الله....غزلی عاشقانه از قران

«وَ لا تَکُونُوا کَالَّذِینَ نَسُوا اللَّهَ

لا الـــــــــــــــــــــه الا الله لا اله الا الله

أَلا إِلَى اللهِ تَصيرُ الْأُمُورُ

فلا تغرنک دار الغرور

والله یقول الحق وهو یهدی السبیل

حسبنا الله و نعم الوکیل

فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَى

يَوْمًا يَجْعَلُ الْوِلْدَانَ شِيبًا

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنسَانُ مَا سَعَىٰ

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ

فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَى

أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَىٰ

إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ

إِنَّ الْفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ

لِمِثْلِ هَٰذَا فَلْيَعْمَلِ الْعَامِلُونَ

إِنَّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ مُنتَقِمُونَ

قُلِ اِنتَظِرُوا إِنَّا مُنتَظِرُونَ

إِنَّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ مُنتَقِمُونَ

وَاللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ

إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ وَيُعِيــــــــــــــدُ

اگاه باشید خداوند بر همه امور گواه است وبدرستی که اواغاز کننده وپایان دهنده همه امور است

انا لله انا لله

وما توفیقی الا بالله

وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ

و پروردگار تو از آنچه می‌کنید غافل نیست.

وَفِي السَّمَاءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ

و روزی شما و آنچه وعده داده شده‌اید در آسمان است.

فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَن يَخَافُ وَعِيدِ

إِنَّ الظَّالِمِينَ لَفِي شِقَاقٍ بَعِيدٍ

فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَن يَخَافُ وَعِيدِ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ

أَيَحْسَبُ الْإِنسَانُ أَن يُتْرَكَ سُدًى

وَالسَّلَامُ عَلَىٰ مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَىٰ

أَلَّا تَعْلُوا عَلَيَّ وَأْتُونِي مُسْلِمِينَ

بر من بزرگی مکنید و مرا از در اطاعت درآیید.»

أَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِينَ كَالْمُجْرِمِينَ

پس آیا فرمانبرداران را چون بدکاران قرار خواهیم داد؟

وَمَا يَجْحَدُ بِآيَاتِنَا إِلَّا الظَّالِمُونَ ‎

و جز ستمگران منکر آیات ما نمی‌شوند.

وَمَا يَجْحَدُ بِآيَاتِنَا إِلَّا الْكَافِرُونَ ‎

و جز کافران [کسی‌] آیات ما را انکار نمی‌کند.

وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمَالُهُمْ كَسَرَابٍ

وَإِنَّ لِلْمُتَّقِينَ لَحُسْنَ مَآبٍ ‎

قُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ هُوَ الْحَيُّ

قَد تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ ۚ

بگو خداوندی که زنده است برای من کافی است

بدرستی که او راه هدایت وگمراهی را برهمگان اشکار کرده است

وَكَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيَا ۗ

وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ ۚ

هــَـلـِــــــــــــــــلُویاه

فَإِذَا نُقِرَ فِي النَّاقُورِ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَسَــــــــــــــــعِيدٌ

فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَن يَخَــــــــــــــــــــــــــــــافُ وَعِيدِ

هنگامی که در صور دمیده میشود خوشبختی وبدبختی آدمیان آشکار میگردد حال که این طور است بوسیله قران مردمان را از این وعده حتمی بترسان

لِلَّذِينَ اِسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمُ الْحُسْنَىٰ

وَالسَّلَامُ عَلَىٰ مَنِ اتَّبَعَ الْهُــــدَىٰ

برای کسانی که پروردگارشان را اجابت کرده‌اند پاداش بس نیکوست.

و بر هر کس که از هدایت پیروی کند درود بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاد.

فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُــــبْرَى

لِلَّذِينَ اِسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمُ الْحُسْنَىٰ

پس آنگاه که آن هنگامه بزرگ(قیامت) دررسد،

برای کسانی که پروردگارشان را اجابت کرده‌اند پاداش بس نیکوست.

وَمَا بِكُم مِّن نِّعْمَةٍ فَمِنَ اللَّهِ

وَمَا تَوْفِـــــــــــيقِي إِلَّا بِاللَّهِ

هر نعمتی که به شما داده شده است وهر توفیقی که نصیب شما شده است هدیه ای از سوی خداوند است

افـــــــــــــــوض امری الی الله

ولســوف یعطیک ربک فـَـترضی

والله یدعوا الی دار السَلام

ومن اصدق من الله قیلا وکَلام

فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَن يَخَافُ وَعِيدِ

إِنَّ الظَّالِمِينَ لَفِي شِقَاقٍ بَعِيدٍ

فَإِذَا نُقِرَ فِي النَّاقُور

فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَسَعِيدٌ

ومن اوفی بعهده من الله

اِنما اَشکوا وحُزنی اِلی الله

هو الذی انزل فی قلوبنا سکینه

کل نفس بما کسبت رهینه

اِتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ

يُحِقُّ اللَّهُ الْحَقَّ بِكَلِمَاتِهِ

وَاللَّهُ يَدْعُو إِلَىٰ دَارِ السَّلَامِ

وَمَنْ أَصْدَقُ مِنَ اللَّهِ حَدِيثًا وکلام

إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أُولَٰئِكَ هُمْ شَرُّ الْبَرِيَّةِ

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا أُولَٰئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ

فَذَكِّرْ إِنَّمَا أَنتَ مُذَكِّرٌ

پس تذکر ده که تو تنها تذکردهنده‌ای.

فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ

پس آیا پندگیرنده‌ای هست؟

فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ؟؟؟؟؟؟

إِنِّي ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّي سَيَهْدِينِ

إِنِّي أَخَافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيم

أَلَّا تَــــــــــــزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَىٰ

وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَىٰ

سُبْـــــحانَ اللَّهِ الْعَلِىِّ الاَْعْلى

سُبْحَانَ اللَّهِ وَتَعَــــــــــــــــالَىٰ

خدا.....دوست دارم ..انا احبک

ولاتکونوا کالذین نسوا الله

لا اله الا الله

الا الی الله تصیر الامور

فلا تغرنک دار الغرور

والله یقول الحق وهو یهدی السبیل

حسبنا الله ونعم الوکیل

فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَى

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنسَانُ مَا سَعَىٰ

فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَى

وَ لَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ اُخْرَی

إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ

إِنَّ الْفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ

لِمِثْلِ هَٰذَا فَلْيَعْمَلِ الْعَامِلُونَ

قُلِ اِنتَظِرُوا إِنَّا مُنتَظِرُونَ

روا بود که گریبان ز هجر پاره کنم

دلم هوای تو کرده بگو چه چاره کنم

یک باره مکش از کف ما زلف دوتا را

لن اقدر فی هجرک صبرا وقرارا

حضرت امام جعفر صادق (علیه السلام ) فرموده است: در شگفتم برای کسی که از چهار چیز بیم دارد، چگونه به چهار کلمه پناه نمی برد!

۱- در شگفتم برای کسی که ترس بر او غلبه کرده، چگونه به ذکر «حسبنا الله و نعم الوکیل» (آل عمران ایه ۱۷۱) پناه نمی برد. در صورتی که خداوند به دنبال ذکر یاد شده فرموده است: پس (آن کسانی که به عزم جهاد خارج گشتند، و تخویف شیاطین در آنها اثر نکرد و به ذکر فوق تمسک جستند) همراه با نعمتی از جانب خداوند (عافیت) و چیزی زاید بر آن (سود در تجارت) بازگشتند، و هیچگونه بدی به آنان نرسید.

شکر گذاری در قران

وَاللَّهُ أَخْرَجَكُم مِّن بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ لَا تَعْلَمُونَ شَيْئًا وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ وَالْأَفْئِدَةَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ‎ وَقَلِيلٌ مِّنْ عِبَادِيَ الشَّكُورُ

از کلام خدای تبارک وتعالی در قران می فهمیم که خداوند همه چیز به ما عطا کرده است تا در مقابل ان شکرگذار نعمت های او باشیم ونعمت های او را انکار نکنییم اما شیطان ما را از این امر باز داشته است وبندگان اندکی شکر گذاری را در شان نعمتهای خداوند به جای میاورند

خواهی که ترا دولت ابرار رسد
مپسند که از تو بر کس آزار رسد
از مرگ میندیش و غم رزق مخور
کین هر دو بوقت خویش ناچار رسد

شراب در قران

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًا وَلَا شَرَابًا

شراب در قران به معنای اشامیدنی است مثل نوشابه مرسوم ما است خداوند در قران در سوره نحل که همان سوره زنبور عسل است میفرماید

يَخْرُجُ مِن بُطُونِهَا شَرَابٌ مُّخْتَلِفٌ أَلْوَانُهُ فِيهِ شِفَاءٌ لِّلنَّاسِ از شکم زنبور عسل شرابی به رنگهای مختلف بیرون میاید که شفا برای ادمیان است حتی خداوند باران که از اسمان نازل میشود را شراب خطاب کرده است پس در کلمه شراب در قران دچار سوء تفاهم نشویم که خداوند در اخرت نوشیدنی مسکر به بندگان عطا میکند پس در این دنیا چرا استفاده نکنییم هُوَ الَّذِي أَنزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً لَّكُم مِّنْهُ شَرَابٌ خداوند کسی است که اب باران را از اسمان نازل میکند تا شراب واشامیدنی برای شما باشد واما خداوند برای اهل دوزخ وکافران ومنافقان شرابی بنام حمیم اماده کرده است که بد نوشابه ای است ومثل قرص برنج تمام دل وروده اهل دوزخ را پاره پاره میکند وخداوند نوشابه ای که دل انان را خنک کند ب انان نمیبخشد واین همان کلام خداوند است که میفرماید

((إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًا ‎﴿٢١﴾‏ لِّلطَّاغِينَ مَآبًا ‎﴿٢٢﴾‏ لَّابِثِينَ فِيهَا أَحْقَابًا ‎﴿٢٣﴾‏ لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًا وَلَا شَرَابًا ‎﴿٢٤﴾‏ إِلَّا حَمِيمًا وَغَسَّاقًا ‎﴿٢٥﴾‏ جَزَاءً وِفَاقًا ‎﴿٢٦﴾‏ إِنَّهُمْ كَانُوا لَا يَرْجُونَ حِسَابًا ‎﴿٢٧﴾‏ وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا كِذَّابًا ))

فَانظُرْ إِلَىٰ طَعَامِكَ وَشَرَابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ وَانظُرْ إِلَىٰ حِمَارِكَ وَلِنَجْعَلَكَ آيَةً لِّلنَّاسِ وَانظُرْ إِلَى الْعِظَامِ كَيْفَ نُنشِزُهَا ثُمَّ نَكْسُوهَا لَحْمًا فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ قَالَ أَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ‎﴿البقرة: ٢٥٩﴾‏

۲. وَذَرِ الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَهُمْ لَعِبًا وَلَهْوًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَذَكِّرْ بِهِ أَن تُبْسَلَ نَفْسٌ بِمَا كَسَبَتْ لَيْسَ لَهَا مِن دُونِ اللَّهِ وَلِيٌّ وَلَا شَفِيعٌ وَإِن تَعْدِلْ كُلَّ عَدْلٍ لَّا يُؤْخَذْ مِنْهَا أُولَـٰئِكَ الَّذِينَ أُبْسِلُوا بِمَا كَسَبُوا لَهُمْ شَرَابٌ مِّنْ حَمِيمٍ وَعَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا كَانُوا يَكْفُرُونَ ‎﴿الأنعام: ٧٠﴾‏

۳. إِلَيْهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعًا وَعْدَ اللَّهِ حَقًّا إِنَّهُ يَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ بِالْقِسْطِ وَالَّذِينَ كَفَرُوا لَهُمْ شَرَابٌ مِّنْ حَمِيمٍ وَعَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا كَانُوا يَكْفُرُونَ ‎﴿يونس: ٤﴾‏

۴. هُوَ الَّذِي أَنزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً لَّكُم مِّنْهُ شَرَابٌ وَمِنْهُ شَجَرٌ فِيهِ تُسِيمُونَ ‎﴿النحل: ١٠﴾‏

۵. ثُمَّ كُلِي مِن كُلِّ الثَّمَرَاتِ فَاسْلُكِي سُبُلَ رَبِّكِ ذُلُلًا يَخْرُجُ مِن بُطُونِهَا شَرَابٌ مُّخْتَلِفٌ أَلْوَانُهُ فِيهِ شِفَاءٌ لِّلنَّاسِ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً لِّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ‎﴿النحل: ٦٩﴾‏

۶. وَقُلِ الْحَقُّ مِن رَّبِّكُمْ فَمَن شَاءَ فَلْيُؤْمِن وَمَن شَاءَ فَلْيَكْفُرْ إِنَّا أَعْتَدْنَا لِلظَّالِمِينَ نَارًا أَحَاطَ بِهِمْ سُرَادِقُهَا وَإِن يَسْتَغِيثُوا يُغَاثُوا بِمَاءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِي الْوُجُوهَ بِئْسَ الشَّرَابُ وَسَاءَتْ مُرْتَفَقًا ‎﴿الكهف: ٢٩﴾‏

۷. وَمَا يَسْتَوِي الْبَحْرَانِ هَـٰذَا عَذْبٌ فُرَاتٌ سَائِغٌ شَرَابُهُ وَهَـٰذَا مِلْحٌ أُجَاجٌ وَمِن كُلٍّ تَأْكُلُونَ لَحْمًا طَرِيًّا وَتَسْتَخْرِجُونَ حِلْيَةً تَلْبَسُونَهَا وَتَرَى الْفُلْكَ فِيهِ مَوَاخِرَ لِتَبْتَغُوا مِن فَضْلِهِ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ‎﴿فاطر: ١٢﴾‏

۸. ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هَـٰذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ ‎﴿ص: ٤٢﴾‏

۹. مُتَّكِئِينَ فِيهَا يَدْعُونَ فِيهَا بِفَاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ وَشَرَابٍ ‎﴿ص: ٥١﴾‏

۱۰. عَالِيَهُمْ ثِيَابُ سُندُسٍ خُضْرٌ وَإِسْتَبْرَقٌ وَحُلُّوا أَسَاوِرَ مِن فِضَّةٍ وَسَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا ‎

خدایا مولای من سرور من به چه زبانی بگم دوست دارم

شمارش معکوس عمر...317 ماه زندگی مبارک

من خدا را دارم
کوله بارم بر دوش
سفری می باید
سفری تا ته تنهایی محض
هر کجا لرزیدم
هر کجا ترسیدم
فقط و فقط گفتم
“من خدا را دارم”

خدا در دستی است که به یاری میگیری
در قلبی که شاد میکنی
درلبخندی که به لب می نشانی
خدا با من است، خدا با توست… خدایمان را آشکار کنیم

اینقدر نگو :
اگه ببخشم کوچک می شوم ،
اگه با گذشت کردن کسی کوچک می شد ،
خـــــدا اینقدر بزرگ نبود!

وقتی با دوستی برخورد می کنیم که مثل ما فکر نمی کنه .
وقتی با عزیزی مواجه می شویم که نظراتش ظاهراً کاملاً مخالف با نظرات ماست .

وقتی با انسانی روبرو می شویم که خط بطلان بر اندیشه ها، باورها و اساسی ترین اصول اعتقادی ما می کشد .

به یاد این اثر بسیار ارزشمند از مارکوس رائتز بیفتیم :

شاید او هم به همان حقیقتی ناظر است که ما ناظریم! ولی از زاویه ای دیگر .
سعی کنیم علاوه بر شنیدن نظرات دیگران، زاویه دید آنها را هم دریابیم .

از این طریق خیلی راحت تر از گرفتاری در دام تعصب رهایی می یابیم .

سپاس مولایی که 317 ماه زیستن را به من هدیه کرد لطف وعنایت تو بر ما جاودانه باد ای خدای کریم

ای پادشاه مقتدر سایه پادشاهی تو وسایه حکومت تو بر ما پایدار باشد

لبخندی که در چهره ام می بینی معنایش
این نیست که زندگی ام بی نقص است،
بلکه قدردان داشته هایم هستم
و از خــــدا بخاطر نعمتهایش
سپاسگذارم

سال فال و مال و حال و اصل نسل و تخت و بخت

بادت اندر شهریاری بر قرار و بر دوام

سال خرم فال نیکو مال وافر حال خوش

اصل ثابت نسل باقی تخت عالی بخت رام

دان هرالد (Don Herold) كاريكاتوريست و طنزنويس آمريكايى در سال ١٨٨٩ در اينديانا متولد شد و در سال ١٩٦٦ از جهان رفت. دان هرالد داراى تاليفات زيادى است؛ اما قطعه كوتاهش "اگر عمر دوباره داشتم..." او را در جهان معروف كرد.

اگر عمر دوباره داشتم...

البته آب ریخته را نتوان به کوزه بازگرداند، اما قانونى هم تدوین نشده که فکرش را منع کرده باشد.

اگر عمر دوباره داشتم، مى‌کوشیدم اشتباهات بیشترى مرتکب شوم.

همه‌چیز را آسان مى‌گرفتم.

از آنچه در عمر اوّلم بودم، ابله‌تر مى‌شدم.

فقط شمارى اندک از رویدادهاى جهان را جدى مى‌گرفتم.

اهمیت کمترى به بهداشت مى‌دادم.

بیشتر به مسافرت مى‌رفتم.

از کوه‌هاى بیشترى بالا مى‌رفتم و در رودخانه‌هاى بیشترى شنا مى‌کردم.

بستنى بیشتر مى‌خوردم و اسفناج کمتر.

مشکلات واقعى بیشترى مى‌داشتم و مشکلات واهى کمترى.

آخر، ببینید، من از آن آدم‌هایى بوده‌ام که بسیار محتاطانه و خیلى عاقلانه زندگى کرده‌ام، ساعت به ساعت و روز به روز. اوه! البته من هم لحظاتِ سرخوشى داشته‌ام؛ اما اگر عمر دوباره داشتم، از این لحظاتِ خوشى، بیشتر مى‌داشتم.

من هرگز جایى بدون یک دماسنج، یک شیشه داروى قِره‌قِره، یک پالتوى بارانى و یک چتر نجات نمى‌روم؛ اما اگر عمر دوباره داشتم، سبک‌تر سفر مى‌کردم.

در مدرسه گلوله‌هاى کاغذى بیشترى به معلم‌هایم پرتاب مى‌کردم.

دیرتر به رختخواب مى‌رفتم و مى‌خوابیدم.

بیشتر عاشق مى‌شدم.

به ماهیگیرى بیشتر مى‌رفتم.

پایکوبى و دست‌افشانى بیشتر مى‌کردم.

سوار چرخ‌وفلک بیشتر مى‌شدم و به سیرک بیشتر مى‌رفتم.

در روزگارى که تقریبآ همگان وقت و عمرشان را وقف بررسى وخامت اوضاع مى‌کنند، من برپا مى‌شدم و به ستایش سهل و آسان‌تر گرفتن اوضاع مى‌پرداختم؛ زیرا من با «ویل دورانت» موافقم که مى‌گوید:

«شادى از خرد عاقل‌تر است.»

اگر عمر دوباره داشتم، گل مینا از چمنزارها بیشتر مى‌چیدم...

نتیجه:

بیایید تا زندگیمون تموم نشده، یک‌بار دیگه یه‌جور دیگه به زندگى نگاه کنیم. شاید بهتر باشه یه‌جورى زندگى کنیم که تا وقتى زنده‌ایم، آدم‌هاى اطرافمون دلشون واسمون تنگ بشه نه وقتى که عمرمون تموم شد!

((از اینکه زندگى شما تمام شود نترسید، از آن بترسید که هرگز آغاز نشود.))

دوستت دارم

دوستت دارم
اما نمى‌توانى مرا در بند کنى

همچنان که آبشار نتوانست
همچنان که دریاچه و ابر نتوانستند
و بند آب نتوانست

پس‏ مرا دوست بدار
آنچنان که هستم
و در به بند کشیدن روح و نگاه من
مکوش‏
مرا بپذیر آنچنان که هستم

دیل کارنگی

(( (یکی از غم انگیزترین چیزهایی که در مورد طبیعت انسان میدانم این است که همه ما دوست داریم زندگی را به تعویق بیندازیم همه ما به جای اینکه از گل های رزی که امروز در بیرون پنجره مان شکوفه زده است لذت ببریم رویای یک باغ گل رز جادویی را در سر می پرورانییم ))

ما دارای روح آسمانی نیستیم که قادر باشیم دشمنان خود را دوست بداریم ،اما دست کم میتوانیم برای سلامت و نشاط خود ، آنها را ببخشیم و خطاهایشان را فراموش کنیم.

کار خود را به بهترین شکل انجام بده و سپس چتر کهنه ات را بالای سر بگیر تا تو را از باران انتقادها در امان نگه دارد.

ولاتکونوا کالذین نسواالله ....

شعر عاشقانه

ولاتکونوا کالذین نسواالله

لا اله الا الله







إِنِّى تارِكٌ فيكُمُ الثِّقلَينِ ،ما إِن تَمَسَّكتُم بِهِما لَن تَضِلُّوا ؛كِتابَ اللّه ِ وعِترَتى أهلَ بَيتى ؛ فَإِنَّهُما لَن يَفتَرِقا حَتَّى يَرِدا عَلَىَّ الحَوضَ.
**پيامبر اكرم** (ص)

امام رضا علیه السّلام فرمودند:

اَحْسِنِ الظَّنَّ بِاللّه ِ فَاِنَّ اللّه َ عَزَّوَجَلَّ یَقولُ: اَنا عِنْدَ ظَنِّ عَبدىَ الْمُؤمِنِ بى، اِنْ خَیْرا فَخَیْرا وَ اِنْ شَرّا فَشَرّا

به خداوند خوش گمان باش، زیرا خداى عزوجل مى فرماید: من نزد گمان بنده مؤمن خویش هستم، اگر به من خوش گمان باشد، به خوبى با او رفتار مى کنم و اگر به من بدگمان باشد، به بدى با او رفتار مى کنم.(مطابق گمانش با او رفتار می کنم)

کافى، ج ۲، ص ۷۲، ح ۳



امام علی (ع) در این باره می فرماید:

«الْعَفْوُ یفْسِدُ مِنَ اللَّئیمِ بِقَدْرِ اِصلاحِهِ مِنَ الْكَریمِ»

عفو و گذشت همان اندازه كه بزرگوار را اصلاح می كند، فرومایه را تباه می سازد.

همچنین امام زین العابدین (ع) در رساله حقوق خود می فرماید:

حق كسی كه به تو بدی كرده،‌آن است كه از او بگذری، ولی اگر عفو او را مضر دانستی، میتوانی او را مجازات كنی.

تدبر در قران

راه خدا ....راه باریک

وَإِن تُطِعْ أَكْثَرَ مَن فِي الْأَرْضِ يُضِلُّوكَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ ۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ

‏ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ مَن يَضِلُّ عَن سَبِيلِهِ ۖ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ

و اگر از بیشتر کسانی که در [این سر]زمین می‌باشند پیروی کنی، تو را از راه خدا گمراه می‌کنند. آنان جز از گمان [خود] پیروی نمی‌کنند

ارى، پروردگار تو به [حال‌] كسى كه از راه او منحرف مى‌شود داناتر است، و او به [حال‌] راه‌يافتگان [نيز] داناتر است.

این ایه جای تامل دارد چون پیروی از اکثر مردم باعث گمراهی میشود راه خدا را استثنایی است گروه اندکی جویای این راه هستند

درکتاب مقدس انجیل حضرت عیسی ع فرمود....

فقط با عبور از در تنگ می توان به حضور خدا رسید.
جاده ای که به طرف جهنم می رود خیلی پهن است و دروازه اش نیز بسیار بزرگ و همه ی کسانی که آن راه را می روند.
به راحتی می توانند داخل شوند. دری که به زندگی جاودان باز می شود.
کوچک است و راهش نیز باریک. و تنها عده ی کمی می توانند به آن راه یابند.

تشرف جعفر نعلبند اصفهانی

مرحوم نهاوندی در کتاب عبقری الحسان(جلد۴ صفحه ۳۲۷ الی ۳۳۰) نقل می فرماید :

در خراسان، روز يكشنبه، هفتم ماه شعبان از سال ۱۳۶۰ هجرى، آقاى حاج ميرزا محمد على گلستانه اصفهانى خراسانی ، فرمودند: عموى من آقا سيّد محمد على براى من نقل فرمودند:

زمان ما در اصفهان شخصى جعفر نام، نعل بند بود، او صحبت هايى مى كرد كه موجب طعنه مردم به او شده بود، مثل آن كه به طىّ الأرض به كربلا رسيد يا مردم را به صورت هاى مختلف ديد(خوک و سگ و…) و يا درك شرف خدمت حضرت صاحب الامر- صلوات اللّه عليه- را نمودن و برحسب بدحرفى مردم، او هم آن صحبت‌ها را ترك نمود، تا آن كه روزى براى زيارت مقبره متبرّك تخت فولاد مى رفتم؛ بين راه ديدم جعفر نعل بند هم مى رود.
نزديك او رفتم، گفتم: ميل دارى در راه با هم باشيم.
گفت: چه ضرری دارد، با هم صحبت مى كنيم، زحمت راه را هم نمى فهميم. قدرى با هم صحبت كرديم، سپس پرسيدم: اين صحبت‌ها كه از تو نقل مى كنند چيست؟ صحّت دارد يا نه؟ گفت: آقا از اين مطلب بگذريد.
اصرار كردم و گفتم: من كه بى غرضم، مانعى ندارد بگويى.
گفت: آقا شرح حال من آن است كه از پول نعل بندى خودم، بيست و پنج سفر كربلا مشرّف شدم و همه را براى روز عرفه مى رفتم، در سفر بيست و پنجم در بين راه ، یک شخص يزدى با من رفيق شد.
چند منزل كه رفتيم، مريض شد و كم كم مرض او شدّت كرد، سپس به يك منزلى رسيديم كه خوفناك بود و به اين سبب دو روز قافله را در كاروانسرا نگاه داشتند تا قافله هاى ديگر برسند و جمعيّت زيادتر شود، آن گاه حال او خیلی وخیم شد و به موت مشرّف گرديد.
روز سوّم كه قافله خواست حركت كند، متحيّر ماندم كه رفیق مریضم را چه کنم! چگونه او را به اين حال، تنها بگذارم در حالی که من نزد خدا مسئولم و چگونه بمانم و زيارت عرفه كه بيست و چهار سال براى درك آن جدّيت داشتم را از دست بدهم؟!!
آخر الامر بعد از تفكر زیاد، تصمیم به رفتن گرفتم ، مقارن حركت قافله پيش او رفتم و گفتم: من مى روم و دعا مى كنم، خداوند تو را هم شفا مرحمت مى فرمايد.
چون اين را شنيد، اشكش جاری شد و گفت: من يك ساعت ديگر مى ميرم، صبر كن و چون مردم، خُرجين و اسباب و الاغ من همه مال تو باشد.
من را با همين الاغ به كرمانشاه برسان و از آن جا هم به هر نحو كه راحت باشد مرا به كربلا برسان!
وقتى اين حرف را زد و گريه او را ديدم، دلم به حال او سوخت ، ماندم و قافله رفت.
قدرى كه گذشت، از این دنیا رحلت گرد.
او را بر الاغ بستم و حركت كردم. چون از كاروانسرا بيرون رفتم، ديدم قافله پيدا نيست، ولى گرد و غبار آن‌ها را از دور مى ديدم. تا يك فرسخ راه رفتم، به هر نحوى ميّت را بر الاغ مى بستم، قدرى كه مى رفتم مى افتاد و هيچ قرار نمى گرفت، بعلاوه بر آن ، خوف تنهايى بر من غلبه كرد، چون که ديدم نمى توانم او را ببرم ، ناراحت شدم. ايستادم، به جانب حضرت سيّد الشهدا- صلوات اللّه عليه- توجّه كردم و با چشم گريان عرض كردم: آقا! آخر من با اين زائر شما چه كنم. اگر او را در اين بيابان بگذارم كه مسئول خدا و شما هستم و اگر بخواهم او را بياورم كه نمى توانم و درمانده شده ام.
در اين حال ديدم چهار نفر سوار پيدا شدند، سوار بزرگ ترى كه ميان آن‌ها بود؛ فرمود: جعفر با زائر ما چه مى كنى.
عرض كردم: آقا چه كنم در كار او درمانده ام.
سه نفر ديگر پياده شدند، يك نفر آن‌ها نيزه اى در دست داشت، نيزه را در گودال آبى كه خشك شده بود، فرو برد، آب جوشيد و گودال پُر شد، سپس ميّت را غسل دادند، بزرگ تر آن‌ها ايستاد و با ما بر او نماز خواند، آن گاه او را محكم بر الاغ بستند و ناپديد شدند.
من روبه راه آوردم و مى رفتم، يك بار ديدم از قافله اى گذشتم كه قبل از ما حركت كرده بود؛ پيش افتادم، تا آن كه ديدم به قافله اى رسيدم كه آن‌ هم قبل از آن قافله ما حركت كرده بود ، طولى نكشيد ديدم به پل سفيد نزديك كربلا رسيدم و در تعجّب و حيرت بودم كه اين چه واقعه اى است، سپس او را بردم و در وادى ايمن دفن كردم.
تقريبا بعد از بيست روز ديگر، قافله ما رسيدند، هريك از اهل قافله مى پرسيدند تو چه وقت و چگونه آمدى؟ من براى بعضى به اجمال و براى بعضى به شرح مى گفتم و آن‌ها تعجّب مى كردند تا روز عرفه شد، من به حرم مطهّر رفتم و مردم را به صورت حيوانات مختلف از قبيل گرگ، خوك، ميمون و غيره‌ها و جمعى را هم به صورت انسان مى ديدم. پس از شدّت وحشت زدگى برگشتم. تا قبل از ظهر رفتم، باز به همان حالت مى ديدم و برگشتم، بعد از ظهر باز رفتم، همان طور مشاهده كردم فردا كه رفتم، همه را به همان صورت انسان ديدم. بعد از اين سفر چند سفر ديگر مشرّف شدم، باز هم در روز عرفه مردم را به صورت حيوانات مختلف و در غير آن روز به همان صورت انسان مى ديدم، به اين سبب تصميم گرفتم ديگر براى عرفه مشرّف نشوم چون اين امور و وقايع را براى مردم نقل مى كردم، طعن و بدگويى مى كردند و مى گفتند: براى يك سفر زيارت رفتن، چه ادّعاهایی مى كند و لذا من به كلّى نقل اين وقايع را ترك كردم تا آن كه شبى با عيالم مشغول غذا خوردن بودم، ديدم صداى در بلند شد. رفتم و در را باز كردم، ديدم شخصى مى فرمايند: حضرت صاحب الامر- عجّل اللّه فرجه- تو را طلبيده است. به همراه ايشان تا در مسجد جمعه رفتم، ديدم منبر بسيار بلندى در صفّه اى بود و آن حضرت- صلوات اللّه عليه- بالاى منبر تشريف داشتند؛ آن صفّه هم پُر از جمعيّت بود و آن‌ها در لباس عامّه مانند شوشترى‌ها بودند. من متفكّر شدم از ميان اين جمعيّت، چگونه مى توانم خدمت ايشان برسم. پس به من توجّه فرمودند و صدا زدند: جعفر بيا! من تا مقابل منبر رفتم. فرمودند: چرا آن چه در راه كربلا ديدى، براى مردم نقل نمى كنى؟
عرض كردم: آقا! من نقل مى كردم، از بس مردم بدگويى كردند نقل آن‌ها را ترك كردم.
فرمود: تو كارى به حرف مردم نداشته باش، نقل كن آن چه ديدى،
نقل كن تا مردم بفهمند كه ما چه نظر مرحمت و لطفى با زائر جدّم حضرت سيّد الشهدا- صلوات اللّه عليه- داريم

من آن شب خیز بیدارم زجان مشتاق دیدارم
به ناز او خریدارم حسین را دوست می دارم

حسین را دوست می دارم که او پرورده زهراست
حسین آزاده سردار کفن پوشان عاشوراست
جهان تشنه حسین سقا همه قطره حسین دریا
حسین گل من ولی خارم حسین را دوست می دارم

حسین را دوست می دارم سرو جانم به قربانش
شب میلاد آمد فطرس و بگرفت دامانش
خدایش بر حسین بخشید چون بود از محبانش
بگفتا نوکر یارم حسین را دوست می دارم

حسین را دوست می دارم چو او محبوب جانان شد
ورا در سوم شعبان ملک گهواره جنبان شد
امین وحی از رویش ببوسید و ثناخوان شد
که ای خلاق دادارم حسن را دوست می دارم

مشرف گشت سلمان بر حضور حضرت زهرا
که ای خیر النسادر دل مرا رازیست پر معنا
ندانم از چه بی تاب است آخر این دل شیدا
به عشق او گرفتارم حسین را دوست می دارم

به سلمان فاطمه فرمود کای سردار ایرانی
تو را در دل بود دردی ندارد هیچ درمانی
مرا هم اینچنین دردیست در سینه پنهانی
خدا می داند اسرارم حسین را دوست می دارم

غرض سلمان و زهرا ب حضور مرتضی رفتند
محبان مشکل خود را برآن مشکل گشا گفتند
به جای چاره جویی از علی این نکته بشنفتند
منی که فخر ابرارم حسین را دوست می دارم

کلید حل این مشکل به دست مصطفی باشد
سه عاشق آمدند آنجا که طا ها را سرا باشد
رسول الله فرمود عشق من بیش از شما باشد
حسین منی اذکارم حسین را دوست می دارم

چو حل این معما بر پیمبر نیز مشکل شد
به لب نیکو پیامی جبرئیل از عرش نازل شد
بشارت یا رسول الله حدیث عشق کامل شد
قسم بر چرخ دوارم حسین را دوست می دارم