد که دوستش دارد، می‌تواند بشناسد. پس تا دیگری را حقیقتا در آغوش نکشی، تا آفریده را به خاطر آفریدگار دوست نداشته باشی، نه به قدر کافی ممکن است بدانی، نه به قدر کافی ممکن است دوست داشته باشی…

قاعده‌ی هفدهم

آلودگی اصلی نه در بیرون و در ظاهر، بلکه در درون و دل است. لکه‌ی ظاهری هر قدر هم بد به نظر بیاید، با شستن پاک می‌شود، با آب تمیز می‌شود. تنها کثافتی که با شستن پاک نمی‌شود حسد و خباثت باطنی است که قلب را مثل پیه در میان می‌گیرد.

قاعده‌ی هجدهم

تمام کائنات، با همه لایه‌ها و با همه بغرنجی‌اش، در درون انسان پنهان است. شیطان مخلوقی ترسناک نیست که بیرون از ما در پی فریب دادن‌مان باشد، بلکه صدایی است در درونِ خودمان. در خودت دنبال شیطان بگرد، نه در بیرون و در دیگران. فراموش نکن هر که نفسش را بشناسد، پروردگارش را شناخته است. انسانی که نه به دیگران، بلکه به خود بپردازد، سرانجام پاداشش، شناخت آفریدگار است…

قاعده‌ی نوزدهم

اگر چشم‌انتظار احترام و توجه و محبت دیگرانی، ابتدا این‌ها را به خودت بدهکاری. کسی که خودش را دوست نداشته باشد، ممکن نیست دیگران دوستش داشته باشند. خودت را که دوست داشته باشی، اگر دنیا پر از خار هم بشود، نومید نشو؛ چون به زودی خارها گل می‌شود.

قاعده‌ی بیستم

اندیشیدن به پایانِ راه، کاری بیهوده است. وظیفه‌ی تو فقط اندیشیدن به نخستین گامی است که بر می‌داری. ادامه‌اش خود به خود می‌آید!

قاعده‌ی بیست و یکم

به هر کدام از ما، صفاتی جداگانه اعطا شده است. اگر خدا می‌خواست همه، عینا مثل هم باشند، بدون شک همه را مثل هم می‌آفرید. محترم نشمردن اختلاف‌ها و تحمیل عقاید صحیح خود به دیگران بی‌احترامی است نسبت به نظام مقدس خدا.

قاعده‌ی بیست و دوم

عاشق حقیقی خدا وارد میخانه که بشود، آن‌جا برایش نمازخانه می‌شود. اما آدم دائم‌الخمر وارد نمازخانه هم که بشود، آن‌جا برایش میخانه می‌شود. در این دنیا هر کاری که بکنیم، مهم نیت‌مان است، نه صورت‌مان…

قاعده‌ی بیست و سوم

زندگی اسباب‌بازی پر زرق و برقی است که به امانت به ما سپرده‌اند. بعضی‌ها اسباب بازی را آن‌قدر جدی می‌گیرند که به خاطرش می‌گریند و پریشان می‌شوند. بعضی‌ها هم همین که اسباب بازی را به دست می‌گیرند، کمی با آن بازی می‌کنند و بعد می‌شکنندش و می‌اندازندش دور! یا زیاده بهایش می‌دهیم یا بهایش را نمی‌‌دانیم… از زیاده‌روی بپرهیز. صوفی نه افراط می‌کند و نه تفریط؛ صوفی همیشه میانه را برمی‌گزیند.

قاعده‌ی بیست و چهارم

حال که انسان، اشرف مخلوقات است، باید در هر گام به خاطر داشته باشد که خلیفه‌ی خدا بر زمین است و طوری رفتار کند که شایسته‌ی این مقام باشد. انسان اگر فقیر شود، به زندان افتد، آماج افترا شود، حتی به اسارت رود، باز هم باید مانند خلیفه‌ای سرافراز، چشم و دل سیر و با قلبی مطمئن رفتار کند.

قاعده بیست و پنجم

فقط در آینده دنبال بهشت و جهنم نگرد. هرگاه بتوانیم یکی را بدون چشم‌د‌اشت و حساب و کتاب و معامله دوست داشته باشیم، در اصل در بهشتیم! هرگاه با یکی منازعه کنیم و به نفرت و حسد و کین آلوده شویم، با سر به جهنم افتاده‌ایم…

قاعده‌ی بیست و ششم

کائنات، وجودی واحد است. همه‌چیز و همه‌کس با نخی نامرئی به هم بسته‌اند. مبادا آه کسی را برآوری؛ مبادا دیگری را، به خصوص اگر از تو ضعیف‌تر باشد، بیازاری. فراموش نکن اندوه آدمی تنها در آن سوی دنیا ممکن است همه‌ی انسان‌ها را اندوهگین کند. و شادمانی یک نفر ممکن است همه را شادمان کند.

قاعده‌ی بیست و هفتم

این دنیا به کوه می‌ماند. هر فریادی که بزنی، پژواک همان را می‌شنوی. اگر سخنی خیر از دهانت برآید، سخنی خیر پژواک می‌یابد. اگر سخنی شر بر زبان برانی، همان شر به سراغت می‌آید. پس هر که درباره‌ات سخنی زشت بر زبان راند، تو چهل شبانه روز درباره‌ی آن انسان سخن نیکو بگو. در پایان چهلمین روز می‌بینی همه‌چیز عوض شده. اگر دلت دگرگون شود، دنیا دگرگون می‌شود!

قاعده‌ی بیست و هشتم

گذشته، مِهی است که روی ذهن‌مان را پوشانده است. آینده نیز پسِ پرده‌ی خیال است. نه آینده‌مان مشخص است، نه گذشته‌مان را می‌توانیم عوض کنیم؛ صوفی همیشه حقیقت زمان حال را در می‌یابد.

قاعده‌ی بیست و نهم

تقدیر به آن معنا نیست که مسیر زندگی‌مان از پیش تعیین شده است. به همین سبب، این که انسان گردن خم کند و بگوید: «چه کنم، تقدیرم این بوده»، نشانه‌ی جهالت است. تقدیر، همه‌ی راه نیست؛ فقط تا سر دو راهی‌هاست. گذرگاه مشخص است، اما انتخاب گردش‌ها و راه‌های فرعی در دست مسافر است. پس نه بر زندگی‌ات حاکمی و نه محکوم آن…

قاعده‌ی سی ام

صوفی، حقیقی آن است که اگر دیگران سرزنشش کنند، عیبش بجویند، بدش بگویند، حتی به او افترا ببندند، دهانش را بسته نگه دارد و درباره‌ی کسی حتی یک کلمه حرف ناشایست نزند. صوفی، عیب را نمی‌بیند، عیب را می‌پوشاند!

قاعده‌ی سی و یکم

برای نزدیک شدن به حق، باید قلبی مثل مخمل داشت. هر انسانی به شکلی نرم شدن را فرا می‌‌گیرد. بعضی‌ها حادثه‌ای را پشت سر می‌گذراند، بعضی‌ها مرضی کشنده را؛ بعضی‌ها درد فراق می‌کشند، بعضی‌ها درد از دست دادن مال… همگی بلاهای ناگهانی را پشت سر می‌گذاریم، بلاهایی که فرصتی فراهم می‌آورند برای نرم کردن سختی‌های قلب. بعضی های‌مان حکمت این بلایا را درک می‌کنیم و نرم می‌شویم، بعضی‌های‌مان اما افسوس که سخت‌تر از پیش می‌شویم.

قاعده‌ی سی و دوم

همه‌ی پرده‌های میان‌تان را یکی‌یکی بردار تا بتوانی با عشقی خالص به خدا بپیوندی… قواعدی داشته باش، اما از قواعدت برای راندن دیگران یا داوری درباره‌شان استفاده نکن. به ویژه از بت‌ها بپرهیز، ای دوست. و مراقب باش از راستی‌هایت بت نسازی! ایمانت بزرگ باشد، اما با ایمانت در پی بزرگی نباش!

قاعده‌ی سی و سوم

در این دنیا که همه می‌کوشند چیزی شوند، تو «هیچ» شو! مقصدت فنا باشد. انسان باید مثل گلدان باشد. همان‌طور که در گلدان نه شکل ظاهر، بلکه خلأ درون مهم است، در انسان نیز نه ظنِ منیّت، بلکه معرفت هیچ بودن اهمیت دارد.

قاعده‌ی سی و چهارم

تسلیم شدن در برابر حق، نه ضعف است نه انفعال. برعکس، چنین تسلیم شدنی قوی شدن است به حد اعلی. انسان تسلیم شده، سرگردانی در میان موج‌ها و گرداب‌ها را رها می‌کند و در سرزمینی امن زندگی می‌کند.

قاعده‌ی سی و پنجم

در این زندگی، فقط با تضادهاست که می‌توانیم پیش برویم. مومن با منکر درونش آشنا شود و ملحد با مومن درونش. شخص تا هنگامی که به مرتبه انسان کامل برسد پله‌پله پیش می‌رود. و فقط تا حدی که تضادها را پذیرفته، بالغ می‌شود.

قاعده‌ی سی و ششم

از حیله و دسیسه نترس. اگر کسانی دامی برایت بگسترانند تا صدمه‌ای به تو بزنند، خدا هم برای آنان دام می‌گسترد. چاه کن اول خودش ته چاه است. این نظام بر جزا استوار است. نه یک ذره خیر بی جزا می‌ماند، نه یک ذره شر. تا او نخواهد برگی از درخت نمی‌افتد. فقط به این ایمان بیاور.

قاعده‌ی سی و هفتم

ساعتی دقیق‌تر از ساعت خدا نیست. آن‌قدر دقیق است که در سایه‌اش همه چیز سر موقعش اتفاق می‌افتد. نه یک ثانیه زودتر، نه یک ثانیه دیرتر. برای هر انسانی یک زمان عاشق شدن هست، یک زمان مردن…

قاعده‌ی سی و هشتم

برای عوض کردن زندگی‌مان، برای تغییر دادن خودمان هیچ‌گاه دیر نیست. هر چند سال که داشته باشیم، هر گونه که زندگی کرده باشیم، هر اتفاقی که از سر گذرانده باشیم، باز هم نو شدن ممکن است. حتی اگر یک روزمان درست مثل روز قبلش باشد، باید افسوس بخوریم. باید در هر لحظه و در هر نفسی نو شد. برای رسیدن به زندگی نو باید پیش از مرگ مُرد.

قاعده‌ی سی و نهم

حتی اگر نقطه‌ها مدام عوض شوند، کل همان است. به جای دزدی که از این دنیا می‌رود، دزدی دیگر به دنیا می‌آید. جای هر انسان درست‌کاری را انسانی درست‌کار می‌گیرد. کل، هیچ‌گاه دچار خلل نمی‌شود، همه چیز سرجایش می‌ماند، در مرکزش… هیچ چیز هم از امروز تا فردا به یک شکل نمی‌ماند، تغییر می‌کند. به جای هر صوفی‌ای که می‌میرد، صوفی‌ای دیگر زاده می‌شود.

قاعده‌ی چهلم

عمری که بی عشق بگذرد، بیهوده گذشته است. نپرس که آیا باید در عشق الهی باشم یا عشق مجازی، عشق زمینی یا عشق آسمانی، یا عشق جسمانی؟ از تفاوت‌ها تفاوت می‌زاید. حال آن‌که به هیچ متمم و صفتی نیاز ندارد عشق. خود به تنهایی دنیایی است عشق. یا درست در میانش هستی، در آتشش، یا بیرونش هستی، در حسرتش.