الله....دعا....فقیر کیست

أَيُّهَا النَّاسُ أَنتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ ‎﴿فاطر: ١٥﴾‏

هَا أَنتُمْ هَـٰؤُلَاءِ تُدْعَوْنَ لِتُنفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَمِنكُم مَّن يَبْخَلُ وَمَن يَبْخَلْ فَإِنَّمَا يَبْخَلُ عَن نَّفْسِهِ وَاللَّهُ الْغَنِيُّ وَأَنتُمُ الْفُقَرَاءُ

لَّقَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّذِينَ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ فَقِيرٌ وَنَحْنُ أَغْنِيَاءُ سَنَكْتُبُ مَا قَالُوا

مسلماً خداوند، سخن کسانی را که گفتند: «خدا نیازمند است و ما توانگریم »، شنید.وانچه را که گفتند را نوشت

مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْمَوْلَى وَ أَنَا الْعَبْدُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْعَبْدَ إِلّا الْمَوْلَى؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْمَالِكُ وَ أَنَا الْمَمْلُوكُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمَمْلُوكَ إِلا الْمَالِكُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْعَزِيزُ وَ أَنَا الذَّلِيلُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الذَّلِيلَ إِلّا الْعَزِيزُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْخَالِقُ وَ أَنَا الْمَخْلُوقُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمَخْلُوقَ إِلّا الْخَالِقُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْعَظِيمُ وَ أَنَا الْحَقِيرُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْحَقِيرَ إِلّا الْعَظِيمُ؟

مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْقَوِيُّ وَ أَنَا الضَّعِيفُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الضَّعِيفَ إِلّا الْقَوِيُّ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْغَنِيُّ وَ أَنَا الْفَقِيرُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْفَقِيرَ إِلّا الْغَنِيُّ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْمُعْطِي وَ أَنَا السَّائِلُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ السَّائِلَ إِلا الْمُعْطِي؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْحَيُّ وَ أَنَا الْمَيِّتُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمَيِّتَ إِلا الْحَيُّ ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْبَاقِي وَ أَنَا الْفَانِي، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْفَانِيَ إِلا الْبَاقِي؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الدَّائِمُ وَ أَنَا الزَّائِلُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الزَّائِلَ إِلا الدَّائِمُ؟

مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الرَّازِقُ وَ أَنَا الْمَرْزُوقُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمَرْزُوقَ إِلا الرَّازِقُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْجَوَادُ وَ أَنَا الْبَخِيلُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْبَخِيلَ إِلا الْجَوَادُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْمُعَافِي وَ أَنَا الْمُبْتَلَى، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمُبْتَلَى إِلا الْمُعَافِي؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْكَبِيرُ وَ أَنَا الصَّغِيرُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الصَّغِيرَ إِلا الْكَبِيرُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْهَادِي وَ أَنَا الضَّالُّ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الضَّالَّ إِلا الْهَادِي؟

مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الرَّحْمَنُ وَ أَنَا الْمَرْحُومُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمَرْحُومَ إِلا الرَّحْمَنُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ السُّلْطَانُ وَ أَنَا الْمُمْتَحَنُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمُمْتَحَنَ إِلا السُّلْطَانُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الدَّلِيلُ وَ أَنَا الْمُتَحَيِّرُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمُتَحَيِّرَ إِلا الدَّلِيلُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْغَفُورُ وَ أَنَا الْمُذْنِبُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمُذْنِبَ إِلا الْغَفُورُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْغَالِبُ وَ أَنَا الْمَغْلُوبُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمَغْلُوبَ إِلا الْغَالِبُ؟مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الرَّبُّ وَ أَنَا الْمَرْبُوبُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمَرْبُوبَ إِلا الرَّبُّ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْمُتَكَبِّرُ وَ أَنَا الْخَاشِعُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْخَاشِعَ إِلا الْمُتَكَبِّرُ؟

یا إِلهِی وَ سَیدِی وَ رَبِّی،وَمَوْلای

أَنْتَ الْخالِقُ وَأَنَا الْمَخْلُوقُ، وَأَنْتَ الْمَالِكُ وَأَنَا الْمَمْلُوكُ، وَأَنْتَ الرَّبُّ وَأَنَا الْعَبْدُ، وَأَنْتَ الرَّازِقُ وَأَنَا الْمَرْزُوقُ؛ وَأَنْتَ الْمُعْطِى وَأَنَا السَّائِلُ، وَأَنْتَ الْجَوادُ وَأَنَا الْبَخِيلُ، وَأَنْتَ الْقَوِىُّ وَأَنَا الضَّعِيفُ، وَأَنْتَ الْعَزِيزُ وَأَنَا الذَّلِيلُ، وَأَنْتَ الْغَنِىُّ و أَنَا الْفَقِيرُ، وَأَنْتَ السَّيِّدُ وَأَنَا الْعَبْدُ، وَأَنْتَ الْغافِرُ وَأَنَا الْمُسِىءُ، وَأَنْتَ الْعَالِمُ وَأَنَا الْجَاهِلُ، وَأَنْتَ الْحَلِيمُ وَأَنَا الْعَجُولُ، وَأَنْتَ الرَّحْمٰنُ وَأَنَا الْمَرْحُومُ، وَأَنْتَ الْمُعافِى وَأَنَا الْمُبْتَلىٰ، وَأَنْتَ الْمُجِيبُ وَأَنَا الْمُضْطَرُّ،

الله.....مغرور نباشید

يَا أَيُّهَا الْإِنسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ

ای انسان، چه چیز تو را در باره پروردگار بزرگوارت مغرور ساخته؟

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ

و قطعاً پروردگار تو همان شکست‌ناپذیر مهربان است.

الله...هر کس عزت میخواهد ان را نزد خدا بیابد

وَاللَّهُ عَلَىٰ مَا نَقُولُ وَكِيلٌ ‎‏

و خدا بر این قول (و عهد) ما وکیل است.

مَن كَانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعًا ۚ

هر کس سربلندی می‌خواهد، سربلندی یکسره از آنِ خداست.

الله....به کجا می روید ....

فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ

پس به کجا می‌روید؟

«أَیْنَ تَذْهَبُونَ؟»: کجا می‌روید؟ یعنی جز راه قرآن، هرکجا بروید بیراهه است. این پرسش همانند پرسش از کسی است که جاده مستقیم را رها سازد و بیراهه برود و او را ندا دهند: آهای کجا می‌روی؟ خدای تبارک وتعالی از اسمان ندا داده است ای بندگان من ای مخلوقات من کجا میروید این مسیر که میروید راه من نیست از من دور شده اید

إِنِّي ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّي سَيَهْدِينِ

من به سوی پروردگارم رهسپارم، بزودی که مرا راه نماید!»

إِنِّي أَخَافُ اللَّهَ رَبَّ الْعَالَمِينَ

إِنِّي أَخَافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ ‎

همانا اگر پروردگارم را نافرمانى كنم، از عذاب روزى بزرگ بيمناكم.

إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ كَبِيرٍ

إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ أَلِيمٍ ‎

إِنِّي أَرَاكُم بِخَيْرٍ وَإِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ مُّحِيطٍ

ومن اوفی بعهده من الله

اِنما اَشکوا بثی وحُزنی اِلی الله

الله .....هرکس در گرو اعمال خویش است

كُلُّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ

هُوَ الَّذِي أَنزَلَ فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ...السَّكِينَةَ

نَبِّئْ عِبَادِي أَنِّي أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ‎ وَأَنَّ عَذَابِي هُوَ الْعَذَابُ الْأَلِيمُ

أَلَا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ

وَمَا يَجْحَدُ بِآيَاتِنَا إِلَّا الظَّالِمُونَ

وَمَا يَجْحَدُ بِآيَاتِنَا إِلَّا الْكَافِرُونَ

وَمَنْ أَصْدَقُ مِنَ اللَّهِ حَدِيثًا

و راستگوتر از خدا در سخن کیست؟

وَمَنْ أَصْدَقُ مِنَ اللَّهِ قِيلًا

چه کسی در سخن، از خدا راستگوتر است؟

الله....من خدایی مهربان دارم ورغبتم به سوی اوست

كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُوا السُّفْلَىٰ

ۗ وَكَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيَا

لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا

«اندوه مدار که خدا با ماست.

إِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا رَاغِبُونَ

زیرا ما به پروردگارمان مشتاقیم.

وَإِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا لَمُنقَلِبُونَ

و به راستی که ما به سوی پروردگارمان بازخواهیم گشت.»

وَالْيَوْمِ الْمَوْعُودِ وَشَاهِدٍ وَمَشْهُودٍ

إِنَّ رَبِّي رَحِيمٌ وَدُودٌ

سوگند به روز قیامت که روز موعود است ‏

که پروردگار من مهربان و دوستدار [بندگان‌] است.»

الله ...خدا ترسی را فراموش نکنییم

وَاللَّهُ مَوْلَاكُمْ ۖ وَهُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ

فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ

‏

فَاتَّقُوا اللَّهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ....

ما از قران یاد میگیریم که مولایمان خدای تبارک وتعالی همان طور که فرمود اگر استطاعت مالی داشتید به حج بروید درباره خداترسی هم ما را ازاد گذاشته است که در حد توان خودمان خدا ترس باشیم واین یک دریچه امیدی برای نجات وسعادت ما گشوده میشود وخدا ترسی امری است که شایسته خداوند است حق خداست که باید ادا شود هر کس باید در حد وسع وتوان خویش ان را به جای ارد يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ وَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنتُم مُّسْلِمُونَ خدا ترسی حق خداوند است وما باید قبل از مرگ تسلیم اوامر خداوند باشیم این رستگاری ما را ضمانت میکند

أَلَّا تَعْلُوا عَلَيَّ وَأْتُونِي مُسْلِمِينَ

بر من بزرگی مکنید و مرا از در اطاعت درآیید.»

وَمَا يَجْحَدُ بِآيَاتِنَا إِلَّا الظَّالِمُونَ ‎

و جز ستمگران منکر آیات ما نمی‌شوند.

هوای نفس....

هوای نفس ......

توفیق تزکیه نفس وپاکدامنی از فضل وعنایت خداوند است اگر دیدی بر هوی نفس غلبه پیدا کرده ای وبر وسوسه ها وخطوان شیطان غلبه پیدا کردی این از فضل ولطف خداوند است وخدای تبارم وتعالی را بر این فضل شاکر باش که چنین توفیقی را به تو عطا کرده است لذا خداوند به کسانی که ادعای پاکدامنی وتزکیه نفس کردند طعنه زده است وفرمود من هستم که تزکیه نفس به هرکس که لایق ان باشد عطا میکنم أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يُزَكُّونَ أَنفُسَهُم بَلِ اللَّهُ يُزَكِّي مَن يَشَاءُ ((آیا به کسانی که خویشتن را پاک می‌شمارند ننگریسته‌ای؟ [چنین نیست،] بلکه خداست که هر که را بخواهد پاک می‌گرداند))

يُسَبِّحُ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ‏ هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِّنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِن كَانُوا مِن قَبْلُ لَفِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ

فَلِلَّهِ الْحَمْدُ رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَرَبِّ الْأَرْضِ رَبِّ الْعَالَمِينَ

وَلَهُ الْكِبْرِيَاءُ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ‎

خدایا سپاس ترا که بر ما منت نهادی وکتاب قران را به ما هدیه کردی تا از ظلمات جهل به سوی نور هدایت بشویم و با تو اشنا شویم ومولای خود را بشناسیم

چه کنم غرق نعمتم کرده دوست

گردنم زیر بار منت اوست

فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ

پس به کدامین سخن پس از [قرآن‌] ایمان می‌آورند؟

وَمَا يَجْحَدُ بِآيَاتِنَا إِلَّا الظَّالِمُونَ ‎

و جز ستمگران منکر آیات ما نمی‌شوند.

وَمَا يَجْحَدُ بِآيَاتِنَا إِلَّا الْكَافِرُونَ ‎

و جز کافران [کسی‌] آیات ما را انکار نمی‌کند.

الله....گوش شنوا داشته باشید ....

قُلْ فَلِلَّهِ الْحُجَّةُ الْبَالِغَةُ ۖبگو: «برهان رسا ویژه خداست،

وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌو گوشهای شنوا آن را نگاه دارد.

نصیحت رسای خدا درقران این ایه است هر کس طالب هدایت است گوش کند پند خداوند رسا وبالغ وکامل وبدون نقص است

«وعی» یکی از هزار واژه مترادف «نور» است.
در فرهنگ لغات عربی می‌نویسند:
«وعى العظم: إذا انجبر بعد كسر، یعنی استخوان شکسته جوش خورد و خوب شد.»
در واقع قلب تاریک با یاد نور فرشته نگهبان خود، یهو نورانی و شاداب می شود
و این مفهوم از واژه «وعی» استنباط می‌شود.
عبارت «أُذُنٌ واعِيَةٌ» یعنی «گوش شنوا» و در حقیقت یعنی «قلبی پویا» که مدام گوش‌به‌زنگ است
تا کلام نورانی فرشته نگهبان خود را بشنود و بفهمد و طبق آن عمل نماید.

بگوش باش! بهوش باش! عجب نوری!

با دقت گوش کنید!
به صدای فرشته نگهبان خود گوش فرا دهید.
اینجا و در ملکوت قلب، داشتن “گوش شنوا” بسیار حیاتی و لازم است.
در واقع «قلب پویا» لازم است.
پس قدم اول را بردارید! گام اول کنار گذاشتن تاریکی حسادت است.
شنیدن و دیدن و درک سخنان نورانی فرشته نگهبان،
نتیجه قبول اشتباه و اقرار به نیاز، به کانون نور آرامش الهی است.
قلب سالم که نور و تاریکی خود را درک کند،
گوش شنوایی است که دستورات الهی را درک کرده و از آنها اطاعت می‌کند.
مفهوم “اتصال و توجه” از کلمه “وعی” استنباط می شود.
با تشکر از گوش شنوای شما!
مثالهای دنیای خارج – احساس دنیای درونی
… و آیاتی از قرآن کریم
# زبان احساسی # حسادت # توجه # ارتباط # مالکیت

أَنَا قَلْبُ اَللَّهِ اَلْوَاعِي!

وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ!

امام علی عليه السّلام:
عَنِ اَلصَّادِقِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَالَ:
خَطَبَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ صَلَوَاتُ عَلَيْهِ فَقَالَ فِيمَا يَقُولُ
أَيُّهَا اَلنَّاسُ
سَلُونِي قَبْلَ أَنْ تَفْقِدُونِي
أَيُّهَا اَلنَّاسُ
أَنَا قَلْبُ اَللَّهِ اَلْوَاعِي
وَ لِسَانُهُ اَلنَّاطِقُ
وَ أَمِينُهُ عَلَى سِرِّهِ
وَ حُجَّتُهُ عَلَى خَلْقِهِ
وَ خَلِيفَتُهُ عَلَى عِبَادِهِ
وَ عَيْنُهُ اَلنَّاظِرَةُ فِي بَرِيَّتِهِ
وَ يَدُهُ اَلْمَبْسُوطَةُ بِالرَّأْفَةِ وَ اَلرَّحْمَةِ وَ دِينُهُ
اَلَّذِي لاَ يُصَدِّقُنِي إِلاَّ مَنْ مَحَضَ اَلْإِيمَانَ مَحْضاً
وَ لاَ يُكَذِّبُنِي إِلاَّ مَنْ مَحَضَ اَلْكُفْرَ مَحْضاً.
امام صادق عليه السّلام:
امير المؤمنين عليه السّلام در ضمن خطبه‌اى فرمود:
از من سؤال كنيد قبل از اينكه مرا نيابيد.
مردم!
من قلب نگهبان و حافظ‍‌ خدايم
و زبان گوياى او
و امين اسرارش
و حجت بر مردم
و خليفه او ميان بندگان
و چشم بينا بين جهانيان
و دست گشاده به رأفت و رحمت
و دين و آئين اويم
كه تصديق مرا نخواهد كرد مگر كسى كه ايمان خالص داشته باشد،
و تكذيب مرا نخواهد نمود مگر كسى كه كافر خالص باشد.

خداوند اگر چیزی را از ما بگیرد غصه نخوریم بهتر از ان را به ما عطا میکند فقط به وعده های خدا ایمان داشته باشیم او راستوگوترین فرد در کلام وسخن است

نصیحت رسا خداوند درقران

فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَىٰ ‎﴿٣٤﴾‏ يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنسَانُ مَا سَعَىٰ ‎﴿٣٥﴾‏ وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ‎﴿٣٦﴾‏ فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ‎﴿٣٧﴾‏ وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا ‎﴿٣٨﴾‏ فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَىٰ ‎﴿٣٩﴾‏ وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَىٰ ‎﴿٤٠﴾‏ فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَىٰ ذَٰلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّ ۖ ‏ إِنَّا أَنذَرْنَاكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ الْكَافِرُ يَا لَيْتَنِي كُنتُ تُرَابًا وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ كَلَّا إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّمَحْجُوبُونَ وَلَا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَلَا يَنظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلَا يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ وَمَن يَتَّبِعْ خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ فَإِنَّهُ يَأْمُرُ بِالْفَحْشَاءِ وَالْمُنكَرِ وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ مَا زَكَىٰ مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ أَبَدًا وَلَـٰكِنَّ اللَّهَ يُزَكِّي مَن يَشَاءُ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يُزَكُّونَ أَنفُسَهُم بَلِ اللَّهُ يُزَكِّي مَن يَشَاءُ

هوای نفس

يکي از مريدان شيخ ابو سعيد ابوالخير حکايت کرد که من مدتي از مجلس شيخ غايب گشته بودم و متاسف بودم که آن فوايد را از دست داده ام .

چون به ميهنه رسيدم ، شيخ مجلس مي گفت . چون چشمش بر من افتاد گفت : اي عبدالصمد ! متاسف مباش که اگر تو ده سال از مقابل چشمان ما غايب شوي ما در مجلس ، جز يک حرف نگويي و آن يک حرف بر اين ناخن مي توان نوشت. پس شيخ اشاره به انگشت خود کرد و گفت : آن سخن اين است ؛

ذبح النفس و الا فلا ...

نفس ات را بکش و جز اين چيزي نيست ...

کتاب عرفانی اسرار التوحيد ص 234

الله...صبور باشید

إِنَّ الْأَمْرَ كُلَّهُ لِلَّهِ

وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ

بدرستی که همه کارها به دست خداست

وهیچ توفیقی بدون اراده خداوند بدست نمی آید

لَتُبْلَوُنَّ فِي أَمْوَالِكُمْ وَأَنفُسِكُمْ وَإِن تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا فَإِنَّ ذَٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ ‎

قطعاً در مالها و جانهایتان آزموده خواهید شد، اگر صبر کنید و پرهیزگاری نمایید، این [ایستادگی‌] حاکی از عزم استوار [شما] در کارهاست.

وَإِن تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا فَإِنَّ ذَٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ

۲. يَا بُنَيَّ أَقِمِ الصَّلَاةَ وَأْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ وَانْهَ عَنِ الْمُنكَرِ وَاصْبِرْ عَلَىٰ مَا أَصَابَكَ إِنَّ ذَٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ

ای پسرک من، نماز را برپا دار و به کار پسندیده وادار و از کار ناپسند باز دار، و بر آسیبی که بر تو وارد آمده است شکیبا باش. این [حاکی‌] از عزم [و اراده تو در] امور است.

وَلَمَن صَبَرَ وَغَفَرَ إِنَّ ذَٰلِكَ لَمِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ

فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَلَا يَسْتَخِفَّنَّكَ الَّذِينَ لَا يُوقِنُونَ ‎

۷. فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ أُولُو الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ

وَجَزَاءُ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِّثْلُهَا ۖ فَمَنْ عَفَا وَأَصْلَحَ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ ۚ إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ وَلَمَن صَبَرَ وَغَفَرَ إِنَّ ذَٰلِكَ لَمِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ

و جزای بدی، مانند آن، بدی است. پس هر که درگذرد و نیکوکاری کند، پاداش او بر [عهده‌] خداست. به راستی او ستمگران را دوست نمی‌دارد.

و هر که صبر کند و درگذرد، مسلماً این [خویشتن داری، حاکی‌] از اراده قوی [در] کارهاست.

أَلَا إِلَى اللَّهِ تَصِيرُ الْأُمُورُ ‎

وَإِن تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا فَإِنَّ ذَٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ

أَلَا إِلَى اللَّهِ تَصِيرُ الْأُمُورُ ‎

وَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإِنَّ ذَٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ

زندگی انسان در دنیا، آمیخته با مشکلات عجیبى است که اگر در مقابل آن بایستد و شکیبایى و مقاومت به خرج دهد، به یقین پیروز خواهد شد و اگر ناشکیبایى کند و در برابر حوادث زانو زند، هیچ گاه به مقصد نخواهد رسید.

منظور از «صبر» همان استقامت در برابر مشکلات و حوادث گوناگون است که نقطه مقابل آن «جزع»، بى تابى، از دست دادن مقاومت و تسلیم شدن در برابر مشکلات است.

علاوه بر زندگى مادى، در زندگى معنوى نیز این مسئله وجود دارد. اگر انسان در برابر نفس سرکش و هوا و هوس ها و زرق و برق دنیا و جاذبه هاى گناه ایستادگى نکند و در طریق «معرفه اللّه» و اطاعت فرمان او با مشکلات نجنگد، هرگز به جایى نمى رسد.

از این رو، علماى علم اخلاق، صبر را به سه دسته تقسیم مى کنند:

۱- صبر بر اطاعت؛ یعنى شکیبایى در برابر مشکلاتى که در راه اطاعت وجود دارد.

۲- صبر بر معصیت؛ یعنى ایستادگى در برابر انگیزه هاى نیرومند و محرک گناه.

۳- صبر بر مصیبت؛ یعنى پایدارى در برابر حوادث تلخ و ناگوار و عدم برخورد انفعالى و ترک جزع و فزع.

«صبر» از مهمترین ارکان ایمان است، امیر مؤمنان على علیه السلام موقعیت صبر را در برابر ایمان، همانند موقعیت سر نسبت به بدن مى دانند در قرآن مجید نیز کمتر موضوعى را مانند صبر مورد تأکید قرار داده است. در حدود هفتاد آیه، از صبر سخن به میان آمده که بیش از ده مورد آن به شخص پیغمبر اسلام صلى الله علیه و آله اختصاص دارد.

قرآن براى صابران، اجر فراوانى قائل شده؛ «انَّما یُوَفّى الصَّابِرُونَ اجْرَهم بِغَیْرِ حِسَابٍ»[۱] و کلید ورود به بهشت، را صبر و استقامت شمرده شده است، آنجا که مى گوید: «فرشتگان بر در بهشت به استقبال مى آیند و به آنها مى گویند: «سَلَامٌ عَلَیْکُمْ بِمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارُ؛ سلام بر شما به خاطر صبر و استقامتتان، چه نیکو است سر انجام آن سراى جاویدان».[۲]

در حدیث معروف نبوى که در بحث هاى آینده به آن اشاره خواهد شد؛ صبر نیمى از ایمان شمرده شده است.

با این اشاره به سراغ آیات قرآن مى رویم و تعبیرها و تأکیدهاى قرآن را در مسئله صبر، مورد توجه قرار مى دهیم.

آیات صبر

۱- ….. انَّا وَجَدْنَاهُ صَابِراً نِعْمَ الْعَبْدُ انَّهُ اوَّابٌ (سوره ص، آیه ۴۴)

۲- وَ جآءُوا عَلَى قَمِیصِهِ بِدَمٍ کَذِبٍ قَالَ بَل سَوَّلَتْ لَکُمْ انْفُسُکُمْ امْراً فَصَبْرٌ جَمِیلٌ وَاللّه الْمُسْتَعانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ (سوره یوسف، آیه ۱۸)

۳- وَ اسْمَاعِیلَ وَ ادْریسَ وَ ذَاالکِفْلِ کُلٌّ مِنَ الصَّابِرِینَ (سوره انبیاء، آیه ۸۵)

۴- قَالَ انَّکَ لَن تَسْتَطِیعَ مَعِىَ صَبْراً (سوره کهف، آیه ۶۷)

۵- … قَالَ الَّذِینَ یَظُنُّونَ أَنَّهُم مُلَقُوا اللّهِ کَم مِنْ فِئَهٍ قَلِیلَهٍ غَلَبَت فِئَهً کَثِیرَهَ بِأِذْنِ اللّهِ وَ اللّهُ مَعَ الصَّابِرینَ (سوره بقره، آیه ۲۴۹)

۶- فَاصْبِر کَمَا صَبَرَ اولُوا العَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ وَ لا تَسْتَعْجِلْ لَهُمْ کَانَّهُمْ یَومَ یَرَوْنَ مَا

یُوعَدُونَ لَم یَلْبَثُوا الّا سَاعَهً مِنْ نَهَارٍ … (سوره احقاف، آیه ۳۵)

۷- فَاصْبِر صَبراً جَمیلًا (سوره معارج، آیه ۵)

۸- یَا ایُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَ صَابِرُوا وَ رَابِطوا وَ اتَّقُواللّهَ لَعَلَّکُم تُفْلِحُونَ (سوره آل عمران، آیه ۲۰۰)

۹- یَا ایُّهَاالَّذینَ آمَنُوا اسْتَعِینُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلوهِ انَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ (سوره بقره، آیه ۱۵۳)

۱۰- قُلْ یَا عِبَادِىَ الَّذینَ آمَنُوا اتَّقُوا رَبَّکُم لِلَّذینَ احْسَنُوا فی هَذِهِ الدُّنیا حَسَنَهٌ وَ ارض اللّهِ وَاسِعَهٌ انَّمَا یُوفَّى الصَّابِرُونَ أَجرَهُم بِغَیرِ حِسابٍ (سوره زمر، آیه ۱۰)

۱۱- سَلامٌ عَلَیْکُم بِمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ (سوره رعد، آیه ۲۴)

۱۲- اولَئِکَ یُجْزَوْنَ الْغُرْفَهَ بِمَا صَبَرُواْ وَ یُلَقَّونَ فِیهَا تَحِیَّهً وَ سَلاماً (سوره فرقان، آیه ۷۵)

۱۳- وَ لَنَبْلُوَنَّکُمْ بِشَىْ ءٍ مِنَ الْخَوفِ وَالجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْامْوَالِ وَ الانْفُسِ وَ الثَّمَرَات وَ بَشِّرِ الصَّابِرینَ (سوره بقره، آیه ۱۵۵)

۱۴- … وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَوَاصَواْ بِالصَّبْرِ (سوره عصر، آیه ۳)

ترجمه

۱- … ما او (ایوب) را شکیبا یافتیم، چه بنده خوبى که بسیار بازگشت کننده (به سوى خدا) بود.

۲- و پیراهن یوسف را با خونى دروغین (آغشته ساخته، نزد پدر) آوردند. پدر گفت:

«هوس هاى نفسانى شما این کار را برایتان آراسته! من صبر جمیل (شکیبایى خالى از ناسپاسى) خواهم داشت، و در برابر آنچه مى گویید از خداوند یارى مى طلبم!».

۳- و اسماعیل و ادریس و ذو الکفل را (به یاد آور) که همه از صابران بودند.

۴- (خضر) گفت: «تو هرگز نمى توانى با من شکیبایى کنى! (ولى موسى قول داد که شکیبا خواهم بود)».

۵- … (گروهى از بنى اسرائیل) گفتند: «امروز ما توانایى مقابله با «جالوت» و سپاهیان او را

نداریم»؛ اما آن ها که به روز رستاخیز ایمان (قوى) داشتند، گفتند: «چه بسیار گروه هاى کوچکى که به فرمان خدا بر گروه هاى عظیمى پیروز شدند!» و خداوند (همراه) با صابران (و یار استقامت کنندگان) است.

۶- (اى پیامبر!) صبر کن، آن گونه که پیامران «اولواالعزم» صبر کردندو براى (عذاب) آنان شتاب مکن! هنگامى که وعده هاى (عذاب) را که به آنها داده شده، مشاهده کنند، (احساس مى کنند که) گویى فقط ساعتى از یک روز (در دنیا) توقف داشتند!

۷- پس «صبر» کن، صبرى جمیل و زیبا (خالى از هر گونه ناسپاسى)

۸- اى کسانى که ایمان آورده اید! (در برابر مشکلات و مصائب و هوس هاى سرکش) استقامت کنید! و در برابر دشمنان (نیز) پایدار باشید و از مرزهاى خود مراقبت نمائید و از خدا بپرهیزید، شاید رستگار شوید!

۹- اى افرادى که ایمان آورده اید! از صبر (و استقامت) و نماز، کمک بگیرید؛ (زیرا) خداوند با صابران است.

۱۰- بگو «اى بندگان من که ایمان آورده اید از (مخالفت) پروردگارتان بپرهیزید، براى کسانى که در این دنیا نیکى کرده اند، پاداش نیکى است و زمین خدا وسیع است (اگر تحت فشار سران کفر بودید، مهاجرت کنید) که صابران اجر و پاداش خود را بى حساب دریافت مى دارند!».

۱۱- (فرشتگان در قیامت به آنان مى گویند:) سلام بر شما به خاطر صبر و استقامتتان، چه نیکوست عاقبت آن سرا (ى جاویدان)!

۱۲- (آرى) آنها (عباد الرَّحمن) هستند که درجات عالى بهشت، در برابر شکیبایى و صبرشان به آنان پاداش داده مى شود و در آن با تحیّت و سلام رو به رو مى شوند!

۱۳- قطعاً همه شما (امت محمّد) را با چیزى از ترس، گرسنگى، و خسارت اموال و جانها و میوه ها، آزمایش مى کنیم، به استقامت کنندگان (در برابر آزمایش ها) بشارت (پیروزى و پاداش بزرگ) ده!.

۱۴- … آنها که یکدیگر را به حق سفارش کردند، به شکیبایى و استقامت توصیه نمودند!

الله .....مطیع اوامر خدا باشید

أَلَّا تَعْلُوا عَلَيَّ وَأْتُونِي مُسْلِمِينَ

بر من بزرگی مکنید و مرا از در اطاعت درآیید.»

أَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِينَ كَالْمُجْرِمِينَ

پس آیا فرمانبرداران را چون بدکاران قرار خواهیم داد؟

مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ ‎

شما را چه شده؟ چگونه داوری می‌کنید؟

أَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِينَ كَالْمُجْرِمِينَ

پس آیا فرمانبرداران را چون بدکاران قرار خواهیم داد؟

یکی از جملات حکیمانه قران جمله أَلَّا تَعْلُوا عَلَيَّ وَأْتُونِي مُسْلِمِينَ است گر چه این جمله از دهان حضرت سلیمان صادر شده است اما حاشا که این جمله را در باره خود گفته باشد بلکه قصد او ازاین کلام این است که از فرمان خداوند سرپیچی نکنیید وتسلیم امر خدای تبارک وتعالی بشوید هر چند اطاعت وفرمانبرداری از پیامبران خداوند اطاعت از خداوند است کلمه مسلمان اولین بار توسط حضرت ابراهیم اختراع شد ودر باره کسانی که تسلیم امر خداوند هستند بیان شده است لذا هر کس هر مذهبی داشته باشد خواه یهودی خواه مسیحی اگر تسلیم امر خداوند باشد مسلمان است چون کلمه مسلمانی قبل از دین اسلام بیان شده است

لذا حضرت موسی ع در حضور خداوند نیز عین همین جمله حضرت سلیمان را به فرعون فرمود وَأَن لَّا تَعْلُوا عَلَى اللَّهِ ۖ إِنِّي آتِيكُم بِسُلْطَانٍ مُّبِينٍ یکی دیگر از شگفتی های جمله أَلَّا تَعْلُوا عَلَيَّ وَأْتُونِي مُسْلِمِينَ این است که این جمله کوتاه یک نامه بوده است که فرعون برای بلقیس بت پرست فرستاده است ودر حالی که سلیمان حکیم بوده است ومیتوانسته است دران نامه حتی یک کتاب برای یک پادشاه بفرستد اما فقط به این جمله کوتاه اشاره کرده است وبا یک بسم الله الرحمن الرحیم انرا برای بلقیس فرستاده است وبا اینکه حکیم بوده است از یک نامه بلند پرهیز کرده است واین جای عبرت وتلنگری در روح است

«وَ لا تَکُونُوا کَالَّذِینَ نَسُوا اللَّهَ

لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّه لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّه

أَلا إِلَى اللهِ تَصيرُ الْأُمُورُ

فَلا تَغُرَنَکَ دارَ الغَرُور

وَاللَّهُ يَقُولُ الْحَقَّ وَهُوَ يَهْدِي السَّبِيلَ

حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ

فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَى

أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَىٰ

وَاللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ

إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ وَيُعِيدُ

إِنَّا لِلَّهِ إِنَّا لِلَّهِ

وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّه

وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ

وَفِي السَّمَاءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ

فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَن يَخَافُ وَعِيدِ
إِنَّ الظَّالِمِينَ لَفِي شِقَاقٍ بَعِيدٍ

أَيَحْسَبُ الْإِنسَانُ أَن يُتْرَكَ سُدًى

وَالسَّلَامُ عَلَىٰ مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَىٰ

أَلَّا تَعْلُوا عَلَيَّ وَأْتُونِي مُسْلِمِينَ

أَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِينَ كَالْمُجْرِمِينَ

قُلِ اِنتَظِرُوا إِنَّا مُنتَظِرُونَ

إِنَّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ مُنتَقِمُونَ

إِنَّ الْأَمْرَ كُلَّهُ لِلَّهِ

وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ

بدرستی که همه کارها به دست خداست

وهیچ توفیقی بدون اراده خداوند بدست نمی آید

دعا

“يَا مَنْ‏ أَظْهَرَ الْجَمِيلَ‏ وَ سَتَرَ الْقَبِيحَ‏ يَا مَنْ لَمْ يُؤَاخِذْ بِالْجَرِيرَةِ وَ لَمْ يَهْتِكِ السِّتْرَ يَا عَظِيمَ الْعَفْوِ يَا حَسَنَ التَّجَاوُزِ يَا وَاسِعَ الْمَغْفِرَةِ يَا بَاسِطَ الْيَدَيْنِ بِالرَّحْمَةِ يَا صَاحِبَ كُلِّ نَجْوَى وَ يَا مُنْتَهَى كُلِّ شَكْوَى يَا مُقِيلَ الْعَثَرَاتِ‏ يَا كَرِيمَ الصَّفْحِ يَا عَظِيمَ الْمَنِّ يَا مُبْتَدِئاً بِالنِّعَمِ قَبْلَ اسْتِحْقَاقِهَا يَا رَبَّنَا وَ يَا سَيِّدَنَا وَ يَا مَوْلَانَا وَ يَا غَايَةَ رَغْبَتِنَا أَسْأَلُكَ يَا اللَّهُ أَنْ لَا تُشَوِّهَ خَلْقِي بالنَّار”

ای که زیبایی را آشکار کنی و زشتی را بپوشانی و از من پرده حرمت را ندری، ای بزرگوار گذشت، ای نیکو درگذرنده، ای فراخ آمرزش، ای به مهر گشاده دو دست با رحمت، ای صاحب هر راز، ای نهایت هر گلایه، ای بزرگوار چشم پوش، ای بزرگ احسان، ای آغاز کننده هر نعمت پیش از لیاقت آن، ای پروردگار، ای آقا، ای مولا، ای نهایت، ای فریادرس، بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و از تو می‌خواهم که مرا در آتش دوزخ قرار ندهی.

الله

أَنَّ اللَّهَ لَيْسَ بِظَلَّامٍ لِّلْعَبِيدِ ‎

إِنَّ اللَّهَ يَحْكُمُ مَا يُرِيدُ

إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِّمَا يُرِيدُ

فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَىٰ

فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَسَعِيدٌ

إِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ

غَافِرِ الذَّنبِ وَقَابِلِ التَّوْبِ شَدِيدِ الْعِقَابِ

از کلام خداوند درقران اینگونه میفهمیم که خداوند به هیچکس از بندگان خود ظلم روا نمیدارد ظلم ثمره اعمال دست ما است این ما هستیم که در حق خود ودیگران ظلم میکنییم لَّا إِلَٰهَ إِلَّا أَنتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ الظَّالِمِينَ خداوند از ظلم وستم پاک ومبری است ظالم ما هستیم

قال رسول الله ص ......

فَاذْكُرُوا آلَاءَ اللَّهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ

وَاذْكُرُوا للَّهَ كَثِيرًا لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ

دوچیز سعادت ما را تضمین میکند یکی یاد نعمتهای خدا ودیگری یاد خدا زیاد ما را سعادتمند میکند پس در ذکر لا اله الا الله کوشا باش لذا هرگاه سوره رحمن را تلاوت کردی وبه ایه فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ رسیدی اگر از اهل سنت هستی بگو لَا بِشَيْءٍ مِنْ نِعَمِكَ رَبَّنَا نُكَذِّبُ، فَلَكَ الحَمْدُ اگر از اهل شیعه علوی هستی به تاسی از کلام امام صادق ع بگو لَا بِشَیْ ءٍ مِنْ آلَائِکَ رَبِّ أُکَذِّبُ خدایا هیچکدام از نعمتهای ترا من تکذیب نمیکنم به همه نعمتهای تو اشکارا اعتراف میکنم وهمه عالم را از تو میدانم تومالک وپادشاه همه عالم هستی تو ثروتمندترین فرد عالم هستی هستی

فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ

1- لَا بِشَيْءٍ مِنْ نِعَمِكَ رَبَّنَا نُكَذِّبُ، فَلَكَ الحَمْدُ

2- لَا بِشَیْ ءٍ مِنْ آلَائِکَ رَبِّ أُکَذِّبُ

حماد بن عثمان گوید : شنیدم امام صادق صلوات اللَّه علیه می فرمود : مستحب است که بعد از نماز صبح روز جمعه، همه سوره الرحمن را قرائت کنی و هر چه گفتی : «فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ» بعد از آن بگويی : «لَا بِشَیْ ءٍ مِنْ آلَائِکَ رَبِّ أُکَذِّبُ»

شعر عاشقانه

وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ

و پروردگار تو از آنچه می‌کنید غافل نیست.

وَفِي السَّمَاءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ

و روزی شما و آنچه وعده داده شده‌اید در آسمان است.

وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ

وَإِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا لَمُنقَلِبُونَ و به راستی که ما به سوی پروردگارمان بازخواهیم گشت.»

وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ

وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنقَلَبٍ يَنقَلِبُونَ

و کسانی که ستم کرده‌اند به زودی خواهند دانست به کدام بازگشتگاه برخواهند گشت.

الله

إِنَّ وَلِيِّيَ اللَّهُ الَّذِي نَزَّلَ الْكِتَابَ

وَاللَّهُ عِندَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ الْحِكْمَةَ وَفَصْلَ الْخِطَابِ

وَإِنَّ لَهُ عِندَنَا لَزُلْفَىٰ وَحُسْنَ مَآبٍ ‎

‏ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ بِمَا نَسُوا يَوْمَ الْحِسَابِ

کتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَيْكَ مُبَارَكٌ لِّيَدَّبَّرُوا آيَاتِهِ وَلِيَتَذَكَّرَ أُولُو الْأَلْبَابِ

أَنَّ اللَّهَ مَوْلَى الَّذِينَ آمَنُوا

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا آمِنُوا

وَمَا مِنْ إِلَٰهٍ إِلَّا اللَّهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ

ۗ أَلَا هُوَ الْعَزِيزُ الْغَفَّارُ

قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّى

""وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰ

316ماه شمارش معکوس عمر.....

316ماه شمارش معکوس عمر.....

سپاس بیکرا ن وجاودانه خدای تبارک تعالی که 316 ماه زندگی را به من هدیه کرد

چه زیبا گفت نیما یوشیج :

هرگز منتظر "فرداى خيالى" نباش. سهمت را از "شادى زندگى" همين امروز بگير. فراموش نکن "مقصد" هميشه جايى در "انتهاى مسير" نيست! "مقصد" لذت بردن از قدمهايی است که بین مبدا تا مقصد بر می‌داریم! نگران فردا مباش، از گندم زار من و تو مشتی کاه میماند برای بادها... همیشه شاد باشید

زندگی نمایشی است
که هیچ تمرینی برای آن وجود ندارد.
پس!
آواز بخوان
اشک بریز
برقص
بخند
و با تمام وجود زندگی کن،
قبل از آنکه پرده‌ها فرود آیند
و نمایش تو بدون هیچ تشویقی به پایان برسد.

#چارلی_چاپلین

عشق و بیزاری "

خواهى مرا دوست بدار
و خواهى از من بيزار باش
براى من تفاوتى نمى كند
اگر مرا دوست داشته باشى
هميشه در دل تو جاى دارم
و اگر از من بيزار باشى
هميشه در ذهن تو جاى دارم.
ویلیام شکسپیر

ویلیام شکسپیر

))684 ماه از زندگی سپری شده((57 سال *))

تولدم مبارک باز یک سال گذشت و دوباره به نقطه ی آغاز رسیدم

خدایا دلم هوای دیروز رو کرده هوای روزهای کودکیم

دلم میخواد مثل دیروز قاصدکی بردارم و آرزوهام رو به دستش بسپرم

دلم میخواد دفتر مشقم رو باز کنم و دوباره تمرین کنم الفبای زندگی رو

میخوام خط خطی کنم تمام اون روزایی که دل شکستم و دلمو شکستن

۳۶۵ روز گذشت روز هایی که قهقهه زدم از ته دل و لبخند زدم و شب هایی که اشک ریختم و دلم شکست و فریاد زدم

روزهایی که فکر کردم دنیا منم و من؛ نیاز به هیچ دست و دامنی نیست و بعد دنیا چرخید؛ گیر چرخگردون افتادم فهمیدم دنیا گرداننده دارد و دست به دامنش شدم..

لَا أُحِبُّ الْآفِلِينَ

قصه ی کودک و ذلت طماع از طمع

کودکی را بود نانی با عسل

دیگری را نان تنها در بغل

در عسل او را طمع آمد پدید

دست خود را سوی آن کودک کشید

کی برادر ای تو از نسل کرام

نان تنها چون خورم من بردوام

زین عسل بخشی مرا هم گر نصیب

نبود از احسان و از لطفت غریب

گفت می بخشم تورا گر سگ شوی

چون روم دنبال من چون سگ دوی

گفت گشتم من سگت بردار راه

تا بیایم از پیت ای نیکخواه

رشته ای افکند پس در گردنش

از پی خود برد در هر برزنش

او همی رفت و دویدش این زپی

وغ وغی می کرد از دنبال وی

گشت سگ از بهر انگشتی عسل

زین عسل بهتر بود صد خم خل

آدمی را سگ کند بی گفتگو

ای تفو بر این طمع باد ای تفو

دیده ی طامع که یا رب باد کور

پر نمی گردد مگر از خاک گور

لَا أُحِبُّ الْآفِلِينَ

این جمله زیبا از حضرت ابراهیم ع در قران به یادگار مانده است

افول کننده لایق دوست داشتن نیست دنیا زن فرزند مال خانه باغ همه افول میکنند دل بستن به جاودانه ها در شان عاقل است اخرت جاودانه است خداوند جاودانه است بهشت جاودانه است اینها افول ندارند

وَكَذَٰلِكَ نُرِي إِبْرَاهِيمَ مَلَكُوتَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ ‎﴿٧٥﴾‏ فَلَمَّا جَنَّ عَلَيْهِ اللَّيْلُ رَأَىٰ كَوْكَبًا ۖ قَالَ هَٰذَا رَبِّي ۖ فَلَمَّا أَفَلَ قَالَ لَا أُحِبُّ الْآفِلِينَ

شاعری این ایه را به زیباترین شکل به تصویر کشیده است

دلا تا کی در این کاخ مجازی

کنی مانند طفلان خاکبازی

خلیل آسا در مُلک یقین زن

ندای ((لَا أُحِبُّ الْآفِلِينَ)) زن

شعر عاشقانه

وَاللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ

إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ وَيُعِيدُ

اگاه باشید خداوند بر همه امور گواه است وبدرستی که اواغاز کننده وپایان دهنده همه امور است

سکوت در هیاهو

لقمان عليه السلام ـ به فرزندش ـ فرمود : پسرم! اگر فرض كنى كه سخن، از نقره است، سكوت، ازطلاست. رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : السُّكوتُ ذَهَبٌ و الكلامُ فِضّةٌ . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :سكوت، طلاست و سخن، نقره.

پیاده روی و سکوت در زمانه هیاهو یکی از ارزشمندترین کتاب‌هایی است که خوانده‌ام. در این کتاب ارلینگ کاگه، نویسنده و جستجوگر نروژی از تجربیات گوناگونش مانند سفر به قطب جنوب و اطلاعات فراوانش در زمینه ادبیات، فلسفه و علوم تجربی بهره می‌برد تا توضیح دهد چرا سکوت و پیاده‌روی دو عنصر حائز اهمیت در عصر پر هیاهوی مدرن است.

کتابی است از ارلینگ کاگه و از مجموعه‌ی خرد و حکمت زندگی، چاپ نشر گمان. ارلینگ کاگه، مجموعه‌دار هنری و نویسنده‌ی نروژی است که مؤسسه‌ی انتشاراتی کوچکی هم دارد و شیفته‌ی پیاده‌روی و دل‌سپرده‌ی سکوت است. راه‌رفتن و کاوشگری در زوایای شهرها و جنگل‌ها و صحاری و قطب شمال و جنوب و کوه‌نوردی انگار برایش تمرین خودشناسی‌ است و مراقبه‌ای برای ورزیدگیِ ذهن در درک جهانِ بیرون و عوالم روحی، تماشای آفاق و استقرار در درون. در ستایش سکوت و آدابش هم از کم‌نظیرهاست. هیاهو با دنیای مدرن همان اندازه قرین است که ستاره با دل شب. و تمنای سکوت و تنهایی را، ولو مهجور و ناپیدا در این جهان پرتلاطم نمی‌توان نادیده انگاشت. در بطن تمام آن ندیدن‌ها، سر چرخاندن‌ها و دغدغه‌ها چشمِ درونمان به شوق دیدن و یافتنش همیشه می‌پَرد. شاید گاه اوقاتمان، حین معاش و دادن سهم روزمرگی، با این خیال می‌گذرد که بشود -اگر بشود- چند صباحی، به دور از هیاهو، خلوت گزینیم. عجیب آن‌که دریافتمان از مقوله‌ی سکوت و تنهایی و حظ وافری که از آن می‌بریم هم اغلب مخدوش است؛ پارادوکس جهان مدرن: خواستن. نخواستنش. شوقِ سکوت و در لحظه زیستنمان هم، گویی فرزند پیوندی نامبارک باشد، در این میانه می‌فسرد. به‌واقع با سکوت در پیِ چه هستیم؟ چه می‌خواهیم؟ اصلاً باید آن را امری غایت‌مند انگاشت؟

قسمتی از کتاب «پیاده‌روی و سکوت، در زمانه‌ی هیاهو»:

یاد گرفته‌ام هر وقت نمی‌توانم به پیاده‌روی، کوهنوردی یا دریانوردی بروم تا از دنیا فاصله بگیرم، ذهنم را آرام کنم. طول کشید تا یاد گرفتم. فقط آن موقع که فهمیدم نیازی حیاتی به سکوت دارم توانستم در پیِ آن بیفتم -و آن‌جا، در اعماقِ صداهای ناموزون در دل ترافیک و فکر و خیال، موزیک و ماشین‌آلات، آیفون‌ها و برف‌روب‌ها، سکوت در انتظارم بود. چند وقت پیش، داشتم به دخترانم می‌گفتم که اسرار و رموز دنیا در دل سکوت نهفته است. یکشنبه ‌شبی دور میز آشپزخانه نشسته بودیم و شام می‌خوردیم. از بس روزهای دیگرِ هفته گرفتاری پیش می‌آید، این اواخر کم پیش آمده دورِ هم بنشینیم و غذا بخوریم. یکشنبه‌شب‌ها تنها زمانی‌ است که همه دورِ هم می‌نشینیم و رو در رو حرف می‌زنیم. دخترها با تردید نگاهم کردند. واقعاً سکوت... هیچ اهمیتی ندارد؟ اما تا بیایم قانعشان کنم که سکوت چگونه می‌تواند دوست آدم باشد و لذتی ا‌ست حتی لوکس‌تر از داشتن آن کیف‌های لویی‌ویتون که آن‌قدر طرفدارش بودند، دخترها تصمیمشان را گرفته بودند: سکوت فقط وقتی به کار می‌آیدکه آدم غمگین است و لاغیر. آن‌جا در آشپرخانه که نشسته بودم، یکهو یاد کنجکاوی‌های کودکی‌شان افتادم، وقتی دوست داشتند بدانند چه چیزی پشتِ در است، یا موقعی که شگفت‌زده به کلید چراغ زل می‌زدند و از من می‌خواستند آن را روشن کنم. همه‌اش سؤال و جواب، سؤال و جواب. حیرت نیرومحرکه‌ی زندگی ا‌ست؛ اما فرزندان من سیزده، شانزده و نوزده ساله‌اند و روزبه‌روز کمتر دچار حیرت می‌شوند. اگر چیزی حس کنجکاوی‌شان را برانگیزد، بلافاصله سراغ گوشی‌های هوشمندشان می‌روند تا به جواب برسند. هنوز هم کنجکاوند، اما آن نگاه کودکانه دیگر در صورت‌های بالغشان دیده نمی‌شود و آرزو و جاه‌طلبی جای آن همه پرسش معصومانه را گرفته است. هیچ‌کدامشان به مقوله‌ی سکوت علاقه نشان ندادند. برای همین حرفِ دو نفر از دوستانم را به میان کشیدم که می‌خواستند اورست را فتح کنند. یک روز صبح زود، از کمپ، روانه‌ی یال جنوب غربیِ کوه شدند. همه‌چیز خوب پیش می‌رفت. هر دو به قله رسیدند، اما دیری نگذشت که طوفان شد. خیلی زود فهمیدند که زنده به پایین کوه نمی‌رسند. یکی از آن‌ها با تلفن ماهواره‌ای با همسر باردارش تماس گرفت. با هم اسم بچه را انتخاب کردند. بعد هم آرام پای قله جان داد. دوست دیگرم نتوانست قبل از مرگش با کسی تماس بگیرد. هیچ‌کس دقیق نمی‌داند آن ساعات در کوه و کمر چه بر آن‌ها گذشت. به لطف آب‌وهوای سرد و خشک ۸۰۰۰ متر بالای سطح دریا، هر دو از سرما خشک شدند. آن‌جا در سکوت آرام گرفته‌اند و از بیست و چهار سال پیش، آخرین‌باری که دیدمشان، تغییر چندانی نکرده‌اند. استثنائاً این بار دور میزی که نشسته بودیم سکوت حاکم شد. صدای پیامک گوشیِ یکی‌مان درآمد، اما هیچ‌کدام در آن لحظه سراغش نرفتیم و در عوض، سکوت را با هستی خودمان پر کردیم.

شاید برای عده‌ای عجیب باشد که بخواهند در فرصت‌های اندکی که در زندگی شلوغ خود برای مطالعه دارند، کتابی دربارهٔ اهمیت سکوت و پیاده‌روی بخوانند. شاید با خودتان بگویید اگر وقت پیاده‌روی داشته باشم که این کار را خواهم کرد یا اگر این سروصداهای مزاحم بگذارند، خودم هم بدم نمی‌آید چند ساعتی در سکوت بنشینم؛ پس چه نیازی به مطالعه این کتاب دارم؟

کتاب پیاده روی و سکوت در زمانه هیاهو، وظیفه دارد تمام این «اگر»ها را از ذهن و سبک زندگی شما بیرون بیندازد و شما را با این واقعیت مواجه کند که در زندگی پرهیاهوی امروز، هیچگاه مجالی برای تحقق این «اگر»ها نخواهید یافت؛ مگر آنکه خودتان واقعاً بخواهید و برای بدست آوردنشان تلاش کنید. کاگه، سکوت را به کالایی لوکس و نادر در زمان حاضر تشبیه می‌کند و معتقد است که دقیقاً به همان شکل باید آن را به دست آورد و در حفظش کوشید.

ارلینگ کاگه که خود برای تجربهٔ سکوت واقعی، سفری تنهایی به قطب جنوب داشته است، معتقد است که هرکسی باید قطب جنوب خود را پیدا کند. سکوت صرفاً به معنای بی‌صدا بودن نیست، گاهی ممکن است در یک جمع شلوغ بتوان به سکوت درون دست یافت.

در این کتاب از دلایل ملال‌آور و هراس‌آور بودن سکوت برای اغلب مردم آگاه می‌شویم. همچنین، متوجه می‌شویم که راه رفتنْ تنها یک فعالیت جسمانی نیست و ارتباط تنگاتنگی با وضعیت روحی و جایگاه اجتماعی فرد دارد. پس از مطالعهٔ این کتاب، با رغبت بیشتری به افراد نزدیکتان خواهید گفت که برویم قدمی بزنیم!

گفتن اینکه اکنون زمانه هیاهو و سرعت است و چیزهایی مانند سکوت و آهستگی در آستانه انقراض هستند، نیاز به ارائهٔ هیچ سند و مدرکی ندارد. کافیست زندگی روزمره خود را واکاوی کنید؛ غرق در صدای ترافیک، تلویزیون، موسیقی، گفتگوی افراد در کافه‌ و مهمانی‌های شلوغ و دست‌آخر، جابه‌جایی با ماشین از مبدأ به مقصد در کمترین زمان ممکن، در حالی که سرمان هرازچند دقیقه یک بار روی تلفن همراهمان فرود می‌آید.

در چنین ریتمی، آیا واقعاً مجالی برای درک حقیقت و معنای زندگی وجود دارد؟ یا فقط روزها را یکی پس از دیگری سپری می‌کنیم؟ واقعیت این است که امروزه، هدر دادن عمر به شکل بسیار ترسناکی، ساده است. همین که مقابل هیاهو و سرعت تسلیم شده‌ایم، خود آغاز قدم در مسیری است که چیزی از زندگی، نصیب ما نمی‌کند.

در خلاصه کتاب پیش رو، ارلینگ کاگه، از دو عمل از یاد رفته در زندگی سخن می‌گوید: سکوت و پیاده‌روی.

به عقیدهٔ او، این دو عمل می‌توانند ما را از بندگی هیاهو و شتاب نجات دهند و کمک کنند تا متوجه زندگی شویم.
او از ما می‌خواهد اگر در همین ابتدا، شک زیادی نسبت به اهمیت سکوت و وقفه داریم، به زمانی فکر کنیم که کسی حرفی می‌زند که حاوی خبر مهمی است؛ پس از شنیدن آن خبر، آیا کسی لب به سخن می‌گشاید؟ بسیار بعید است؛ همهٔ ما این لحظه را تجربه کرده‌ایم که در مقابل خبری تکان‌دهنده -چه ناراحت‌کننده و چه خوشحال‌کننده- جز سکوت، کار دیگری نمی‌توانیم انجام بدهیم. به همین روال، به موقعیت‌هایی فکر کنید که فقط باید راه می‌رفته‌اید تا درونتان آرام بگیرد.

به بهانه کتاب پیاده روی و سکوت نوشته ارلینگ کاگه

چند ماه پیش بود که فهمیدم پیاده روی یکی از چیزهایی است که می‌تواند حال روحی خرابم را کمی بهتر کند. از همان موقع شروع کردم به پیاده روی عصرگاهی. خیلی اوقات تنها می‌رفتم و گاهی، با دوستانی همراه می‌شدم.

چرا کتاب پیاده روی و سکوت در زمانه هیاهو را بخوانیم؟

اولین دلیل شاید این باشد که نویسنده، یک دیوانه تمام عیار در موضوع پیاده روی و سکوت است. کسی به تنهایی و با پای پیاده به سفر قطب جنوب رفته، در یک ماجراجویی تا مرز از دست دادن قدرت تحرک پاهایش آسیب دیده، و کسی که وقتی مشکلات زندگی‌اش زیاد می‌شود می‌توان او را در فاضلاب‌های شهری پیدا کرد؛ تا به گفته خودش مطمئن باشد اوضاع قرار نیست از این خراب‌تر بشود!

به نظرم شخصیت‌های تا این حد دیوانه، شایسته شناختن‌اند و می‌توانند عصیانگر درون ما را هم بیدار کنند.

بیایید بخش‌هایی از کتاب را بخوانیم:

«قطب جنوب آرام‌ترین جایی است که می‌شناسم. وقتی تنها به سوی قطب پیاده راه می‌سپردم، در آن پهنه‌ی بیکران و ممتد، صدای هیچ بنی‌بشری جز خودم به گوش نمی‌رسید. تنها در برف، در اعماق آن هیچ سپید، سکوت را می‌شنیدم و حس می‌کردم. (شرکت هواپیمایی‌ای که مرا به لبه‌ی شمالی قطب جنوب رساند مجبورم کرده بود با خودم دستگاه بی‌سیم ببرم. لحظه‌ی آخر که پیاده می‌شدم، باتری‌های بی‌سیم را در سطل آشغال انداختم.)

در امتداد سرد‌ترین قاره جهان که به سمت جنوب می‌رفتم، کیلومترها تا خود افق همه چیز یکدست و سفید بود. روی سطحی که زیر آن حدود سی میلیون کیلومتر مکعب یخ بود، پا می‌فشردم.»

کتاب در واقع مجموعه‌ای از نوشته‌های کوتاه است که بعضی از آنها با عنوان سکوت، و بخشی در میان موضوعات مرتبط با پیاده‌روی دسته‌بندی شده‌اند. اگر چه با خواندن همین یک پاراگراف هم حدس این نکته سخت نیست که این دو مفهوم در ذهن نویسنده چندان دور از هم نیستند.

نویسنده در متن‌های کوتاه خود می‌کوشد ذهنیت خودش از کمیابی توجه به درون را به خواننده نشان بدهد. گاهی با خاطره‌های خود در سفرهایی که داشته یا نقل قول از جانب افراد برجسته‌ای که به این دو موضوع علاقه‌مندند.

با تکه‌ای از بخش پیاده‌روی این نوشته را به پایان می‌برم که به نظرم به خوبی حس نابی که از پیاده‌روی می‌توان به دست آورد را تصویر می‌کند:

«اگر پیاده‌روی طولانی بروید، حالتان خوب می‌شود. اگر در خانه بمانید، باز هم خوبید. اما وقتی چیزی راحت به دست بیاید، خیلی زود لذتش هم از بین می‌رود. باید بهایش را بدهید. مثلا در یخبندان باشید یا در باد و بوران و دامنه‌های پرشیب. هیجانش در سختی حرکت به سوی مقصد است. [اینکه] بدنتان را کش بیاورید تا به نقطه دلخواه برسید. یخ بزنید. دوباره خودتان را گرم کنید. یا در راستای ستیغ کوه که به قدمگاه هیلاری می‌رسد راه بروید، جایی که سطح کوه تا ۳۰۰۰ متر تا تبت از یک طرف و ۲۰۰۰ متر تا نپال از آن طرف دیگر پایین می‌رود. نامطمئن بودن از اینکه به هدف می‌رسید یا نه.»

اربعین 1403......

لا اَقُولُ ((إِنِّي فَاعِلٌ ذَٰلِكَ غَدًا ))

لَّا أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعًا وَلَا ضَرًّا

أَغَيْرَ اللَّهِ أَبْغِي رَبًّا

لَّا أَمْلِكُ لِنَفْسِي ضَرًّا وَلَا نَفْعًا

مگو فردا کدام کار را انجام خواهم داد در حالی که مالک نفع وضرری برای خودمان نیستیم ........ایا غیر از خدا کسی را پروردگار خودم قبول کنم در حالی اوست که مالک نفع وضرر ماست

دعای علقمه به توصیه امام صادق (ع) بعد از زیارت عاشورا خوانده مي شود که برای گرفتن حاجت بسیار موثر است.

چون دعا را صفوان نقل کرده است به آن دعای صفوان هم می‌گویند. اما چون زمان خواندن آن بعد از زیارت عاشوراست و راوی این زیارت، علقمه است به دعای علقمه مشهور است

وقتی که صفوان با امام صادق (ع) به زیارت مرقد امام حسین (ع) رفته بود مشاهده کرد که امام صادق (ع) بعد از زیارت عاشورا دعای علقمه را خواندند و گفتند:«مواظب این زیارت باش و این دعا را بخوان و زیارت کن. به درستی که من ضامنم بر خدا براى هر که به این زیارت و دعا زیارت کند از از راه دور و نزدیک که زیارتش مقبول شود و سعی اش مشکور و سلامش به آن حضرت برسد و محجوب نماند و حاجت او قضا شود از جانب خداى تعالى و به هر مرتبه که خواهد برسد و او را نومید برنگرداند.»

امام صادق (ع) ادامه دادند:«اى صفوان این زیارت را یافتم به همین ضمان از پدرم و پدرم از پدرش على بن الحسین (ع) به همین ضمان و او از حسین (ع) به همین ضمان و حسین (ع) از برادرش حسن (ع) به همین ضمان و حسن از پدرش امیرالمؤمنین (ع) با همین ضمان و امیرالمؤمنین (ع) از رسول خدا (ص) با همین ضمان و رسول خدا (ص) از جبرئیل با همین ضمان و جبرئیل از خداى تعالى با همین ضمان و به تحقیق که خداوند عزوجل قسم خورده به ذات مقدس خود که هر کس حسین (ع) را به این زیارت از راه دور یا نزدیک زیارت کند و این دعا را بخواند زیارت او را قبول مى ‏کنم و خواهش او را به هر قدر که باشد می‌پذیرم و از درگاه من با ناامیدى و خسار باز نگردد بلکه با چشم روشن به برآوردن حاجت و فوز به جنت و آزادى از دوزخ باز خواهد گشت و شفاعت او را در حق هر کس که شفاعت کند قبول می‌کنم.»

یَا اللّٰهُ یَا اللّٰهُ یَا اللّٰهُ، یَا مُجِیبَ دَعْوَةِ الْمُضْطَرِّینَ یَا مَنْ هُوَ کُلَّ یَوْمٍ فِی شَأْنٍ،

أَسْأَلُکَ أَنْ تُصَلِّیَ عَلَىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَأَنْ تَکْشِفَ عَنِّی غَمِّی وَهَمِّی وَکَرْبِی،

وَتَکْفِیَنِی الْمُهِمَّ مِنْ أُمُورِی،مِنْ أَمْرِ آخِرَتِی وَدُنْیَایَ.

وَاسْأَلْ مَنْ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ مِن رُّسُلِنَا

وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا

وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا

الله

آیا انسان گمان می‌کند بی‌هدف رها می‌شود؟!

و بر هر کس که از هدایت پیروی کند درود باد.

شعر عاشقانه

أَيَحْسَبُ الْإِنسَانُ أَن يُتْرَكَ سُدًى

وَالسَّلَامُ عَلَىٰ مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَىٰ

my success is onlk by allah

شعر عاشقانه

إِنَّا لِلَّهِ إِنَّا لِلَّهِ

وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّه

my success is onlk by allah

مَا شَاءَ اللَّهُ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ ۚ

وَأَنَّ الْفَضْلَ بِيَدِ اللَّهِ