ایات رحمانی

بسم الله الرحمن الرحیم

قُلِ اللَّـهُ يَهْدِي لِلْحَقِّ .... وَمَا يَتَّبِعُ أَكْثَرُهُمْ إِلَّا ظَنًّا ۚ إِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا ۚ إِنَّ اللَّـهَ عَلِيمٌ بِمَا يَفْعَلُونَ

وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ كَأَن لَّمْ يَلْبَثُوا إِلَّا سَاعَةً مِّنَ النَّهَارِ يَتَعَارَفُونَ بَيْنَهُمْ ۚ قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِلِقَاءِ اللَّـهِ.... وَإِن كَذَّبُوكَ فَقُل لِّي عَمَلِي وَلَكُمْ عَمَلُكُمْ ... وَأَنَا بَرِيءٌ مِّمَّا تَعْمَلُونَ.... قُل لَّا أَمْلِكُ لِنَفْسِي ضَرًّا وَلَا نَفْعًا إِلَّا مَا شَاءَ اللَّـهُ... إِنَّ اللَّـهَ لَا يَظْلِمُ النَّاسَ شَيْئًا... يَا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَتْكُم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَشِفَاءٌ لِّمَا فِي الصُّدُورِ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِينَ.. وَمَا تَكُونُ فِي شَأْنٍ وَمَا تَتْلُو مِنْهُ مِن قُرْآنٍ وَلَا تَعْمَلُونَ مِنْ عَمَلٍ إِلَّا كُنَّا عَلَيْكُمْ شُهُودًا إِذْ تُفِيضُونَ فِيهِ ... وَإِن تَوَلَّوْا فَإِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ كَبِيرٍ... مَن كَانَ يُرِيدُ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا وَزِينَتَهَا نُوَفِّ إِلَيْهِمْ أَعْمَالَهُمْ فِيهَا وَهُمْ فِيهَا لَا يُبْخَسُونَ ﴿١٥﴾ أُولَـٰئِكَ الَّذِينَ لَيْسَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ إِلَّا النَّارُ... وَأَقِمِ الصَّلَاةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِّنَ اللَّيْلِ ۚ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ۚ ذَٰلِكَ ذِكْرَىٰ لِلذَّاكِرِينَ... وَلَدَارُ الْآخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِينَ اتَّقَوْا ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ... إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّـهِ .... أَأَرْبَابٌ مُّتَفَرِّقُونَ خَيْرٌ أَمِ اللَّـهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ... وَاللَّـهُ يَحْكُمُ لَا مُعَقِّبَ لِحُكْمِهِ ۚ وَهُوَ سَرِيعُ الْحِسَابِ.... فَإِنَّمَا عَلَيْكَ الْبَلَاغُ وَعَلَيْنَا الْحِسَابُ.. إِنَّا أَنزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لَّعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ....... كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِ رَبِّهِمْ إِلَىٰ صِرَاطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ..

قُل لِّعِبَادِيَ الَّذِينَ آمَنُوا يُقِيمُوا الصَّلَاةَ وَيُنفِقُوا مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ سِرًّا وَعَلَانِيَةً مِّن قَبْلِ أَن يَأْتِيَ يَوْمٌ لَّا بَيْعٌ فِيهِ وَلَا خِلَالٌ... مَا عِندَكُمْ يَنفَدُ ۖ وَمَا عِندَ اللَّـهِ بَاقٍ ۗ.....إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن يَشَاءُ وَيَقْدِرُ ۚ إِنَّهُ كَانَ بِعِبَادِهِ خَبِيرًا بَصِيرًا... وَلَا تَقْرَبُوا الزِّنَىٰ ۖ إِنَّهُ كَانَ فَاحِشَةً وَسَاءَ سَبِيلًا.... وَلَا تَقْرَبُوا مَالَ الْيَتِيمِ... وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ .... وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِي هَـٰذَا الْقُرْآنِ لِيَذَّكَّرُوا... وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِينَ ۙ وَلَا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَسَارًا ﴿٨٢﴾

وَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّـهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَلَمْ يَكُن لَّهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَلَمْ يَكُن لَّهُ وَلِيٌّ مِّنَ الذُّلِّ ۖ وَكَبِّرْهُ تَكْبِيرًا... الْحَمْدُ لِلَّـهِ الَّذِي أَنزَلَ عَلَىٰ عَبْدِهِ الْكِتَابَ وَلَمْ يَجْعَل لَّهُ عِوَجًا ۜ.... وَقُرْآنًا فَرَقْنَاهُ لِتَقْرَأَهُ عَلَى النَّاسِ عَلَىٰ مُكْثٍ وَنَزَّلْنَاهُ تَنزِيلًا ... سُبْحَانَ رَبِّنَا إِن كَانَ وَعْدُ رَبِّنَا لَمَفْعُولًا... قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُم بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمَالًا ﴿١٠٣﴾ الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعًا ﴿١٠٤﴾ أُولَـٰئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ وَلِقَائِهِ فَحَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فَلَا نُقِيمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَزْنًا ﴿١٠٥﴾ ذَٰلِكَ جَزَاؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِمَا كَفَرُوا وَاتَّخَذُوا آيَاتِي وَرُسُلِي هُزُوًا... قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوحَىٰ إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَـٰهُكُمْ إِلَـٰهٌ وَاحِدٌ ۖ فَمَن كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا.. مَا أَنزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ ﴿٢﴾ إِلَّا تَذْكِرَةً لِّمَن يَخْشَىٰ... وَالسَّلَامُ عَلَىٰ مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَىٰ... لَقَدْ أَنزَلْنَا إِلَيْكُمْ كِتَابًا فِيهِ ذِكْرُكُمْ ۖ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ﴿﴾

بسم الله الرحمن الرحیم

قُلِ اللَّـهُ يَهْدِي لِلْحَقِّ .... وَمَا يَتَّبِعُ أَكْثَرُهُمْ إِلَّا ظَنًّا ۚ إِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا ۚ إِنَّ اللَّـهَ عَلِيمٌ بِمَا يَفْعَلُونَ

وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ كَأَن لَّمْ يَلْبَثُوا إِلَّا سَاعَةً مِّنَ النَّهَارِ يَتَعَارَفُونَ بَيْنَهُمْ ۚ قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِلِقَاءِ اللَّـهِ.... وَإِن كَذَّبُوكَ فَقُل لِّي عَمَلِي وَلَكُمْ عَمَلُكُمْ ... وَأَنَا بَرِيءٌ مِّمَّا تَعْمَلُونَ.... قُل لَّا أَمْلِكُ لِنَفْسِي ضَرًّا وَلَا نَفْعًا إِلَّا مَا شَاءَ اللَّـهُ... إِنَّ اللَّـهَ لَا يَظْلِمُ النَّاسَ شَيْئًا... يَا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَتْكُم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَشِفَاءٌ لِّمَا فِي الصُّدُورِ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِينَ.. وَمَا تَكُونُ فِي شَأْنٍ وَمَا تَتْلُو مِنْهُ مِن قُرْآنٍ وَلَا تَعْمَلُونَ مِنْ عَمَلٍ إِلَّا كُنَّا عَلَيْكُمْ شُهُودًا إِذْ تُفِيضُونَ فِيهِ ... وَإِن تَوَلَّوْا فَإِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ كَبِيرٍ... مَن كَانَ يُرِيدُ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا وَزِينَتَهَا نُوَفِّ إِلَيْهِمْ أَعْمَالَهُمْ فِيهَا وَهُمْ فِيهَا لَا يُبْخَسُونَ ﴿١٥﴾ أُولَـٰئِكَ الَّذِينَ لَيْسَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ إِلَّا النَّارُ... وَأَقِمِ الصَّلَاةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِّنَ اللَّيْلِ ۚ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ۚ ذَٰلِكَ ذِكْرَىٰ لِلذَّاكِرِينَ... وَلَدَارُ الْآخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِينَ اتَّقَوْا ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ... إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّـهِ .... أَأَرْبَابٌ مُّتَفَرِّقُونَ خَيْرٌ أَمِ اللَّـهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ... وَاللَّـهُ يَحْكُمُ لَا مُعَقِّبَ لِحُكْمِهِ ۚ وَهُوَ سَرِيعُ الْحِسَابِ.... فَإِنَّمَا عَلَيْكَ الْبَلَاغُ وَعَلَيْنَا الْحِسَابُ.. إِنَّا أَنزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لَّعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ....... كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِ رَبِّهِمْ إِلَىٰ صِرَاطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ..

قُل لِّعِبَادِيَ الَّذِينَ آمَنُوا يُقِيمُوا الصَّلَاةَ وَيُنفِقُوا مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ سِرًّا وَعَلَانِيَةً مِّن قَبْلِ أَن يَأْتِيَ يَوْمٌ لَّا بَيْعٌ فِيهِ وَلَا خِلَالٌ... مَا عِندَكُمْ يَنفَدُ ۖ وَمَا عِندَ اللَّـهِ بَاقٍ ۗ.....إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن يَشَاءُ وَيَقْدِرُ ۚ إِنَّهُ كَانَ بِعِبَادِهِ خَبِيرًا بَصِيرًا... وَلَا تَقْرَبُوا الزِّنَىٰ ۖ إِنَّهُ كَانَ فَاحِشَةً وَسَاءَ سَبِيلًا.... وَلَا تَقْرَبُوا مَالَ الْيَتِيمِ... وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ .... وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِي هَـٰذَا الْقُرْآنِ لِيَذَّكَّرُوا... وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِينَ ۙ وَلَا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَسَارًا ﴿٨٢﴾

وَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّـهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَلَمْ يَكُن لَّهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَلَمْ يَكُن لَّهُ وَلِيٌّ مِّنَ الذُّلِّ ۖ وَكَبِّرْهُ تَكْبِيرًا... الْحَمْدُ لِلَّـهِ الَّذِي أَنزَلَ عَلَىٰ عَبْدِهِ الْكِتَابَ وَلَمْ يَجْعَل لَّهُ عِوَجًا ۜ.... وَقُرْآنًا فَرَقْنَاهُ لِتَقْرَأَهُ عَلَى النَّاسِ عَلَىٰ مُكْثٍ وَنَزَّلْنَاهُ تَنزِيلًا ... سُبْحَانَ رَبِّنَا إِن كَانَ وَعْدُ رَبِّنَا لَمَفْعُولًا... قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُم بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمَالًا ﴿١٠٣﴾ الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعًا ﴿١٠٤﴾ أُولَـٰئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ وَلِقَائِهِ فَحَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فَلَا نُقِيمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَزْنًا ﴿١٠٥﴾ ذَٰلِكَ جَزَاؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِمَا كَفَرُوا وَاتَّخَذُوا آيَاتِي وَرُسُلِي هُزُوًا... قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوحَىٰ إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَـٰهُكُمْ إِلَـٰهٌ وَاحِدٌ ۖ فَمَن كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا.. مَا أَنزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ ﴿٢﴾ إِلَّا تَذْكِرَةً لِّمَن يَخْشَىٰ... وَالسَّلَامُ عَلَىٰ مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَىٰ... لَقَدْ أَنزَلْنَا إِلَيْكُمْ كِتَابًا فِيهِ ذِكْرُكُمْ ۖ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ﴿﴾

ایات رحمانی

إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّـهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَىٰ عَلَى الْعَرْشِ ۖ يُدَبِّرُ الْأَمْرَ ۖ مَا مِن شَفِيعٍ إِلَّا مِن بَعْدِ إِذْنِهِ ۚ ذَٰلِكُمُ اللَّـهُ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ ۚ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ ﴿٣﴾ إِلَيْهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعًا ۖ وَعْدَ اللَّـهِ حَقًّا ۚ إِنَّهُ يَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ بِالْقِسْطِ ۚ وَالَّذِينَ كَفَرُوا لَهُمْ شَرَابٌ مِّنْ حَمِيمٍ وَعَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا كَانُوا يَكْفُرُونَ ﴿٤﴾ هُوَ الَّذِي جَعَلَ الشَّمْسَ ضِيَاءً وَالْقَمَرَ نُورًا وَقَدَّرَهُ مَنَازِلَ لِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنِينَ وَالْحِسَابَ ۚ مَا خَلَقَ اللَّـهُ ذَٰلِكَ إِلَّا بِالْحَقِّ ۚ يُفَصِّلُ الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ ﴿٥﴾ إِنَّ فِي اخْتِلَافِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَمَا خَلَقَ اللَّـهُ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَتَّقُونَ

إِنَّ الَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَاءَنَا وَرَضُوا بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَاطْمَأَنُّوا بِهَا وَالَّذِينَ هُمْ عَنْ آيَاتِنَا غَافِلُونَ ﴿٧﴾ أُولَـٰئِكَ مَأْوَاهُمُ النَّارُ بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ ﴿٨﴾ إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ يَهْدِيهِمْ رَبُّهُم بِإِيمَانِهِمْ ۖ تَجْرِي مِن تَحْتِهِمُ الْأَنْهَارُ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ﴿٩﴾ دَعْوَاهُمْ فِيهَا سُبْحَانَكَ اللَّـهُمَّ وَتَحِيَّتُهُمْ فِيهَا سَلَامٌ ۚ وَآخِرُ دَعْوَاهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّـهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ

وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَإِذَا هُم مِّنَ الْأَجْدَاثِ إِلَىٰ رَبِّهِمْ يَنسِلُونَ ﴿٥١﴾ قَالُوا يَا وَيْلَنَا مَن بَعَثَنَا مِن مَّرْقَدِنَا ۜ ۗ هَـٰذَا مَا وَعَدَ الرَّحْمَـٰنُ وَصَدَقَ الْمُرْسَلُونَ ﴿٥٢﴾ إِن كَانَتْ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ جَمِيعٌ لَّدَيْنَا مُحْضَرُونَ ﴿٥٣﴾ فَالْيَوْمَ لَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئًا وَلَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿٥٤﴾إِنَّ أَصْحَابَ الْجَنَّةِ الْيَوْمَ فِي شُغُلٍ فَاكِهُونَ ﴿٥٥﴾ هُمْ وَأَزْوَاجُهُمْ فِي ظِلَالٍ عَلَى الْأَرَائِكِ مُتَّكِئُونَ ﴿٥٦﴾ لَهُمْ فِيهَا فَاكِهَةٌ وَلَهُم مَّا يَدَّعُونَ ﴿٥٧﴾ سَلَامٌ قَوْلًا مِّن رَّبٍّ رَّحِيمٍ ﴿٥٨﴾ وَامْتَازُوا الْيَوْمَ أَيُّهَا الْمُجْرِمُونَ ﴿٥٩﴾ أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يَا بَنِي آدَمَ أَن لَّا تَعْبُدُوا الشَّيْطَانَ ۖ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ ﴿٦٠﴾ وَأَنِ اعْبُدُونِي ۚ هَـٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيمٌ ﴿٦١﴾ وَلَقَدْ أَضَلَّ مِنكُمْ جِبِلًّا كَثِيرًا ۖ أَفَلَمْ تَكُونُوا تَعْقِلُونَ ﴿٦٢﴾ هَـٰذِهِ جَهَنَّمُ الَّتِي كُنتُمْ تُوعَدُونَ ﴿٦٣﴾ اصْلَوْهَا الْيَوْمَ بِمَا كُنتُمْ تَكْفُرُونَ ﴿٦٤﴾ الْيَوْمَ نَخْتِمُ عَلَىٰ أَفْوَاهِهِمْ وَتُكَلِّمُنَا أَيْدِيهِمْ وَتَشْهَدُ أَرْجُلُهُم بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ

سَبَّحَ لِلَّـهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ﴿١﴾ لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ يُحْيِي وَيُمِيتُ ۖ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿٢﴾ هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ ۖ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ﴿٣﴾هُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَىٰ عَلَى الْعَرْشِ ۚ يَعْلَمُ مَا يَلِجُ فِي الْأَرْضِ وَمَا يَخْرُجُ مِنْهَا وَمَا يَنزِلُ مِنَ السَّمَاءِ وَمَا يَعْرُجُ فِيهَا ۖ وَهُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ ۚ وَاللَّـهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ﴿٤﴾ لَّهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ وَإِلَى اللَّـهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ ﴿٥﴾ يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهَارِ وَيُولِجُ النَّهَارَ فِي اللَّيْلِ ۚ وَهُوَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ

وَمَا لَكُمْ لَا تُؤْمِنُونَ بِاللَّـهِ ... وَمَا لَكُمْ أَلَّا تُنفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّـهِ وَلِلَّـهِ مِيرَاثُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ .... أَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّـهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ.... مَا أَصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِّن قَبْلِ أَن نَّبْرَأَهَا ۚ إِنَّ ذَٰلِكَ عَلَى اللَّـهِ يَسِيرٌ ﴿٢٢﴾ لِّكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَىٰ مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ 

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّـهَ وَلْتَنظُرْ نَفْسٌ مَّا قَدَّمَتْ لِغَدٍ ۖ وَاتَّقُوا اللَّـهَ ۚ إِنَّ اللَّـهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ ﴿١٨﴾ وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّـهَ فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ ۚ أُولَـٰئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ ﴿١٩﴾ لَا يَسْتَوِي أَصْحَابُ النَّارِ وَأَصْحَابُ الْجَنَّةِ ۚ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمُ الْفَائِزُونَ ﴿٢٠﴾ لَوْ أَنزَلْنَا هَـٰذَا الْقُرْآنَ عَلَىٰ جَبَلٍ لَّرَأَيْتَهُ خَاشِعًا مُّتَصَدِّعًا مِّنْ خَشْيَةِ اللَّـهِ ۚ وَتِلْكَ الْأَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ ﴿٢١﴾ هُوَ اللَّـهُ الَّذِي لَا إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ ۖ هُوَ الرَّحْمَـٰنُ الرَّحِيمُ ﴿٢٢﴾ هُوَ اللَّـهُ الَّذِي لَا إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلَامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ ۚ سُبْحَانَ اللَّـهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ ﴿٢٣﴾ هُوَ اللَّـهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ ۖ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَىٰ ۚ يُسَبِّحُ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ﴿٢٤﴾

تَبَارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿١﴾ الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَيَاةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ۚ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْغَفُورُ..قُلْ هُوَ الَّذِي أَنشَأَكُمْ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ وَالْأَفْئِدَةَ ۖ قَلِيلًا مَّا تَشْكُرُونَ.

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنفُسَكُمْ وَأَهْلِيكُمْ نَارًا وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ عَلَيْهَا مَلَائِكَةٌ غِلَاظٌ شِدَادٌ لَّا يَعْصُونَ اللَّـهَ مَا أَمَرَهُمْ وَيَفْعَلُونَ مَا يُؤْمَرُونَ..... فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَىٰ ﴿٣٤﴾ يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنسَانُ مَا سَعَىٰ ﴿٣٥﴾ وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿٣٦﴾ فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿٣٧﴾ وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا ﴿٣٨﴾ فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَىٰ ﴿٣٩﴾ وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَىٰ ﴿٤٠﴾ فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَىٰ .... فَإِذَا جَاءَتِ الصَّاخَّةُ ﴿٣٣﴾ يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿٣٤﴾ وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ ﴿٣٥﴾ وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ ﴿٣٦﴾ لِكُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ ﴿٣٧﴾ وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُّسْفِرَةٌ ﴿٣٨﴾ ضَاحِكَةٌ مُّسْتَبْشِرَةٌ ﴿٣٩﴾ وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ ﴿٤٠﴾ تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿٤١﴾ أُولَـٰئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ ﴿٤٢﴾....وَوُضِعَ الْكِتَابُ فَتَرَى الْمُجْرِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا فِيهِ وَيَقُولُونَ يَا وَيْلَتَنَا مَالِ هَـٰذَا الْكِتَابِ لَا يُغَادِرُ صَغِيرَةً وَلَا كَبِيرَةً إِلَّا أَحْصَاهَا ۚ وَوَجَدُوا مَا عَمِلُوا حَاضِرًا ۗ وَلَا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَدًا

 

مثنوی طاقدیس ملااحمد نراقی...

مثنوی طاقدیس

موضوع: ادبيات -  شعر -  عرفاني نويسنده: ملا احمد نراقي

دن‌كيشوت" نوشته " ميگل دوسروانتس ساودرا 

.   ميگل دوسروانتس ساودرا ( 1547 – 1616 ) رمان‌نويس و شاعر اسپانيايي، در نهم اكتبر 1547 ميلادي در شهر آلكالا اسپانيا چشم به جهان گشود و شصت و نه سال بعد در بيست و سوم آوريل 1616 در مادريد اسپانيا ديده از جهان فروبست .  پدر ميگل دوست داشت كه فرزندش يك شواليه سرشناس و نامدار اسپانيايي شود . اما تمايلات و سركشي‌هاي ميگل باعث شد كه درهفده سالگي از ديار خود به ايتاليا بگريزد و چون از ماجراجويي و حادثه‌آفريني لذت مي‌برد به ارتش ايتاليا پيوست و عليه نيروي عثماني در نبرد شركت كرد . در همين جنگ بودكه بازوي چپش زخمي شد و تا پايان عمر ديگرنتوانست از اين بازو استفاده كند .

سروانتس بعد از چهارسال خدمت در ارتش ايتاليا به گردان مبارزان اسپانيا پيوست و از طرف پادشاه به نشان دليري مفتخر گشت . ميگل در حين يك سفر دريايي بدست راهزنان اسير شد و تا زماني كه آشنايانش از محل اسارت او آگاه گشتند ، پنج سال در اسارت اعراب باقي ماند . در اسپانيا براي گذران امور خود به نگارش داستان دست زد اما چندان موفق نشد تا زماني كه بعلت كسر مبلغ زيادي پول در كار ديواني به زندان افتاد . سروانتس پس از گذراندن تجربيات مختلف در زندان دست به نگارش كتابي زد كه او را از گمنام‌ترين فرد اسپانيا به نام‌آورترين انسان سراسر گيتي مبدل ساخت . او داستان دن كيشوت را نوشت كه جلد اول آن به سال 1605 انتشار يافت و شگفت آور اينكه در مدتي بسيار كوتاه چنان مورد استقبال مردم اسپانيا و پرتقال قرارگرفت كه نامش بر سرزبان‌ها افتاد .  سروانتس در داستان دن‌كيشوت تازيانه انتقاد را برپيكر رجال زمان و همچنين آداب و رسوم ابلهانه روزگار خود كه به شواليه‌گري علاقه وافر داشتند فرود آورد . 10 سال گذشت تا جلد دوم دن كيشوت به دست دوست‌دارانش رسيد و با اينكه به سرعت به زبان‌هاي ديگر ترجمه شد خالقش در عسرت و تندگدستي بسر مي‌برد . سروانتس در دن‌كيشوت و با خلق شخصيت‌ همچون آلونزو كيشانو و سانچو پانزا بر اعمال شواليه‌ها مي‌تازد اما آرمان‌ها و ايده‌آل‌هاي آنان را به باد تمسخر و استهزاء نمي‌گيرد . از طرفي سروانتس با نگارش دن‌كيشوت بسياري از آداب و رسوم و معتقدات مردم زمان خود را زنده نگاه داشته است و كسي كه تا انتها اين كتاب را بخواند مي‌تواند بوضوح مردم قرن شانزدهم اسپانيا را با تمام رفتار و كردار و تفكرات خود ببيند . سروانتس اعمال سفيهانه قهرمانان خود را به خوبي براي خوانندگان نقاشي مي‌كند .

دن كيشوت بعد از انجيل تنها كتابي است كه در سراسر غرب بيش از همه به فروش رفته و تجديد چاپ شده است . سروانتس با نگارش اين اثر خود را در زمره نوابغ جاودان عالم درآورده و افتخاري عظيم به زبان و ملت اسپانيان بخشيده است . اما موضوع رمان دون‌كيشوت كه در سراسر دنيا علاقه‌مندان خود را دارد چيست :

در روستايي واقع در استان مانش واقع در اسپانيا نجيب‌زاده‌اي مسكين و منزوي بنام " آلونزو كيشانو " زندگي مي‌كرد. او دراتاق مخروبه خود تنها به خواندن كتاب‌هاي در مورد افسانه‌هاي قهرمانان رزم‌آور مشغول بود . آلونزو طي ما‌هها چنان در ژرفاي ادبيات خيال‌انگيز فرو رفت كه رفته رفته خود را در جهان تصورات، سلحشوري توانا و شكست ناپذير تصور كرد 0 يك روز زره فرسوده پدربزرگ را بر تن كرد، يابويي نيمه جان سوار شد ، نام خود را دن كيشوت نهاد و براي كمك به رنج‌ديدگان و مبارزه با ظالمان سفرش را آغاز كرد . آلونزو براي اينكه هيچ چيز از شواليه‌ها كه براي كمك به مردم دست به مبارزه و قيام مي‌زدند كم نداشته باشد دختر روستايي را بعنوان دلدار خود در نظر گرفت و سانچو پانزاي ده‌نشين را كه در سفاهت و ابلهي شهره بود بعنوان دستيار خود انتخاب كرد و در وادي سفر گام نهاد. مابقي داستان مواجهه دون كيشوت و دستيار او با واقعيت‌هاي دنياي بيروني است كه هيچ شباهت ونزديكي با آرمان‌هايي كه دن‌كيشوت و دستيارش در سرمي‌پرورانند ندارد . اين مواجه‌ها توسط سروانتس آنچنان استادانه به تصوير كشيده شده است كه مخاطب در عين اينكه به حماقت و خام‌انديشي دن كيشوت مي‌خندد ، براي سرنوشت او دل مي‌سوزاند و غمگين مي‌شود .

در يكي از صحنه‌هاي داستان دن‌كيشوت و دستيارش با دو راهب مفلوك برخورد مي‌كنند كه در معيت كالسكه حركت مي‌كردند و در كالسكه بانويي نشسته بود . دن‌كيشوت بي‌درنگ به دستيار خود سانچو رو كرده و اعلام مي‌كند كه اين‌بار دشمنان سفاك ، شاهزاده خانمي را به اسارت گرفته‌ و مي‌برند و او كه رزم‌آوري دلير است بايد شاهزاده خانم را نجات بخشد . نتيجه اين حمله دلاورانه به كالسكه اين مي‌شود كه سانچو از بيم كتك‌خوردن به سويي مي‌گريزد و دن‌كيشوت نالان به سويي حركت مي‌كند . سانچو پانزا در ادامه داستان بخاطر اشتباهات ارباب خود توسط صاحب يك مسافرخانه به اسارت گرفته‌ مي‌شود . صاحب مسافرخانه سانچو را در يك پتو پيچيده و در گوشه‌اي از مسافرخانه بعنوان گروگان نگه مي‌دارد . در نبردي ديگر دن كيشوت و سانچو به رمه‌اي كه آنان را دشمنان خود تصور مي‌كردند حمله مي‌كنند . پايان اين سلحشوري نيز جز كتك خوردن او و دستيارش نيست .

در اواخر داستان دن كيشوت و دستيارش در شهر بارسلون درميان ساختمان‌هاي بلند و لنگرگاه‌ها حضور پيدا مي‌كنند . در بارسلون دن كيشوت به مبارزه‌اي مي‌پردازد و از آن پيروز و فاتح بيرون مي‌آيد . او در اين ايام اطمينان يافته بود كه شواليه‌اي بي‌مانند و رقيب است . سرانجام دون‌كيشوت و دستيارش به روستاي خود باز‌مي‌گردند . دن كيشوت پس از سفرهاي طولاني ، پير و خسته به بستر مرگ و بيماري مي‌افتد . پايان كار دن كيشوت با آن آرمان‌هاي سلحشورانه‌اش براي خوانندگان اين اثر با غم و اندوه همراه است . زيرا خواننده گرچه بر سفاهت و ناداني او بسيار مي‌خندد اما در دل همواره او را دوست داشته است زيرا اين سلحشور فرتوت مظهر صفا و مهرباني و انسانيت است .

 

کتاب افتاب درسایه.....

عشق خود با مراقبه بياميز و مراقبه خود با عشق بياميز.اين همان است كه ما آموزم.اين همان است كه آرا حيات پويا مي نامم.حيات مذهبي حيات پويا است.
***
هر انسان يه آزادي است،آزادي ناشناخته.پيش بيني نا ممكن است، انتظار چنين چيزي ناممكن است.انسان بايد در آگاهي و در زندگي كند.
***
تمام لحظه ها زيبا هستند.اين تويي كه بايد پذيرنده باشي و آماده تسليم.تمام لحظه ها سرشار از نعمت اند ،اين تويي كه بايد توانايي ديدن داشته باشي ،تمام لحظه ها با نيايش همراهند ،اگر همه را سپاسي ژرف بپذيري ،هيچ مشكلي پيش نخواهد آمد.
***
برده نباش تا جايي پيرو جامعه باش كه احساس مي كني لازم است.اما همواره حاكم بر سرنوشت خود باش.
***
سرتاسر بازي وجود چنان زيبا است كه خنده مي تواند تنها پاسخ به آن باشد.تنها خنده مي تواند نيايش و سپاس باشد.
***
عشق آينه است.رابطه حقيقي آينه اي است كه در آن دو عاشق هر يك چهره معشوق مي بينند و به خدا مي رشند.عشق راهي به سوي خداوند است.
***
زندگي ابداً اسرار آميز نيست، بر هر برگ درخت‌ ،بر هر ريگ ساحل ،زندگي را مي خوانيم ،اين زندگي است كه در هر پرتو آفتاب مي رقصد ،هر انچه مي بيني ،خود زندگي است با تمام زيبايي.
***
مكاشفه گل است و همدردي رايحه آن.
***
اقيانوس نه تنها در پس امواج پنهان است ،بلكه در امواج تجلي مي يابد.
***
عشق ،ترس را محو مي كند همچنان كه نور ظلمت را.
***
عشق پاي بند منطق نيست.عشق غير عقلايي است.عشق خود زندگي است.عشق آبستن تمامي اضداد است.عشق چنان توانا است كه مي تواند ضد خود يعني نفرت را بپرورد.
***
اساسي ترين قانون زندگي آن است كه در ترس به ديگران توان بيشتري مي دهي تا بيشتر در تو ترس ايجاد كنند.همان انديشه ترس در تو خالق انديشه ي مخالف در ديگري است.
***
آن گاه كه عشق مي ورزي ،خدا در هر سو حاضر است ؛و آن زمان كه نفرت وجودت را تسليم خود ساخته ،ابليس در هر سو حاكم است.جايگاه توست كه خود را بر واقعيت تحميل مي كند
***
عشق نمي تواند مالك باشد.عشق به ديگري آزادي مي دهد.عشق هديه اي بلاشرط است و چانه زني را نمي پذيرد.
***
هر لحظه به گونه اي زندگي كن كه گويي واپسين لحظه است. و كسي چه مي داند ... شايد آخزين لحظه باشد.
***
عشق نخستين گام به سوي ملكوت است و تسليم آخرين آن آري ،تمام سفر دو گام بيش نيست.
***
مفسر واقعيت نباش ،ناظر آن باش.به واقعيت فكر نكن ،آن را ببين.
***
مرگ تنها براي كساني زيباست كه ،زيبا زندگي كرده اند ،از زندگي نهراسيده اند ،شهامت زندگي كردن را داشته اند.كساني كه عشق ورزيده اند ،دست افشانده اند و زندگي را جشن گرفته اند.
***
هر لحظه با گذشته وداع كن.هر لحظه خود را از گذشته پاك كن.در دنياي شناحته بمير تا به دنيايي ناشناخته را يابي.با مُردن و لحظه به لحظه تولد يافت خواهي توانست زندگي را زندگي كني و مرگ را نيز هم.
***
بيشتر عشق بورز تا بيشتر شوي ،كم تر عشق بورزي كمتر خواهي بود.توان عشق ورزيدن تو ترازوي سنجش توست.و ميزان عشق تو ترازوي وجود تو.

روباه

 

امام صادق (ع) فرمودند

 

امام علی النقی (ع)

امام علی النقی (ع)

در ایام متوکل عباسی زنی ادعا کرد که من حضرت زینب هستم و متوکل به او گفت: تو زن جوانی هستی و از آن زمان سالهای زیادی گذشته است.

آن زن گفت : رسول خدا در من تصرف کرد و من هر چهل سال به چهل سال جوان می شوم. متوکل، بزرگان و علما را جمع کرد و راه چاره خواست.

متوکل به آنان گفت: آیا غیر از گذشت سال، دلیل دیگری برای رد سخنان او دارید؟ گفتند: نه.

آنان به متوکل گفتند : هادی علیه السلام را بیاور شاید او بتواند باطل بودن این زن را روشن کند.

امام علیه السلام حاضر شد و فرمود: این دروغگو است و زینب سلام الله علیها در فلان سال وفات کرده است.

متوکل پرسید : آیا غیر از این، دلیلی برای دروغگو بودن هست؟

امام علیه السلام فرمود: بله و آن این است که گوشت فرزندان فاطمه سلام الله علیها بر درندگان حرام است. تو این زن را به قفس درندگان بینداز تا معلوم شود که دروغ می گوید.

متوکل خواست او را در قفس بیندازد، او گفت: این آقا می خواهد مرا به کشتن بدهد، یک نفر دیگر را آزمایش کنید. برخی از دشمنان امام علیه السلام به متوکل پیشنهاد کردند که خود امام علیه السلام داخل قفس برود.

متوکل به امام عرض کرد: آیا می شود خود شما داخل قفس بروید؟! نردبانی آوردند و امام علیه السلام داخل قفس رفت و در داخل قفس شش شیر درنده بود.

وقتی امام علیه السلام داخل شد شیرها آمدند و در برابر امام علیه السلام خوابیدند و امام علیه السلام آنها را نوازش کرد و با دست اشاره می کرد و هر شیری به کناری می رفت.

 

وزیر متوکل به او گفت : زود او را از داخل قفس بیرون بیاور و گرنه آبروی ما می رود.

متوکل از امام هادی علیه السلام خواست که بیرون بیاید و امام علیه السلام بیرون آمد. امام فرمود : هر کس می گوید فرزند فاطمه (سلام الله علیها) است داخل شود.

متوکل به آن زن گفت : داخل شو. آن زن گفت : من دروغ می گفتم و احتیاج، مرا به این کار وا داشت و مادر متوکل شفاعت کرد و آن زن از مرگ نجات یافت.

 

..............................

 

 

 

دلداده

لحظات جالب

 

اینم یه روش مهار کردنه

 

یه 40 سال دیگه اینا کارشون تموم میشه

 

ریسمس

کریسمَس یا نوئل جشنی است در آیین مسیحیت که به منظور گرامی‌داشت زادروز مسیح برگزار می‌شود. بسیاری از اعضای کلیسای کاتولیک روم و پیروان آیین پروتستان، کریسمس را در روز ۲۵ دسامبر جشن گرفته و بسیاری آنرا در شامگاه ۲۴ دسامبر نیز برگزار می‌کنند. اعضای بیشتر کلیساهای ارتودوکس در سراسر دنیا نیز روز بیست و پنجم دسامبر را به عنوان میلاد مسیح جشن می‌گیرند. برخی از مسیحیان ارتودوکس در روسیه، اوکراین، سرزمین مقدس(ناحیه تاریخی فلسطین) و دیگر مکانها، به سبب پیروی از گاهشماری یولیانی، جشن کریسمس را در روز ۷ ژانویه برپا می‌دارند. اعضای کلیسای ارامنه طبق سنت منحصر به فردی، روز میلاد و همچنین روز غسل تعمید مسیح را همزمان در روز ششم ژانویه جشن می‌گیرند.

ایام دوازده روزه کریسمس با سالروز میلاد مسیح در ۲۵ دسامبر آغاز گشته و تا جشن خاج‌شویان در روز ۶ ژانویه ادامه می‌یابد. هرچند مهم‌ترین عید مذهبی در گاهشمار مسیحی، روز عید پاک (به عنوان روز مصلوب شدن و رستاخیز عیسی) است، بسیاری به‌خصوص در کشورهای ایالات متحده و کانادا، کریسمس را مهم‌ترین رویداد سالانه مسیحی محسوب می‌دارند. با وجودی که این روز، یک عید مذهبی شناخته می‌شود، از اوایل سده بیستم میلادی به بعد به طور گسترده به عنوان یک جشن غیر مذهبی برگزار شده و برای بیشتر مردم، این ایام فرصتی است برای دور هم جمع شدن اقوام و دوستان و هدیه دادن به هم. کریسمس با آیین‌های ویژه‌ای به‌طور مثال آراستن یک درخت کاج، برگزار شده و شخصیتی خیالی به نام بابانوئل در آن نقشی مهم دارد.

معما شماره 7 (سخت)

اقا و خانمی  یک گالن 12 لیتری پر از شیر گاو دارند و می خواهند آن را به دو قسمت مساوی یعنی به دو قسمت 6 لیتری تقسیم کنند. اما مسئله این است که  تنها ابزاری که برای این کار در اختیار دارند، یک گالن خالی 8 لیتری و یک گالن خالی 5 لیتری است. به نظر شما چطور می توانند این مقدار شیر را به دو قسمت مساوی تقسیم کنند یعنی به دو قسمت 6 لیتری؟

....................

 

در روزگار امام علی(ع) پیرمردی از دنیا رفت که 17 شتر داشت، وصیت کرد که اموالش رو بین سه پسرش به این ترتیب قسمت کنند که پسر اول به میزان یک دوم اموال ، پسر دوم به اندازه یک سوم اموال ، و پسر سوم وکوچکتر به اندازه یک نهم اموال پدر رو به ارث ببرند. بدون اینکه شتری را بکشند و کشته شده شتری را تقسیم کنند. از طرفی هم هر کدام از پسر ها ارثش رو زنده و کامل می خواسته است .

 

 

 

حالا شما این 17 شتر را به نسبتهایی که گفته شد بین پسرها تقسیم کن بدون اینکه شتری را بکشی و یا یک شتر را بین هر سه برادر متناسب تقسیم کنی ؟

........................

 

آزاد کردن زندانی فقط از این طریق است که به زندانی بگویید که چگونه می تواند با دو ظرف ۵ لیتری و ۷ لیتری که دارد. یک وزنه ۶ لیتری درست کند ! چرا که شرط باز شدن درب زندان و آزادی زندانی منوط به گذاشتن ۶ لیتر آب بر روی پدال قفل زندان است.

 

زندانی باید با این دو ظرف آب را طوری جابجا کند که در ظرف ۷ لیتری ۶ لیتر آب باشد تا آنرا بر روی پدال زندان بگذارد تا قفل زندان باز شود.

.................

 

 

 

ایاتی ازسوره مائده وانعام که دوست دارم

ایاتی از سوره مائده که دوست دارم

 

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَوْفُوا بِالْعُقُودِ ۚ أُحِلَّتْ لَكُم بَهِيمَةُ

 

إِنَّ اللَّـهَ يَحْكُمُ مَا يُرِيدُ

وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَىٰ ۖ وَلَا تَعَاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ ۚ وَاتَّقُوا اللَّـهَ ۖ إِنَّ اللَّـهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ ﴿٢﴾

وَاتَّقُوا اللَّـهَ ۚ إِنَّ اللَّـهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ

وَاتَّقُوا اللَّـهَ ۚ إِنَّ اللَّـهَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ

وَاتَّقُوا اللَّـهَ ۚ إِنَّ اللَّـهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ

وَاتَّقُوا اللَّـهَ ۚ وَعَلَى اللَّـهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ

مَن قَتَلَ نَفْسًا بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِي الْأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعًا وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعًا

فَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّـهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ

وَالسَّارِقُ وَالسَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيَهُمَا جَزَاءً بِمَا كَسَبَا نَكَالًا مِّنَ اللَّـهِ ۗ وَاللَّـهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ لِلَّـهِ شُهَدَاءَ بِالْقِسْطِ ۖ وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَىٰ أَلَّا تَعْدِلُوا ۚ اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَىٰ 

وَإِنْ حَكَمْتَ فَاحْكُم بَيْنَهُم بِالْقِسْطِ ۚ إِنَّ اللَّـهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ

إِنَّا أَنزَلْنَا التَّوْرَاةَ فِيهَا هُدًى وَنُورٌ ۚ....وَآتَيْنَاهُ الْإِنجِيلَ فِيهِ هُدًى وَنُورٌ

وَكَتَبْنَا عَلَيْهِمْ فِيهَا أَنَّ النَّفْسَ بِالنَّفْسِ وَالْعَيْنَ بِالْعَيْنِ وَالْأَنفَ بِالْأَنفِ وَالْأُذُنَ بِالْأُذُنِ وَالسِّنَّ بِالسِّنِّ

وَمَن لَّمْ يَحْكُم بِمَا أَنزَلَ اللَّـهُ فَأُولَـٰئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ ﴿٤٥﴾

وَمَن لَّمْ يَحْكُم بِمَا أَنزَلَ اللَّـهُ فَأُولَـٰئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ

أَفَحُكْمَ الْجَاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ ۚ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّـهِ حُكْمًا لِّقَوْمٍ يُوقِنُونَ ﴿٥٠﴾

رَبَّنَا آمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ ﴿٨٣﴾

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُحَرِّمُوا طَيِّبَاتِ مَا أَحَلَّ اللَّـهُ لَكُمْ وَلَا تَعْتَدُوا ۚ إِنَّ اللَّـهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ.....رِجْسٌ مِّنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ﴿٩٠﴾ إِنَّمَا يُرِيدُ الشَّيْطَانُ أَن يُوقِعَ بَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ فِي الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِ وَيَصُدَّكُمْ عَن ذِكْرِ اللَّـهِ وَعَنِ الصَّلَاةِ ۖ فَهَلْ أَنتُم مُّنتَهُونَ

قُل لَّا يَسْتَوِي الْخَبِيثُ وَالطَّيِّبُ وَلَوْ أَعْجَبَكَ كَثْرَةُ الْخَبِيثِ ۚ فَاتَّقُوا اللَّـهَ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ

وَاللَّـهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ....اعْلَمُوا أَنَّ اللَّـهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ وَأَنَّ اللَّـهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلَيْكُمْ أَنفُسَكُمْ ۖ لَا يَضُرُّكُم مَّن ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ ۚ إِلَى اللَّـهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعًا فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ

وَاتَّقُوا اللَّـهَ وَاسْمَعُوا ۗ وَاللَّـهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ ﴿١٠٨﴾....لِلَّـهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا فِيهِنَّ ۚ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿١٢٠﴾

 

 

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ

الْحَمْدُ لِلَّـهِ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ... وَهُوَ اللَّـهُ فِي السَّمَاوَاتِ وَفِي الْأَرْضِ.... وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ... قُلْ أَغَيْرَ اللَّـهِ أَتَّخِذُ وَلِيًّا فَاطِرِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ يُطْعِمُ وَلَا يُطْعَمُ ... قُلْ إِنِّي أَخَافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ... مَّن يُصْرَفْ عَنْهُ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمَهُ ۚ وَذَٰلِكَ الْفَوْزُ الْمُبِينُ... وَهُوَ الْقَاهِرُ فَوْقَ عِبَادِهِ ۚ وَهُوَ الْحَكِيمُ الْخَبِيرُ... وَعِندَهُ مَفَاتِحُ الْغَيْبِ لَا يَعْلَمُهَا إِلَّا هُوَ ۚ وَيَعْلَمُ مَا فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ ۚ وَمَا تَسْقُطُ مِن وَرَقَةٍ إِلَّا يَعْلَمُهَا وَلَا حَبَّةٍ فِي ظُلُمَاتِ الْأَرْضِ وَلَا رَطْبٍ وَلَا يَابِسٍ إِلَّا فِي كِتَابٍ مُّبِينٍ... وَهُوَ الْقَاهِرُ فَوْقَ عِبَادِهِ ۖ وَيُرْسِلُ عَلَيْكُمْ حَفَظَةً حَتَّىٰ إِذَا جَاءَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ تَوَفَّتْهُ رُسُلُنَا وَهُمْ لَا يُفَرِّطُونَ ﴿٦١﴾ ثُمَّ رُدُّوا إِلَى اللَّـهِ مَوْلَاهُمُ الْحَقِّ ۚ أَلَا لَهُ الْحُكْمُ وَهُوَ أَسْرَعُ الْحَاسِبِينَ... وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ ۖ وَيَوْمَ يَقُولُ كُن فَيَكُونُ ۚ قَوْلُهُ الْحَقُّ ۚ وَلَهُ الْمُلْكُ يَوْمَ يُنفَخُ فِي الصُّورِ ۚ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ ۚ وَهُوَ الْحَكِيمُ الْخَبِيرُ...... إِنَّ اللَّـهَ فَالِقُ الْحَبِّ وَالنَّوَىٰ ۖ يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَمُخْرِجُ الْمَيِّتِ مِنَ الْحَيِّ ۚ ذَٰلِكُمُ اللَّـهُ .... بَدِيعُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ أَنَّىٰ يَكُونُ لَهُ وَلَدٌ وَلَمْ تَكُن لَّهُ صَاحِبَةٌ ۖ وَخَلَقَ كُلَّ شَيْءٍ ۖ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ... ذَٰلِكُمُ اللَّـهُ رَبُّكُمْ ۖ لَا إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ فَاعْبُدُوهُ ۚ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ وَكِيلٌ ﴿١٠٢﴾ لَّا تُدْرِكُهُ الْأَبْصَارُ وَهُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصَارَ ۖ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ.... وَهُوَ الَّذِي أَنشَأَكُم مِّن نَّفْسٍ وَاحِدَةٍ... وَهُوَ الَّذِي أَنزَلَ مِنَ السَّمَاءِ.... وَهُوَ الَّذِي أَنشَأَ جَنَّاتٍ مَّعْرُوشَاتٍ وَغَيْرَ مَعْرُوشَاتٍ وَالنَّخْلَ وَالزَّرْعَ مُخْتَلِفًا أُكُلُهُ وَالزَّيْتُونَ وَالرُّمَّانَ مُتَشَابِهًا وَغَيْرَ مُتَشَابِهٍ ۚ كُلُوا مِن ثَمَرِهِ إِذَا أَثْمَرَ وَآتُوا حَقَّهُ يَوْمَ حَصَادِهِ ۖ وَلَا تُسْرِفُوا ۚ إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ.... كُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّـهُ وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ ۚ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ

وَهُوَ الَّذِي جَعَلَكُمْ خَلَائِفَ الْأَرْضِ وَرَفَعَ بَعْضَكُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجَاتٍ لِّيَبْلُوَكُمْ فِي مَا آتَاكُمْ ۗ إِنَّ رَبَّكَ سَرِيعُ الْعِقَابِ وَإِنَّهُ لَغَفُورٌ رَّحِيمٌ.... قُلْ أَغَيْرَ اللَّـهِ أَبْغِي رَبًّا وَهُوَ رَبُّ كُلِّ شَيْءٍ ۚ وَلَا تَكْسِبُ كُلُّ نَفْسٍ إِلَّا عَلَيْهَا ۚ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَىٰ ۚ ثُمَّ إِلَىٰ رَبِّكُم مَّرْجِعُكُمْ فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ.... قُلْ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّـهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿١٦٢﴾ لَا شَرِيكَ لَهُ ۖ وَبِذَٰلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ.... إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ حَنِيفًا ۖ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ... قُلْ فَلِلَّـهِ الْحُجَّةُ الْبَالِغَةُ ۖ فَلَوْ شَاءَ لَهَدَاكُمْ أَجْمَعِينَ.... إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّـهِ ۖ يَقُصُّ الْحَقَّ ۖ وَهُوَ خَيْرُ الْفَاصِلِينَ

وَكَذَٰلِكَ نُفَصِّلُ الْآيَاتِ وَلِتَسْتَبِينَ سَبِيلُ الْمُجْرِمِينَ.... اتَّبِعْ مَا أُوحِيَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ ۖ لَا إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ وَأَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِينَ

وَهَـٰذَا كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ مُبَارَكٌ فَاتَّبِعُوهُ وَاتَّقُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ... وَهَـٰذَا كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ مُبَارَكٌ مُّصَدِّقُ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَلِتُنذِرَ أُمَّ الْقُرَىٰ وَمَنْ حَوْلَهَا ۚ وَالَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ يُؤْمِنُونَ بِهِ ۖ وَهُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ.... قُلِ اللَّـهُ ۖ ثُمَّ ذَرْهُمْ فِي خَوْضِهِمْ يَلْعَبُونَ.. قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِلِقَاءِ اللَّـهِ ۖ حَتَّىٰ إِذَا جَاءَتْهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً قَالُوا يَا حَسْرَتَنَا عَلَىٰ مَا فَرَّطْنَا فِيهَا وَهُمْ يَحْمِلُونَ أَوْزَارَهُمْ عَلَىٰ ظُهُورِهِمْ ۚ أَلَا سَاءَ مَا يَزِرُونَ ﴿٣١﴾ وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَعِبٌ وَلَهْوٌ ۖ وَلَلدَّارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِينَ يَتَّقُونَ ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ.... وَذَرُوا ظَاهِرَ الْإِثْمِ وَبَاطِنَهُ ۚ إِنَّ الَّذِينَ يَكْسِبُونَ الْإِثْمَ سَيُجْزَوْنَ بِمَا كَانُوا يَقْتَرِفُونَ.... وَلِكُلٍّ دَرَجَاتٌ مِّمَّا عَمِلُوا ۚ وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ ﴿١٣٢﴾ وَرَبُّكَ الْغَنِيُّ ذُو الرَّحْمَةِ .... وَمَا قَدَرُوا اللَّـهَ حَقَّ قَدْرِهِ.... قُلْ تَعَالَوْا أَتْلُ مَا حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ ۖ أَلَّا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا ۖ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا ۖ وَلَا تَقْتُلُوا أَوْلَادَكُم مِّنْ إِمْلَاقٍ ۖ نَّحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَإِيَّاهُمْ ۖ وَلَا تَقْرَبُوا الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ ۖ وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّـهُ إِلَّا بِالْحَقِّ ۚ ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُم بِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ.. وَلَا تَقْرَبُوا مَالَ الْيَتِيمِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ حَتَّىٰ يَبْلُغَ أَشُدَّهُ ۖ وَأَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيزَانَ بِالْقِسْطِ ۖ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا ۖ وَإِذَا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَىٰ ۖ وَبِعَهْدِ اللَّـهِ أَوْفُوا ۚ ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُم بِهِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ﴿١٥٢﴾ وَأَنَّ هَـٰذَا صِرَاطِي مُسْتَقِيمًا فَاتَّبِعُوهُ ۖ وَلَا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَن سَبِيلِهِ ۚ ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُم بِهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ

قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّـهِ هُوَ الْهُدَىٰ ۖ وَأُمِرْنَا لِنُسْلِمَ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿٧١﴾ وَأَنْ أَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَاتَّقُوهُ ۚ وَهُوَ الَّذِي إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ.. قُل لَّا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا ۖ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرَىٰ لِلْعَالَمِينَ.... وَسِعَ رَبِّي كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا ۗ أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ... اللَّـهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسَالَتَهُ... وَلَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّـهِ فَيَسُبُّوا اللَّـهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ ۗ كَذَٰلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلَىٰ رَبِّهِم مَّرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُم بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ..... وَإِن تُطِعْ أَكْثَرَ مَن فِي الْأَرْضِ يُضِلُّوكَ عَن سَبِيلِ اللَّـهِ ۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ... إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ مَن يَضِلُّ عَن سَبِيلِهِ ۖ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ..... أَوَمَن كَانَ مَيْتًا فَأَحْيَيْنَاهُ وَجَعَلْنَا لَهُ نُورًا يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ كَمَن مَّثَلُهُ فِي الظُّلُمَاتِ لَيْسَ بِخَارِجٍ مِّنْهَا ۚ كَذَٰلِكَ زُيِّنَ لِلْكَافِرِينَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ... وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعًا... إِنَّ مَا تُوعَدُونَ لَآتٍ ... يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِّنكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آيَاتِي وَيُنذِرُونَكُمْ لِقَاءَ يَوْمِكُمْ هَـٰذَا ۚ قَالُوا شَهِدْنَا عَلَىٰ أَنفُسِنَا ۖ وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَشَهِدُوا عَلَىٰ أَنفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا كَافِرِينَ... قُلْ إِنَّنِي هَدَانِي رَبِّي إِلَىٰ صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ دِينًا قِيَمًا مِّلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا ۚ وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ... قُلِ انتَظِرُوا إِنَّا مُنتَظِرُونَ

شیخ ابوسعید

حکایت کودکی شیخ وملاقات او باپیر ابوالقاسم بشر یاسین

شیخ گفت در کودکی در ان وقت که قران می آموختیم پدرم ما را به نماز آدینه (جمعه)می برد همراه پدرم بودم که به پیر ابوالقاسم برخورد کردیم تا نگاهش به من افتاد چشمان وی پر از اشک گردید وفرمود یا ابا الخیر اگر ما وفات می یافتیم درویشان سرگردان می شدند وکسی نبود که ولایت ایشان را به عهده به گیرد اکنون که این فرزند ترا دیدیم دلمان محکم شد که ولایت ها را از این کودک نصیب خواهد بود پس از نماز او را به صومعه ما بیاور.چون از نماز فارغ شدیم.پدرم ما را به نزد ابو القاسم بشر یاسین برد چون داخل خانه شدیم ونشستیم دیدیم در اتاق او طاقچه ای بس بلند است.وشیخ بشر یاسین که از مشاهیر علمای عصر وکبار مشایخ دهر میهنه بود به پدرم اشاره کرد که بو سعید را بر شانه های خود به گیر تا قرصی نان که بر آن طاقچه است فرو گیرد وپایین آورد. پدرم ما را بر دوش گرفت ما دست دراز کردیم وآن قرص از آن طاق فرود آوردیم.قرصی بود جوین وگرمی آن را دستان ما حس کرد.چون ابوالقاسم آن قرص از دست ما گرفت گریان شد وان را به دو نیمه کرد یک نیمه به ما داد وگفت بخور ونیمه دیگر را خودشان تناول فرمودند.وپدرم را هیچ نصیبی نداد .پدرم گفت یاشیخ چه سبب که مارا از این تبرک هیچ نصیب نکردی شیخ فرمود یا ابوالخیر30سال است که ما این قرص نان بر اینطاق نهاده ایم وماراوعده کرده اند که این قرص در دست ان کسی گرم خواهد شد جهانی به وی زنده خواهدگشت.وختم حدیث بر وی خواهد بود اکنون ترا بشارت باد که آنکس پسر تو خواهد بود. سپس ابوالقاسم بشرگفت یا ابا سعید این کلمات یاد گیر وپیوسته بگوی

 

سبحانک و بحمدک؟ علی حلمک بعد علمک؟   سبحانک وبحمدک؟ علی عفوک بعد قدرتک؟

ما این کلمات یاد گرفتیم و پیوسته می گفتیم .شیخ ابوالقاسم ان قدر عمر طولانی کرد  که از شیخ ابوسعید فواید بسیار برد.

احادیث

امام صادق ع از پدرانش نقل میکند که امیرالمومنین ع در یک مجلس چهار صد باب از چیزهایی که دین ودنیای مسلمانان را اصلاح میکندرابیان کرد

1- ان الحجامة تصح البدن وتشد العقل حجامت کردن بدن را سالم وعقل را محکم میکند

2-والسواک من مرضات الله عزوجل وسنتة النبی مسواک کردن باعث رضای خدای عزوجل وسنت پیامبر است.

***3-غسل الیدین قبل طعام وبعده زیادة فی  الرزق

شستن هردو دست قبل از طعام وبعد از طعام روزی را زیاد میکند

4-وقیام لیل مصحة للبدن ومرضات للرب عزوجل وتعرض للرحمة وتمسک باخلاق النبیین

شب زنده داری بدن را سالم وپروردگار عزوجل را خشنود ساخته وآدمی را در معرض رحمت خدای تعالی قرار میدهد وپیروی از اخلاق پیامبران است .

5- هر کس چون به آیینه نگاه میکند بگوید الحمدلله الذی خلقنی فاحسن خلقی

6- موی سفید را نکنید که آن نور مسلمان است هر کس در اسلام موی خود را سپید کند به روز قیامت برای او نوری خواهد بود

7- مسلمان نباید جنب بخوابد مسلمان نباید بخوابد مگر با وضو واگر آب نیابد با خاک پاک تیمم کند بعد بخوابد

8- مومن به سوی قبله آب دهن نیندازد واگر از روی فراموشی انجام داد از خدا طلب آمرزش کند

9- مرد به رو نخوابد وهرکس را دیدید به رو خوابیده او را بیدار کنید ورهایش نکنید

10- هیچکس با حالت کسالت وخواب آلود به نماز نایستد ودر نمازبه فکر خود نباشد زیرا که در مقابل پروردگارش عزوجل می باشد

11- مرد در جای سجده خود فوت نکند خوردنی وآشامیدنی خود را فوت نکند

12- آنچه را از سفره بیرون میریزد را بخورید که از هر دردی به اذن خدای عزوجل شفا است برای کسی که از آن شفا بخواهد

13- جامه پنبه بپوشید که جامه رسول خدا وما است

14- خدای عزوجل زیبا است وزیبایی را دوست دارد ودوست دارد که اثر نعمت خود را در بندگان خود ببیند هر یک از شما چون برادر مسلمانش به دیدن او می آید خود را بیاراید

15- طعام گرم را بگذارید تا سرد شود که طعامی به نزد رسول خدا ص آوردند فرمود بگذارید تا سرد شود تا بتوان خورد زیرا خدای عزوجل آتش را خوراک ما نفرموده است وبرکت در غذای سرد است

16- چون به بازار رفتید آنجاکه مردم سرگرم کارند شما بسیار به یاد خدا باشید که کفاره گناهان است وباعث افزونی حسنات ونامتان در دفتر غافلان نوشته نمی شود

17- امانت را به کسی که شما را امین دانسته است باز گردانید هر چند کشندگان فرزندان پیغمبران باشند

18- چون ماه رمضان فرا رسد هیچ بنده خدا یی حق مسافرت ندارد زیرا خدای عزوجل میفرماید هر کساز شما در ماه رمضان حاظر باشد باید روزه بگیرد

19- در مورد آشامیدن مسکرات ومسح بر کفش تقیه ای نیست

20- از خوردن پرنده ای که سنگدان وناخن پشت پا وچینه دان ندارد خودداری کنید ازخوردن گوشت هردرنده نیش دار وپرنده چنگالدار بپرهیزید وطحال را نخورید که جایگاه خون فاسد شده است از غده های گوشت پرهیز کنید که بیماری خوره (جذام ) را تحریک میکند

21-  لباس سیاه نپوشید که جامه فرعون است

22-هر کس دوستدار ما باشد باید رفتارما را داشته باشد وبا هر کس که از ما عیب جویی میکند همنشین نباشید

23- راستی را رها نکنید که باعث رستگاری است وبه آنچه در نزد خدای عزوجل است رغبت داشته باشید وبه دنبال اطاعت او باشید . همسر اختیار کنید که رسولخدا میفرمود کسی که دوست دارداز سنت من پیروی کند باید همسر بگیرد که همسر گرفتناز سنت من است . فرزندان خود را ازخوردنزن زن دیوانه وزن زناکارنگهداری کنید زیرا شیر خصوصیات روانی مادر رابه فرزند سرایت میکند .

24- در احکام دین به قیاس عمل نکنید ... که نخستین کسی که قیاس کرد شیطان بود

25- با می خواران مخالفت کنید و خرما بخورید که در آن شفای همه دردها است

26-گفتار رسول خدا ص را پیروی کنید که فرمود من فتح علی نفسه باب مسئلة فتح الله علیه باب الفقر

هر کس در سوالی (نیازمندی) بر روی خود باز کند خداوند دری از فقر بر روی او باز میکند

27-هر کس به خدای عزوجل حاجتی دارد در سه ساعت آن را از خدا بخواهد ساعتی در روز جمعه است وساعتی که ظهرمیشود وساعتی در آخر شب هنگام سپیده دم که دو فرشته ندا میکنند

آیا توبه کننده ای هست که توبه اش پذیرفته شود

آیا حاجتمندی هست تا حاجتش روا گردد

آیا استغفار کننده ای هست تا آمرزیده شود  پس شما این دعوت کننده خدا را اجابت کنید

28- در فاصله سپیده دم تا سرزدن آفتاب روزی را از خدا بخواهید که آن در طلب روزی از سفر کردن در روی زمین موثر تر است .وآن همان ساعتی است که خداونددر همان ساعت روزی را میان بندگان تقسیم میکند وصبح چون دورکعت نماز صبح را خواندید بر خدا توکل کنید که جایزه ها را به هنگام خواندن نماز صبح داده می شود

29- با شمشیر وارد حرم نشوید هیچکس از شما در حالی که شمشیر در پیش رویش گذاشته شده باشد نماز نخواند که قبله امان است .

30- چون به زیارت خانه خدا (کعبه ) رفتید حج خود را با زیارت قبر رسول خدا کامل کنید که ترک آن ستم است *

31- سجده ها را طولانی کنید که هیچ کاری بر شیطان دشوار تر از این نیست که فرزند آدم را درحال سجده ببیند

32- از گناهان دوری کنید که هر چه بلا وکمبود روزی است از جهت گناه است حتی خراش جایی ازبدن وبر زمین خوردن و مصیبت که خدای عزوجل فرمود وما اصابکم من مصیبته فبما کسبت ایدیکم ویفوا عن کثیر

33- برغذا خوردن که نشستید بسیار به یاد خدا باشید وسر کشی نکنید که یکی از نعمت های خدا وروزی های او است که سپاسگذاری آن بر شما واجب است پیش از آنکه نعمتی از دست شما برود با آن خوش رفتاری کنید .

34- من رضی عن الله عزوجل بالیسیر من الرزق رضی الله منه بالقلیل من العمل

هر کس که از خدای عزوجل به روزی اندک راضی گردد خداوند نیز ازاو به عمل کم راضی میشود

مبادا در کار وعمل کوتاهی کنید که حسرت خواهیبرد به هنگامی که حسرت سودی نخواهد داشت

35- در میدان جنگ که با دشمن روبرو شوید کمتر سخن گویید ویاد خدای غزوجل بسیار کنید وپشت به دشمن منمایید که پروددگار خود را به خشم می آورید وسزاوار غضب او خواهید بود و چون دیدید که از برادران شما کسی در جنگ زخمی شده ویا وامانده است ویا کسی را دیدید که دشمن شما در او طمع بسته است با خود گذشتگی به او نیرو ببخشید

36 هر کس از شما بخواهد بداند که مقامش در نزد خداوند تا چه پایه است ببیند مقام خداوند نزد او به هنگام گناه چقدر است که مقام او نیز نزد خداوند چنین خواهد بود

37- اذا ضعف المسلم فلیاکل الحم والبن فان الله غزوجل جعل القوة فیهما چون مسلمان ضعیف وناتوان گردید گوشت با شیر بخورد که خدای عزوجل نیرو را در آن دو قرار داده است

38-چون به حج رفتید به خانه خدای عزوجل زیاد نگاه کنید که خدای عزوجل را 120رحمت در نزد خانه محترم خویش است که شصت رحمت مخصوص طواف کنندگان وچهل رحمت برای نماز گذاران وبیست رحمت از آن نگاه کنندگان است

39-در نزد ملتزم (فاصله میان در خانه ورکن حجر الاسود )به آنچه از گناهان به یاد دارید وآنچه را که فراموش کرده اید اعتراف کنید که هر کس در این محل به گناهش اعتراف کند وآن ها را بشمارد وبه یاد آورد واز خدا آمرزش بطلبد بر خدای عزوجل لازم است اورا بیامرزد

40-پیش از آنکه بلا برسد دعا کنید درهای آسمان در پنج وقت برای شما باز است هنگام نزول باران هنگام جهاد هنگام اذان در وقت خواندن قرآن وبه هنگام ظهر وسپیده دم

41- کفن ها را با بخور معطر نکنید وبه مرده های خود جز کافور عطر دیگری نزنید که مرده به منزله کسی است که احرام بسته است . مرده هایتان را زیارت کنید که آنان به زیارت شما خوشحال میشوند وهر کس حاجت خود را در نزد قر پدرومادرش پس از آنکه برای آنان دعا کرد از خدا بخواهد

42-مسلمان آیینه برادر دینی خودش میباشد پس هرگاه از برادر خود لغزشی دیدید علیه او نباشید بلکه برای او مانند خود اوباشید واورا راهنمایی کنید وپند واندرزش دهید وبا اومدارا کنید مبادا اختلاف کنید که رشته اجتماع شما از هم گسیخته میشود

43-هر کس از شما با حیوانی سفر میکند چون به منزل رسید نخست آب وعلف آن حیوان را بدهد وبه صورت چهار پایان نزنید زیرا تسبیح پروردگار خود را میگویند وهر کس از شما در سفری گم شد پس به آواز بلند بگوید یا صالح اغثنی که در میان برادران جن شما جنی هست بنام صالح که به خاطر شما شهرهارا میگردد وخود را آماده خدمت برای شما ساخته است چون صدا را بشنود جواب میدهد

44- هر کس از شما از عقرب بترسد این آیات را بخواند صافات123 سلام علی نوح فی العالمین انا کذالک نجزی المحسنین انه من عبادنا المومنین

وهر کس از شما از غرق شدن بترسد بخواند

بسم الله مجراها ومرسیها ان ربی لغفور رحیم بسم الله الملک الحق ما قدر الله حق قدره والارض جمیعا قبضته یوم القیامه والسموات مطویات بیمینه سبحانه وتعالی عما یشرکون

45- برای فرزندان خود روز هفتم عقیقه کنید وچون سرشان را تراشیدید هم وزن مویسرشان نقره به مسلمانی صدقه بدهید که رسول خدا ص نسبت به حسن وحسین ودیگر فرزندانش چنین رفتار نمود

46-چون بدست گدا چیزی دادید از او بخواهید که در حق شما دعا کند که دعایش در باره شما مستجاب است ولی در باره خودش مستجاب نیست زیرا دروغ میگویند . وآنکه دستش به دست سائل میرسد دست خود را ببوسد که صدقه را پیش از آنکه بدست گدا برسدبدست خدای عزوجل میرسد همچنانکه در قر آن فرمود الم یعلموا ان الله هو یقبل توبة عن عباده ویاخذ الصدقات

وشب هنگام صدقه بدهید که صدقه در شب آتش خشم پرردگار را خاموش میکند

تصدقوا بالیل فان صدقة بالیل تطفی غضب الرب جل جلاله

47- سخن گفتن خود را از جمله اعمال خود محسوب دارید تا سخن کمتر بگویید مگر در کار خیر

48- از آنچه خدای عزوجل به شما روزی فرموده است بذل وبخشش کنید که انفاق کننده به منزله کسی است که در راه خدا جهاد نمایدپس هر آن کس که یقین داشته باشد که هر آن چه انفاق کند عوض دارد بخشش میکند ودر انفاق نمودن سخاوت می ورزد

49- لا تشهدوا قول الزور گواهی دروغ ندهید

50- بر سر سفره ای که مشروب بر آن نهاده باشند ننشینید که بنده خبر ندارد که چه موقع جانش گرفته میشود

51-چون یکی از شما بر غذا خوردن نشست همچون غلامان نشیند وچهارزانو ننشیند که این چنین نشستن را خداوند دوست ندارد وصاحب انرا دشمن دارد

52-شام پیامبران پس از نماز عشاء است وشام خردن را ترک نکنیدکه ترک آن باعث ویرانی تن است

52- تب پیش آهنگ مرگ است وزندان خدا در روی زمین است از بندگانش هر کس راکه بخواهد زندانی میکند وتب گناهان را میریزد سوزش تب را با بنفشه وآب سرد بشکنید

53- لا یتداوی المسلم حتی یغلب مرضه صحته

مسلمان تا آنگاه که بیماری بر سلامتی چیره نشود نباید به درمان بپردازد

54- دعا کردن  قضای حتمی الهی را باز میگرداند آن را ساز وبرگ دفاع از خود قرار دهید

55- خود را پاکیزه نگه دارید مبادا تنبلی کنید که هر کس تنبلی کند حق خدای عزوجل را نمی پردازد از بوی بدی که آزار می دهد بوسیله آب خود را پاکیزه نمایید وخویشتن را بررسی کنید که خدای غزوجل از بندگانش آنرا که کثیف است وهر کس به نزدش می نشیند از کثافت او متنفر میگردد دشمن میدارد

55- مرد در نماز نباید با ریش خود بازی کند

بیشتر سخنان شما یاد خدای عزوجل باشد

بیماران خود را با صدقه درمان کنید

ثروت خود را با زکات دادن بیمه کنید

به حج رفتن برای فرد ناتوان به جای جهاد است

جهاد زن این است که نیکو شوهر داری کند

فقر مرگ بزرگ است

کم بودن اهل وعیال یکی از اسباب آسایش زندگی است

اندوه نیمی از پیری را سبب است

برای هر چیزی میوه ای است ومیوه کار نیک شتاب در انجام آن است

کسی که یقین دارد که آنچه بخشش دارد عوض دارد در عطای خویش بخشنده میگردد

کسی که به هنگام مصیبت دست بر ران های خود زند پاداش او ناچیز گردد

بهترین کارها برای مرد این است که در انتظار فرج از جانب خدای عزوجل باشد

کسی که باعث غم واندوه پدرش گردد عاق آنان شده است

من احزن والدیه فقد عقهما

روزی را با صدقه دادن جلب کنید

پیش از انکه بلا بیاید موجهای بلا را با دعا ازخوددور کنید

از خدا عافیت از سختی بلا را بخواهید که بلای سخت دین را از بین میبرد

***خود را به اخلاق خوب پرورش بدهید که بنده مسلمان بواسطه اخلاق نیک بدرجه کسی میرسد که روزها را روزه بدارد وشب ها را به عبادت بایستد

در مورد گناه نذر صحیح نیست ودر قطع رحم سوگند صحیح نیست

** زن مسلمان باید برای شوهرش خود را خوشبو کند

**کسی که در راه دفاع از مالش کشته شود شهید است

***قسم فرزند بدون اجازه پدرانشان ونه قسم زن بدون اجازه شوهرش صحیح نیست

***یک روزتا شب را نباید زبان از سخن فرو بست مگر آنکه به یاد خدای عزوجل مشغول باشد لاصمت الی الیل الا بذکر لله عزوجل

**تجارت پیشه کنید که بی نیازی شما از آنچه بدست مردم است در تجارت است وخداوند بنده تاجر درستکار را دوست دارد

56-هیچ کاری نزد خدای عزوجل از نماز محبوب تر نیست پس هیچ کاری از کارهای دنیا شمارا از نمازگذاردن در وقتش باز ندارد که خداوند جمعی را نکوهش کرده وفرموده الذینهم عن صلاتهم ساهون آنانکه از نماز خود سهو کنندگانند یعنی غفلت کنندگان هستند که اوقات نماز را سبک میشمارند

57- عمل نیک کهنه نگردد وگناه فراموش نشود وخدای بزرگوار با کسانی است که تقوی دارند وکسانی که احسان میکنند

58- کوهها را از جای کندن آسان تر است از کندن قدرتی که هنوز وقتش باقی است از خدا یاری بجویید وصبر کنید زیرا زمین از آن خدا است به هر کس از بندگان خود که بخواهد میدهد وسرانجام نیک از ان پرهیز کاران است

59-پیش از سر رسید کار شتابزدگی نکنید که پشیمان میشوید وپایان کار وزندگی به نظرتان طولانی نیاید که دلهای شماسخت میگردد

60- به ناتوانان خود رحم کنید و بواسطه دلسوزی به آنان رحمترا از خدا جویا باشید

61- مسلمان که در نمازاست ودر پیشگاه خدای عزوجل ایستاده است دست های خود را روی هم نگذارد که به اهل کفر خود را شبیه میسازد یعنی مجوس

62- روی را کامل از قبله بر گرداندن نماز را باطل میکند وآن کس که چنین کند شایسته است نماز را با اذان واقامه وتکبیر از سر گیرد

63- جامه کوتاه دامن باعث پاکیزگی آن است که خدای تعالی فرمود وثیابک فطهر جامه ات را پاکیزه کن یعنی دامنت را کوتاه کن

64- انگشتی از عسل خوردن شفای هر دردی است که خدای تبارک وتعالی میفرماید از شکم زنبورها شرابی بیرون می آید که برای مردم در آن شفا است واین شفا در وقتی است که به همراه خواندن قرآن باشد

65- کسی که غذایش را باخوردن نمک آغازکند هفتاد درد از او دور میشود

66- در هر ماه سه روز روزه بداریدکه با روزه یک عمر برابر است وما دو پنجشنبه را با یک چهار شنبه در میان ان دو روزه میداریم زیرا خدای عزوجل دوزخ را در روز چهارشنبه آفرید

67-هر یک از شمااز پی حاجتی میرود بامداد روز پنجشنبه در پی آن برود که رسول خدا فرمود پرودرگارا بامداد روز پنجشنبه را بر ای امت من مبارک گردان الهم بارک لامتی فی بکورها یوم الخمیس وچون از خانه خود بیرون می آید آیات آخر سوره آل عمران وآیت الکرسی وانا انزلناه وسوره حمد را بخواند که حاجت های دنیا وآخرت او بر اورده است

68- جامه های ضخیم بپوشید زیرا هر کس جامه نازک بپوشد دینش هم نازک وضعیف میشود هیچ یک از شما با جامه بدن نما در پیشگاه خدای عزوجل نایستد

69- با مردم به آنمقدار که معرفت دارند معاشرت کنید واز آنچه که انکارش میکنند وانهید وچون شیطان در دل یکی از شما وسوسه کرد به خدا پناه ببرید وبگویید ((آمنت بالله وبرسوله مخلصا له دین

70- بدگمانی را ازمیان خود به دور اندازید که خدای عزوجل از این کار نهی فرموده است . شیعه ما به منزله زنبور است اگر مردم میدانستند چه در باطن انهاست آنان را میخوردند

71-دو کس را شتاب زده نکنید کسی که مشغول غذا خوردن است وکسی که بر قضای حاجت نشسته است تا کار خود را تمام کند

72- هر گاه یکی ازشما از خواب برخاست به اطراف آسمان نگاه کند وبخواند ان فی خلق السموات والارض .... انک لاتخلف المیعاد

73-چون یکی از شما به خانه اش داخل شد به اهل خانه سلام دهد وبگوید السلام علیکم واگر کسی در خانه نباشد بگوید

السلام علینا من ربنا وهنگام داخل شدن به منزلش سوره قل وهوالله احد را بخواند که فقر را  برطرفمی سازد

74- از نزدیک شدن به سگ ها خود داری کنید

75- هرگاه از حدیث های ما چیزی شنیدید که معنایش را درک نکردید آن را به خود ما بازگردانید وبه خیال خود معنایش نکنید وتسلیم شوید تا حق بر شما روشن شود هر کس دامن ما را بگیرد به مقصود میرسد

76- در پنج مورد شک موجب بطلان است نماز وتر نماز جمعه دو رکعت اول نمازهای روزانه نماز صبح نماز مغرب

مرد نباید بر صورت ویا فرشی که در آن صورت باشد سجده نماید ولی اگر صورت در زیر پای او باشد ویا چیزی بر آن بیندازد که آن رابپوشاند نماز خواندن جایز است

مرد نباید در خرمن گندم ونه بر خرمن جو ونه بر هیچ نوع از خوردنی ها سجده کند وبر نان نیز سجده نکند

77- مرد تا نام خدا را بر زبان نیاورده وضو نسازد پیش از آنکه دست بر آب زند بگوید بسم الله وبالله اللهم اجعلنی من التوابین واجعلنی من المتطهرین

وچون از وضو فارغ شد بگوید

اشهد ان لا اله الا الله وحده لا شریک له واشهد ان محمد عبده ورسوله که اگر چنین کند استحقاق آمرزش خواهد داشت

78- مرد نباید در وقت نماز واجب نماز نافله بخواند لکن اگربتواند پس از خواندن نماز واجب نماز نافله را قضا نماید خدای تبارک وتعالی در باره ایشان فرمود الذینهم عن صلاتهم دائمون یعنی آنان که در روز قضا میکنند هر آنچه که شب از انان فوت شده است ودر شب قضا میکنند انچه که در روز قضا شده است

نماز در مکه ومدینه برابر هزار نماز است

یک درهم در راه حج با هزار درهم برابر است

مرد باید در نمازش خشوع داشته باشد که هر کس دلش برای خدای عزوجل خاشع باشد اعضای تنش نیز خاشع میگرددوباچیزی بازی نمیکند

**قنوت در نماز جمعه پیش از رکوع رکعتدوم است ودر رکعت اول سوره حمد وجمعه ودر رکعت دوم حمد وسوره منافقون خوانده میشود

*** چون یکی از شما از نماز فارغ شد هردو دست خود را به آسمان بلند کند وآن قدر دعا کند که خسته شود زیرا خدای تبارک وتعالی فرموده است

وفی السماء رزقکم وما توعدون

بنده نباید از نماز ش بر گردد تا آنکه از خدا بهشت را بخواهد و از آتش دوزخ به او پناه ببرد واز خدا بخواهد که حور العین را به او تزویج نماید

**چون یکی از شما به نماز ایستاد باید همچون کسی که با نماز وداع میکند نماز بخواند

اذا قام احدکم الی الصلات فلیصل صلوة المودع

***لبخند نماز را قطع نمیکند ولی قاه قاه خندیدن آن را میبرد

*** چون خواب به دل راه یافت وضو ساختن واجب میشود اگر در نماز هستی وخواب بر چشمت چیره شد نماز را قطع کن وبخواب وچون پس از نماز رویت را برگرداندی به سمت راست بگردان

**کسی که ما را به دلش دوست داشته باشد ولی نه به زبانش ونه بادستش ما را یاری نکند  پس او در بهشت خواهدبود

***همانا اهل بهشت به خانه های شیعیان ما چشم میدوزند همچنانکه ادمی به ستاره های آسمان چشم میدوزد

79-چون سوره تین را خواندید در پایان بگویید

ونحن علی ذالک من الشاهدین

80- در بدن چیزی که از چشم کمتر شکر خدا را بکندوجود ندارد پس هر چه او میخواهد خواهش او را اجابت نکنید که شما را از یاد خدای عزوجل غافل میسازد

81- مرد هنگامیکه برهنه شود شیطان به او مینگرد وطمع به او میبندد پس خود را بپوشانید .

82- کسی که بیماری که به او رسیده است سه روز از مردم پنهان کند وشکایت به سوی خدا برد بر خدا لازم است که او را از آن درد شفا بخشد

83 – ابعد ما کان العبد من الله اذا کان همه بطنه وفرجه

دور ترین حالت بنده از خدا هنگامی است که همتش جز خوردن و مسائل جنسی نباشد

84- لا یخرج الرجل فی سفر یخاف فیه علی دینه وصلاته

مرد نبایدبه سفری برود که میترسد در آن سفر به دینش یا نمازش صدمه ای برسد

85- چهار چیز است که گوش شنوا دارند پیغمبر و بهشت ودوزخ و حور العین پس چون بنده از نمازش فارغ شد باید به پیغمبر درود بفرستد واز خداوند بهشت را بخواهد وبه خدا از آتش دوزخ پناه ببرد واز خداوند بخواهد که حور العین را به او تزویج بفرماید

86- کسی که به هنگام رفتن به میان بستر سوره قل هو الله احد را بخواند خدای عزوجل 50000فرشته بر او بگمارد که آن شب او را پاسداری کنند

87 – نخستین نگاهی که به زن می افتد از آن شما است ولی نگاه دیگری بدنبال نگاه اول نکنید واز گرفتاری کناره گیرید

88- میگسار دائم خدای عزوجل را همچون بت پرست ملا قات میکند حجر بن عدی عرض کرد یا امیر المومنین میگسار دائم چه کسی است فرمود آنکه هر وقت می در د سترس داشته باشد بنوشد کسی که مست کننده ای بنوشد تا چهل شبانه روز نماز او پذیرفته نیست

89- مرد نباید با مرد دیگری زیر یکرو انداز بخوابد ونهزن با زن دیگری در زیر یک رو انداز وکسی که چنین کند باید تادیب شود

90- میوه گلابی دل را جلا میدهد ودردهای درونی را آرام میکند

91 – اذا قام رجل الی الصلات ابلیس ینظر الیه حسدا لمل یری من رحمة الله التی تغشاه

چون مرد به نماز می ایستد ابلیس از روی حسد بر او نگاه میکند چون میبیند که رحمت خدا از سر تا پای نماز گذار را فرا گرفته است

**لو یعلم المصلی ما یغشاه من جلال الله ما سره ان یرفع راسه من سجوده

اگر نماز گذار بداند که چه اندازه از جلال خداوندی سرا پای او را فرا گرفته است خوش نمیدارد که سرش را از سجده بردارد

92- بدترین کارها بدعت ها وکارهای نو ظهو راست

93-هر چه روزی شما است هر اندازه ناتوان باشید به شما خواهد رسید وهر چه به زیان شما در انتظار شما است به هیچ راهی نتوانید آن را از خویشتن دور سازید

94-به کارهای خوب دیگران را ترغیب کنید واز کارهای بد باز دارید وبه آنچه بر شما میرسد صبر کنید

من رییس مومنانم و مال رئیس ستمکاران است به خدا قسم که مرا جز مومن دوست ندارد و بجز منافق دشمن ندارد

**چون برادران خود را ملا قات نمودیدبا هم دست بدهید و اظهار خوشرویی کنید تا چون از یکدیگر جدا شوید آنچه بار گناه بر دوش شما است برداشته شده باشد .

***چون یکی از شما عطسه کرد برای او دعا کنید وبگویید یرحمک الله واو به شما بگویدیغفر الله لکم ویرحمکم خداشمارابیامرزد ورحمت کند

که خدای تبارک وتعالی میگوید چون تحیتی به شما گفته شد شما بهتر از ان را بگویید ویا همان تحیت را باز گردانید

***با دشمن خود دست بده هر چند او را ناخوش آید که این از دستورات خدای غزوجل بر بندگان خود می باشد که می فرماید ادفع بالتی هی احسن فاذالذی بینک وبینه عداوة کانه ولی حمیم

95- فرزندان خود را نامگذاری کنید واگر ندانید پسر است یا دختر نامهایی بر آنان بگذارید که بر مرد وزن هردو گفته میشود زیرا فرزندانی که سقط شده اند چون روز قیامت شما را ملاقات کنند ونامگذاری نکرده باشید فرزند سقط شده به پدرش میگوید چرا مرا نامگذاری نکردی با اینکه رسول خدا ص محسن را پیش از آنکه زاییده شود نام گذاشت

*** مبادا در حالی که سر پا ایستاده اید آب بنوشید که به درد بی درمانی دچار میسازد یا انکه خداوند عافیت بدهد

***چون بر چهار پایی سوار شدید خدای عزوجل را به یاد آورید وبگویید

سبحان الذی سخر لنا هذا وما کنا له مقرنین وانا الی ربنا لمنقلبون

96- کسی که پس از نماز خواندن به انتظار فرا رسیدن نماز دیگر باشد از زیارت کنندگان خدای عزوجل محسوب میگردد وبرای خدای تعالی لازم است که زائر خویش را بزرگ داشته وآنچه می خواهد عطایش فرماید

**کسی که حج وعمره به جا می آورد مهمان خدا است   وخداوند آمرزش خود را بیدریغ به او ارزانی میدارد

**صدقه دادن از برای مومن سپر بزرگی است از دوزخ واز برای کافر وسیله ای است که مالش را از تلف شدن نگهدارد ولی در عالم آخرت بهره ای ندارد

***دوزخیان بوسیله زبانشان دوزخی شدند ونورانیان بوسیله زبانشان نورانی گشتند پس خود را نگه داریدوبه یاد خدای عز وجل زبان رامشغول سازید

97- در خواست کردن پس از ثنا گویی است پس نخست خدای را حمد وثنا گویید وسپس حاجات خود را درخواست کنید

**چون برادرت از مکه باز آمد میان دو چشمش را ببوس ودهنش را ببوس که با ان حجر الا  اسود را بوسیده که پیغمبر ان را بوسیده است وچشمش رل ببوس که با ان چشم به خانه خدا عزوجل نگاه کرده است و پیشانی وصورتش را ببوس ودر مبارک بادش یگویید

خداوند اعمال حج ترا بپذیرد وسعی وکوشش ترا بپذیرد وخوبی را که کرده ای عوض دهد واین سفر را آخرین سفر مکه ات قرار ندهد

98- احذروالسفلة فان سفلة من لا یخاف الله عزوجل

از افراد پست دوری کنید که پست آن کسی است که از خدای عز وجل نمی ترسد

**بنی اسراییل هفتاد ودو فرقه شدند وبزودی این امت هفتاد وسه فرقه خواهند شد که یک فرقه در بهشت است

99- فرزندان خود را در روز هفتم ختنه کنید ...همانا زمین از بول کسی که ختنه نشده است به خداوند مینالد

***مستی چهار نوع است مستی می مستی مال ومستی خواب ومستی پادشاهی

**دوست دارم که مومن 15 روز نوره بکشد

** ماهی کمتر بخورید که گوشت بدن را آب میکند ونفس کشیدن را مشکل میکند

**کم کم اشامیدن شیر از هر دردی به جز مرگ شفا است

**انار را با پیه آن بخورید که معده را دباغی میکندو هر دانه ای از انار که در معده قرار بگیرد تا چهل شب دل را زنده میکند و جان را روشن میسازد و وسوسه شیطان را ناتوان میگرداند .

** سرکه دل را زنده میکند

** کاسنی بخورید که هر صبح یک قطره از قطره های بهشت بر ان است

** آب باران بنوشید که بدن را پاکیزه میسازد واز بیماریها جلوگیری میکند

**برای هر دردی در سیاه دانه درمانی است

**گوشت گاو درد است شیرش دوا وروغنش شفا است

***برای زن باردار بهترین غذا ودوا خرما است

100- چون یکی از شما زنی را دید که از آن زن خوشش آمد با همسر خود همبستر شود ونگذارد شیطان به دلش راه یابد وچشم ازان زن بیگانه به گرداند

هنگام امیزش جنسی کمتر حرف بزنید واز امیزش در اول ونیمه ماه خود داری کنید که شیطان در این دوهنگام فرزند میجئیدودر نطفه شرکت میکند

**روز چهار شنبه از حجامت ونوره کشیدن خوداری کنید که روز چهار شنبه روز نحس پایداری است ودوزخ در ان روز آفریده شده است *

حکایت عجیب شیخ ابوسعید

حکایت شیخ ابو سعید و جوان قصاب

حسن مودب گفت مدت زیادی می گذشت که به علت کمبود وجه خانقاه شیخ مریدان وی گوشت نخورده بودند وجمع را تقاضای گوشت بود یک روز شیخ مجلس می گفت وشیخ به من گفت ای حسن نزدیک آن جوان برو وبا انگشت به وی اشاره کرد و بگو در کیسه خود یک دینار وحبه ای است آنرا بده نزدیک آن جوان رفتم وآنچه شیخ فرموده بود بیان کردم چون بشنید گریان شد بند بگشاد وان پول را به من داد ودرست آن یک دینار وحبه بود به خدمت شیخ آوردم شیخ گفت ای حسن برو تا سر بازار آهنگران در آنجا جوان قصابی است که بره ای شیر مست بر دست دارد که برای بزرگ کردن آن رنج ها برده است آن را از اوبخر وآن قصاب را نیز با خود ببر تا خرابه  بشوله ودر اجا انداز تا سگان آن خرابه دهانی چرب کنند من رفتم وهمه راه را داوری می کردم که مدت هااست درویشان در خانقاه گوشت نخورده اند شیخ بره شیر مست برای سگان بشوله می فرستد چون به چهار راه اهنگران رسیدم آن بره را از ان جوان قصاب خریدم و جوان را با خود بردم وان بره در پیش سگان انداختم و جمعیت کثیری با تعجب به نظاره ایستاده بودند آن جوان قصاب شروع به گریه کردن کرد وبه من فرمود مرا بی نزد شیخ ابو سعید ببر؟ جوان را به خدمت شیخ بردم در پای شیخ افتاد و می گفت توبه کردم آنگاه شیخ به حسن مودب گفت((ای حسن جهار ماه استکه این جوان قصاب در بزرگ کردن این بره رنج ها برده است دیشب آن بره بمرد واین جوان را دریغ آمد که دور اندازد وامروزخواست که بفروشد وما روا نداشتیم که آن مردار به گلوی خلق خدا برسد وما با خریدن آن حاجت این قصاب را روا کردیم وسگان بشوله نبز لبی چرب کردند ای حسن تو داوری چرا میکنی؟ این درویشان پاکانند جز پاک نخورند آنگاه جوان قصاب گفت مرا گوسفند حلال هست آن را به درویشان خانقاه بخشیدم سپس شیخ فرمود((این همه امور باید واقع می شد تا سگان دهنی چرب کنند واینمرد قصاب به مقصود رسد وشما به گوشت حلال برسید))

اذن واعیه1

 

 

 

قالب وبلاگ

 

عبرت گرفتن

   
              

---

 

 

Image

 

 

مرگ فرزند

عده اى به محضر امام باقر علیه السلام رسیدند و دیدند که یکى از فرزندان او بیمار شده

 

است و امام علیه السلام ناراحت و اندوهگین است .

با خود گفتند: اگر این کودک از دنیا برود مى ترسیم امام علیه السلام را آن گونه ببینیم که

نمى خواهیم در آن حال باشد.

چیزى نگذشت که صداى شیون اهل خانه بلند شد و فرزند امام علیه السلام از دنیا رفت .

آنگاه حضرت نزد آنها آمد در حالیکه چهره او شاد بود و ناراحتى ها قبل از سیماى او بر طرف

شده  بود.

آنها به امام علیه السلام عرض کردند: فدایت شویم ما ترس آن داشتیم که با مرگ فرزند

حالتى پیدا کنید که ما هم بخاطر اندوه شما غمگین شویم .

حضرت به آنها فرمود: ما مى خواهیم کسى را که دوست داریم بسلامت باشد و ما راحت

باشیم اما وقتى امر الهى فرا رسد تسلیم اراده خداوند هستیم.

منبع:بحارالانوار، ج 46،

حکایت شیخ ابو سعید و جوان قصاب

حسن مودب گفت مدت زیادی می گذشت که به علت کمبود وجه خانقاه شیخ مریدان وی گوشت نخورده بودند وجمع را تقاضای گوشت بود یک روز شیخ مجلس می گفت وشیخ به من گفت ای حسن نزدیک آن جوان برو وبا انگشت به وی اشاره کرد و بگو در کیسه خود یک دینار وحبه ای است آنرا بده نزدیک آن جوان رفتم وآنچه شیخ فرموده بود بیان کردم چون بشنید گریان شد بند بگشاد وان پول را به من داد ودرست آن یک دینار وحبه بود به خدمت شیخ آوردم شیخ گفت ای حسن برو تا سر بازار آهنگران در آنجا جوان قصابی است که بره ای شیر مست بر دست دارد که برای بزرگ کردن آن رنج ها برده است آن را از اوبخر وآن قصاب را نیز با خود ببر تا خرابه  بشوله ودر اجا انداز تا سگان آن خرابه دهانی چرب کنند من رفتم وهمه راه را داوری می کردم که مدت هااست درویشان در خانقاه گوشت نخورده اند شیخ بره شیر مست برای سگان بشوله می فرستد چون به چهار راه اهنگران رسیدم آن بره را از ان جوان قصاب خریدم و جوان را با خود بردم وان بره در پیش سگان انداختم و جمعیت کثیری با تعجب به نظاره ایستاده بودند آن جوان قصاب شروع به گریه کردن کرد وبه من فرمود مرا بی نزد شیخ ابو سعید ببر؟ جوان را به خدمت شیخ بردم در پای شیخ افتاد و می گفت توبه کردم آنگاه شیخ به حسن مودب گفت((ای حسن جهار ماه استکه این جوان قصاب در بزرگ کردن این بره رنج ها برده است دیشب آن بره بمرد واین جوان را دریغ آمد که دور اندازد وامروزخواست که بفروشد وما روا نداشتیم که آن مردار به گلوی خلق خدا برسد وما با خریدن آن حاجت این قصاب را روا کردیم وسگان بشوله نبز لبی چرب کردند ای حسن تو داوری چرا میکنی؟ این درویشان پاکانند جز پاک نخورند آنگاه جوان قصاب گفت مرا گوسفند حلال هست آن را به درویشان خانقاه بخشیدم سپس شیخ فرمود((این همه امور باید واقع می شد تا سگان دهنی چرب کنند واینمرد قصاب به مقصود رسد وشما به گوشت حلال برسید))

 

247

حکیم خراسانی

 

 

 

زندگی نامه حکیم ارد بزرگ

حکیم ارد بزرگ شاخص ترین فیلسوف حال حاضر است . اهل اندیشه او را چهارمین حکیم  تاریخ ایرانزمین معرفی می کنند ، سه حکیم پیش از او عبارتند از : حکیم بزرگمهر ، حکیم فردوسی توسی و حکیم خیام نیشابوری  .  گفته می شود ریشه خانوادگی حکیم ارد بزرگ به دودمان سلجوقیان و ملک شاه  سلجوقی می رسد . در تاریخ آمده است نزدیک به هزار سال پیش ملک شاه ، دستور  تکثیر شاهنامه را داد و از خواجه  نظام الملک خواست تاریخ خورشیدی را در برابر تاریخ قمری توسط دانشمندان آن  دوره همانند حکیم خیام نیشابوری فراهم آورد.

 

 

نام مهمترین اثر حکیم ارد بزرگ کتاب سرخ می باشد .

حکیم در 34 فرگرد (فصل) کتاب نامه سرخ نظرات خردمندانه خود را پیرامون هستی بیان کرده است این کتاب در مجموع دارای  ۱۰۴۳ سخن برگزیده است .

 

 

حکیم ارد بزرگ از زبان خودش :

(فرگرد ارد ، کتاب سرخ)

 

اُرُد ، یک ایرانی است ، نام شناسنامه ایی او مجتبی شرکاء می باشد . در نیمه شبی پر برف ، از ماه دی ، در شهر مشهد زاده شد ، او دومین فرزند خانواده است ، پدرش محمد تقی شرکاء ، فرزند بابا ، از شهر شیروان در خراسان شمالی است ،  او مردی بسیار نیک و مهربان بود و تا آخرین زمان زندگی ، دل به کانون گرم  خانواده داشت . مادر اُرُد ، فاطمه جاهد طبسی از ایل قشقایی شیراز است ، او زنی دانش آموخته و دلسوز بود که همه عمر برای رشد فرزندان دلبندش کوشش  نموده و رنج ها کشید . اُرُد سه برادر به نام های مرتضی ، مصطفی و مجید ،  و سه خواهر به نام های فروغ ، ملیحه و الهه دارد . نام تنها فرزند اُرد  غزاله  می باشد .

 

تصویری از اجداد حکیم ارد بزرگ

 

 

اجداد و خاندان حکیم ارد بزرگ :
پدر پدر پدر بزرگ : بابا شرکاء - در شهر شیروان خراسان شمالی پدر پدر بزرگ : جعفر شرکاء پدر بزرگ : بابا شرکاء پدر بزرگ - مادری : غلامحسین جاهد طبسی - در شهر شیراز و از ایل قشقایی
پدر : محمد تقی شرکاء مادر : فاطمه جاهد طبسی
پدر و مادر حکیم در شهر مشهد ازدواج نموده و تا پایان عمر با فرزندانشان در  محله عشرت آباد این شهر زندگی کردند . آرامگاه پدر و مادر حکیم در خواجه  ربیع مشهد می باشد . لازم به ذکر است حکیم زاده شهر مشهد بوده و دومین  فرزند خانواده می باشند . حکیم ارد بزرگ هم اکنون در قید حیات بوده و در  شهر کرج مرکز استان البرز زندگی می کنند.
برادران حکیم  : مرتضی شرکا مصطفی شرکا مجید شرکا
خواهران حکیم  : فروغ شرکا ملیحه شرکا الهه شرکا
تنها فرزند حکیم  : غزاله شرکا

 

 

 

مجسمه و تندیس حکیم ارد بزرگ - ساخته عقیل اصلی چوکانلو در شهر شیروان

 

حکیم ارد بزرگ از زبان دوستداران او :

احمد شاه مسعود می گوید :
من و ارد [حکیم ارد بزرگ ایرانی] زاده یک سرزمین بزرگ هستیم . احمد شاه مسعود چند ماه پیش از کشته شدنش می گوید : هنگامی که نوشته های ارد دانا را می خوانم می بینم آرزو هایم را نوشته است .
بی نظیر بوتو می گوید :
ما با کشورهای منطقه و بخصوص ایران ، اساطیر ، فرهنگ و تاریخی مشترک داریم من هم همانند بزرگانی نظیر "اقبال لاهوری" و "ارد بزرگ" تمایل دارم کشورهای  ما بر اساس فرهنگ و ریشه های مشترک هر روز بیشتر از پیش به هم نزدیک شوند .
دکتر شبرنگ عطایی (پژوهشگر و محقق افغانستان) می گوید :
ارد بزرگ اسطوره عصر درعرصه وحدت دوباره فرهنگ والای پارسی درمنطقه است .  پارسی زبانان امروز بیشتر از هر وقت بوجود شخصیت هایی چون ارد در ایران و  شکوه شهید گشته احمد شاه مسعود در افغانستان که دوست و همفکر ارد بزرگ بود  ضرورت دارند .دولت ها و مردم فرهنگ دوست ارین باید نظریه های این دو شخصیت  تاربخ عصر حاضر را در عمل پیاده کنند.
فرزانه شیدا (ادیب و سراینده ایرانی مقیم کشور نروژ و نویسنده کتاب یازده جلدی بُعد سوم آرمان نامه حکیم ارد بزرگ ) می گوید :
چیزی که انسان نیازمند آن در طول راه سفر عمر خویش است و در درون « خویش» خود  همواره در این باور زندگی میکند که امید و آرزو را می توان رنگی از حقیقت  داد و بر اساس خواسته های زندگی خود گام برمی دارد و در راه سرنوشت انسان  می بایست فانوس وچراغی از سخنان *ارد بزرگ ,این عالم بزرگ اندیشه را در  سیاهی های دنیای ناشناخته ای که به شناخت آن نیازمندیم به همراه داشته باشد وحتی کلمه به کلمه ی آنرا به خاطر و دل بسپارد و هر کجا در جائی و منطقه  ای از زندگی دچار سستی و نا امیدی شد به مرور دوباره ی افکار و ایده های  حکیم ارد بزرگ بنشیند چرا که تمامی این جملات طلائی و این پندهای زّرین به  «معرفت انسانی »در میدان خرد یک به یک , جنبه علمی و کاربردی ثابت شده ای  را در علوم پایه زندگی داراست و بر این اساس می توان «*حکیم ارد بزرگ را  اسطوره راه و اندیشه » نامید.
شکوهه عمرانی (فعال اجتماعی کشور سوییس ، شاعر و مترجم کتاب آرمان نامه ارد بزرگ به زبان فرانسوی) می گوید :
اندیشه ها و افکار ارد بزرگ بسیار متعالی است و امیدوارم روزی خواسته های وی در  مورد همگرایی ، اتحاد و حقوق تاریخی  به مرحله ی اجرا در آید و آنروز روز  سربلندی  و غرور هر فرد ایرانی و وطن دوست خواهد بود و بازگشت ایران به  عظمت و شکوه دیرین و بازیابی جایگاه واقعی خویش در دنیا . بسیار خوشوقتم که موفق به ترجمه ی بخشی از سخنان ارد بزرگ گردیدم .

 

 

الیان ایژن هیر (رئیس انجمن هنری ارت کلوب و رئیس انجمن دفاع از منافع منطقه ی شامپل در شهر ژنو - کشور سوییس) می گوید :
در بین سخنان ارد بزرگ ، هنگامیکه از صلح و هارمونی برای همگان صحبت می کند بیشتر بر دلم نشسته است .
نیما اسماعیل پور (شاعر ، پژوهشگر و مولف کتاب رهایی بی نقص) می نویسد :
بزرگمردی که کلامش از خردی ناب و خالص سرچشمه می گیرد و ھمیشه سعی دارد از زھدان  ھستی رازی تازه و با طراوت به دنیا آورد تا به ادراک آدمی تفکری درست و  پویا ھدیه کند که این خاصیت بزرگان تاریخ است نکتهء بسیار مھم در سخنان این بزرگوار این است که کمترین و یا شاید ھیچ تناقضی در گفتار وی مشاھده نمی  کنیم بی شک پشت پردهء این افکار پرسشگری ھای بسیاری نھفته است که به گفته  خود او پرسشگری حس کودکانه ای است که تا پایان زندگی باید ھمراھش داشت . آدمی تنھا زمانی دربند رویدادھای روزمره نخواھد شد که در اندیشه ایی فراتر از آنھا در حال پرواز باشد . "ارد بزرگ" ... اندیشه پروازگر است جایی فرودش آوریم که زیبایی خانه دارد . "ارد بزرگ"
مسعود اسپنتمان (پژوهشگر و نویسنده کتاب میهن نامه ی ارد بزرگ) می نویسد :
درباره ی اُرُد بزرگ، گفته ھا بسیارند و ناگفته ھا، بسیارتر اُرُد بزرگ از آن دسته اندیشمندان است که ریشه ھای بالندگی میھنی خویش را به  درستی میشناسد. سپس دل شما را نشانه گرفته و درست به ھمانجا میزند. اُرُد  شما را با آنچه از آن برآمده اید آشنا میسازد، روانتان را با خاک میھن می  آمیزد و در برآیندی با آسمان آن، عشق به ایران را در ھستی تان روان میسازد. اُرُد یگانه است؛ این گفته را باور دارم، به سادگی، چون اُرُد، دومی ندارد. او  راھی را برگزیده که آمیخته با اسطوره ھا از زمان و زمین فراتر میرود؛ و در  این بی زمانی و بی زمینی، تردستی ھایی میکند که شعبده نیست. اُرُد  دلاورانه، ریش سفیدان را به جایگاه برین برمیکشاند و بر دیوانسالاران  واپسگرا نفرین میفرستد. او بیش از ھمه ی ما میداند که باختری بودن و خاوری  بودن با بھتر بودن یکی نیست، که این را به تجربه و با کار دریافته است ...  اُرُد بزرگ ھنوز ھست، با ما می ماند و خواھد ماند، شاید تا ھمیشه؛ پس چه  لزومی دارد که زیر تیغ تشریح، اندیشه ای چنان تنومند چون اندیشه ھای اُرُد  را واکاویم و از پی و رگ آن نمونه برداریم. شاید بھتر باشد تا با او روان  شویم و از چشمه ی زلال اندیشه اش، نھال خویشتن خویش را آبیاری کنیم ..

 

 

کتاب سرخ :

 

آنچه حکیم ارد بزرگ را برای همگان قابل لمس نموده سخنان حکیمانه اوست .

 

 

کتاب سرخ مجموعه سخنان حکیم ارد بزرگ است . این جملات به زبان های گوناگون ترجمه و  در کشورهای دیگر منتشر شده است . استقبال فارسی زبانان دنیا از جملات قصار و حکیمانه ارد بزرگ ، شگفتی بسیاری را برانگیخته است  روزانه بجز هزاران  سایت و وبلاگی که یه اندیشه های حکیم می پردازند ، بسیاری از نشریات و  روزنامه های کثیر الانتشار فارسی زبان جملات قصار حکیم را نقل قول می کنند .

 

 نوشته بسیار جالبی در مورد ابعاد مختلف اندیشه های اجتماعی حکیم ارد بزرگ با عنوان "پدر حکمت اردیسم" نوشته شده است برای دانلود آن اینجا کلیک کنید .

 

 

در مورد حکیم ارد بزرگ کتابهای بسیاری نوشته شده است و از آن جمله به موارد زیر می توان اشاره کرد :

 

کتاب یازده جلدی "بعد سوم آرمان نامه ارد بزرگ "

"فرزانه شیدا" سراینده و نویسنده ایرانی کتاب یازده جلدی "بعد سوم آرمان نامه ارد بزرگ " را نوشته اند ایشان هم اکنون مقیم کشور نروژ هستند .

 

کتاب "میهن نامه ارد بزرگ"

"مسعود اسپنتمان" نیز کتابی با عنوان "میهن نامه ارد بزرگ" نوشته است .

 

ترجمه کتاب آرمان نامه ارد بزرگ به زبان فرانسه

کتاب "در جستجوی مروارید سخن"

"شکوهه عمرانی" ، همکار فرهنگی سازمان ملل متحد و همچنین از فعالین  اجتماعی سوییس و بخصوص شهر ژنو  نیز توانسته اند کتاب آرمان نامه ارد بزرگ  را به زبان فرانسه ترجمه کنند و همچنین کتاب "در جستجوی مروارید سخن" که  تفاسیر کوتاه بر سخنان ارد بزرگ است و کتاب جادوی سخن که تلفیقی از سخنان  ارد بزرگ و اشعار ایشان است و باز همچنین مجموعه ایی سه جلدی سخنان بزرگان 1 2 3 به زبانهای فرانسوی و فارسی که از سخنان ارد بزرگ و دیگر بزرگان جهان  تشکیل شده است را به پایان برسانند .

  

Chokouh DAGHIGH - Christian ZAUGG

شکوهه  عمرانی (دقیق ) دبیر و عضو هیئت رییسه بنیاد جهانی ارد بزرگ در حال اهدای  ترجمه کتاب آرمان نامه حکیم ارد بزرگ به کریستیان زوگ رهبر حزب دآل کشور سوییس و عضو ارشد شورای شهر ژنو

 

- "یاسمین آتشی" نویسنده سرشناس داستانهای کوتاه تا کنون در صدها داستان خود از جملات حکیم ارد بزرگ بهره گرفته و می گوید : در مورد اندیشه ها و افکار حکیم ارد بزرگ مطالعات فراوانی داشته ام و به شخصه فکر می کنم ایشان بزرگترین متفکر حال حاضر ایران هستند .

 

 

و چند نکته کوتاه در مورد حکیم ارد بزرگ :

تصاویری از حکیم ارد بزرگ (از کودکی تا نوجوانی)

 

- اجداد پدری او از شهر شیروان و اجداد مادری اش از سران ایل قشقایی شیراز بوده اند .

 

هنرستان حرفه ای سینا مشهد - تصویر حکیم ارد بزرگ را با زمینه ایی روشنتر می بینید در حالیکه عینک به چشم دارند .

 

-  از کودکی عاشق طراحی ، نویسندگی و تاریخ بود از این رو به هنرستان حرفه ای سینا ی مشهد رفت و خود را در رشته معماری یافت اما هنرستان را نیمه تمام  رها کرد چون روح سرکش او را پاسخگو نبود ،  پس از آن بدنبال جامعه شناسی رفت و آن را هم رها نمود ، در نهایت ذهنش به  حکمت و چرایی زندگی آدمی معطوف شد از آن پس دیگر هیچگاه حکمت را رها ننمود . 

- حکیم ارد بزرگ دارای هواخواهان بسیار در رده های مختلف کشورهای آسیای میانه است .

-  مردم افغانستان بخصوص تاجیکها و فارسی زبانان ، حکیم ارد بزرگ و اندیشه  هایش را بسیار دوست دارند و از دوستی او و "احمد شاه مسعود" می گویند .

 

 

 

- مطلبی در این مورد از سایت پایگاه اطلاع رسانی ائتلاف ملی افغانستان به رهبری دکتر عبدالله عبدالله؛ رهبر ائتلاف ملی افغانستان را با هم می خوانیم :

 

دوستی احمد شاه مسعود و حکیم ارد بزرگ

در مورد دوستی حکیم ارد بزرگ که بزرگترین فیلسوف و حکیم زنده ایران است با  احمدشاه مسعود خیلی نوشته اند و قضاوتهای گوناگون داشته اند عده ایی در  افغانستان می گویند احمدشاه مسعود در روزهای تنهایی و سختی پس از حمله  طالبان که با سقوط کابل و از دست رفتن بخش زیادی از کشور همراه بود مورد  حمایت معنوی ارد بزرگ قرار گرفت و حکیم هدایایی برای او فرستاد که شرح آن  در صدها سایت آمده است و مخالفین همانند احزاب کمونیستی نیمه جان فعلی  افغانستان و همچنین پشتون های تند روی مورد حمایت پاکستان و امارات متحده  عربی که مخالف تاجیک ها و زبان دری و فارسی هم هستند دوستی این دو را نوعی  حمایت دولت ایران از جنبش شمال و شخص احمدشاه مسعود دانسته اند .

بهرشکل دوستی نخبگان ایران و افغانستان از دیرباز بوده و هم اکنون نیز هست و  کشورهای دشمن ، همانند کشورهای عربی و انگلیس نمی توانند این رابطه را  مخدوش و زشت نمایند .

 

در ادامه این نوشته باید گفته شود : داکتر عبدالله عبدالله؛ رهبر ائتلاف ملی  افغانستان ، مطرح ترین شخصیت متنفذ این کشور برای انتخابات ریاست جمهوری  آینده است او از نزدیکترین یاران آمر صاحب شهید احمدشاه مسعود و همچنین  شهید پروفسور برهان الدین ربانی است . او از پدری پشتون (قندهار) و مادری  تاجیک (پنجشیر) بدنیا آمده است و هم اکنون 50 سال دارد .

در ایران بسیاری بر این اعتقاد هستند که او یکی از نزدیکترین اشخاص به  آرمان بزرگ احمد شاه مسعود و حکیم ارد بزرگ است . دکتر عبدالله عبدالله از  این جهت محبوبیت بسیاری در بین دولتمردان و همچنین مردم عادی کشور ایران  دارد .

 

- در لغت نامه دهخدا (آنلاین)  نوشته است :  ارد بزرگ ( به ضم ا) از مشاهیر برجسته معاصر ایران دارای  نظریه قاره کهن و نظریه کهکشان بزرگ اندیشه‌است. زادگاه وی شهر توس نو  (مشهد ) می باشد ولی پدر وی از اهالی شیروان بوده است. کتاب آرمان نامه  حاوی جملات حکیمانه اوست. او سه اثر هنری زیبا به صورت تابلو که بر کاغذ  مومی نقش شده اند دارد که هر سه یک موضوع مشترک را دنبال می کنند به نام "  تاجیکستان". او از دوستان نزدیک احمد شاه مسعود وزیر دفاع افغانستان  بوده‌است ارد بزرگ در آسیای میانه و بخصوص در بین مقامات و دانشگاهیان  افغانستان و تاجیکستان هواداران بسیاری دارد.

 

- در شهر شیروان (استان خراسان شمالی) به حکیم ارد بزرگ،  بزرگ شیروان می گویند .

 

  

- حکیم ارد بزرگ در 4 تیرماه 1392 برای نخستین بار در یک برنامه  تلویزیونی شرکت نمود . برنامه « اینجا ایران است » از شبکه جهانی جام جم به تهیه کنندگی عباس یاربی و اجرای فرهاد فخربخش و خوشنویسان میزبان حکیم ارد بزرگ بود ، در این نشست حکیم پیرامون مهربانی سخن گفتند  نکته جالب در این برنامه آن بود که شبکه جام جم حکیم بزرگ را با نام  شناسنامه ایی ایشان یعنی "مجتبی شرکاء" معرفی نمود حال آنکه کمتر کسی نام  اصلی حکیم را می داند . در این برنامه حکیم ارد بزرگ پیرامون مهربانی سخن  گفتند اولین جمله ایشان این بود « ایران سرزمین مهر است » و سپس به مهربانی و مهر در تاریخ ایرانزمین اشاره کردند به ادبیات کهن و پر از مهر کشورمان ، به معماری مهربانانه در تعاملات اجتماعی و به ورزش و پوریای ولی و ...  اشاره نمودند . حکیم بزرگ گفتند : که ما ترویج غم نمی کنیم و از مهربانی به شادی می رسیم . حکیم در این نشست به این نکته اشاره نمودند که ایرانی ها  شرقی نیستند سرزمینمان در میانه و مرکز گیتی است و ما همانند چینی ها و  هندی ها تابع احساس و یا همانند غربیها ، گرفتار برخورد خشک عقلانی نیستیم  ما احساس و خرد را همزمان با هم داریم و اینجا همه چیز در تعادل است . این  منطقه از پامیر تا مدیترانه با فرهنگ ایرانزمین با این نوروز زیبا و  مهربانی ها ... برای همین است که ایرانیان در هر جای دنیا وقتی یک هم میهن  را می بینند انگار بخشی از وجود خویش را دیده اند و اگر می خواهی ارزش میهن را درک کنی از سفر کرده ارزش آن را بپرس ...

حکیم در ادامه فرمودند  : گیتی را در مهربانی می بینم و بیاییم همانند کودکان مهربانی را بی دریغ  ارزانی داریم و این حس زیبا را از دست ندهیم .

 

 

 

 

 

حکیم ارد بزرگ و دشمنانش :

 

دشمنان حکیم ارد بزرگ به پنج دسته کلی تقسیم نمود :

 

1- بهائیت و فراماسون ها (چنانچه در برخورد سایت ویکی پدیا با مقاله حکیم ارد بزرگ مشاهده آن بودیم )

 

2- تجزیه طلبان ایران ( پان تورکهای ایران و ... ) کسانی که مخالف تحقق نظریه قاره کهن هستند

 

3- کمونیست های ایران و افغانستان ( هواداران نجیب الله ، بازماندگان  حزب وطن افغانستان که کینه دیرینه ایی نسبت به احمد شاه مسعود و تاجیکان  دارند ).

 

4- دوستداران جهانی سازی (کسانی که مخالف نظریه "کهکشان اندیشه" ارد بزرگ هستند و در واقع به دنبال تحقق نظریه دهکده کوچک جهانی می باشند) .

 

5- دشمنان تاجیک ها و فارس زبانان افغانستان (همانند پشتونهای افراطی  افغانستان ، طالبان و هواداران آنها در عربستان ، امارات متحده عربی و  پاکستان )

 

 

 

 

- دکتر زهرا طباخی در روزنامه وطن امروز در مقاله ایی روشنگرانه با عنوان : ویکی‌پدیا و کلیدواژه‌های بنیادی که در سایت های  گرداب ، خبرگزاری مقاومت اسلامی ، جهان نیوز نیز باز نشر شد ، نوشت :

نظام استبدادی و استوار بر رویه غلط اندر غلط ویکی‌پدیا تا آنجا پیش  رفته که 3 مدیر ارشد بخش فارسی این دانشنامه حقیقت‌ستیز، خود بهایی هستند!  کار به آنجا رسیده که این افراد با استفاده از ابزارهای قانونی ویکی‌پدیا  به تقویت پان‌ترک‌ها و باقی جدایی‌طلبان در منطقه پرداخته و با حمایت از  پشتون‌های افغان و ترک‌های افراطی نظریه پیوستگی کشورهای فارسی‌زبان را به  سرعت حذف کرده و به اختلافات قومی و قبیله‌ای در مقالات با امتیاز بالا  دامن می‌‌زنند. قضایای حول نظریه فلسفی- تاریخی «اُرد بزرگ» در باب پیوستگی کشورهای فلات ایران یکی از بحث‌برانگیزترین حوادث چند سال گذشته  ویکی‌پدیای فارسی است که با ریزش جمع بزرگی از کاربران ویکی‌پدیا خاتمه  یافت.

 

 

دشمنان حکیم ارد بزرگ در افغانستان :

- بازماندگان کمونیستهای سابق  پیروان نجیب الله نخست  وزیر معدوم در حزب وطن افغانستان و بخش پشتون های سنتی نزدیک به امارات متحده عربی و عربستان مهمترین دشمنان حکیم ارد بزرگ در افغانستان هستند  ، آنان حکیم ارد بزرگ را "شیطان بزرگ" می نامند ! و می گویند :

 

پادشاه  شیاطین در ایران کسی نیست جز ارد بزرگ . او مرجع فساد و اختلال در ایران و  جهان است. آغشته به جنون تعصب نژادی موهوم و در عین حال از انسانیت بیزار  است. نگاه او چنانکه در نظریه قاره کهن اش دیده می شود، آفت بار و پرتعفن  است. بسیاری از شیاطین ایران، افغانستان رشد ظاهری خود را مدیون فتنه او  میدانستند و میدانند. ارد بزرگ با سخنان و نظریات شیطانیش روح امید و زندگی را از قلب و روح جوانان و نسل امروز ایران و افغانستان پاک نموده در عوض  تخم نفرت، کینه، نفاق، شقاق و فساد را کشت میکند  ارد بزرگ دوست رژیم ...  ایران دشمن جوانان است. به این آدرس ها نگاه کنید : سایت حزب وطن افغانستان ، سایت مصالحه ملی افغانستان ، سایت آزادی

 

 

دشمنان حکیم ارد بزرگ در حزب وطن می گویند : ارد بزرگ ، احمد شاه مسعود را ترغیب نموده بود تا  افغانستان را دوباره به ایران ملحق نماید دلیل ادعای خود را نیز این جمله  شهید احمدشاه مسعود می دانند که گفته بود : « من و ارد زاده یک سرزمین بزرگ هستیم .» کمونیستهای افغانستان می گویند : « نشریات بیشمار از طرف دستگاه  ... ایران در وصف بزرگ نمایی و فیلسوف بودن ارد بزرگ این بنیان گذار تفتن و شقاق کشورهای دری زبان و تاجکی زبان افغانستان و تاجکستان چاپ و به  مشتریان دائمی اندیشه های این شیطان بزرگ منحیث آئین نامه و دستور ارسال و  پست میگردد، که صدها نسخه آن در پنچشیر، بدخشان، خواجه بهاوالدین ولایت  تخار، اندراب ولایت بغلان و جوزجان و اکنون کابل، بامیان، هرات، فراه و  نیمروز یافت و موجود است و برای نوکرانش قابل احترام و اجرأ است ، دوست  نزدیک او با احمد شاه مسعود بود ؟!!! »

 

(لازم به ذکر است که موسس حزب وطن افغانستان نجیب الله ، نخست وزیر پیشین است که پس از مرگ وی ، همسرش فتانه نجیب سعی دارد با حمله به حکیم ارد بزرگ و دوستدارانش در جنبش شمال افغانستان دوباره حزب وطن را احیاء کند ناگفته نماند که اکثر اعضای کنونی حزب وطن همان زیر دست های نجیب الله در اداره خدمات امنیت دولتی "خاد" می باشند که زمانی با کارکشته ترین  کارشناسان شوروی سابق مبارزین راه آزادی افغانستان را شکنجه می کردند)

 

 

عمق کینه دشمنان حکیم ارد بزرگ را در جملات زیر می توان دید :

«  بی شک ارد بزرگ، برجسته ترین کارشناس و طراح تجزیه افغانستان در حال حاضر  در دستگاه ... ایران است که هم ردیف و هم طبق با جنرال حمید گل پاکستانی  بوده - تا کنون در دهها کتاب، وجیبه، دستور به اشکال گوناگون  به طرح نظریات و افکار او مبنی بر الحاق خراسان افغانستان با خراسان اشغال  شده ایران ، تجزیه قسمت های از افغانستان و الحاق آن با ایران و به  افغانستان گسیل و ارسال گردیده است- از  دوستانش می توان به احمد شاه مسعود ، لطیف پدرام ، بصیر کامجو ، درویش دریا دلی ، رحمت الله بیژند پور ، بشیر بغلانی ، نجم الدین کاویانی ، فرید مزدک ، امان الله استوار ، فضل احمد طغیان ،

 

 

پیکارگر ، اسد الله کشتمند ، رسول رهین ، احمد ولی مسعود ، تورن اسماعیل ، مخدوم  رهین ، مسعود خلیلی،عنایت الله شهرانی ، خواجه بشی احمد صدیقی ، محبوب الله کوشانی ، واحد فیضی ، نادیه فضل ، همزه واعظی ، دستگیر پنجشیری و جان محمد پنجشیری نام برد»

 

 

علی احمد قندهاری از رهبران پشتون های تندرو افغان (نزدیک به امارات متحده عربی) می نویسد :

 

احمدشاه [احمد شاه مسعود] یک جنایتکار و خائن بود و جماعت در پرده نشین "ارد بزرگ"[حکیم ایرانی] هم فکر می کنند قوم افغان بر می گردد به دونیم صدسال پیش و استانی از ایران می گردند .

علی احمد قندهاری در جای دیگری می گوید : نقشه شوم عوض کردن نام افغانستان به  خراسان از زمان مسعود جنگ سالار بیشتر رواج پیدا نموده ، نباید مانند صنف  اولی ها با این فرزندان ناخلف افغانستان برخورد کنیم مقاله و تحریر های  بسیاری نوشته شده اما فکر می کنم ریشه این حرفها از فریبخوردگان افکار  آدمهایی مانند ارد بزرگ باشند باید سارنوالی و ستره محکمهً افغانستان جلو  چنین حرکات ماجرا جویانه را بگیرند. محترمان باور کنید این آدم های مرفوع  القلم که حرجی بر آنها هم نیست ، می خواهند قوم ما را نابود کنند این قلم  ها به بیراهه میروند افغانستان را می خواهند با همه عقده شان از هم بپاشند .

 

 

 

 

و باز درباره حکیم :

 

- حکیم و فیلسوف معاصر "ارد بزرگ" Orod Bozorg مطرح ترین اندیشمند و متفکر حوزه تمدنی ایران است ، این حوزه که در نظریه قاره کهن ارد بزرگ به شکلی کامل آمده است عبارتند از : کشورهای ایران ، ترکیه ، پاکستان ،  افغانستان ، قزاقستان ، ازبکستان ، تاجیکستان ، قرقیزستان ، ترکمنستان ، شمال غربی  هندوستان ( سرزمین کشمیر ) ، عراق ، سوریه ، لبنان ، قبرس ، جنوبی ترین بخش روسیه در میانه استراخان در شمال دریای خزر تا جنوب اکراین ، آذربایجان ، ارمنستان و گرجستان .

حکیم بزرگ معتقد است این بیست کشور باید تحت عنوان یک قاره گرد هم آیند ،  این  کشورها می توانند همانند کشورهای قاره اروپا تامین کننده منافع یکدیگر  باشند . ارد بزرگ معتقد است نقش ایران در قاره کهن (نامی که او به سرزمین های حوزه تمدنی ایران داده است) می تواند همچون یونان در اروپا به عنوان یک مادر فرهنگی غنی و پربار باشد .

او بر این باور است که آسیا و اروپا قاره کهن را بلعیده اند تا بدین شکل تمدن باستانی و تاریخی ایران زمین و نقش فاخر و تاریخی آن را نادیده بگیرند  همچنین قاره کهن به هیچ وجه شرقی نیست ، قاره کهن بخش مرکزی جهان است و شرق و غرب در دو سوی آن یعنی حوزه های تمدنی چین ، یونان و مصر قرار دارند .

 

 

شکستن سکوت 14 ساله :

 

حکیم ارد بزرگ پس از 14 سال ، سکوت خویش را شکست آخرین سخنزانی ایشان مربوط به تیرماه 1376 در آمفی تئاتر شهید بهرامی دانشگاه علم و صنعت ایران بود .

 

در روز 16 اسفندماه 1390 در دانشگاه گرگان ، حکیم ارد بزرگ در جمع دهها تن از دانشجویان مشتاق دانشگاه گرگان در تالار شهید مطهری در مورد دو نظریه قاره کهن و کهکشان اندیشه و همچنین جشن و بزم نوروز سخنرانی نمودند .

 

 

سخنرانی شامل بخش های مهمی بود که تیتروار عبارت بودند از :
-  نباید به خود مشرقی بگوییم ایرانیان شرقی نیستند و این اشتباه است .ما  آسیایی نیز نیستیم . ایرانیان در مرکز گیتی قرار دارند و شرق و غرب در  دوسوی سرزمین ما هستند . او گفت یونان نقش "مادر فرهنگی" اروپا را بر عهده  دارد و چین "مادر فرهنگی" آسیا است آسیایی که اکثریت آن را چینی تباران  تشکیل می دهند و ایران "مادر فرهنگی" قاره کهن است "قاره کهن" نامی است که  حکیم بر حوزه فرهنگی ایران که از پامیر آغاز و تا مدیترانه ادامه می یابد و از شمال به آستارخان در شمال دریاچه خزر و از جنوب به خلیج فارس و دریای  ایران (عمان) می رسد گذاشته است .
-  حکیم به داستان کشته شدن ایرج اولین پادشاه اساطیری ایران زمین اشاره نمود که توسط دو برادر خود سلم و تور که بر غرب و شرق جهان فرمانروایی می کردند اشاره کرد و گفت از آغاز شرق و غرب بدنبال یورش به سرزمین ما بوده اند و  ایران ایرج هم اکنون به 20 کشور تقسیم شده است که باید تحت نام قاره کهن  این بیست کشور را دوباره گرد هم جمع نمود تا در برابر زیاده خواهی های شرق و غرب توان ایستادگی داشته باشیم .
-  حکیم ارد بزرگ به استفاده از نام جاده ابریشم اعتراض نمود و گفت برای  اولین بار این واژه 50 سال پیش وارد ایران شد حال آنکه چین در طی 4000 هزار سال گذشته از همین راه که "راه ایران" است فرهنگ و تمدن ما را گرفته است  آیین میترایزم و مهر ما را گرفتند و کنفوسیوس و تائوئیزم از درون آن برون  آوردند . شاهنامه ما را گرفته و چهارصد سال پس از فردوسی آن را به زبان  چینی ترجمه و در نهایت اسامی را هم چینی نمودند بر رستم ما نام تانگ نهادند و .... حکیم ارد بزرگ نام جاده ابریشم را سلطه طلبانه و برای تحمیل  فرهنگ چینی بر دیگر کشورها دانستند. خواهر خواندگی شهرهای ایران با چین بر  اساس این نام را اشتباه دانستند و خواستار تجدید نظر در این مورد شدند .
-  دومین بحث حکیم پیرامون نظریه کهکشان اندیشه بود این نظریه نظریه دهکده  کوچک جهانی غرب را رد می کند . حکیم معتقد است با این که غرب تصور می کرد  با در اختیار داشتن سخت افزار اینترنت می تواند با کوبیدن بر طبل جهانی  سازی و دهکده کوچک جهانی قادر خواهد بود فرهنگ خود را بر کل جهان تحمیل  نموده و فرهنگ های بومی را نابود کند اما دیدیم که کشورهای گوناگون خیلی  زود توانستند فرهنگ بومی خود را به به درون جهان مجازی منتقل نموده و مروج  فرهنگ خویش نیز باشند . حکیم ارد بزرگ معتقد است اگر ایران خود را از  اینترنت جهانی جدا کند عملا از انتشار افکار جوانان خویش در گستره جهانی  جلوگیری کرده است ما قادر خواهیم بود با ترجمه دادهای ملی مان و انتقال  سریع فرهنگ خویش به درون جهان مجازی ، غرب و شرق را وادار به کرنش در برابر فرهنگ کهن و تاریخی خویش نماییم .
- آخرین بخش از سخنرانی حکیم به  جشن نوروز اختصاص داشت . حکیم گفت نوروز حلقه اتصال اولیه همبستگی سرزمین  های حوزه فرهنگی ایران زمین است این روز روز زایش و آغاز است و باشکوهترین  روز هر سال است چرا که به تار و پود طبیعت و انسانها متصل است . حکیم ارد  بزرگ نوروز و سال خوب و شادی برای همه مردم حوزه فرهنگی ایران آرزو نمودند.
در پایان سخنرانی ، حکیم به سئوالات و پرسش های دانشجویان پاسخ گفتند این همایش با استقبال فوق العاده خوب دانشجویان روبرو شده بود .

برگزار کننده این مراسم انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان بود .

عرفانی

من رأی الله تعالی فی الأشیاء فقد استراح

(کسیکه الله تعالی را در اشیاء مشاهده کرد به تحقیق به راحتی رسیده است.)

محی الدین عربی

 

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ

علی (ع) فرمود:  چون شكم از مباح پر شود، چشم از شناخت صلاح كور شود. چون بلايى بر تو روى آرد، بر آن بنشين ،زیرا تلاش تو بر آن مى افزايد. چون بينى كه پيوسته بلا بر تو فرود آيد، بدان كه خداوند ترا بيدار كرده است .

از سفيان ثورى روايت شده است كه گفت : از امام صادق (ع ) شنيدم كه مى گفت:

سلامتى چنان كمياب است كه نمى دانى كجايش بيابى..

و اگر در چيزى يافت شود، شايد كه در گمنامى  باشد...

 و اگر در گمنامى نيافتى ، شايد در تنهايى باشد، هر چند كه تنهايى همانند گمنامى نيست..

 و اگر در تنهايى نبود، شايد كه در سكوت باشد، گرچه سكوت ، چون تنهايى نيست.. 

 و اگر در سكوت يافت نشد، شايد كه در سخنان پيشينيان نيكوكار يافت شود..

 و نيكبخت آن كه در وجود خود، تنهايى را بيابد...

روشن تر از خاموشی چراغی ندیدم و سخنی به از بی سخنی نشنیدم تا ساکنِ سرای سکوت شدم. (بایزید بسطامی)

 

  صد میدان

 یکی از بهترین و زیباترین کتب عرفانی زبان فارسی که به نثر میباشد کتاب صد میدان خواجه عبدالله انصاری است

 

 

 

 

کرامتی از علی ع

انس بن مالك گويد: روزى رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم نماز عصر را با ما خواند و در ركعت اول مقدارى درنگ كرد تا آنجا كه پنداشتيم سهو يا غفلتى روى داده است، سپس سربرداشت و گفت: سمع الله لمن حمده، و بقيه نماز را كوتاه خواند، آن گاه با چهره چون ماه شب چهارده خود به ما رو كرد و فرمود: چرا برادر و پسر عمويم على بن ابى طالب را نمى بينم؟ گفتيم: ما هم او را نديده ايم اى رسول خدا، حضرت با صداى بلند فرمود: اى على، اى پسر عمو! على عليه السلام از آخر صفها پاسخ داد: لبيك يا رسول الله، پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم فرمود: نزديك من بيا

 

انس گويد: او پيوسته صفها را مى شكافت و از سر و دوش مهاجر و انصار خود را به پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم رسانيد و مرتضى به مصطفى نزديك شد! پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم فرمود: چرا از صف اول بازماندى؟ على عليه السلام گفت: شك داشتم كه وضو دارم يا نه، به منزل فاطمه عليهماالسلام رفتم و حسن و حسين را صدا زدم و كسى پاسخم نگفت؛ ناگاه كسى از پشت سر مرا صدا زد و گفت: اى ابوالحسن به پشت بنگر. به پشت خود برگشتم، طشتى ديدم و در آن سطلى پر از آب و بر روى آن يك حوله. حوله را برداشتم و از آن آب وضو ساختم، آبى بود به نرمى كره و طعم عسل و بوى مشك، سپس روى برگرداندم و نفهميدم چه كسى سطل و حوله را گذاشت و چه كسى برداشت

!  

پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم لبخندى در چهرء على زد و او را در آغوش كشيد و پيشانيش را بوسيد و فرمود: آيا تو را مژده ندهم؟ آن سطل از بهشت بود و آب از بهشت برين، و آن كه تو را براى نماز آماده ساخت جبرئيل عليه السلام بود، و آن كه حوله به دستت داد ميكائيل عليه السلام، سوگند به آن كه جانم در دست اوست، اسرافيل چندان شانه مرا گرفت "و در ركوع نگاه داشت" تا تو به نماز رسيدى، و به من گفت: درنگ كن تا آن كس كه به منزله نفس تو و پسر عموى توست از راه فرا رسد! [ كفاية الطالب:290

  

تشرف سید علی خامنه ای ......

 

 

من همه ساله مكه كه ميرفتم قبل از رفتن به مكه به محضر آيت الله بهاءالديني  ميرسيدم و توصيه ميخواستم از ايشان.ايشان به من توصيه هايي ميكرد و من اين  توصيه ها را در سفر مكه عمل ميكردم . بعدهم كه داشتم ميامدم ، يك عمامه اي  يا چيزي را براي ايشان هديه ميخريدم .

اين دفعه كه رفتم محضر ايشان اين مطلب را فرمودند :

شما وقتي كه ميرويد مسجدالنبي از قسمت جنوب شرقي مسجد ، از آن قسمت هفت قدم ميايد به جلو و قسمت بعدي را هم گفت كه من نميتوانم دقيق به شما بگويم . به خاطر اينكه  ايشان اين را به وديعت پيش من گذاشت . آن وقت از دو طرف به من دستور داد

وقتي كه قدم زدي آمدي جلو رسيدي به آنجا ،آنجا بنشين و اين ذكر سبعه را بگو. اين ذكر را كه گفتي انشاءالله به حوائجت خواهي رسيد .

ذكر سبعه  عجيب است ، علامه حسن زاده آملي بعد از نماز صبح تا طلوع آفتاب اذكار سبعه  را دارد كه اينها را از آسيد علي آقا قاضي گرفتند . ذكر سبعه واقعاً يك  ذكريست كه معجزه ميكند در نفس انسان عجيب معجزه ميكند .

آقاي صديقي مي گويد ، عرض كردم: آقاي بهاءالديني چه وجهي دارد كه من بايد آنجا  بنشينم و اين اذكار سبعه را بگويم. چه وجهي دارد هفت قدم از آنجا قدم بزنم .

حالا همه دارند مثل شما گوش ميدهند همه دارند دقت ميكنند آقاي صديقي چه ميخواهد بگويد .

گفت : وجهش اين است كه دارم به شما ميگويم فقط پيش شما بماند .

وقتي كه حضرت زهرا سلام الله عليها آمد براي دفاع از علي ابن ابيطالب عليه  السلام بدنش خون آلود بود وقتي كه آمد ، كه داخل مسجد وارد نشد وقتي كه  برگشت ديگر توان از او رفت ديگر به گونه اي شد كه ميخواست ادامه راه را  بدهد نتوانست ، آنجا نشست و فكر ميكنم كه آن مكان به خون فاطمه سلام الله عليها رسيده است . آنجا حاجتتان را بخواهيد .

فرياد گريه جمعيت بلند شد

بعد آقاي بهاء الديني ميگويد : اين كار را انجام بده .

ايشان ميگويد

من رفتم اينكار را انجام دادم حالا تو نگو آقاي بهاء الديني خودش هم نظر دارد ، نيت دارد ، يا حاجتي دارد .چون خودش مشرف نمي شود .

حالا جالب  اين است كه حضار دارند به آقاي صديقي توجه مي كنند ازاعيان شخصيتي مملكت ، و هم آقاياني كه شركت كننده بودند ، ايشان هم با ضرس قاطع دارد مطلب را مي  گويد.

گفت : من رفتم مدينه همين كار را انجام دادم ، بعد از اين رفتم مكه ديدم از بلند گو صدا ميزنند : آقاي صديقي دوباره بروند مدينه . من دوباره رفتم مدينه ، چند روزي مدينه ماندم ، وقتي برگشتم به ايران يك عمامه اي خريده بودم رفتم  محضر حاج آقا ، رسيدم، تا سلام عليك كردم بدون اينكه حرفي بزنم ،

حاج آقا بهاء الديني فرمودند:

ميداني ثمره ذكر امسال چه بود ؟

گفتم : نه

گفت : نميداني ثمره ذكر امسال چه بود ، نگرفتي؟

گفتم : نه

فرمود :امسال ثمره ذكر شما يكي اين بود كه شما دو بار آمديد مدينه،

گفتم شما مطلعيد من دو بار امسال آمدم مدينه .

گفت : بله آنجائي كه نشسته بوديد ذكر مي گفتيد در آنجا با تو بودم.

اين نوارش دربيت آقا هست،دم در كه مي فروشند ، نوار سه سال قبل فاطميه

بعد برگشت و گفت :

ثمره دوم اينجا بود :

كه تا گفت مجلس به هم پاشيد اينقدرمردم به خودشان زدند وگريه كردند كه آقا تشريف بردند ؛ ديدند كه ديگر نمي شود جمعيت را اداره كرد .

فرمودند : ثمره دوم اين بود كه آن نيتي كه من ميخواستم ، به آن نيت رسيدم ، و آن اين بود كه امسال مقام معظم رهبري به ديدارامام زمان نائل آمد .

 

 

زیارت امام رضا ونجات شب اول قبر

پیامبر(ص) می فرماید:

"اَلنّکاحُ سُنَّتی فَمَن رَغِبَ

عَنْ سُنّتی فَلَیسَ مِنّی"

ازدواج سنت و برنامه من است، پس کسی که از سنت من دوری کند از من

نیست.(1)

شخصي نزد سلطان محمود بسكتكين رفت و گفت:مدتي بود كه مي خواستم رسول خدا را در خواب ببينم و غم و اندوه خود را برايش بازگدارم كه سعادت مساعدت نمود و جمال آن حضرت رادر خواب ديدم و گفتم يا رسول الله هزار درهم قرض دارم و قادر نيستم و ميترسم اجل برسد و آن بدهي در گردن من باقي بماند.آن حضرت فرمود:برو نزد بسكتكين و آن مبلغ را از او بستان.عرض كردم:شايد از من باور نكند.فرمود به او بگو نشان به آن نشان كه در اول شب بر من سي هزار مرتبه صلوات مي فرستد و در آخر شب نيز سي هزار مرتبه ي ديگر براي من صلوات ميفرستد.

سلطان محمود از شنيدن اين خواب به گريه در آمد و تصديق كرد و قرض او را ادا كرد و هزار درهم به او نيز بخشيد اطرافيان سلطان تعجب كردند و گفتند: اي سلطان حرف هاي او را چگونه تصديق ميكني و حال آنكه ما اول شب و آخر شب با تو هستيم و نمي بينيم كه به فرستادن صلوات مشغول باشي و اگر هم كسي در تمام اوقات شبانه روز به فرستادن صلوات مشغول باشد نمي تواند شصت هزار صلوات بفرستد.

سلطان محمود گفت :من از علما شنيده ام كه هر كس اين صلوات را بفرستد گويا چنان است كه ده هزار مرتبه صلوات فرستاده است و من نيز در اول شب سه مرتبه و در آخر شب نيز سه مرتبه ي ديگر هم در آخر شب ميخوانم پس اين شخص كه پيام آن حضرت را آورده درست و راست ميگويد و اين گريه ي من از شادي است.

و اين صلوات اين چنين است:

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی سَیِّدنا ونبینا مُحَمَّدٍ وآله مِا اختَلَفَ المَلَوان وَ تَعاقَبَ العَصرانِ وَ

کَرَّالجَدیدانِ وَستَقبَلَ الفَرقَدانِ وَبَلِّغ رُوحَهُ وَ اَرواحَ اَهلِ بَیتِهِ مِنَّا  التَّحِیَّۀَ

وَالسَّلامُ وبارک وسلم علیه کثیرا

....................................

ایت الله مرعشی نجفی میفرمودند......

شب اول قبر آيت‌‌الله شيخ مرتضي حائري قدس سرّه، برايش نماز ليلة‌ الدّفن خواندم، همان نمازي که در بين مردم به نماز وحشت معروف است. بعدش هم يک سوره ياسين قرائت کردم و ثوابش را به روح آن عالم هديه کردم،. چند شب بعد او را در عالم خواب ديدم. حواسم بود که از دنيا رفته است. کنجکاو شدم که بدانم در آن طرف مرز زندگي دنيايي چه خبر است؟!

پرسيدم: آقاي حائري، اوضاع‌تان چطور است؟ آقاي حائري که راضي و خوشحال به نظر مي‌آمد، رفت توي فکر و پس از چند لحظه، انگار که از گذشته‌اي دور صحبت کند شروع کرد به تعريف کردن... وقتي از خيلي مراحل گذشتيم، همين که بدن مرا در درون قبر گذاشتند، روحم به آهستگي و سبکي از بدنم خارج شد و از آن فاصله گرفت. درست مثل اينکه لباسي را از تنت درآوري. کم کم ديگر بدن خودم را از بيرون و به طور کامل مي‌ديدم. خودم هم مات و مبهوت شده بودم، اين بود که رفتم و يک گوشه‌اي نشستم و زانوي غم و تنهايي در بغل گرفتم.

 

ناگهان متوجه شدم که از پايين پاهايم، صداهايي مي‌آيد. صداهايي رعب‌آور و وحشت‌افزا! صداهايي نامأنوس که موهايم را بر بدنم راست مي‌کرد. به زير پاهايم نگاهي انداختم. از مردمي که مرا تشيع و تدفين کرده بودند خبري نبود. بياباني بود برهوت با افقي بي‌انتها و فضايي سرد و سنگين و دو نفر داشتند از دور دست به من نزديک مي‌شدند. تمام وجودشان از آتش بود. آتشي که زبانه مي‌کشيد و مانع از آن مي‌شد که بتوانم چشمانشان را تشخيص دهم. انگار داشتند با هم حرف مي‌زدند و مرا به يکديگر نشان مي‌دادند. ترس تمام وجودم را فرا گرفت و بدنم شروع کرد به لرزيدن. خواستم جيغ بزنم ولي صدايم در نمي‌آمد. تنها دهانم باز و بسته مي‌شد و داشت نفسم بند مي‌آمد. بدجوري احساس بي‌کسي  غربت کردم: - خدايا به فريادم برس! خدايا نجاتم بده، در اينجا جز تو کسي را ندارم....

 

همين که اين افکار را از ذهنم گذرانيدم متوجه صدايي از پشت سرم شدم. صدايي دلنواز، آرامش ‌بخش و روح افزا و زيباتر از هر موسيقي دلنشين! سرم را که بالا کردم و به پشت سرم نگريستم، نوري را ديدم که از آن بالا بالاهاي دور دست به سوي من مي‌آمد. هر چقدر آن نور به من نزديکتر مي‌شد آن دو نفر آتشين عقب‌تر و عقب‌تر مي‌رفتند تا اينکه بالاخره ناپديد گشتند. نفس راحتي کشيدم و نگاه ديگري به بالاي سرم انداختم. آقايي را ديدم از جنس نور. نوري چشم نواز آرامش بخش. ابهت و عظمت آقا مرا گرفته بود و نمي‌توانستم حرفي بزنم و تشکري کنم، اما خود آقا که گل لبخند بر لبان زيبايش شکوفا بود سر حرف را باز کرد و پرسيد: آقاي حائري! ترسيدي؟

من هم به حرف آمدم که: بله آقا ترسيدم، آن هم چه ترسي! هرگز در تمام عمرم تا به اين حد نترسيده بودم. اگر يک لحظه ديرتر تشريف آورده بوديد حتماً زهره ‌ترک مي‌شدم و خدا مي‌داند چه بلايي بر سر من مي‌آوردند.

بعد به خودم جرأت بيشتر دادم و پرسيدم: راستي، نفرموديد که شما چه کسي هستيد.

و آقا که لبخند بر لب داشت و با نگاهي سرشار از عطوفت، مهرباني و قدرشناسي به من مي‌نگريستند فرمودند: - من علي بن موسي الرّضا(ع) هستم. آقاي حائري! شما 38 مرتبه به زيارت من آمديد من هم 38 مرتبه به بازديدت خواهم آمد، اين اولين مرتبه‌اش بود 37 بار ديگر هم خواهم آمد.

 

.......................................

جوانی نزد شیخ حسنعلی نخودکی اصفهانی آمد و گفت سه قفل در زندگی ام وجود دارد و سه کلید از شما می خواهم.

قفل اول اینست که دوست دارم یک ازدواج سالم داشته باشم. قفل دوم اینکه دوست دارم کارم برکت داشته باشد. قفل سوم اینکه دوست دارم عاقبت بخیر شوم.

 شیخ نخودکی فرمود برای قفل اول، نمازت را اول وقت بخوان. برای قفل دوم نمازت را اول وقت بخوان. و برای قفل سوم نمازت را اول وقت بخوان.

جوان عرض کرد: سه قفل با یک کلید؟؟!
شیخ نخودکی فرمود نماز اول وقت شاه کلید است!

......................................................

در داستان جالبى از امیر المومنین حضرت على(عليه السلام ) به اين مضمون نقل شده است كه روزى رو به سوى مردم كرد و فرمود: به نظر شما اميد بخش ترين آيه قرآن كدام آيه است ؟ بعضى گفتند آيه"ان الله لا يغفر ان يشرك به و يغفر ما دون ذلك لمن يشاء"(خداوند هرگز شرك را نمى بخشد و پائين تر از آن را براى هر كس كه بخواهد مى بخشد)سوره نساء آیه 48
امام فرمود: خوب است ، ولى آنچه من ميخواهم نيست ، بعضى گفتند آيه"و من يعمل سوء او يظلم نفسه ثم يستغفرالله يجد الله غفورا رحيما" (هر كس عمل زشتى انجام دهد يا بر خويشتن ستم كند و سپس از خدا آمرزش بخواهد خدا را غفور و رحيم خواهد يافت) سوره نساء آیه 110
امام فرمود خوبست ولى آنچه را مى خواهم نيست . بعضى ديگر گفتند آيه "قل يا عبادى الذين اسرفوا على انفسهم لا تقنطوا من رحمة الله ان الله یغفر الذنوب جمیعا انه هو الغفورالرحیم"(اى بندگان من كه دراثر گناه،بر خويشتن زیاده روی کرده اید،ازرحمت خدا مايوس نشويد در حقيقت‏خدا همه گناهان را مى‏آمرزد كه او خود آمرزنده مهربان است)سوره زمرآیه53
امام فرمود خوبست اما آنچه مى خواهم نيست ! بعضى ديگر گفتند آيه "و الذين اذا فعلوا فاحشة او ظلموا نفسهم ذكروا الله فاستغفروا لذنوبهم و من يغفر الذنوب الا الله"(پرهيزكاران كسانى هستند كه هنگامى كه كار زشتى انجام مى دهند يا به خود ستم مى كنند به ياد خدا مى افتند، از گناهان خويش آمرزش مى طلبند و چه كسى است جز خدا كه گناهان را بيامرزد)
سوره آل عمران آیه135
باز امام فرمود خوبست ولى آنچه مى خواهم نيست . در اين هنگام مردم از هر طرف به سوى امام متوجه شدند و همهمه كردند فرمود: چه خبر است اى مسلمانان ؟ عرض كردند: به خدا سوگند ما آيه ديگرى در اين زمينه سراغ نداريم . امام فرمود: از حبيب خودم رسول خدا شنيدم كه فرمود:
اميد بخش ترين آيه قرآن اين آيه است
"واقم الصلوة طرفى النهار و زلفا من الليل ان الحسنات يذهبن السيئات ذلك ذكرى للذاكرين
سوره هود آیه118

................................................

 

 

 

 کتاب بسیار خواندنی اسرار آل محمد

کتاب حاضر اولین کتاب شیعه در زمان امیر المؤمنین علیه  السّلام بوده که امام صادق علیه السّلام درباره آن می گوید: «هر کس از شیعیان و  دوستان ما کتاب سلیم بن قیس را نداشته باشد، چیزی از مسائل ولایت ما نزد او نیست و  از اسباب ما آگاهی ندارد. این کتاب الفبای شیعه و سرّی از اسرار آل محمد صلی الله  علیه و آله و سلم است.
امام سجّاد علیه السّلام نیز می فرماید: سلیم راست گفته  است، خدا او را رحمت کند همة این احادیث از ماست و از آنها خبر داریم

 

 

 

 

 

خواجه نصیرالدین طوسی

ماجرای سنگ نوشتۀ قبر خواجه نصیر

آیت الله علوی بروجردی در رابطه با شخصیت معنوی خواجه نصیرالدین طوسی چنین بیان می کنند:

 

«خواجه نصیرالدین طوسی (قدس سره) علامه بزرگ روزگار خودش بوده است ... و پس از عمری خدمت و مجاهدت در راه خدا در واپسین لحظه های عمر خویش، به شاگردانش سفارش می کند که او را در کاظمین و در جوار مرقد مطهر امام کاظم و حضرت جواد(علیهماالسلام) دفن کنند و سفارش می کند جمله ای که مبنی بر بزرگ داشتن او باشد بر سنگ قبر نوشته نشود. شاگردان او اصرار می کنند تا آیه یا حداقل بیتی از اشعارشان را روی سنگ قبر بنویسند تا آیندگان صاحب قبر را بشناسند. اما خواجه نصیر می فرماید:

«تنها اسم مرا روی سنگ قبر بنویسید زیرا وقتی قبر من در جوار این دو امام است شایسته نیست جمله ای مبنی بر بزرگداشت من روی قبر نوشته شود. اگر هم خواستید چیزی بنویسید، این آیه از قرآن کریم باشد: وَ كَلْبُهُمْ باسِطٌ ذِراعَيْهِ بِالْوَصيدِ؛ و سگ آنها دستهای خود را بر دهانه غار گشوده بود» (سوره کهف، آیه 17؛ مربوط به حکایت اصحاب کهف و سگ آنها است که در دم غار نشسته بود).

با آن همه عظمت و آن همه خدمات علمی و فرهنگی به عالم تشیع، می گوید: «من همچون سگ اصحاب کهف در آستانۀ مزار ائمه در شهر کاظمین زانو زده ام».

(دلشدگان: شرح حال و کرامات اولیاء الهی، ص97)

* گویند خواجه نصیر هنگام وفات، درباره‌ دفن‌ و کفن‌ خویش‌ با یاران‌ و نزدیکانش‌ مذاکره‌ کرد، گفتند: مناسب‌ آن‌ است‌ که‌ در جوار حضرت‌ علی‌(علیه السلام) دفنش‌ کنند. او گفت‌ مرا شرم‌ آید که‌ در جوار

موعظهی شیخ

حضرت امام خمینی (رضوان الله علیه) دربارۀ مرحوم قاضی میفرمودند:

"قاضی کوهی بود از مقام عظمت و توحید"

(روح مجرد، ص 285 و 286)

همچنین هنگامی که سال ها پیش از قیام خود، به زیارت امامان مدفون در عراق مشرف شدند، به دیدن مرحوم آیة الله قاضی نیز رفتند. پس از ملاقات ایشان و اتفاقات جالبی که در مجلسشان رخ داد و حاکی از تصرفات لطیف آیة الله قاضی بود، در پاسخ این سوال که: «آقا قاضی را چگونه یافتید؟» فرمودند:

"من ایشان را فردی بسیار بزرگ یافتم؛ بزرگتر از آنکه فکرش را میکردم."

 

روزی شیخ ابوسعید ابوالخیر برای سخنرانی و ارشاد و موعظهی خلق به مجلسی وارد شد و جمعی از مریدان شیخ در مجلس انتظار وی را میکشیدند. شیخ در حالی که عبای خود را زیر بغل خود گرفته بود و عبایش بر زمین کشیده میشد در مجلس وارد شد. ازدحام جمعیت جایی برای ورود تازه واردان در مجلس نگذاشته بود. یکی از مریدان برخواست و بلند آواز داد که: «خدا رحمت کند کسی را که برخیزد و قدمی پیش نهد (تا جا باز شود)» ... شیخ که در حین بالا رفتن از منبر بود به سوی پایین روانه شد و  از مجلس خارج شد ... مریدان را از فعل شیخ تعجب آمد و علت را پرسیدند. شیخ گفت: هر آنچه امروز میخواستم بگویم را این مرد گفت. (خدا رحمت کند کسی را که برخیزد و قدمی پیش نهد)

 

 

حضرت آیة الله جوادی: سیدنا الاستاذ طباطبائی می فرمود: پس از ارتحال مرحوم آقا قاضی، روزی مشغول نماز بودم اما تحتالحنکم را [که گشودن آن مستحب است] باز نکرده بودم. ناگاه دیدم آقا قاضی تشریف آوردند و در همان حال که من به نماز ایستاده بودم تحتالحنکم را باز کردند و رفتند! ... ما نیازمند چنین انسان صاحبنفسی هستیم که این گونه به شاگرد عنایت داشته باشد و از آن عالم بیاید و بر کار شاگردش نظارت کند. (ناگفته های عرفان، ص199)

آقا سید حسین احمدی: آیة الله نجابت: نوروزی با چند تن از دوستان به زیارت مرقد استاد، آیة الله قاضی رفتیم. یکی از ما خطاب به روح آن جناب عرض کرد: "نوروز است و ما از شما عیدی می خواهیم!". ناگهان در همان بیداری مشاهده کردیم که جسم آیة الله قاضی با عمامه و عبا و ابریقی از گلاب از قبر بیرون آمد و بر کف دست ما از آن گلاب ریخت و فرمود: "من از خدا خواسته ام که جسمم در برزخ، در اختیار خودم باشد."

 

محبت امیرالمومنین

محدث نوری در کتاب دارالسلام از سید نعمة الله جزائری نقل کرده است که گفت:

یکی از مجتهدین را در خواب دیدم که با قیافهای آراسته و شکل خوبی، از زیارت قبر امام (علیه السلام) بیرون آمد. از او سوال کردم: کدام عمل تو را به این مرتبه و مقام رسانده است؟ به من بگو تا من هم به آن مداومت کنم. فرمود: ای شیخ! آن اعمالی را که از ما مشاهده میکردی در اینجا بازارش رونقی ندارد و مشتری برایش نیست و چیزی که واقعا به ما سود بخشید و ما را به این مقامی که مشاهده میکنی رسانید، محبت و دوستی صاحب این قبر یعنی امیرالمؤمنین است.

 

 

بطن هشتم قرآن

روزی ابوسعید ابوالخیر بالای منبر مطالب توحیدی و عارفانه میگفت و همه قشر پای منبر او بودند. عالمی در مجلس به پهلو دستی خود گفت: سخنان او در هفت بطن قرآن یافت نمیشود! ابوسعید به فراست دریافت و فرمود: در بطن هشتم است! آن عالم گفت: بطن هشتم کدام است؟ فرمود: ندیدهای که خداوند در قرآن سوره لقمان آیه 27 میفرماید: «اگر همه ی درختان روی زمین قلم شوند و آب دریا به اضافه هفت دریای دیگر مرکب گردند، باز نگارش کلمات خدا ناتمام بماند» ؟ ... کلام خدا لایتناهی است و بطن هشتم به دلهای بندگان الهام میفرماید. آن ها حد و حصر ندارند و هر لحظه بر سینهی آن ها فرو ریزند، هر چه ایشان بینند و گویند به نور حق است. (سرّ دلبران، ص46)

حالات جسم و روح

امیر المؤمنین علیه السلام فرمودند: جسم شش حالت دارد: صحت و مرض و موت و حیات و خواب و بیداری. روح هم شش حالت دارد: صحت آن یقین، مرض آن شک، موت آن جهل، حیات آن علم، خواب آن غفلت و بیداریش حفظ روح است.

 

 

(دار السلام، 47/2)

 

معلم جبرئیل

روزی جبرئیل در خدمت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) مشغول صحبت بود که حضرت علی (علیه السلام) وارد شد. جبرئیل چون آن حضرت را دید برخاست و شرائط تعظیم بجای آورد. پیامبر فرمودند: ای جبرئیل! از چه جهت به این جوان تعظیم میکنی؟ عرض کرد: چگونه تعظیم نکنم که او را بر من حق تعلیم است. پیامبر فرمودند: چه تعلیمی؟ جبرئیل عرض کرد: در وقتی که حق تعالی مرا خلق کرد، از من پرسید: «تو کیستی و من کیستم؟» ... من در جواب متحیر ماندم و مدتی در مقام جواب ساکت بودم، که این جوان در عالم نور به من ظاهر گردید و این طور به من تعلیم داد که بگو: «تو پروردگار جلیل و جمیلی و من بندهی ذلیل، جبرئیلم» ... از این جهت او را که دیدم تعظیمش کردم. پیامبر پرسیدند: مدت عمر تو چند سال است؟ عـرض کــرد: یا رسول الله! در آسـمان، سـتارهای هــست کـه هـــر 30 هــزار سال یکبار طـلوع میکـند، مـن آن را 30 هزار بار دیدهام.

(تحفة المجالس، ص 80)

 

گوهرهای معنوی

ابوسعید ابوالخیر وارد مجلس شد و به صحبت پرداخت. در ضمن صحبت فرمود: وقتی وارد مجلس شدم جواهرات بسیاری ریخته بود، چرا جمع نکردید؟ ... عده ای برخاستند تا جواهرات را جمع کنند ولی چیزی نیافتند. عرض کردند: ما چیزی نیافتیم! ... فرمود: منظورم گوهرهای معنوی است و آن به «خدمت» حاصل می شود. وقتی شما به آنهایی که به مجلس عاشقان خدا میآیند خدمت کردید، آن گوهر های معنوی را بدست میآورید.

 

سیرۀ بزرگان

مرحوم عارف بالله میرزا جواد آقا ملکی تبریزی فرمودند: من کتابی نوشتم و پیش از چاپ دیدم مرحوم فیض کاشانی در همین موضوع کتاب نوشته است. برای چاپ به تردید افتادم؛ روزه گرفتم و به دستورالعملی که برای دیدن امامان در خواب است به امام صادق (علیه السلام) متوسل شدم. در خواب امام را دیدم و سوال کردم: آیا کتاب فیض بهتر است یا کتاب من؟ .. امام سکوت کردند .. عرض کردم: آیا همچو شما، سائل را محروم میکند؟ .. امام فرمودند: کتاب فیض بهتر است .. پس کتابم را محو کردم. (شیخ منجاتیان، ص82 – مجله نور علم، مرداد 71)

 

 

نتیجه ی طلب واقعی

امام علی علیه السلام: هر کس چیزی را طلب کند، یا به تمام آن یا به بعض آن خواهد رسید.

‌ امام‌ کاظم (علیه السلام) بمیرم‌ و از آستان‌ او به‌ جای‌ دیگر برده‌ شوم.

 

طریقت نقشبندیه

حضرت شیخ ابوالحسن خرقانی از بزرگترین عرفای تاریخ اسلام و از پیران بزرگ طریقت نقشیندی است. کتاب احوال و اقوال شیخ ابوالحسن خرقانی از نوشته‌ها و پژوهش‌های ارزنده ای است که درباره حضرت شیخ خرقانی انتشار یافته. این کتاب را استاد مجتبی مینوی نوشته و بخش پایانی آن منتخب نورالعلوم و سخنان حضرت خرقانی است.

 

 

 

طریقت نقشبندیه

 

در باب عرفان، طربقت نقشبندي و مشايخ هورامان

 

شرح حال حضرت مولانا شاه عبدالله غلامعلي دهلوي

 

شاه عبدالله غلامعلي دهلوي ـ قدّس سرّه ـ شاهِ عارفان و سلطانِ مرشدان كامل و مظهر هدايت و يقين، شيخ المشايخِ ديار هند و وارث معارف و اسرار مرشد بزرگوار خويش مظهر جان جانان و زنده كنندة همة طريقه‌هاي قادريه، سهرورديه، كبرويه، چشتيه و نقشبنديه است.

وي به سال 1158 در قصبة « تباله » از توابع پنجاب متولّد شد و نسبش به حضرت علي (رض) مي‌رسد.

پدرش شاه عبد اللطيف، عارف و زاهد عظبم الشأن طريقة قادري بود كه از شاه ناصرالدّين قادري،قدّس سرّه، كسب طريقت كرده بود و چه بسا در حال ذكر و تسبيح خداي تعالی، سر به صحرا نهاده، از گياه تغذيه مي كرد، يك بار مدّت چهل روز خواب به چشمش راه نيافت و جز مقدار كمي غذا چيزي نمي‌خورد، با وجود اين قصد روزه هم نكرده بود.

ابن عارف ربّاني به سلسلة چشتيه هم انتساب داشت و پيش از تولّد شيخ عبدالله، در خواب حضرت علي (ع) را ديده و به وي فرموده بود: خداوند، به تو پسري عطا خواهد فرمود نامش را «علي» بگذار.

لذا پدرش پس از تولد وي او را «علي» نام نهاد و خود او چون به حد رشد رسيد، از نظر تكريم و احترام آن حضرت، خويشتن را «غلامعلي» ناميد و پدرش در عالم روحاني پيامبر بزرگوار (ص) را هم ديده بود كه به وي فرموده بود: فرزندت را عبد الله نام بگذار. از اينرو وي را عبد الله ناميد. شاه عبد الله بسيار با ذكاوت و هوشيار بود، چنانكه قرآن مجيد را در مدتي بسيار كو تاه حفظ كرد و چون به سيزده سالگي رسيد، پدرش او را فرستاد تا وي را به مرشد خويش، «شاه ناصرالدّين» معرّفي نمايد، ولي او هنگامي به دهلي رسيد كه شاه ناصرالدّين چهره در نقاب خاك كشيده بود. وي آنگاه به حضور شاه ضياءالله و شاه عبدالعدل از خلفاي خواجه محمّد زبير نائل گشت سپس به حضور خواجه ميرورد فرزند شاه ناصرالدّين و  مولانا فخرالدّين فخر جهان چشتي و ديگر مشايخ دهلي رفت و از محضر آنان كسب فيض كرد، تا در علوم معقول و منقول سرآمد روزگار شد.

شاه عبدالله در سنّ 22 سالگي در خانقاه حضرت جان جانان، قدّس سرّه، به خدمت اين شيخ پيوست و در حضور وي به طريقت قادريه گرويد (مولانا شمس‌الدّين مشهور به جان جانان مظهر، از مرشدان مشهور طريقت نقشبندي است كه در طريقت قادريه و چند  طريقت ديگر هم مرشد بوده است) و چون در عالم روحاني شاه نقشبند را هم ديده بود، به طريقت نقشبندي هم گرايشي پيدا كرده و به خاطرش گذشته بود كه بايد شيخ عبدالقادر(غوث الأعظم) هم راضي باشد، در همان حال وي را هم مشاهده نموده كه فرموده بود:« مقصود خداي تعالی است، برو، دريغي نيست ». وي پس از رحلتِ جان جانان به جاي وي منصوب شد و به ارشاد پرداخت. شاه عبدالله، عاشق پيامبر(ص) بود و در وجود شريفش چنان فاني شده بود كه هرگاه نام مباركش را مي‌شنيد، مضطرب گشته از خود بيخود مي‌گشت و علاقة زيادي به پيروانش و گفتار و كردار آن حضرت نشان مي‌داد و به سنّتهاي پسنديده و خصال نيكويش رغبت و گرايشي فراوان داشت.

از سخاوتمندي و كرم چنان بود كه در خانقاهش كمتر از دويست نفر ديده نمي‌شدند،( و هرگاه ثروتمندي غذايي مطبوع براي وي مي‌فرستاد آن را نمي‌خورد بلكه به همسايگان مي‌بخشيد) از غايت شرم به حدّي بود كه در هنگام خفتن هرگز پاهايش را دراز نمي‌كرد ( بسيار كم‌خواب بود، وقتي كه به نماز تهجّد برمي‌خاست، پس از نماز به مراقبه مي‌نشست و تا نماز سحرگاه كه آن را به  جماعت به جاي مي‌آورد، به تلاوت قرآن مي‌پرداخت و معمولاً هر روز ده جزء از قرآن را تلاوت مي‌كرد و آنگاه تا چاشتگاه به مراقبه و ذكر مشغول مي‌شد و سپس تا نزديك ظهر براي قرائت تفسير و حديث مي‌نشست و بعد  از ناهار، اندكي استراحت مي‌كرد و پس از گزاردنِ نماز ظهر تا هنگامِ عصر، به خواندن تفسير و حديث ادامه مي‌داد، آنگاه نماز عصر را به جاي مي‌آورد و سپس به خواندن كتب حديث و تصوف مي‌پرداخت آنگاه تا غروب در حلقة ذكر و توجّه حاضر مي‌شد... و پس از نماز عشاء با ذكر و تهجد و مراقبه به شب‌زنده‌داري مي‌پرداخت).

همواره لباس خشن مي‌پوشيد و اگر هم جامه‌اي گرانبها برايش مي‌آوردند، آن را مي‌فروخت و از بهايش چند جامه خريده به نيازمندان مي‌بخشيد.

همواره بوي خوش از محفلش به مشام مي‌رسيد و هركه از محفلش بيرون مي‌آمد،مي‌گفت: اين رايحة روحانيت رسول(ص) يا يكي از عزيزاني است كه بدو منسوب است. شاه عبدالله در روز دوشنبه 22 صفرالمظفر  سال 1240 هـ. ق وفات يافت، گروه بسياري از ممالك دوردست چون تركيه،شام،عراق،حجاز، ماوراءالنّهر ، حتّی از دورترين نقاط چين و مغولستان و كشورهاي مغرب زمين در تشييع جنازه‌اش شركت داشتند و مولانا خالد نيز (كه از مشهورترين تربيت شدگان مكتب او بود) در اين مراسم حضور داشت.

آرامگاه مطهرش در مسجد جامع دهلي و ماده تاريخ رحلتش در اين بيت است:

بـ « مظهر جود » جـاء مـدة عـيـشـه

«إمام» قضی، قل: «نوّرالله مضجعه»

ترجمه وتوضيح: مدّت زندگاني او عبارت از « مظهر جود = 1158 تولّد» و كلمة « امام = 82 سال عمر» و جملة « نورالله مضجعه = 1240 سال وفات اوست»، بگوي امامي كه درگذشت خداوند خوابگاهش را نوراني كناد.

حضرت القطب الدهلوي

رغــب الـحـقّ مـرجـعــه

فـلـهـذا اذا ارخـوا

نـورالله مـضـجـعه:      1240 = 256+66+918

ترجمه: حضرت قطب دهلوي كه ذات حق مايل به بازگشت او بود، تاريخ وفات او «نوّرالله مضجعه» است.

الدهلوي الشّاه عبدالله ذا الغوث الأعظم

ارخه « في روح و ريحان و جنّات النّعيم»

شاه عبدالله دهلوي آن فريادرس بزرگ، تاريخ وفاتش را چنين بنگار: في روح ... : آنجا در آسايش و نعمتِ بهشت ابدي است.

 

 حضرت مولانا خالد ذی‌‌الجناحين شهرزوری در قصيده‌اي غرّا كه قبل از ورود به دهلي سروده است در مدح شاه عبدالله مي‌فرمايد:

 

... هزاران گل شكفتند از نسيم صبح، در يك‌دم

چو دلهاي مريدان از نگاه قطب ربّاني

چراغ آفرينش، مِهر برج دانش و بينش

كليد گنج حكمت، مخزن اسرار سبحاني

مِهينِ رهنمايان، شمع جمع اولياي دين

دليل پيشوايان قبلة اعيان روحاني

عبيدالله شاه دهلوي كز التفات او

دهد سنگ سيه خاصيّت لعل بدخشاني

امام اوليا، سيّاح بيداي خــدا بيني

نديم كبريا ، سبّاح درياي خداداني

يَمن شد گوئيا هندوستان از يُمن انفاسش

دمادم مي‌دمـد زو نفحـة انـفـاس رحمـاني

اگرچه مشعلستانش بود شهر جهان آباد

ولي از مشعلَش از قاف تا قاف است نوراني

ز اقصاي ختا تا غايت مغرب زمين امروز

نباشد هيچكس مانند او از نوعِ انساني

ز خورشيدِ كمالش نيست جز خفّاش بي‌بهره

بجز احـول نبيند كس در اين عالـم ورا ثـاني

پس از «مظهر» بجز وي در ضمير كس نشد مضمر

كمالاتي كه ظاهر گشت بر قيّوم  ربّاني

نزيبد مِهر را با فيض او لافِ جهـانگيـري

نباشد چرخ را با قدر او امكانِ همشاني...

سَبَق گويان سابق گر در اين ايّام مي‌بودند

به محفل مي‌نشستندش، به جان، بهرِ سبق خواني...

بزرگاني كه صد دفتر معارف گفته‌اند از بـر

به نزديكش همه هستند اطفالِ دبستاني

بسي چون «قطب بسطامي» و «منصور» است در كويش

«انا الحقّ» بر زبان هرگز نمي‌رانند و «سبحاني»

ز اقطاب جهان دعوي همشانيش مي‌زيبد،

سُها را گر سزد با مِهرِ تابان لاف رخشاني ! ...

اگر معمار لطفش، قصر ايمان را در اين آخر

اساس از نو نبستي روي بنهادي به ويراني...

نشد، با طول صحبت، ز اولياي يثرب و بطحا

ميسّر، آنچه از وي شد مرا، ناديده،  ارزاني

به جان شو بنده‌اش اي آنكه مي‌خواهي شدن آزاد!

ز تسويلات نفساني و تلبيسات شيطاني ...

لئيمي گفت: من در هندم و نشناسمش . گفتم:

مگر نقل ابوجهل و محمّد را نمي‌داني ؟ ...

تمنّاي قبولش دارم و دانـم كه نا اهلم

مدد يا روح شاه نقشبند و غوث گيلاني!

سگم از سگ بسي كمتر، تو نجم‌الدّين صفت جانا

بدين سگ بنگر از روي كرم  زانسان كه  مي‌داني

گريزان از نهيب بازِ نفسم صعوه‌سان سويت

زهي دولت، به لطف اين صعوه را گر باز گرداني

به خود كن آشنا چون كرديم از خويش بيگانه

عطاي احمدي فرما چو ما كرديم سلماني

بدانسان مظهري شد جان پاكت «جان جانان» را

به چشم اهل بينش اين زمان خود جان جاناني

ز جامِ فيض خود كن «خالد» درمانده را سيراب،

كه او، لب تشنة تيه است و تو ، بحرِ احساني.

 

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

منابع:

1. نقشي ازمولانا خالد نقشبندي و پيروان طريقت او ؛ دكتر مهيندخت معتمدي؛ صص. 116 ـ 113 و 297 ـ 294 ؛  چاپ اوّل، انتشارات پاژنگ، تهران 1368 .
2. الكواكب الدّريّة علی الحدائق الوردية في أجلاء السّادة النّقشبندية؛ الشّيخ عبدالحميد بن محمّد بن محمّد الخاني الشّافعي؛ حقّقه و علّق عليه محمّد خالد الخرسة؛ صص.623 ـ 622 و 640 ؛ الطّيعة الثّانية، دارالبيروتي، دمشق 1425 .

طریقت نقشبندیه

نقشبندیه

در باب عرفان، طربقت نقشبندي و مشايخ هورامان

 

وصيّت حضرت شيخ نجم‌الدّين به فرزندش جناب شيخ نورالدّين

 

اشاره: تاسوعای حسینی مصادف است با نود و دومین سالروز رحلتِ عارف ربّانی و فرزندِ خلف سیدالشهداء (رض)، غوث السّالكین حضرت شیخ محمّد نجم‌الدّین( 1337 ـ 1280 هجری قمری) فرزند حضرت شیخ عمر ضیاءالدّین نقشبندی و عموی  حضرت شیخ محمّدعثمان سراج‌الدّین ثانی.  به همین مناسبت وصیت‌نامه‌ای را كه آن بزرگ‌مرد برای فرزندش نوشته است در اینجا نقل می‌كنیم:

بسم الله خَیرُ الأسماء

 

   یا ولدی و فلذة كبدی! وفّقنی الله و ایاكم علی مرضاته آمین، بجاه سیدالمرسلین صلوات الله و سلامه علیه اجمعین.

   فرزندا ! مسلمان، مكلّف است به اتّباع شریعت محمّدی ـ علی صاحبها الصلاة و السّلام ـ در التزامِ اوامر و اجتنابِ مناهی، به درجه‌ای ساعی و جاهد باشد كه ظاهر و باطن شریعتِ غرّا از او راضی باشد و این نعمتِ عظمی و سعادتِ كبری در صحبتِ علمای عاملین و ارباب معرفت و اهل ذكر و فكر باید طلبید.

   از صحبتِ(همنشینی)جهله و ظلمه و اهلِ غفلت، پرهیز كلّی باید كرد كه مصاحبتِ آنها برای طالبان حقّ، شرّ است. آیة « وَاصْبِرْ نَفْسَکَ مَعَ الَّذِینَ یدْعُونَ رَبَّهُم بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِی یرِیدُونَ وَجْهَهُ... »(1) بر این معنی، نصّ قاطع است.

   ای فرزند!  حتی‌الإمكان تركِ [نماز] جماعت مكن و تأخیر نماز را از اوّلِ وقت منما كه ثواب اختیار، نصیبِ اخیار است. زبان خود را به دروغ و بهتان و دشنام و خلاف گفتن، مستوجبِ آتش مگردان و حفظِ چشم و گوش از منهیات فراموش مكن و بغض و حسد را دربارة عبادالله به دل خود راه مده كه زیان كلّی دارد  « ... إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ کُلُّ أُولئِکَ کَانَ عَنْهُ مَسْؤُولاً » (2).  علم حقّ به جزئیات و كلّیات افعال و اقوال عموم مردم متیقَّن است (3).

   ای فرزند!  از قهر و غضب حضرت حقّ ـ جلّ و علا ـ بیندیش و حبّ دنیا را به دل خود راه مده كه حبّ دنیا، سرِ همة خطاها است: «حبُّ الدّنیا رأس كلِّ خطیئة» حدیث صحیح است.

   ای فرزند!  در كسب كمال كوش كه انسانِ بی علم و فضل، از حیوانات جدا نیست.« الفضل بالعلم و الأدب لا بالأصل و النّسب»(4).

نبّهنی الله و إیاكم من نومة الغافلین و حشرنا تحت لواء سید المرسلین، صلّی الله علیه و علی آله و صحبه أجمعین.

 

هر كه شد محرم دل در حرم يار بماند

و آنكه اينكار ندانست در انكار بماند

از صداي سخن عشق نديدم خوشتر

يادگاري كه در اين گنبد دوار بماند.

                          آنان كه  خاك را به نظر  كيميا كنند ...

 

« پدر بزرگِ پدربزرگِ  اينجانب خلیفة حضرت شیخ عثمان سراج‌الدّین اوّل، و نام ايشان عبدالرّحمن بوده است؛ ایشان مردی پاک و بسیار مؤمن و متّقي بوده و آنگونه كه  نقل شده ، داراي سواد خواندن و نوشتن نبوده، و در شهر پاوه به پارچه فروشي و خياطي مشغول بوده است. و همواره لباسهاي سفارشي پير و مرشد خويش حضرت سراج‌الدّين را با اخلاص فراوان مي‌دوخته و هنگام برش پارچه و دوخت و دوز همواره اشعار عرفاني مي خوانده و نام حضرت حقّ تعالي را بر دل و زبان خويش جاري مي ساخته. حضرت پير نيز همواره ترجيح مي داده كه استاد عبدالرّحمن خياط و دوزندة قبا و ردايشان باشد.

استاد عبدالرّحمن پس از مدّتي بنا به فرمان حضرت شيخ سراج‌الدّین به زیارت او می‌رود، شيخ می‌فرماید:« عبدالرّحمن تو خلیفة من باش!» او می گوید:« قربان، من سواد ندارم و قرآن را به درستي نمی دانم »  شيخ پاسخ مي‌دهد: « تو سواد داری و می توانی». بعد از آن ، ايشان به بركت فرمايش شيخ و بدون تحمّل زحمتِ زيادي در تحصيل علم، در تمام مسائل و سؤالات مربوط به علوم دين، قدرت پاسخ‌گویی مي‌يابد و هنگام قرآن خواندن، نور حاصل از صحیح خواندن را دیده و هرگاه كسي قرآن را غلط مي‌خوانده به او تذكر مي‌داده است...

ناگفته نماند كه ايشان همواره از رنج بازوي خود خرج و مخارج زندگاني را فراهم مي نمود. و براي رضاي خدا و انجام وظيفة شرعي خويش علم شرع و قرآن را به تمام مشتاقان مي‌آموخت. يكي از نوه‌هاي ايشان هم زني مكرّمه به نام «حبيبه» بوده كه به خواهران قرآن و علوم شرعي مي‌آموخته و نيز اجازة مداواي بيماران را يافته و مريضان نزد اين خانم آمده و ايشان گاهي با جراحي كوچك و سر پايي ، مريضان را مداوا مي‌كرده است.

پس از اينكه جناب خليفه عبدالرّحمن ديده از جهان فروبست، مقبرة ايشان زيارتگاه مردم شد و مريضان بر سر مزار ايشان شفا مي‌يافتند ـ رحمة الله عليه.

تواضع و فروتني اين مرد خدا هم اكنون نيز در ميان احفاد وي مشهود است و حبّ مشايخ و علی الخصوص حضرت حسام‌الدّين در رگهاي ايشان جاري است.

دربارة خليفه عبدالرّحمن ـ كه بعدها از بركت انفاس شيخ عالم و شاعر شد ـ در کتاب « شاعران کُرد پارسی گو ؛ تألیف سیّد عبدالحمید حیرت سجّادی، نشراحسان، تهران 75 ،ص. 542 » ، چنين آمده است :

« ملا عبدالرّحمن یکی از خلفای سر حلقة  ذکر و اوراد حضرت سراج الدّین نقشبندی بوده است، وی مردی عالم با دین و دیانت و اهل تقوی و فضیلت . در سرودن شعر کردی و فارسی صاحب ذوق و قریحه بوده است.

این چند بیت را در تعریف مرشد خود سراج الدین گفته است:

 

ای سراجِ چشم طه ، نایب پیغمبری

وی عقاب کاخِ عرش و سروِ باغ  حیدری

مخزنِ اسرارِ غیب و کاشف سرِّ نهان

ای غزالِ باغ جنّت،  وی هُمای رهبری

 

کنز فیضِ ذوالجلال و نورِ دیدۀ احمدی

نو گل بستانِ طه، برگزیدۀ  قادری

دُرّ دریای حقیقت، قطبِ چرخ هفتمین

آفتاب دو جهان و شمس برج خاوری ».

 

 

نقشبندیه

در باب عرفان، طربقت نقشبندي و مشايخ هورامان

 

عارفان و تبعيت از شريعت (بخش دوم)

اشاره: مخالفين عرفان مي‌گويند كه: عارفان به اسقاط تكاليف معتقدند و اسقاط تكاليف به اين معناست كه هنگامي كه انسان به كمال برسد ديگر تكاليف و فرايض شرعي از وي ساقط مي‌شود و لزومي ندارد كه عبادت كند و به اوامر و نواهي شرعي پايبند باشد.

در اين مقاله با استناد به سخنان تني چند از عارفان بزرگ ثابت شده است كه مراد از اسقاط تكاليف برداشته شدن و رفع تكاليف و عبادات نيست بلكه منظور اين است كه سختي انجام عبادات و تكاليف براي عارفان از ميان مي‌رود و آنها از انجام عبادت لذّت مي‌برند و در واقع اين كلفت و دشواري انجام فرايض است كه ساقط مي‌شود نه خود تكاليف و فرايض.

در اين مقاله همچنين كوشيده شده است كه دربارة مفهوم «ملامتي بودن» توضيح داده شود.

 

ملامتی بودن واسقاطِ تكاليف

    اين دو مسئله از مسائلی است كه فهم نشده و موجب گمراهی گشته است،آنچه در پی مي‌آيد، مفهومِ «ملامتی بودن» ومُراد از «اسقاط تكاليف» را روشن مي‌سازد:

« ملامتی اين باشد كه در دوستی خدا هر چش پيش آيد باك ندارد واز ملامت نه انديشد.[1]» مُريد،« بايد كه ملامتی صفت باشد و قلندرسيرت، نه چنانك بيشرعی كند و پندارد كه ملامت است، حاشاو كلّا آن راه شيطان و دلالت اوست و اهل اباحت را از اين مزلّه بدوزخ برده‌اند. ملامتی بدان معنی باشد كه نام و ننگ، مدح وذمّ و ردّ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌و قبول خلق بنزديك او يكسان باشد، و بدوستی و دشمنی خلق فربه و لاغر نشود،و اين اضداد را يكرنگ شمرَد. اين ضعيف گويد:    

زان روی كه راه عشق راهی تنگ است

نه با خود‌‌مان صلح و نه با كس جنگ است

شـد در سر نام وننگ عـمر همه خـلق       

ای بيـخبران چـه جـای نام و ننگ است؟[2] ».

امّا در‌بارة اسقاط تكاليف:«از غزّالی سؤال مي‌كنند كه آيا اشتغال به تكاليف شرعی برای سالك موجب نمي‌شودكه وی از نزديك شدن به حقّ باز ماند؟ غزّالی جواب مي‌دهد: نه، حتّی كسی هم كه به مقام ولايت و دوستی حق تعالی رسيده است، باز احتمال دارد كه فريب شيطان را بخورد [دم به دم ما بستةدام نَويم/ هر يكی گر باز و سيمرغی شويم [3]  و لذا نبايد دست از نماز و عبادات ديگر بردارد، در مورد اذكار نماز هم، غزّالی مي‌گويد كه در حقيقت گفتن اذكار نماز تكليف (به معنی كلفت وسختی كشيدن) نيست،ذكر گفتن برای كسی كه عاشق خداوند است مانند غذا خوردن برای شخص گرسنه است، و همانطور كه گرسنه از خوردن غذا لذّت مي‌برد، وَ‌لی هم از ذكر گفتن كه در واقع غذای جان اوست، لذّت مي‌برد، پس اصلاً تكليف و تكلّف در آن نيست [4] ».

    دركتاب الفتح الرّباني، از قول امام شيخ عبدالقادر گيلاني،آمده است:« ...عن النّبی صلّی الله عليه وسلّم،انّه قال:« أنَا و الأتْقياءُ مِنْ اُمَّتی بُرَآءُ مِنَ التّكلّفِ ». التّقی لا يتكلّف عبادة الحقِّ عزّوجلّ لأنّها صارَت طَبعه،فَهو يعبدالله بظاهره و باطنه بغير تكلّف منه[5] ».

    در كتاب شرح تعرّف آمده است:« گروهی مبتدعان خويشتن از اين طايفه[(عارفان)] نمودند و مذهب اباحت پيدا كردند و گفتند كه به مقامی رسيديم از قرب حق عزّو جل كه خدمت[(عبادت)] از ما بر‌خاست. و متحقّقان اين مذ‌هب [(مذهب صوفيّه)] مر ايشان را كافر داشتند. و گروهی متعنّتان اندر اين طايفه، بهانه يافتند بر اين سخن و گفتند:« كه مذهب ايشان آن است كه چون دوستی بنهايت رسد،خد‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌مت برخيزد، از بهر آنكه خدمت از بهر قُرب است،چون به محل قُرب رسيد،خدمت مُحال است»؛ اين همه ضلالت و بدعت است و مجوِّز اين كافر است؛ و اهل معرفت از اين بيزاراند. مذهب ايشان آن است كه هر چند بنده كرامت و قرب بيش يابد به آداب مؤاخذ‌تر گردد از بهر آنكه بی ادبی علّت زوال قرب است. بي‌ادبان را به قرب راه ندهند پس محال باشد علّت وجودِ قُرب ادب باشد، و باز قُرب، ادب را برگيرد و خلاف نيست ميان خلق كه قريب‌ترين خلق به حقّ عزّو جل پيغامبرانند،و از پيغامبران‌ـ صلوات الله عليهم‌ـ امر و نهی بر‌نخيزد؛ محال باشد كه از دونِ ايشان برخيزد. پس هر كه اين بر اولياء روا دارد، اولياء را از انبياء در گذارد؛ واين كفر است ... . پس اگر اين سخن [( اسقاطِ تكاليف )] از بزرگی از جملة اين طائفه [(اولياء)] درست گردد كه وی آن گفته است كه بنده به مقامی رسد كه عمل از وی برخيزد، مر اين را تأويل است و آن آن است، والله اعلم، كه شايد كه بنده از خوف خدای عزّ وجل يا از جلالت و عظمت وی يا از هيبت يا از محبّت وی و آنچه بدين ماند از ساير معانی معاتب گردد؛ يا چون مُخبلی يا چون مجنونی گردد يا به حالتی گردد كه خطاب از وی برخيزد، آن برخاستن عمل از بهرِ برخاستن خطاب باشد نه از بهر بزرگی مقام. و وی بدان ترك عمل معذور باشد نه مشكور، و اين را به شريعت اصلی است. نبينی كه"ابو طيبه"خون پيغامبر عليه السلام بخورد، وآن خون بر وی حرام بود؛ ولكن فرط محبّت او را بدان آورد، اندرحيرت محبّت متحيّر‌گشت حَدِّ امرفراموش كرد؛ بدين معذور گشت و نيز كرامت يافت،تا مصطفی گفت ـ صلّی الله عليه وسلّم‌ ـ : حرّمت بدنكَ علی النّار... . ودگر آن است چون مصطفی عليه السلام پيش جنازة عبدالله ابن ابی بايستاد تا بر وی نماز كند به خبر چنين است: فجاء عُمَر و جاوَز الصفوف و وقف بين يدَی رسول الله و بين الجنازة و وضع يده علی صدر رسول الله وقال يا رسول الله اَ تُصلّی علی هذا المنافق وقد قال يوم كذا وكذا. عتاب نيامدش و لكن بر موافقت وی امر آمد: وَ لا تُصَلِّ عَلی أحدٍ مِّنهم مّاتَ أبَداً. مصطفی عليه السلام بازگشت و گفت: صلّوا عَلی صاحبكم...  و چون خلاف نيست كه اگر كسی را پريان بترسانند يا زيانی رسد يا غمی يا بلايی يا عقل از وی زايل گردد و خطاب از وی زايل شود،شريعت از وی برخيزد. پس هر كس كه مَرو را اين غلبات وحيرت از جهت حق تعالی افتد اوليتر كه شريعت از وی زايل گردد كه سلطان حقّ از همه سلطانها غالب‌تر؛ واين زوال خطاب از وی هم شريعت باشد؛ امر شريعت است كه تا بنده عاقل است ومميّز است و مختار است او را به احكام شريعت بگيرند ونيز هم امر شريعت است كه چون عقل از وی زايل گردد و از حدّ تمييز واختيار بيرون شود تكليف از وی بر دارند... پيری بوده‌است به مَرو از بزرگان كه مر وَرا"ابوحامد دوستان"گفتندي.اين حال مر اورا پيش‌آمد.و مراين ابو حامد را كرامات بودي...پس حال اين ابوحامد به آخر چنان گشت كه از نماز بماند نه از بهر ترك شريعت را؛ لكن تعظيم خداوند تعالی را كه بر دل وی غالب گشت تا چون طهارت كردی و روی به قبله‌ آوردي،دست برداشتی وخواستی كه تكبير كند گفتی الله، پيش از آنكه أكبر گفتی بيهوش گشتی و بيفتادي. اين از تعظيم افتاده بود وَرا نه از بهر خوار داشت شريعت را. ‌و ‌شايد مر اين سخن [(اسقاط تكاليف)] را تأويلی دگر باشد، و آن آنست كه بنده به مقامی رسد كه كار از وی برخيزد. مراد از اين نه برخاستنِ عمل باشد،چه برخاستن رنج عمل باشد. چون،رنجِ كار برخيزد،چنان باشد كه كار برخاسته باشد... و هركه بردل عزيز باشد،خدمتِ وی برتن آسان باشد، تا عام را به شمشير به خدمت بايد آوردن و مَر خاص را،اگر ساعتی از خدمت باز داري،جان از وی جدا گردد،اين است معنی قول خدای عزّوجل كه مصطفی(ص) را،گفت: طه ما أنْزَلْنا عَلَيْكَ القُرآنَ لِتَشْقي.و مصطفی(ص) از خوشی مشاهدتِ دوست،چندانی قيام آورد تا هردو پايش بياماسيد، امر آمد كه: بس! برتن،چندين رنج منه!  [6] ».

 به بيانی ديگر،« عارفان،پس از فنا و ادراكِ حقايقِ عالمِ‌غيب،حتّی عبادات ظاهری آنها نيز ديگر در شمار تكاليف شرعی نيست و هرچه از آنها سر مي‌زند، از حقّ است.[7] »:

چون اشارت‌هاش را برجان نهی         

در وفای آن اشارت جان دهي

پس، اشارت‌های اسـرارت دهـد         

بـار، بردارد ز تو، كارت دهـد

حـاملي، محمـول گرداند تـو را           

قـابلي، مـقبول گـرداند تو را.[8]

اولـيا، اصحابِ كهفند ای عنـود!        

در قـيام ودر تقلـّب، هُـمْ رُقـود

 مي‌كشدشان بی تكلّف، در فـعال      

 بي‌خبر،ذات‌َالـيَمين ذاتَ‌الشِّمـال

چيست‌آن ذاتَ‌اليَمين؟فعلِ حَسَن 

چيست‌آن ذاتَ‌الشِّمال؟اشغالِ تَن[9] .

   به همين ترتيب، مي‌توان تعريفِ عارفان و مُراد آنان را از« زهد »،« ترك دنيا »،« علم » ،« عقل » و برخی مفاهيم ديگر در كتب و آثار عرفانی يافت و دريافت؛ امّا احوال و مقامات آنان ـ مانند: فنا، بقا و... را تنها كسانی درمي‌يابند كه آن مدارج را طی كرده باشند و دراين راه خرد، ره‌بين وكتاب راه گشا نيست كه درسِ عشق در دفتر نباشد. 

  به هر روي، عرفان، حقّ است ودر كنار هر حقّي، باطلی هست؛راست است،و ازآن، دروغها، فروغ گرفته‌اند؛ نقد است و قلبهاـ لاجرم ـ در پناه آن پديد آمده:

صـبح كاذب صـد هـزاران كـاروان 

داد بــر بـاد هــلاكـت ای جــوان

نيست نقدی كِش غلط انداز نيست 

وای آن جان كِش مِحكّ وگاز نيست[10]

زانك بی حـقّ، باطلی نـايد پـديـد   

قـلـب را، ابـله، بـه بـوی زر خـريـد

 گر نبـودی در جـهان، نقـدی روان     

قـلبهـا را، خـرج كـردن، كـی توان؟

تا نباشـد راست، كـی بـاشد دروغ؟

آن دروغ، از راست، مي‌گـيرد فـروغ

بر امـيدِ راسـت، كَـژ را مـي‌خـرند   

زهـر، در قـندی رود آنـگه خـورنـد

گـر نـباشد گـنـدم مـحبوبْ‌نـوش     

چـه بـَرَد گـندم‌نـمای جـو فـروش؟

 پس مـگو كـين جمله دَمها باطلند    

باطـلان، بـر بـوی حـقّ، دامِ دلـند

  پس مگو جمله خيال است وضلال  

بی حقيقت نـيست در عالـم خـيال

حقّ، شبِ قدر  است در شبها نهان 

تا كُـنَد جـان، هـر شبـی را امتحان

نـه همه شبها، بود قـدر ای جوان!  

نـه همه شـبها، بـود خـالـی از آن[11]

 بـانگِ بـر رُستـه، ز بَر بَسته بـدان  

تـاجِ شـاهـان را، زتـاجِ هـدهـدان [12]

   ور نـه، ايـن زاغان، دغل افروختند   

بـانگِ بـازانِ سـپـيد، آمـوخـتـنـد

 بـانگِ هـدهـد، گر بـيامـوزد فَتي،   

رازِ هـدهـد كـو وپـيـغـامِ سَـبـا؟  [13]

 حـرف درويـشان ونكتـة عـارفان    

بـسته‌انـد ايـن بـي‌حيايان بر زبان  [14]

 در ميانِ دلق پوشان، يـك فـقيـر    

امتحان كن، وآنك حقّ است آن بگير[15] ...

 

اللّهُمَ أرِنا اْلأَشياءَ كَما هِي!

آمين! ـ والحمدالله ربِّ العالَمين و صلَّی اللهُ عَلی مُحمّدٍ وَ عَلی آلِهِ وَ صَحْبِهِ أجمَعين.

والسّلام.

عبدالسّتّار نقشبندی

تهران ـ خرداد ماه ١٣٨٣.

---

 

توضيح: اين مقاله در شمارة شانزدهم و هفدهم مجلة «فروغ وحدت» (پاييز و زمستان 1383) در تهران چاپ و منتشر شده است. 

 

مطالب مرتبط:

عارفان و تبعیّت از شریعت (بخش اول)

.......................

پانویسها:           

 1 . اسرارالتّوحيد فی مقامات الشّيخ ابی سعيد،ص.288. 2.مرصاد العباد،ص.261.  3. مثنوي،دفتر اوّل،بيت375. 4.نقل از كتاب دو مجدّد،ص.108. 5.الفتح الرّبانی و الفيض الرّحماني،ص.47. 6.شرح التّعرف لِمذهب التَّصوف،جلد دوم،صص.659-664. 7.مثنوي،باتصحيح وتعليقات دكترمحمّد استعلامي،جلد اوّل،ص.257. 8.مثنوي،دفتر اوّل،ابيات934-936. 9.همان،همان دفتر،ابيات3187-3189. 10.مثنوي،دفتر چهارم،ابيات1693-1694. 11.همان،دفتر دوم،ابيات2928-2936. 12.مثنوي،دفتر چهارم،بيت1702. 13.همان،همان دفتر،ابيات1700-1701. 14. همان،همان دفتر،بيت1703. 15.مثنوي،دفتر دوم،بيت2937.     

 

 

 

طریقت نقشبندیه

نقشبندیه

در باب عرفان، طربقت نقشبندي و مشايخ هورامان

 

طریقت چیست و چرا لازم است؟

 

توضیح:

نگارندة این مقاله كوشیده است به پرسشهای زیر به اختصار پاسخ دهد:

۱. طریقت چیست و چرا لازم است؟

۲. آیا در زمان حضرت رسول(ص) تصوّف و طریقت وجود داشته است؟

۳. چرا اهل طریقت را «صوفی» می‌گویند؟

 

 

نوشتة: مختار امینی

   

    طریقت، در عرف علمای اهل تصوّف، به معنای سلوك و اتخاذ طریقِ تهذیب(پاك كردن) نفس از صفات رذیله است تا انسان بتواند بیشتر به معرفت ذات و صفات خداوند پی ببرد و ایمانی پاك و بی‌آلایش به حضرت احدیت حاصل و او را چنان عبادت كند كه مورد رضای اوست.

خداوند در قرآن كریم می‌فرماید: «وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِیعْبُدُونِ (جن و انسان را نیافریدم جز براى آنكه مرا بپرستند). ذاریات/56»  و نیز:« وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِیعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ... ( هیچ امری به آنان نشده، جز آن كه با اخلاص در دین، خداوند را عبادت كنند).بینه/5» و نیز:« أَلَا لِلَّهِ الدِّینُ الْخَالِصُ... :( آگاه باشید كه آیین پاك و عبادت و دین بی غل و غش تنها از آن خداست) زمر/ 3»  و نیز پیامبر اسلام(ص) در حدیثی می‌فرمایند:« العبادة أن تَعبُدَ اللهَ كأنّكَ تراهُ، فَإنْ لَمْ یكُن تراهُ، فَإنّهُ یراك (عبادت آن است كه خداوند را چنان بپرستی كه گویی او را می‌بینی و اگر تو او را نمی‌بینی،[بدان كه] او تو را می‌بیند)».

پس تصوّف ـ كه لبِّ قرآن و سنّت است ـ یعنی همین و لازم است كه هر مسلمانی كوشش كند تا به ایمانی راسخ و مستحكم و روشن و پویا، دست یابد و بتواند هرچه بیشتر و بهتر، موجبات رضای حقّ را فراهم سازد و این كار، جز با انجام فرمانها و دستورات آسمانی و عمل به سنّت پاك نبوی و رعایت كامل قوانین شرع مقدّس و فرایض و عبادات روزانه و تمسّك به مرشدی آگاه و كامل و مكمّل ـ كه امری انكارناپذیر و ضروری است ـ میسّر نمی‌گردد.

انسان بدون وجود راهنما به هیچ هدفی نمی‌رسد و برای همین است كه خداوند متعال، پیامبران را ـ از آدم تا خاتم(ص) ـ مبعوث فرموده ورسالتی چنین بزرگ (تعلیم توحید و یكتاپرستی و هدایت مردم) به آنها محوّل كرده است.

   بعد از اتمام رسالت ـ با بعثت حضرت محمّد(ص) ـ این وسیله، (تعلیم و تزكیه) بر دوش علما و اولیاست تا وسیلة تبلیغ و هدایت انسانها به سوی ذات احدیت باشند و بر مسلمانان لازم است كه برای نیل به این مقصود، علمای كرام را وسیلة تعلیم امور شرع و اولیای كامل و مكمّل را وسیلة تزكیة نفس خویش قرار دهند، به مفاد این آیات شریف:« یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ وَابْتَغُواْ إِلَیهِ الْوَسِیلَةَ... ( اى كسانى كه ایمان آورده‏اید از خدا پروا كنید و به سوی او وسیله بجویید) مائده/ 35»  و  «یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ وَكُونُواْ مَعَ الصَّادِقِینَ (اى كسانى كه ایمان آورده‏اید از خدا پروا كنید و با راستان باشید) توبه/ 119)».   مفسرّان این معیت و كونیت را (كه در آیه آمده) معیت جسمی و روحی می‌دانند كه یعنی به دستورات و فرمایشهای آنان ـ كه مبتنی بر شریعت و سنّت است ـ گوش هوش فرادهیم و عزم طاعت و اخلاص جزم كنیم تا به سراپردة مقصود برسیم، چنانكه علامه اقبال لاهوری می‌گوید:

می‌نرود تخم دل در آب و گل

بی ‌نگـاهی از خـداونـدان دل

و مولانا جلال‌الدّین می‌فرماید:

نفس را هیچ نكشـد جز  ظلّ  پیر

دامن آن نفس كُش را سخت گیر

و حافظ فرموده است:

قطع این مرحله بی‌همرهی خضر مكن

ظلمات است، بترس  از خطرِ  گمراهی

 

    اكنون پرسشی پیش می‌آید و آن، این است كه: آیا در عصر سعادت، یعنی زمان حضرت رسول(ص) تصوّف و طریقت وجود داشته است؟  اینك جواب آن:در عصر سعادت، با وجود پیامبر(ص) و نور نبوت، هركس سعادت هدایت را داشت، با به خدمت رسیدن و نظارة جمال و كمالات آن حضرت، قلبش مالامال از ایمان و اعتقاد به خداوند یكتا و سیراب از منبع انوار و فیوضات الهی(حضرت رسول (ص)) و صافی از هرگونه ناصافی می‌شد و عزمی استوار و همّتی والا و اعتقادی خالصانه برای «مسلمان بودن» می‌یافت و در لحظه به لحظة زندگی، قدم به قدم «عمل و قول و تقریر» آن حضرت را سرمشق خود قرار می‌داد؛ این نعمت بزرگ و این موهبت الهی، با غروب خورشید وجود آن والا مقام، رو به كاستی نهاد. امّا این كاستی چنان نبود كه باعث تفرقه و اختلاف و شكاف عقیدتی میان مسلمانان بشود و وجود پربركت آل و اصحاب كرام پیامبر(ص) عموماً و خلفای بزرگوار آن حضرت خصوصاً ـ كه خود درباره‌اشان فرموده است: « علیكم بسنّتی و سنّة الخلفاء الرّاشدین الهادین المهدیین(بر شما باد (پیروی از) سنّت من و سنّت خلفای راشدین راهنما و هدایت شده» ـ خود سبب دلگرمی و تعلیم و تزكیة طالبان حق بود و این حالت ـ البتّه در مقیاسی محدودتر ـ تا زمان تابعین هم ادامه داشت و در همة این دورانها، مجال و ضرورت آن نبود كه شخصی معین، به ارشاد و هدایت مردم بپردازد؛ امّا پس از این دوره‌ها و تقریباً سالهای میانین سدة دوم هجری علل زیادی و از جمله پدید آمدن بدعت‌ها و منكرات و عقاید انحرافی و حسّ دنیا دوستی و ازدیاد معاصی سبب شد كه پرورش یافتگان صحابه و تابعین، از مردم كناره‌گیری كنند و به عبادت بپردازند و مانند ستارگانی در شبهای تاریك، نمایان و مشهور شوند؛ بالطّبع كسانی كه مایل به عبادت و تزكیه و فراگیری دین بودند، در اطراف اینان گرد می‌آمدند و هركدام از اینها هم، برابر كتاب و سنّت و اجتهاد و آموخته‌های خویش، آداب دین را به مردم می‌آموختند و آنان را در راه تزكیة نفس و « جهاد اكبر» راهنما می‌شدند.

   بدین منوال بود كه در طول زمان، طرایق و مذاهب مختلف پدید آمدند كه از میان آنها، پنج طریقة مستقل و بزرگ، به فاصلة زمانی مختلف، ظهور كردند كه به علّت نزدیكی بیشتر به كتاب و سنّت پایدار ماندند و به «طرایق پنجگانه» مشهور شدند كه عبارتند از: " قادریه، نقشبندیه،كبرویه، سهروردیه و چشتیه" .

هر طریقه برای مریدان و پیروان و طالبان خود، دستورات و افعال خاصی دارد كه مطابق با شریعت و مبتنی بر سنّت است(و چنانكه كسی خود را به این طرایق نسبت دهد و عمل او خلاف شریعت و سنّت باشد، مدعی و گمراه است)؛ هدف طرایق، جلب رضای حق، تهذیب اخلاق، پرداختن به معروف و دوری از منكر و پرهیز از هرگونه خودپسندی و بدبینی است؛ چنانكه شیخ اجلّ سعدی می‌گوید:

مقامات  مردان  به مردی   شنو

نه از سعدی از سهروردی تشنو

مرا شیخ دانای مرشد «شهاب»

دو  انـدرز  فـرمــود  بر  روی  آب

یكی آن كه در جمع بدبین مباش

دوم آن كه در نفس خودبین مباش.

 

   در زمان پیامبر(ص) عده‌ای از تنگدستان صحابة مهاجرین، بر سكّوی مسجد مدینه زندگی می‌كردند، كه آنان را «اهل صفّه (سكو نشينان)» می‌نامیدند، رسول اكرم(ص) خود به آنان غذا می‌داد و یاران نیز از این عمل پیامبر(ص) پیروی می‌كردند.  «شیخ حسن بصری» از بزرگان تابعین، می‌گوید: « لقد ادركتُ سبعین بدریاً كان لباسهم الصّوف( هفتاد نفر بدري(اهل بدر،اصحاب شركت كننده در جنگ بدر ) را ديدم و حضور ايشان را دريافتم كه لباس آنان پشمين بود)»؛ نیز صوفیه برای دوری دنیا و زخارف و تعلّقات و ظواهر آن، زهد و تقوی پیشه می‌كردند و لباس پشمی(صوف) می‌پوشیدند.

در اینكه چرا به اهل دل،«صوفیه یا متصوّفه یا اهل تصوّف» گفته می‌شود، اختلاف وجود دارد؛ عدّه‌ای برآنند كه اینها منسوب به اصحاب صفه‌ هستند چون مانند آنها زندگی می‌كنند، برخی می‌گویند كه علّت این نامگذاری، پوشش آنان بوده است و بعضی معتقدند كه چون این گروه از ناپاكی‌ها پاك و از ناصافی‌ها، «صاف» شده‌اند و صفا یافته‌اند، صوفی خوانده می‌شوند (1).

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

1ـ یكی از منابع اصلی این مطلب، جلد اوّل كتاب «یادی مه‌ردان» از علامه ملا عبدالكریم مدرّس بوده است.

 

نقشبندیه

در باب عرفان، طربقت نقشبندي و مشايخ هورامان

 

عارفان و تبعیّت از شریعت (بخش اول)

نگاشتة: عبدالستار نقشبندي

 

  

مقدمه                                                                               

                                                                                            

وَ لاتَـطْرُدِ الَّذينَ يَدعونَ رَّبَهُمْ بـِاْلْغَداةِ وَاْلْعَشيِّ يُريدونَ

وَجْهَهُ ما عَلَيْكَ مِنْ حِسابـِهِمْ مِّنْ شَيْءٍ وَما مِنْ‌حِسابِكَ

عَـلَيْهِمْ مِّنْ شَيْءٍ فَتَطْرُدَهُم فَتَكونَ مِنَ اْلْظّالِمِين.

الإنعام 52.

و كسانى را كه پروردگار خود را بامدادان و شامگاهان مى‏خوانند در حالى كه خشنودى او را مى‏خواهند مران، از حساب آنان چيزى بر عهدة تو نيست و از حساب تو [نيز] چيزى بر عهدة آنان نيست ؛ ايشان را برانى، از ستمكاران باشى .

سورة مباركة الأنعام  آية52.

 

 آنچه موجب شده است كه برخي، به مخالفت با عرفان و ملامت ومذّمت عارفان، برخيزند،عدم شناخت عرفان، فهم نكردن اقوال واحوال عارفان و قياسهاي نادرست بوده است:

 اصطـلاحاتي است مر ابـدال را   

كـه نباشد زان خبر اقـوال را (1) و

جمله عالم زين سبب گمراه شد    

كم كسي زابدال حقّ آگاه شد

گفتـه: اينك ما بشر ايشان بشر     

ما وايشان،بستة خوابيم وخـور   

هـمسـري با انـبيا برداشتنـد      

 اولـيا را همچو خود پنداشتند

ايـن ندانستـند ايشان از عمـی      

هست فرقي درميان بي‌منتها (2)

از ديگر سو،صوفي‌نمايان و مدّعيان نيز،كار پاكان را قياس از خود گرفتند وحرفهاي آنان را دزديدند و به خامان فروختند: 

زين لسان‌الطّير،عام آموختند   

طمطراق وسروري اندوختن، (3)

آنگاه در زيِّ اهلِ صلاح، به فساد پرداختند و چون ديو،سَليمان را، به سُليمان، بدگمان ساختند:

ديو برشبهِ سـُليمان كرد ايـست      

علمِ مكرش هست وعُلِّمناش نيست (4)

پوشيده مرقّع‌اند از اين خامي چند      

بـگرفته زطامات الف لامي چند

نارفته رهِ صدق و صفا گامي چنـد       

بدنـام كنـندة نكـونامـي چنـد (5)

ظاهربينان، ندانستند كه :

 صورتِ آواز مرغ است آن كلام 

 غافل است از حال مرغان مردِخام(6)

وبه انكار احوال و ردِّ اقوالِ عزيزانِ‌خدا برخاستند و همه را،چون آن مزوّران پنداشتند وبدين‌سان،آتشِ مخالفت وعناد با عارفان،شعله‌ورتر شد واين نداها، ناشنيده ماند:

 نه هر كه مرقّع درپوشد و پنج نماز كند صوفي بُوَد... (7)

صوفي آن صورت مپندار اي عزيز      

همچو طفلان تا كي از جَوز ومويز

جـسمِ ما جوز ومويز است اي پسر      

گرتو مَـردي زين دوچيز اندرگذر(8)

حـرف درويشـان ونكتـة عـارفـان      

بسـته‌اند ايـن بي‌حيايان بر زبان (9)

از هـزاران انـدكي زيـن صوفي‌اند      

بـاقـيـان در دولـت او مي‌زيـنـد (10)

    به‌هرروي،عرفان،راهِ عاشقي است و عاقلانِ بي‌درد هماره عاشقان راآزرده‌اند واين«... عجب اشارتي است كه اين بناي عشق‌بازي برملامت نهادند:

عشق،آن خوشتركه با ملامت باشد         

آن زهد بود كه با سلامت باشد

اوّل ملامتيي كه در جهان بود،آدم بود و اوّل ملامت كننده‌گان ملايكه بودند... جانِ‌آدم با زبانِ حال با حضرتِ كبريايي مي‌گفت:‌‌ ما، بارِامانت به‌ رَسن ملامت در سُفت جان كشيده‌ايم‌‌‌‌ و سلامت فروخته‌ايم  و ملامت خريده‌ايم،ازچنين نسبتها باك نداريم.هرچه گويند،غم نيست!

بـل،تابدرند پوستيـنم هـمه پـاك       

ازبـهر تـو اي يار عـيار چالاك

در عشق،يگانه باش ازغير چه باك      

معـشوقه تو را و بر سرِ عالم خاك (11)

    آري « خلق،درانكار احوالِ صوفيان ـ آنكه دانشمند است و آنكه عامي ـ همچون كودكان‌اند،كه چيزي را كه هنوز بدان نرسيده‌اند، منكرند... كار صوفيان كاري عظيم با خطر است،وبه‌غايت پوشيده، ودر هيچ چيزچندان غلط راه نيابد كه دراين. (12)»و از اين روست كه بزرگان گفته‌اند: به كوي عشق منه بي‌د‌ليل راه قدم... وقطع اين مرحله بي‌ همرهي خضر مكن (13) و 

پيررا بگزين كه بي پيراين سَفَر    

 هست بس پُرآفت و خوف وخطر(14)»؛ و راست آن است كه تصوّف و « هر مذهب كه د‌رعالم است همه را اصلي راست هست... چون كسي كه هيچ سلوك نكرده بوَددرآن تصرّفي كند،لابد از آنجا در غلط افتد... مِن حَيثُ‌التّحقيق،همة مذاهب چنين است،از ناقلان بَد افتاد ،‌وَ ما آفةُ‌الاخبار الّا رواتها (15)»...

    اميد كه اين مختصر، ما را اندكي به ميانة عارفان با شريعت،آشنا سازد وناروايي نسبت‌هايي را كه برخي، به اولياء مي‌دهند،آشكار.

ومن الله التّوفيق

 

 

عارفان ، پيروان واقعي پيامبر(ص)

      همة عارفان، اتّفاق دارند كه پيمودن راه وصول به جانان جز با تبعيّتِ كامل ازپيامبر عظيم الشأن اسلام (ص) ميّسر نيست،اين بزرگان،هماره به پيروان خويش وهمة آد‌ميان توصيه كرده‌اندكه براي نيل به سعادت وخوشبختي در اين و آن جهان، پيرو و مطيع وگوش به فرمان خاتم پيامبران شوند و عقلهاي جزئي خويش رادر پاي او كه عقلِ عقل است قُربان كنند: 

جز به دست ودل محمّد نيست          

حـلّ و عـقـدِخـزيـنـةاسـرار

درطريق رسول دسـت آويـز!     

بـر بـساط خداي پاي افشار!  (16)

عقل قُربان كن‌به پيشِ مصطفا      

حسـبي‌‌الله گـوكـه الله‌ام كفـا(17)

 مُحال است سعدي كه راهِ صفا    

توان رفت جز در پي مصطفا (18)

و رمز بهروزي و پيروزي آنان همين بود:      

بختِ جوان يارِما،دادنِ جان كارِ ما    

 قافله سالار ما، فخرِ جهان مصطفاست(19)

هركس از قافله سالار سرپيچي كند يا بخواهد بي‌سالار و تنها در اين راه قدم نهد نه تنها راه به جايي نمي‌برد بلكه دربيابان طعمة دَد‌ان مي‌‌شود و گرفتار ِدست ديو‌ان و شيطان:

هر كه تازد سوي كعبه بي‌د‌ليل         

همچو اين سر گشتگان گردد ذ‌ليل (20)

هر كه او بي سر بجنبد دُم بود         

جنبشش چـون جنبشِ كـژدُم بـود (21)

  اينك،نمونه‌هايي بيشتر از توصية اوليا به پيروي از سرور انبياء(ص) و تقيّد به شريعت غرّا نقل مي‌شود :

ـ امام عبدالقادر گيلاني (متوفّاي560 هـ .ق)، مي‌فرمايد:« يا قوم! آمنوا بهذا القُرآن واعْمَلوا بِه و اخلصوا في اعمالكم،لاتراءَوا و لاتنافقوا في اعمالكم...اطيعوا الرّسول و اقبلوا منه ما يأتيكم به من الأمر والنّهي... اتّبعوا الرّسول صلّي الله تعالي عليه وسلّم في اقواله و افعاله سمعوا قول الله عزّ و جلّ: وَما آتاكُمُ الرَّسول فَخُذوه وَ ما نَهاكُم عَنهُ فَانْتَهُوا....عليكم بالإتّباع مِن غير إبتداع،عليكم بمذهب السّلف الصالح،امشوا في الجادّة المستقيمه،لاتشبيه ولاتعطيل،بل اتّباعاً لسنة رسول الله صلّي‌الله عليه وسلّم من غير تكلّف و لا تطبّع و لاتشدّد و... .عليك بموافقة الشّرع في جميع احوالك.(22) »

 اين بزرگ، عارفان را اينگونه توصيف مي‌كند:« القوم طَوَوا فراشَ الدّنيا و تنحوا عنها و قامو بين يدَي مولاهم واشتغلوا بخدمتهم مع خدمة،يأخذون منها تزوداً لا تنعماً بل يفعلون ذلك ضرورة يقومون بنيّاتهم علي العبادة ويحصون فروجهم من كيد الشيطان و مكره،يمتثلون ربّهم عزّوجلّ و يتّبعون سنّة نبيهم صلّي الله تعالي عليه وسلّم،كلّ شغلهم في امتثال الأوامر واتّباع السنّة... . (23) ».

ـ‌ دركتابِ" البرهان‌المؤيّد " از شيخ سيّد احمد رفّاعي عارف متوفّاي هـ .ق.آمده‌است:«طلبُ القُـربِ بِلا اعمال مُحال وايُّ مُحال!...اطلبوا ‌اللهَ بِمُتابعة رسوله(ص) ايّاكم وسلوك طريق‌الله بالنَّفس والهَوي، فَمَن سَلَكَ الطّريق بنفسه ضَلّ في اوّ ل قدمٍٍٍِ... عظِّمواشأن نبيّكُم(ص) هوالبرزخ الوسط[(المراد انّه (ص) هو‌ الوسيلة و الواسطة بين الحقّ و الخلق)] الفارق بين الخلق والحقّ،عبدالله،حبيب الله‌،رسول‌الله،اكملُ خلق الله،افضل رُسُلِ الله،الدّ‌ال علي الله...و ‌من اتَّصَل به اتّصَل و من انفَصَلَ عنه انفَصَل،قال صلوات الله وتسليماته عليه:«لايؤمنُ احدكم حتّي يكون هواه تبعاًًًًًًًًًًًًًً لِماجـئتُ بِهِ...» ودر جاي ديگر آمده:«كل اﻵداب منحصرة في متابعة النّبي(ص)قولاً و فعلاً و حالاً و خلقاً،فالصوفيّ:تدلّ علي مقامه،زِنُوا اقواله وافعاله واحواله واخلاقه بميزان الشّرع...من التَزَم اﻵداب الظّاهره،دَخَلَ في جنسيّةالقوم،وحسب في عِدادِهم ومن لم يلتزم اﻵداب الظّاهره ،فَهُوَ فيهم غير...(24) ».

ــ خواجه امام ابو ابراهيم بن محمد مستملّي بخاري، شارحِ كتاب« التعرّف لمذهب التصوّف» مي‌نويسد:

«اجماع است اين طايفه[(صوفيه)]رابرآنكه هرچه خداي تعالی فريضه كرد بربندگان اندر كتاب خويش؛ وهرچه پيغامبرـ عليه‌السّلام ـ واجب كرد، فريضه‌اي است واجب و حتمي است لازم عاقلان وبالغان را... نشايد باز ايستادن و روا نباشد اندر وي سستي كردن به هيچ روي از رويها مر كسي را از مردمان هرچند صدّيق باشد يا ولي باشد يا عارف باشد، هرچند به مرتبت به نهايت رسد و به برترين درجتها رسد و شريفترين مقامها يابد و به برترين منزلتها رسد.جملة اين سخن كه ياد كرديم آن است كه ازبنده، آداب شريعت نيفتد به هيچ حال(25)».

ـ در " اسرارالتّوحيد "آمده است:« وشيخ ما ابوسعيد، قدّس‌الله روحه العزيز،گفته است كه « هرچه ما خوانده بوديم و در كتابها ديده يا شنيده يا نبشته كه مصطفي،صلّي الله عليه وسلّم،آن كرده است يا فرموده،آن بجاي آورديم...»...وهمچنين سيرت جملة مشايخ همين بوده است وهمه عُمر سُنَن مصطفي را،صلوات الله عليه،و نوافلي كه وِرد ايشان بوده است بر خويشتن واجب داشته‌اند. (26) ».

ــ‌دركتاب"مرصاد العباد‌"از ‌‌‌‌‌شيخ‌نجم‌الدين‌رازي مي‌خوانيم:« فلاسفه را از اينجا غلط افتاد... كه متابعت انبياء واجب نداشتند... پنداشتند همه خود عقل است... ندانستند كه وراي عقل آلاتي ديگر است انسان را هزار باره از عقل شريفتر،چون:دلِ حقيقي و سرّ و روح و خفيّ، و به عقل،ادراك اين آلات نتوان كرد، و آن را پرورش به عقل نتوان داد كه عقل خود ابتدا از ادراك خويش عاجز است و در خود معلول ومريض است. اين جمله، محتاج طبيب شارع‌اند،تا از قانون شريعت معالجة هر يك بصواب بفر‌مايد،چون جمعي از اهل ضلالت را ديدة‌بصيرت به چشم‌بندِ شقاوت بر بستند،ازديدِ خاصيّت شرع وشريعتِ انبياء محروم ماندند، به استهزاء و استخفاف بدان نگريستند و به خوش‌آمدِ عقل و سرگشتگي آن مغرور شدند... (27) ».         

ــ ‌در كتاب "مصباح الهدايه‌ومفتاح الكفايه"از شيخ عزّالدّين‌محمود‌كاشاني نيز مي‌خوانيم:«... ايمان به مثابت نورِ مصباح است و عمل،به مثابت زَيْت. همچنان كه نورِ مصباح به اتّصال امدادِ زَيْت مُتزايد و روشن مي‌شود، نورِايمان نيز به مدَدِ زيتِ عمل مُتزايد و روشن باشد... (28) ».ازاين سخن برمي‌آيد كه:همچنان كه چراغ، براي روشن ماندن به روغن احتياج دارد، حفظ ايمان نيز به عمل و اجراي احكام شريعت بستگي دارد وقطعِ انجام اعمال، مساوي با خاموشي چراغِ ايمان است؛ به تعبيري ديگر و به قول مولانا:        

اين نـمـاز و روزه وحـجّ وجـهاد        

هم گـواهي دادنـست از اعتقاد (29)

گفـت:واسجُد‌واقتـرب يزدانِ مـا        

قُربِ جان شـد سجدة اَبدانِ مـا(30)

گفت پيغمبر:ركوع است و سجود       

بـردر حـق كـوفتـن حلقة وجود

حـلـقة آن در هـرآنـكـو مي‌زنـد       

بهرِاو،دَولت،سَـري بـيرون كنـد (31)

ـ از بهاءالدين نقشبند (718 تا791هـ.ق.)پرسيدند:« شمارا به چه توان يافت؟ فرمودند: به متابعت رسول(ص) (32) »، همين بزرگوار،ازخواجه عبدالخالق غجدواني(متّوفاي575 هـ.ق.) نقل كرده است كه وصيت كرده:«درهمة احوال قدم بر جادة شريعت واستقامت امر و نهي مي‌بايد نهاد و عمل به عزيمت و سنّت مي‌بايد كرد واز رخصتها و بدعتها نيك دور مي‌بايد بود و در همة احوال و افعال و اقوال،احاديثِ مصطفي(ص) را پيشواي خود مي‌بايد داشتن ودايماً متفحّص و متجسّس از اخبار رسول(ص) وآثار صحابة كرام او(رض) مي‌بايد بودن ودر عمل به موجب آن كوشيدن. (33) ».

 ــ مولانا‌خالد‌ نقشبندي(1193-1242 هـ.ق.)  مي‌نويسد:«وصيّت كلّي اينكه ظاهراً و باطناً سرِ مويي به قدر مقدور، عروةالوثقاي شريعتِ غرّا را از دست ندهند،كه بدون اتّباع آن سرورِ عالم، شاهراه ترقّي مسدود است. (34) ».جانشين و خليفة او شيخ عثمان سراج الدّين نقشبندي (1195-1283 هـ.ق.) نيز، در نامه‌اي به پيروان خويش و مردم كُردستان، يادآوري مي‌كند كه: « ...بناي اين طريقة مباركة نقشبنديّة مجدّديّه را ـ قد‌س الله‌اسرار ساداتها العليّه ـ بر اتّباع سُنَن سنيّة مصطفويّه علي مصدرها السّلام والتّحيّه نهاده‌اند، و مبتدعات و مخترعات را به هيچ وجه من الوجوه در آن بارگاه رفيع بار نداده... . (35) ».

همو، در اوّلين وصيّت از وصاياي دهگانة خويش مي‌نويسد:« معلوم ايشان [(مريدان)] باد كه بناي هر طريق از طرق موصله، بر اتباع سنّت سَنيّه واجتناب از بِدَع سيئة غيرمرضيّه است. (36) »؛ونيز به يكي از خلفاي خود ـ در اجازه‌نامةارشاد او ـ مي‌نويسند:«... و از جادة شريعه اجتناب را از خود و مريدان خود قبول ننمايد، و از بدعت ـ مهما امكن ـ اگر چه بدعت حسنه هم باشد، مُجتنب باشند. (37)».

 

  با خواندن اين مطالب ممكن است اين سؤال پرسيده شود كه:« اگر چنين است وعارفان تابع سنّت وشريعت‌اند پس دليل مخالفت فقها با آنان چه بوده وچرا گفته ‌مي‌شود كه عرفا، قائل به اسقاطِ تكليف هستند؟».

 

    در پاسخ به اين سؤال شايد بتوان گفت:اوّلاً:كسي سخن عارفان را درك مي‌كند، كه خود سلوك كردهباشد، همانطوركه سخن عالمان را نيز مردمِ عوام نيك درنمي‌يابند آري:

هركه شد محرم دل درحَرَم يار بماند     

وآنكه اين كار ندانست در انكار بماند (38)

     فقيهانِ غيرعارف،اين سخنان را درك نمي‌كردند و گمان مي‌كردند عارفان بر خلافِ شريعت عمل مي‌كنند،همانگونه كه حضرت موسي(ع) كارهاي حضرت خضر را نادرست مي‌دانست وهنگامي كه از سرّ آن كارها باخبر شد دست از مخالفت برداشت.ثانياً: سخنان اولياء گاهي موجب گمراهي افراد مي‌شود ـ همانطور كه خداوند در‌بارة قرآن فرموده است:«يُضِلُّ بِهِ كَثيراً وَ يَهدي بِهِ كَثيراً (39)» ـ و اين به آن دليل است كه گروهي اين سخنان را مي‌شنوند و مي‌كوشند با تفكّر، آنها را دريابند وچون فهمِ اقوال واحوال عارفان، بدون سلوك، مشكل است، لاجرم در مورد آن دچار اشتباه مي‌شوند و گمراه: 

 

 چون صفيري بشنوي ازمرغِ حـقّ        

ظـاهرش را ياد‌گيري چون سَبَق

 وانگـهي ازخود قيـاسـاتي كنـي         

مَـرخـيال محض را ذاتي كني... (40)

لـحنِ مرغان را اگـر واصف شوي        

برُ مراد ِمـرغ كَـي واقـف شوي؟

گـر بيـامـوزي صــفيـر بـلبـلـي        

تو چه داني كو، چه  دارد با گُلي؟

 ور بداني باشـدآن هـم از گمـان        

چون زلَب جنبان گمانهاي كَران (41)

في المثل كسي« انالحقّ» رادرمي‌يابد كه فاني شده باشد وگرنه«إنَّ الظَّنَّ لا يُغني مِنَ الحقِّ شَيْئاً (42)»:

 كي شود كشف از تفكر اين اَنا     

 آن اَنا مكشوف شد بعد از فنا

 مي‌فتـد ايـن عقلها، در افتقاد     

 در مـغاكيّ حـلول و اتّحـاد... (43)

عارفان، مي‌دانستند كه حالِ آنان را ديگران درنمي‌بابند از اين رو:

با كنايت رازهـا با هـم دگر       

پست گفتندي به صد خوف وحذَر

راز را،غيرخـدا، مـحرم نبود       

آه را، جز آسمـان، هـمـدم نـبود

اصطـلاحاتي ميان همدگر       

داشـتـنـدي بـهـرِ ايـرادِ خــبـر... (44)

و هنگامي كه احوال وسخنان آنان مورد سؤال واقع مي‌شد،مي‌كوشيدند با امثال اين جملات از پاسخ گفتن بپرهيزند:

 ـ صفتِ بادة عشقش زِ منِ مست مپرس!  

ذوق اين مَي نشناسي به خدا تا نچشي (45)

 ـ پرسيد كسي كه:عاشقي چيست؟           

گفتـم كـه چـو مـا شوي بدانـي

  ـ بادة او در خور هر هوش نيسـت            

حـلقة او سخرة هرگـوش نيست (46)

 ـ در نيابد حـالِ پخته هيـچ خـام             

 پس سخن كوتاه بايـد و السّـلام (47)

ـ من چه گويم يك رگم هوشيار نيست     

شـرحِ آن ياري كه او را يار نيست (48)

لا تـُـكَلِّفـني فاِنّـي في الفَنا       

كَلّت اَفـهـا‌‌مـي فـَلا اُحصي ثَـنا (49)

 ـ ايشان را ايشان دانند.

ـ آنكه مي‌پرسيد از بي‌تابي ما چون وفا   

حالتي داريم جانا درخور تقرير نيست (50)

ـ ...ترا هنوز بوي شير از دهن مي‌آيد،با تو چه توان گفت؟ (51)

ـ ...ترا با سخن عاقلان و سخن محقّقان چه كار؟! (52)

 ـ اگر كسي به كمال عشق رسد، بيند آنچه بيند،كه حقيقتِ عشق،حكايت را نشايد! (53)

    با همة اينها، گاهي اوليا در مقابل اصرار ديگران، ناگزير شده‌اند به سؤالات پاسخ گويند،امّا، بايد بدانيم كه اين پاسخها فراخورِ فهم پرسند‌گان بوده و حقيقتِ آن احوال و شرحِ اصطلاحاتِ ابدال،دراين پاسخها واقوال گنجانده نشده ونمي‌شود و همين است دليل گونه‌گوني روايات واختلافِ اقوال و شروحي كه در كتب بزرگانِ عارف ديده مي‌شود؛چنانكه گاهي يك عارف، در جواب يك سؤال چند پاسخ متفاوت وگاه متضاد ارائه مي‌كند.چرا چنين است؟"مثنوي" پاسخ مي‌گويد: 

 عقل، در شرحش چو خر در گِل بخفت     

شرح عشق و عاشقي هم عشق گفت (54)

... حالِ من، اكنون برون از گفتن است     

ايـنچ مي‌گـويـم نـه احـوالِ مَـنَـست (55)

 اينچ مي‌گـويم به قـَدر فـهـم تـوسـت     

مـُردَم انـدر حـسـرتِ فـهـم درسـت (56)

نـقش مـي‌بيني كـه در آيـينه‌ايـســت    

نقش توست آن، نقشِ آن آيينه نيست

 دَم، كـه مَـردِ نـايـيي انـدر نـاي كـرد     

در خـور نـاي اسـت نـه درخوردِ مرد (57)

    اين را نيز نبايد فراموش كرد كه برخي عارفانِ اهل سُكر«در مستي شطحيات گفتند،وجهان علم بر هم كردند،وپاي از جادة رسوم بيرون نهادند، و صرف ربوبيّت بر جهان آشكار كردند... بي‌رَسمانِ زمانه، آن بديدند و اين بشنيدند، از آن گمراهي، بعضي را بكشتند، و بعضي را بسوختند؛اين شوخانِ جاهل، از سَرِ حَسَد،در خونِ آن سَبك روحان،سعي كردند، و آن پاكان حضرت را ـ به دستِ ناپاكانِ اوباش، باز دادند ـ تا از سرِ غوغا،آن شاهانِ راست نهاد را برنجانيدند؛ از بدايت تا نهايت،انبياءو اولياء را اين گرانجانان درّاعه و دَستار پَرست از حسد به دست‌خون باز دادند، آه از دست اين نا‌تما‌مان!... (58) »:  

گفت آن يار كزو گشت سرِ دار بلند

جرمش اين بود كه اسرار هويدا مي‌كرد (59) 

***

 

ادامه دارد

در بخش دوم دربارة مفهوم « ملامتي بودن» و « اسقاط تكاليف» سخن رفته است.

 

...................................................

پانويسها

.مثنوي معنوي،به تصحيح قوام‌الدّين خرّمشاهي،دفتراوّل،بيت3409. 2.مثنوي،دفتراوّل،ابيات264-267. 3.همان،دفترششم،بيت4010 .4.همان،همان دفتر،بيت4013. 5.مرصادالعباد،ص.317. 6.مثنوي، دفترششم،بيت4011. 7. كيمياي سعادت،جلد اوّل،ص.461. 8.همان،دفتردوم،ابيات199-200. 9.همان،دفترچهارم،بيت1703. 10. همان،دفتردوم،بيت534. 11. مرصادالعباد،ص.81 با اندكي تصرّف.12.كيمياي سعادت،جلد اوّل، صص.481و487-488. 13.دومصرع از دوبيت خواجة شيراز،حافظ؛تمام دو بيت چنين است:به كوي عشق منه بي دليل راه قدم/ كه من به خويش نمودم صد اهتمام ونشد.ـ قطع اين مرحله بي همرهي خضر مكن/ ظلمات است بترس از خطر تنهايي.14.مثنوي،دفتراوّل،بيت2943. 15.ازنامه‌هاي شيخ عين‌القضاة همداني،به نقل ازخاصيت آينگي،ص.257.

16.دو بيت از حكيم سنائي غزنوي.17.مثنوي،دفترچهارم،بيت1408. 18.ازشيخ سعدي است.19.ازديوان كبيرمولانا جلال الدّين.20.مثنوي،دفترسوم،بيت589. 21.همان،دفترچهارم،بيت1430. 22.الفتح الرّباني و الفيض الرّحماني،صص.84 ،207،186،47-48و128. 23.همان،صص.130-131. 24.  البرهان المؤيّد،صص.23-24و30. 25. شرح التعرّف لِمذهبِ التَّصوف،جلد دوم،ص.659. 26.اسرارالتّوحيدفي مقامات الشّيخ أبي سعيد،ص.22. 27 .مرصادالعباد،صص.200 و201. 28. مصباح الهدايه،ص.285 . 29. مثنوي،دفترپنجم،بيت183. 30 .همان،دفترچهارم،بيت11. 31.همان،دفترپنجم،ابيات2048 و2049. 32.انيس الطّالبين و عدّة السّالكين،ص.142. 33.همان،ص.89؛نيز،مراجعه شود به مقدمه مصحّح همين كتاب تحت عنوان:سيري د رتصّوف،بخش شريعت وسنّت،ص.30. 34.يادي مه‌ردان(تذكار الرّجال)،جلد اوّل، ص.288. 35.يادي مه‌ردان،جلد دوم،ص.52. 36.همان،ص.57. 37.همان،ص.323. 38. از خواجة شيراز است. 39.بخشي از آيه26 سورة مباركة بقره. 40.مثنوي،دفتر اوّل، ابيات 3408 ـ 3407.

41.همان،همان دفتر ابيات 3359 ـ3357 .42.بخشي از آيه36 سورة مباركة يونس. 43. مثنوي،دفترپنجم، ابيات4147ـ4146 . 44.همان،دفترششم، ابيات 4009ـ4007 . 45. از شيخ عبدالرّحمن جامي است. 46.مثنوي،دفترپنجم،بيت1915. 47و48و49. .مثنوي،به ترتيب: دفتراوّل، بيت 18؛همان دفتر،بيت130؛همان دفتر،بيت128. 50.بيت،از حاج شيخ عبدالرّحمن ابوالوفاي نقشبندي ـ از مشايخ كردستان و فرزند شيخ سراج الدّين ـ است؛يادي مه‌ردان،ص.122. 51.ازنوشته‌هاي شيخ عين‌القضاة همداني به يكي از مريدانش؛به نقل از كتاب فرزانگان،ص.99. 52.ازكتاب انيس التّائبين شيخ احمد جام(ژنده پيل)،به نقل از فرزانگان،ص.107. 53.از كتاب صوفي نامة شيخ عبادي؛به نقل از فرزانگان،ص.125. 54.مثنوي،دفتر اوّل،بيت115. 55.همان،دفتر دوم،ابيات1791-1792. 56.همان،دفتر سوم،بيت2098. 57.همان،دفتر دوم،بيت1793. 58.شرح شطحيات،شيخ روزبهان بقلي شيرازي؛به نقل از فرزانگان،صص.141-142. 59.ازخواجه حافظ است.

طریقت نقشبندیه3

نقشبندیه

در باب عرفان، طربقت نقشبندي و مشايخ هورامان

 

زندگينامة خودنوشتِ علامه ملا عبدالكريم مدرّس

 ترجمه از عربي: عثمان نقشبندي

 

  من، عبدالكريم فرزندِ محمّد فرزندِ فتّاح فرزندِ سُليمان و از قبيلة " هوز قاضي" هستم كه اكنون در مركز ناحية ( بخش) "سيد صادق" ودر روستاي" مايندول" بر چشمة " سه‌راوي سوبحان‌ئاغا" و در روستاهاي مجاورِ آن ساكن هستند؛ درفصلِ بهار و ماه ربيع الاول سال 1323 هجري قمري[برابر با ارديبهشت 1284شمسي و ماهِ مه 1905ميلادي]، در روستاي "تكيه" در نزديكي بخش " خورمال" متولّد شدم. وقتي كه به سن تمييز رسيدم، شروع به تحصيل كردم و ابتدا، قرآن وچند رسالة ديني را به پايان رساندم و مشغول تحصيل بودم كه پدرم فوت كرد؛ امّا خداوند، مرا توفيق و ياري داد و مادرم ـ كه خدايش بيامرزد ـ با همراهي اعمام و نزديكانم در ادامة تحصيل من كوشيدند و من، به تحصيل ادامه دادم تا آن‌كه در اوّل ماه محرّم الحرام سال 1331 هـ. ق، به فرا گرفتن كتاب تصريف زنجاني در علم صرف پرداختم.

     سپس، براي تحصيل، از جايي به جاي ديگر و به مدارس مختلف رفتم و ترقيّاتم افزون شد و تحتِ سرپرستي و نظارتِ يكي از علما كه از دوستان پدرم بود، درآمدم و نزد او مقدّمات نحو وصرف را تا مبحثِ تمييز از كتاب "شرح جامي"، خواندم؛ در اين زمان جنگ جهاني اوّل آغاز شد و من، به "سليمانيّه" مسافرت كردم و ابتدا، در "مسجد ملكندي" آن شهر و سپس در" مسجد ملا محمّد امين باليكدري" در محلّة " سرشقام" سليمانيّه سُكني گزيدم و مدّتي در اين مسجد ماندگار شدم و در آنجا كتاب "شرح سيوطي بر الفيّة ابن مالك"ـ رحمهما ا... ـ را خواندم. با ظهور علايم قحطي شديد ، از سليمانيّه به "هَوْرامان" بازگشتيم و به"مدرسة خانقاه دورود"[در كُردستان ايران]  وارد شدم كه تحتِ سرپرستي و ادارة حضرتِ شيخ علاءالدين فرزندِ حضرتِ شيخ ضياءالدّين فرزندِ حضرتِ شيخ عثمان سراج‌الدّين [نقشبندي] بود؛ جنابِ شيخ، پدرانه مرا، از جهت مادّي ومعنوي، موردِ توجّه وعنايت قرار داد و من در آنجا ماندم و دروس نحو، منطق، آدابِ بحث، تشريح در فلكيّات و فقه را خواندم وتوان استفاده وآموزش از راه مطالعه در من فزوني گرفت تا آن‌كه شيخ در سال 1338 هـ. ق. به مركز اصلي خود يعني "خانقاِه بياره" [در هورامانِ عراق]، نقلِ مكان كرد و من، در آن مدّت چند ماهي از شيخ دور ماندم و سپس به امر او به بياره بازگشتم و در مدرسة " ابا عبيده"، نزد استاد و عالِمِ بزرگ " ملّا محمّد سعيد عبيدي" كتاب "برهان گَلَنبَوي" در منطق را شروع كردم و مدّتي در آنجا اقامت كردم وسپس، به خدمتِ استاد ملا محمود در بالكِ [ مريوان]  نقل مكان كردم و هشت ماه نزد او درس خواندم  و فرائضِ  شيخ معروف نودهي را در آنجا آموختم و كتاب شرح عقايد نسفيه را شروع كردم و به مبحثِ رؤيتِ خدا در آن كتاب رسيدم و به امر شيخِ مُرشد علاءالدّين، به بياره برگشتم ـ كه استاد ملّا احمد رش به عنوان مدرّسِ آنجا تعيين شده بود.آنجا، شرحِ عقايد را به پايان بردم و منظومة مولوي به زبان كُردي در عقايد را خواندم و كتابِ مختصرِ مطوّل در علم بلاغه را آغاز كردم تا آن كه به باب مسندً اليه آن رسيدم؛در اين هنگام، استاد ملا احمد، دل‌آزرده شد و از بياره به سليمانيّه نقل مكان كرد ما هم با او بوديم ودر ماه ربيع الأول 1340هجري به آنجا رسيديم و به عنوان مهمان در خانقاهِ حضرتِ مولانا خالد [نقشبندي] منزل گرفتيم؛ مدرّس سليمانيه در آن زمان علامه شيخ عمر مشهور به ابن قره داغي بود ـ خداوند به او جزاي خير دهاد ـ استاد، مرا به ماندن در مدرسه خويش امر كرد و استاد ملا احمد به روستاي گلاله رفت و نزد حاج محمّد آقا فرزند عباس آقاي ميراودلي به عنوان مدرّس تعيين شد.

پس از اقامتم نزد حضرتِ استادِ معزّي اليه ، افقهايي تازه براي كسب علوم و تدقيق و تحقيق و نوشتن حاشيه‌ها و تعليقات، بر من گشوده شد و به تداركِ آنچه از من فوت شده بود پرداختم و به فراگيري دانشهايي كه برايم اهميّت داشتند روي آوردم و اقصي الأماني در بلاغت و فريده در نحو را پيش وي به درس خواندم و جلسات ايشان در تدريس وافادة كتابهاي: برهان در منطق و تشريح با حاشيه‌هاي آن از عاملي و رسالة حسابِ عاملي و كتاب اشكال التأسيس در هندسه و كتاب تقريب المرام در اصولِ دين و جمع الجوامع در اصولِ فقه و اسطرلاب و ربع مجيب و حاشية لاري بر قاضي در حكمت با حاشيه‌هاي شيخ عبدالقادر مهاجر را استماع كردم و در فقه، منهج و شرح آن از قاضي زكريا ـ جز بعضي از آن ـ و مبحث خلع در تحفه را  فـرا گرفتم و از علوم گوناگون بهره‌هاي بسيارِ ديگر برگرفتم كه در نزدِ غيرِ او يافت نمي‌شد؛ اينها همه غير از استفادة فايده‌هاي فراوانِ ديگري از اخلاقِ بلند و عزّتِ نفس و زُهد و قناعت او و اعتماد و توكّلش بر خداوندِ بزرگ بود. پس از مدتي، استاد، مرا به اخذِ اجازة علمي امر كرد و به اجازه در محفلي بزرگ از عالمانِ طراز اول مشرّف ساخت؛ در آن محفل، بزرگواراني چون شيخ بابا علي تكيه‌يي، شيخ محمّدنجيب قره‌داغي ، شيخ جلال قره‌داغي و شيخ معروف برادر استادِ بزرگ و خودِ ايشان و گروهي از دوستان حضور داشتند؛ استاد، برگه‌هاي اجازه‌نامه را، به دستِ مباركِ خود نوشت و استادِ بزرگوار شيخ محمّدنجيب، آن را در مجلس قرائت كرد؛ آن مجلس به راستي، باغ و بوستاني از باغهاي حقايق روحي بود ـ خداوند همة آنان را بهره‌مند از روح و ريحان گرداند! اين [جلسة اعطاي اجازة افتا و تدريس] در فصلِ بهار و ماه شعبان سال 1343، تشكيل شد.

   پس از اخذ اجازه، با چند طلبة تيزهوش به روستاي نرگسه‌جار رفتم [و اين] بنا بر توافقي قبلي بود ميان من و شيخ صديق پسر شيخ معروف خليفة حضرت شيخ علاء الدين ـ خداوند متّعال هردو را رحمت كند- و سپس طلّاب به گرد من جمع شدند و حلقة تدريس به طالبان و خدمت به مسلمانان توسعه يافت، و تا سال 1348 يعني تا پايان سال1347، آنجا ماندم.

   پس از عيد قربان همان سال، نامه‌اي از بياره به دستم رسيد؛ به بياره رفتم؛ شيخِ من علاءالدّين مرا شرف بخشيد و مدرّس خانقاهِ مباركِ بياره فرمود و من اهل خانه و فرزندانم را در ماه محرّم و آغاز سال 1348، به آنجا منتقل كردم.

وقتي به آنجا منتقل شدم و در آنجا اقامت گزيدم، طلّاب، پيرامونِ من گرد آمدند و برحسبِ امكان و توانِ خودم ، تدريسي وسيعتر و سودمندتر را آغاز كردم و طلّاب از من استفاده كردند و من، ازمباحثات و مجادلات علمي و  باريك‌انديشي‌هاي آنان بهره بردم، همچنان كه از عالمانِ فاضلي كه به زيارتِ شيخ مي‌آمدند و در آنجا مي‌ماندند، فايده مي‌گرفتم و ميان من و آنان گفتگو و پرسش و پاسخها واقع مي‌شد و اين به علاوة كثرت كتابهاي متنوّع در آنجا بود؛ كتابها [و كتابخانه‌اي] كه به خوبي شارح و شامل هر موضوعي بودند و علاوه بر همة اينها بركات چند تار موي محاسن شريف پيامبر (ص) ـ كه در آنجا در اتاقي مخصوص قرار داشت ـ بود و بركات صاحبان ارواح بلند و انفاس شريف كه در آنجا بودند و ماية آرامش و رَوح و ريحان و زياده بر آن آرامشِ خاطر و آسودگي دل و نشاطِ خودم بود كه به توفيقِ خداوند و راهگشـايي او براي مـن فراهـم آمده بود ـ چيزي كـه براي امثال من در زمانِ خودم دست نداده بود ـ و همة اينها، رحمت و نعمت خداوند سبحان و متّعال بود و شكر نعمتهاي فراوانِ حق، چنان كه شايسته و شامل نعمت و فضلِ اوست.

     نبايد از ياد برد كه حضرت شيخ علاءالدّين ـ قدّس سرّه ـ مرا و طلاب را با همه آنچه در توان داشت ـ از جهت مادي ومعنوي ـ پشتيباني مي‌كرد؛ از خداوند مي‌خواهيم كه اورا پاداش وجزاي خير دهد؛ درآن زمان در خانقاه بياره و در اتاقهاي، آن حدود صد طلبة بزرگ و كوچك موجود و شبانه‌روز، به جديّت مشغولِ تحصيلِ علوم بودند.

        

   در يك برهة زماني، طلّاب موجود را به چند طبقه تقسيم كرده بوديم و صاحبانِ درجاتِ بالا ، متوسّطان را درس مي‌دادند و متوسّطاني كه دانش و شايستگي قابل توجّهي داشتند، به مبتديان تدريس مي‌كردند و درسهايي ازفقه وسيرة نبوي وتجويد واخلاق، براي طلبه‌ها مقرّر كرده بوديم چنان‌كه هر طلبه‌اي از آنان برحسب توانِ خود ، بهره مي‌برد.

   در مدّتِ تدريسِ من در بياره ، يعني از سال 1347 تا سال 1371، ما در تدريسي نتيجه‌بخش و پرورشِ طلابي باهوش توفيق داشتيم چنان‌كه درآن مدّت، نزديك به 45 نفر، فارغ التّحصيل شدند كه هركدام از آنها در حدّي مناسب و قابل توجّه از علوم و شايستة تدريس و افاده بودند ـ و خداوند را سپاس!

    پس از آن‌ كه احوالِ زمانه دگرگون و ضعف و پيري بر شيخ مستولي شد، انتقال از بياره را مصلحت ديدم و در فصلِ بهار در ماهِ رجبِ سال 1371ق، از آنجا به سليمانيه نقل مكان كردم و به عنوان مدرّسِ مدرسة حاج خان در محلّة ملكندي تعيين شدم و مسلمانان و دوستان، از حضورِ من استقبال كردند و طلاب، در آنجا هم گرد آمدند، افرادِ خيّر آن محلّه و محلاتِ ديگر، مسجد و خانة مدرّس را تجديد بنا كردند و اندكْ‌استراحتي كرديم؛ امّا، ما به راهي مي رفتيم و تقدير به راهي و من، در اوايل تابستان سال1374 به شهر كركوك منتقل و در تكية شيخِمحترمجناب حاج شيخ جميل طالباني، با آسايش واحترام كامل، ماندگار شدم و به دو پسرِ او شيخ علي و شيخ عبد الرّحمن فقه واصولِ فقه درس دادم و در واقع، از آن دو و از ساير برادران شيخ، احترام و بزرگداشت ديدم و آن دو، به قلبِ من وآسايش و رضايتِ آن اهميّت مي‌دادند و اين از نيكخويي آنها و لطفِ پدر بزرگوارشان نسبت به من بود زيرا بسياري اوقات، تأسّف مي‌خورد و مي‌گفت: كاش قادر به حركت بودم تا خود شخصاً به تو خدمت كنم! و[روشـن است] كـه اصـل اينچنين [رفتـاري] از بزرگـواري و شرافت و ايمان، سرچشمه مي‌گيرد ، من [آنجا]، با فراغت و آسايش،  به طلّابِ بسياري درس مي‌دادم.

 همچنان، همانجا ماندم تا آن‌كه مدرسة آقاي ما حضرت عبدالقادر گيلاني ـ قدّس سره ـ دربغداد، به سبب وفاتِ مدّرس فاضلِ آن مرحوم شيخ محمّد قزلجي بي‌سرپرست ماند و من، به بغداد رفتم و براي امامتِ جماعت، درخواست نوشتم و در امتحان قبول شدم و به عنوان امام در مسجدِجامع احمدي ،در نزديكي وزارت دفاع، تعيين شدم و سپس، براي تدريس در مدرسة حضرتِ شيخ درخواستي نوشتم و در امتحان شركت كردم و قبول  و به عنوان مدرِّس در مدرسة حضرت شيخ، تعيين شدم چنانچه خواست و آرزويم بود ـ و سپاس در اوّل وآخر، خداراست و او را به سبب آنچه در باطن و ظاهر ما را بدان برتري بخشيد، شكر مي‌گوييم.

  وقتي كه در مدرسة آن بارگاهِ مبارك اقامت گزيدم، عدّة زيادي از طلّاب، از شهرهاي بسيار، از جاوه وتركيه و مغرب والجزيره وخودِ عراق، ـ‌‌ از كُرد و عرب ـ درآن گردآمدند و آن زمان، دو مدرّسِ ديگر با من بودند؛ اوّل، حاج عبدالقادر خطيب ودوم، كمال الدين طائي و سالهايي در دوامِ تدريس وافادة كامل بر ما گذشت تا آن‌كه سال 1393هجري برابر با 1973ميلادي فرا رسيد و من ـ مطابقِ قانون ـ بازنشسته شدم امّا ساداتِ كِرام و نقيبانِ بزرگوار،‌ فرزندانِ حضرتِ شيخِ گيلاني، مرا با امر به ماندن در جاي خود، در بارگاه، جهتِ افتا براي مسلمانان در احكامِ شرعي و انجامِ امامتِ نمازهاي ظهر وعصر، مشرّف ساختند و اكنون كه سال1401هجري است،‌ در قيدِ حيات و مقيم در خانة مدرّس در بارگاه حضرت شيخ عبد القادرـ قدّس سرّه العزيزـ هستم .

  پروردگارِ من، از جهاتي فراوان مرا در زندگي توفيق عطاكرده‌است و گرچه توان برشماري و ثبت آنها را ندارم ، اما صورتِ اجمالي آن نعمتها چنين است:

    اوّل: تدريس و تحقيقِ علمي، كه پس از فارغ التّحصيليم تا امروز و حتّي پس از بازنشستگي ، در حدّ توان، ادامه داشته‌است؛

    دوم :  من ، همچنان بر ارائة خدماتِ ديني، موفّق و نزدِ دوستان و بقية مسلمانانِ صالح و علاقه‌مند، محترم بوده‌ام؛

   سوم : هميشه از جهات مادّي ومخارج ِمعيشت ، در رفاه و آسوده خاطر بوده‌ام واكنون هم، در كفافِ معيشت هستم و خداي را شكر!

  چهارم:  خداوند، در سال 1388، مرا به انجام حجّ بيت‌الحرام و زيارت حضرتِ سيّدالانام(ص)،به همراهي گروهي از علما  و دوستان،در رفت و برگشت موفّق ساخت.  

  پنجم: من، در تربيت و اعطاي اجازة افتا و تدريس به عدّه‌اي از طالبانِ علم، موفّق بوده‌ام و تا كنون كه آنها را برشمرده‌ايم، تعدادشان به 50 نفر عالِمِ نيكو مي‌رسد.

  ششم: در تأليف رساله‌ها و كتابهايي به زبانهاي فارسي وكُردي و عربي توفيق يافته‌ام.                    

 

  

 

توضيح: زندگينامه‌اي كه خوانديد، از صص:324- 322 كتاب «علما‍ؤنا في خدمة العلم والدّين»، تأليفِ استاد ملا عبدالكريم مدرّس،ترجمه شده و جز كلمات و مطالبي كه در [ ] آمده، همه، از خودِ استاد مدرّس است.

 

***

 [ استاد مدرّس، ازسال1401ـ كه اين شرحِ حالِ خود را نوشته است ـ همچنان تا حدود سال1420 به تدريس و تحقيق و امامت خود در بارگاهِ گيلاني ادامه داد و در سالهاي اخير هم، گاهي از حافظه، تدريس و افاده مي‌كرد و محضرش، مجمعِ علما و صالحان و طالبان از نقاطِ گوناگون جهانِ اسلام بود، تا آن‌كه در صبحگاه روز سه‌شنبه 24 ماه رجب 1426قمري، برابربا 8 شهريورماه1384 شمسي و 30 اوت 2005 ميلادي، جان به جان آفرين تسليم كرد و پيكر پاك او با حضور هزاران نفر از عُلما ، مردم و علاقه‌مندانش ، تشييع و در بارگاهِ حضرت گيلاني در جايي كه خود قبلاً تعيين كرده بود ـ در كنارِ مراقدِ شيخ رضا طالباني و حاج شيخ عبد الرّحمن ابو الوفاي نقشبندي ـ به خاك سپرده شد ـ روانش شاد و راهش پر رهرو باد!].

 

آثارِ علامة مدرّس

اشاره: مطابقِ آنچه شهرت يافته‌است، استاد مدرّس درعلوم مختلف ديني،ادبي و غيرِ آن بيش از 100 عنوان كتاب نوشته كه نزديك به 80 عنوان آن چاپ و منتشر شده و بقيّه، به صورت دستخط باقي مانده است. در اين فهرست، اسامي 51  عنوان مشهور آثار ايشان آمده‌است.

   

1ـ شمشيرِ كاري بر فرقِ نسيمِ رستگاري، در اثباتِ اجتهاد و تقليد و مذاهب، فارسي؛ 2ـ ئيمان وئيسلام، شعر، اصل و فرعِ دين، كُردي؛ 3 ـ ئه‌ساسي سه‌عادت، اصل و فرعِ دين، كُردي؛  4ـ ئاوي حه‌يات، زندگاني پيامبران، كُردي؛ 5 ـ چل‌چراي ئيسلام، چهل حديث از پيامبر(ص)، نظم و نثر، كُردي؛ 6 ـ نوور و نه‌جات، شعر، مدح پيامبر(ص)، كُردي؛  7 ـ ئيقبال‌نامه، شعر، كُردي؛ 8 ـ مه‌ولوود‌نامه و ميعراجنامه، نظم ونثر، كُردي؛ 9ـ دوو‌ رشته، شعر، قاموسِ عربي به كُردي، كُردي؛  10ـ شه‌ريعتي ئيسلام، ، نثر، كُردي، چهار جلد؛ 11ـ  به‌هار و گولزار، نظم و نثر، حكمت و اخلاق، كُردي؛12ـ وتاري ئاييني بو روژاني هه‌يني، نثر، كُردي؛ 13ـ باراني ره‌حمه‌ت، شعر، سيرة پيامبر(ص)، كُردي؛ 14ـ يادي مه‌ردان، زندگينامة مولانا خالد شهرزوري و مشايخِ نقشبندي هَورامان، كُردي، 2 جلد؛ 15ـ گردآوري و شرح ديوان بيساراني، كُردي؛ 16ـ گردآوري و شرح، ديوان مَولوي، كُردي؛ 17ـ گردآوري و شرح ديوان نالي، كُردي؛ 18ـ گردآوري و شرح ديوان مَحوي، كُردي؛ 19ـ گردآوري و شرح ديوان فه‌قي قادري هه‌مه‌وه‌ندي، كُردي؛ 20ـ حه‌جنامه، نظم و نثر، كُردي؛  21ـ شرح عقيدة مرضيّة مولوي، كلام، كُردي؛ 22ـ شه‌مامه‌ي بيندار، نظم ونثر، تعليمي، كُردي؛ 23ـ په‌يره‌وان، شرح حالِ خلفاي شيخ سراج‌الدّين، كُردي؛ 24ـ بنه‌ماله‌ي زانياران،  تاريخ خاندانهاي علمي وديني كُردستان ، كُردي؛ 25ـ ته‌فسيري نامي، 7 جلد، كُردي؛ 26ـ ريگه‌ي ره‌هبه‌ر، نظم و نثر، علم حديث، كُردي؛ 27ـ ريگه‌ي به‌هه‌شت، نظم و نثر، نصايحِ ديني، كُردي؛  28ـ ترجمة مكتوبات كاك احمدِ شيخ از فارسي به كُردي، 3جلد؛ 29ـ شرحِ تصريف زنجاني، علم صرف، كُردي؛ 30 ـ نامه‌ي هوشيار، نظم و نثر، اخلاق، كُردي؛ 31ـ نووري قورئان، نظم و نثر، علوم قرآني، كُردي؛  32ـ به‌ديع و عه‌رووزي نامي، نظم و نثر، كُردي؛  33ـ الصّرف الواضح، علم صرف، عربي؛ 34ـ مفتاح الادب، علم نحو، عربي 35 ـ خلاصةالبيان في الوضع و البيان، عربي؛ 36 ـ المفتاح، منطق، عربي؛ 37ـ الورقات، منطق، عربي؛ 38ـ العزيزه، منطق، عربي؛ 39ـ الوجيهه، منطق، عربي؛40 ـ المقالات في المقولات، عربي؛ 41ـ جواهر الفتاوي، مجموعة فتاواي فقهي علماي كُردستان، سه جلد، عربي؛42 ـ الوسيله، شرحِ الفضيلة مولوي، علمِ كلام و عقايد، عربي؛ 43ـ المواهب الحميد، شرحِ الفريدة سيوطي، صرف و نحو، عربي؛ 44ـ مواهب الرّحمن في تفسير القرآن، 8 جلد، عربي؛ 45ـ نور الإسلام، آداب ديني و عقايد، عربي؛ 46ـ البركات الأحديّه في شرح الصمديه، نحو، عربي؛ 47ـ اعلام بالغيب والهام بلا ريب، شرح احاديث و مطالب عرفاني، عربي؛ 48 ـ جواهر الكلام في عقايد اهل الاسلام، نظم ونثر عربي؛ 49ـ علماؤنا في خدمة العلم والدّين، شرحِ احوال دانشمندانِ كُرد، عربي؛50 ـ الانوار القدسيّه في الاحوال الشخصيّه، عربي؛  51 ـ فوائد الفوائح، شرح فوائحِ مولوي، عقيده وكلام، فارسي. و ... .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

منبع:  صفحات:۳ تا ۵ و ۹ «نامي‌نامه»:

سوگنامة علامه عبدالكريم مدرس

به كوشش: عثمان نقشبندي ـ عبدالستار نقشبندي

روانسر ـ شهريور ماه84

 

طریقت نقشبندیه2

نقشبندیه

در باب عرفان، طربقت نقشبندي و مشايخ هورامان

 

شرح حال حضرت مولانا خالد ذی‌‌الجناحين نقشبندی شهرزوری

قطب الطریقه و ترجمان الحقیقه، عالم ربّانی و پیر روحانی، سر سلسلة طریقة نقشبندی و مسند نشینِ كمال عزّ و ارجمندی، مجدّدِ قرن سیزدهم، ضیاءالدّین ابوالبهاء مولانا خالد ذی‌الجناحین شهرزوری نقشبندی، وجودِ ارزنده‌ای بوده است سرشار از زیور علم و عرفان كه در مناطق كُردنشین چون آفتاب تابانی درخشید و در اندك مدّتی با پرتو انوارِ خود بخش زیادی از بلادِ اسلامی را روشنی بخشید.

مرحوم هدایت در تذكرة ریاض العارفین دربارة این بزرگ‌مرد چنین نوشته است:

« خالد بن احمد حسینی سلیمانیه‌ای؛ هو فخرالعارفین و زین السالكین، شیخ خالد در كمالات صوری و معنوی واحد، اصلش از اكراد سلیمانیه و در بغداد صاحب خانقاه و دستگاه، به صحبت علما و فضلای معاصرین رسیده و سالها در بادیة تحصیل و طلب دویده و در خدمت عرفا و مشایخ این عهد ریاضات كشیده تا بادة معرفت چشیده. همواره آستانش ملجأ فقیران و پیوسته محفلش مجمع امیران. به همّت و سخاوت معروف، به طاعت و عبادت موصوف. سلاسلِ بسیار دیده و طریقة نقشبندیة گزیده. اكنون سلسلة علیة نقشبندیه را به وجودش افتخار است و شیخ بالإستقلال و الإستحقاق آن دیار است. از بلاد بعیده طالبان خدمتش مخصوص، به تقبیل حضرتش می‌آیند و به مفتاح توجّه و التفاتش قفل گنجینة طلب می‌گشایند...»

مولانا خالد از عشیرة میكایلی جاف است كه در سال تولّد او اختلاف است برخی 1192 و بعضی 1193 هجری قمری ذكر كرده‌اند اما «شیخ اسعد صاحب» كه خود از اقوام نزدیك مولانا است در كتاب « بغیة الواجد» سال 1193هـ. را صحیح شمرده است.

زادگاه مولانا قصبة قره‌داغ است واقع در پنج فرسخی شهر سلیمانیة عراق، پدرش مولانا احمد حسینی از احفادِ پیر میكائیل شش انگشت جاف است و نسبش به خلیفة سوم حضرت عثمان بن عفّان ذی‌النورین (رضی‌الله عنه) منتهی می‌شود. طایفة مولانا به واسطة اینكه از اولاد پیر میكائیل می‌باشند، به پیرمیكائیلی شهرت دارند.

مادر مولانا فاطمه خاتون بانویی سیده از نسل سید محمّد زاهد مشهور به پیر خضر شاهویی است.

مولانا ابتدا در «قره‌داغ» قرآن مجید و مقدّمات فارسی و عربی را فرا می‌گیرد، پس از آن برای ادامة تحصیل به مناطق دور و نزدیك از شهر و روستا سفر می‌كند و در مدارس دینی این اماكن از حوزة درس دانشمندانی چون سید عبدالكریم برزنجی و برادرش سید عبدالرّحیم و ملا محمّدصالح تره‌ماری و شیخ عبدالله خرپانی و ملا محمود غزایی و علامه عبدالرّحیم زیارتی(زیاری) ، كه هركدام ستارة درخشانی در آسمان علم و ادب بودند، بهره می‌گیرد، مدّتی هم در محضر علامة بزرگ ملا محمّد بن آدم باله‌كانی تلمّذ می‌كند. مولانا از همان آغازِ تحصیل، خود را به كم خوابی و كم خوری و تحمّل گرسنگی و ریاضت عادت می‌دهد و پس از فراغت از درس و مطالعه، وقتِ خود را به عبادت و ذكر و فكر و تلاوت قرآن و مطالعة تفسیر می‌گذراند و روانِ پاكِ خود را برای دركِ انوارِ معرفت و نقش‌پذیری ورزیده می‌كند. همچنین بر اثر قریحة ذاتی و ذوق خدادادی به آزمایش طبع می‌پردازد و گاه‌گاهی چامه‌ای می‌گوید و چكامه‌ای می‌سراید و اندك اندك قدرتِ نویسندگی و شعر و شاعری را نیز پیدا می‌كند.

پس از بازگشت به قره‌داغ، عبدالرّحمن پاشای بابان از او دعوت به عمل می‌آورد كه به سلیمانیه برود و در مدرسة وی به تدریس بپردازد امّا مولانا به عذر اینكه نواقصی دارد تقاضای او را نمی‌پذیرد و از قره‌داغ رهسپار كشور ایران می‌شود.

پس از رسیدن به شهر سنندج مدّتی ملازمتِ استادِ علوم ریاضی علامه شیخ محمّد قسیم مردوخی را اختیار می‌كند و علومِ حساب و هندسه و فلكیات و هیئت را در خدمت وی فرا می‌گیرد و پس از اخذِ اجازه به سال 1213 هـ . ق. به وطن مألوف برمی‌گردد؛ از قضا در همین اوان استادش شیخ عبدالكریم برزنجی در سلیمانیه دعوت حقّ را لبیك می‌گوید و مولانا بنا به درخواست علمای سلیمانیه بدانجا رفته و به تدریس می‌نشیند. طالبان علم از هر طرف به جانب وی روی می‌آورند و از آن منبع فیّاض به استفاده و استفاضه می‌پردازند.

مولانا در سنة 1220 هـ. برای انجام فریضة حجّ و زیارت تربت حضرت ختمی مرتبت، صلّی الله علیه و سلّم، رهسپار حجاز شد و ازخطّة موصل و دیاربكر و رَها و حلَب و سایر شهرهای شام و فلسطین گذشت و در هر شهری با علما و صلحای آنجا ملاقات كرده به افاده و استفاضه پرداخت. چنانكه در شام به خدمت شیخ محمّد كزبری مدرّس دارالحدیث و همچنین شیخ مصطفی كردی كه هر دو در علم و عمل شهرة شهر و علامة عصر بودند مشرّف شد و از محضر پربركت آنان به اخذ اجازة قراآتِ اوراد و اذكار و روایت احادیث نبوی و آشنایی با آداب طریقة قادریه نائل گشته است. پس از رسیدن به مكّه و به جا آوردن مناسكِ حجّ، به سوی مدینة منوّره راه افتاده و هنگامِ وصول بدانجا و مشاهدة قبةالخضراء، قصیدة مفصّلی به فارسی انشاء كرده است كه ابیاتی از آن را دراینجا ذكر می‌كنیم:

عجائب نشئه‌ای زین دامن كهسارمی‌آید              

تو گویی با نسیم صبح بوی یار می‌آید

ز خاكش یافت تسكین زخمهای سینة ریشم        

تعالی‌الله چه‌سان از مشك این كردار می‌آید

نشانی از هلال عید وصل دوست می‌بخشد         

هر آن نقشی زسمّ توسن رهوار می‌آید

نمیدانم كجا می‌آید اما اینقدر دانم                      

دمادم نفحه‌های طبلة عطار می‌آید

علامتهای روز وشب به كلی ازمیان برخاست        

زهی بگسسته از هم پرتو  انوار می‌آید

اگر نه جای آن سرحلقة مشكین غزالان است       

چرا  زین خاك بوی نافة تاتار می‌آید؟

بلی این جلوه‌ِگاهِ دلربای عالم آشوبی است          

كه تصویر نظیرش بر خِرد دشوار می‌آید

نشانی از كف پایش به هر منزل كه شد پیدا       

از آنجا سُرمة چشم  اولوالابصار می‌آید

 

تا آنجا كه گوید:

دلا هشیار باش از پرتو حسن ازل كاینجا                  

تجلّیها دمادم بردل هشیار می‌آید

به بیداریم دادند آنچه در خوابش نمی دیدم                

سعادت بین مرا كز دولت بیدار می‌آید

سخن سر‌بسته تا كی با نسیم صبحدم«خالد»   

شمیم كوی خاك «احمد مختار» (ص) می‌آید                   

ز یُمن پای بوسش فرش را بر عرش تفضیلی است      

سعودِ نحس را انكار در این‌كار  می‌آید

جهان را می‌توان در دانة خشحاش جا كردن               

ولی مدحش كجا در حیّز گفتار می‌آید

كسی كو هر دو عالم زو به سِلكِ انتظام آمد             

چه سود ار گویمش بر سروران سالار می‌آید

در این موسم بیابان طی مكن بیهوده ای حاجی        

كه بیت الله به طوف روضة دلدار می‌آید

بنامیزد كریمی كز وجود فایض‌الجودش                       

دُر از دریا، گهر از خاره‌، گل از خار می‌آید

 

این قصیده بسیار مفصّل است و ذكر همة آن در اینجا گنجایش ندارد.

مولانا درمدت توقف در شهر مدینه نیز هفت بندی را به فارسی به اقتباس از هفت‌بند مولانا عبدالرّحمن‌جامی انشا كرده است كه این بندی از آن است:

سرور عالم! من دلداده حیران توام                 

واله و سرگشتة سودای هجران  توام

شاه تخت قاب قوسینی تو، من كمتر گدا        

كی بود یارای آن گویم كه مهمان توام

رحمت عامی تو، آب زندگی، من تشنه‌ای       

مرده بهر قطره‌ای از آب حیوان توام

دیگران بهر طوافِ كعبه می‌آیند و من              

كو به كو افتادة كوه و بیابان توام

دوش در خوابم نهادند افسر شاهی به سر     

گوئیا پا می‌نهد بر فرق دربان توام

جامیا ای بلبل دستانسرای نعت دوست           

این سخن بس حسب حال آمد ز دیوان توام

« بر لب افتاده زبان گرگین سگی‌ام تشنه لب   

 آرزومند نمی از بحر احسان توام »

مولانا خالد پس از مراجعت به سلیمانیه كار تدریس را از سر گرفت و اوقات فراغت را قسمتی به مطالعه و تألیف و قسمتی را به عیادت و ذكر و فكر به سر می‌برد و در عین حال همواره مترصّد و منتظر بود كه با یكی از مشایخ بزرگ طریقة نقشبندیه آشنا شود.

 در سنة 1224 هـ . ق. پارسا جهانگردی به نام میرزا رحیم عظیم‌آبادی هندوستانی به سلیمانیه می‌آید و از گَردِ راه به مدرسة مولانا وارد می‌شود مولانا پس از خوشامدگویی از او سؤال می‌كند كه: اهل كجاست و چه‌كاره است؟ جواب می‌دهد: درویش غریبی هستم از مسلمانان هند و كارم سیر و سیاحت است و اگر شما اجازه بدهید چند روزی در اینجا مهمان خواهم بود. مولانا كه انسانی محسن و غریب نواز بوده است با كمال محبت و خوشرویی تقاضای او را می‌پذیرد و یكی از حجره‌های مسجد را در اختیارش می‌گذارد كه در آنجا بیاساید و تهیة وسائل زندگیش را هم شخصاً به عهده می‌گیرد، یك ماه می‌گذرد و مولانا اندك اندك با او انس می‌گیرد و از مصاحبتش لذّت می‌برد، مخصوصاً زهد و تقوا و شب‌زنده‌داریها و حالات ویژة او، بی‌اندازه در دل مولانا اثر می‌گذارد.

روزی مولانا از او سؤال می‌كند كه: با كدام طریقه آشنایی داری؟ جواب می‌دهد كه: طریقة من، نقشبندی است و از مریدانِ مسندنشینِ این طریقه، عارفِ بزرگوار شاه عبدالله دهلوی هستم؛ مولانا از شدّت هیجان او را در آغوش می‌گیرد و سر و رویش را غرق در بوسه می‌كند و از او می‌خواهد كه شمّه‌ای از آداب این طریقه و همچنین مختصری از مناقب مرشد خود را برای او تعریف كند. عظیم‌آبادی، فصل مشبعی در این باره اظهار می‌دارد و در آخر می‌گوید: حقیقت این است كه من از طرف مرشدم مأموریت دارم كه شما را به خدمت او بفرستم و این مدّت به دنبال فرصتی بودم كه مطلب را با شما در میان بگذارم حال اگر حرفهای مرا قبول دارید هرچه زودتر خود را برای این مسافرت آماده سازید. مولانا كه خود را در آستانة رسیدن به آرزوی دیرینه می‌بیند، دیگر توقّف را جایز نمی‌داند، به سرعت بساطِ درس و مدرسه را به هم می‌زند و از خطة كُردستان و كرمانشاه و همدان، راه هندوستان را پیش می‌گیرد و به شهرهای زیادی از قبیل بسطام، خرقان، سمنان و نیشابور قدم می‌گذارد؛ در بسطام هنگام زیارت مقبرة سلطان‌الإولیا شیخ ابایزید بسطامی ابیاتی می‌سراید به این مطلع:

یارب به حق تربت سلطان بایزید       یارب به قاطعیت برهان بایزید

یارب به آشیانة شهباز لامكان          یعنی به قُرب و منزلتِ جان بایزید

تا آنجا كه در مقطع می‌گوید:

بر «خالد» شكستة بیچارة غریب                بگشا دری ز مخزنِ عرفانِ بایزید

او را به خود رسان و از خودبینیَش رهان       او هم شود یكی از غلامان بایزید

و به منظور زیارت آستان حضرت امام رضا،علیه‌السلام،به مشهد می‌شتابد و قصیدة شیوایی به فارسی در مدح او می‌سراید كه چنین آغاز می‌شود:

این بارگاه كیست كه از عرش برتر است       وز نورِ گنبدش همه عالم منوّر است

مولانا پس از چندي توقف در مشهد، هنگامي كه عازم تربت جام بود، در قطعه‌اي به مطلع:

خالد بیا و عزم سفر زین مقام كن   به روضة رضا به دل و جان سلام كن

حضرت رضا (ع) را بدرود مي‌گويد و در جام، مرقد شیخ احمد نامقی(526 ـ 441 هـ) ملقّب به ژنده پيل را زيارت مي‌كند.

مولانا به خاك افغان می‌رسد از شهرهای هرات و قندهار و كابل و پیشاور و لاهور می‌گذرد و همه جا با علما و دانشمندان به بحث و گفتگو می‌نشیند و مورد تبجیل و تكریم قرار می‌گیرد. آنگاه افغانستان را پشت سر می‌گذارد و وارد خاك هند می‌شود.

مسافرت مولانا از سلیمانیه تا ورود به هندوستان مدّتِ یك سال طول می‌كشد، در عرض راه به هر شهر و دیاری رسیده سعی كرده است با دانشمندان و خواص آنجا دیدار كند، در بعضی از شهرهای ایران، از جمله مشهد، علمای تشیّع ضمن گفتگو و مباحثة علمی و دینی بعد از آنكه از میزانِ علم، اطّلاعات، و تقوای او آگاه می‌شوند بسیار می‌كوشند او را از مسافرت به هند بازدارند. مولانا در جواب می‌گوید: من هنوز به مقصد و مقصود نرسیده‌ام تأثیرات معنوی این مسافرت را درك كرده‌ام و در این راهی كه قدم گذاشته‌ام اختیار دست خود من نیست،

  رشته‌ای در گردنم افكنده دوست     می‌برد هرجا كه خاطر خواه اوست

باری مولانا موقعی كه به دهلی می‌رسد و به دارالإرشاد«جهان آباد» مقرّ شاه عبدالله دهلوی نزدیك می‌شود، دو قصیدة عربی و فارسی می‌سراید كه نخستین آن چنین شروع شده است:

كملت مسافة كعبة الآمال     حمداً لمَن قد مَنّ بالإكمال

و اینك ابیاتی از قصیدة فارسی:

دهید از من خبر آن شاه خوبان را به پنهانی     

كه عالم زنده شد بار دگر از ابر نَیسانی

صف نظّارگان در انتظارش چشم در راهند        

پری رویان همه جمعند و مطرب در غزلخوانی

خرامان و چمان با صدهزاران عشوه و دستان    

كند تشریف را یك دم به صحن گلشن ارزانی

گذارد از كف پا لاله را مرهم به داغ دل             

نهد داغ غلامی لاله‌رویان را به پیشانی

بَرَد آب از لطافت تازه گلهای بهاری را              

دهد تاب از خجالت نونهالان گلستانی

كند آكنده از رشك رخش گل را به خون دل       

كند شرمنده طاووس چمن را از خرامانی

شود روشن به دیدار شریفش دیدة نرگس       

رهد از پای‌بوسش سنبلِ تر از پریشانی

 

تا آنجا كه به ذكر ممدوح می‌پردازد و می‌گوید:

 

هزاران گل شكفته از نسیم صبح در یكدم    

چو دلهای مریدان از نگاه قطب ربانی

چراغ آفرینش، مِهرِ برج دانش و بینش          

كلیدِ گنج حكمت، مخزن اسرار سبحانی

مهین رهنمایان، شمع جمع اولیای دین        

دلیل پیشوایان قبلة اعیان روحانی

عبیدالله شاه دهلوی كز التفات  او           

دهد سنگ سیه خاصیّت لعلِ بدخشانی

امامِ اولیا، سیّاحِ بیدای خدا بینی                

ندیم كبریا، سبّاحِ دریای خدادانی

یَمَن شد گوییا هندوستان از یُمنِ انفاسش    

دمادم می‌دهد زو نفحة انفاس روحانی

 

و پس از چند بیت دیگر چنین ادامه داده است:

 

اگرچه كافرستان است، باشد از وجودِ او                 

بهشت و این سخن نبود خلاف نص‌ّ قرآنی

مرا نادیده باشد با سر كویش سر و كاری                

پس از دیدن عراقی را نبد با پیر ملتانی

بسی توبیخ كردند اهل توران و خراسانم                 

به دارالكفر رفتن چون پسندی گر مسلمانی

به دهلی ظلمت و كفر است گفتند و به دل گفتم      

به ظلمت رو اگر در جستجوی آب حیوانی

نشد با طول صحبت ز اولیای یثرب و بطحا                

میسّر، آنچه از وی شد مرا نادیده ارزانی

به جان شو بنده‌اش ای آنكه می‌خواهی شدن آزاد    

ز تسویلات نفسانی و تلبیسات شیطانی

لئیمی گفت من نزدیكم و نشناسمش گفتم:           

مگر نقلِ ابوجهل و پیمبر را نمی‌دانی؟

تمنّای قبولش دارم و دانم كه نااهلم                       

مدد یا روح شاه نقشبند و غوث گیلانی!

به خود كن آشنا چون كردیَم از خویش بیگانه            

عطای احمدی فرما چو ما كردیم سلمانی

ز جام فیض خود كن « خالد» درمانده را سیراب        

كه او لب تشنة تیه است و تو دریای احسانی

 

شرح حال حضرت مولانا خالد ذی‌‌الجناحين نقشبندی

>> بخش نخست شرح حال حضرت مولانا خالد را در اینجا بخوانید.

 

مولانا صبح بیست‌ و ششم ذی‌الحجة سال 1224 هـ ق. وارد خانقاه شاه عبدالله می‌شود و عصر همان روز، مُرادِ خود را زیارت می‌كند. شاه عبدالله كه در همان برخوردِ اوّلیه، از روی بصیرت، مولانا را از هر حیث شایسته و آماده برای تمسّك و قبول تعلیمِ طریقة نقشبندیه می‌بیند، توجّه مخصوص خود را به جانبِ وی معطوف می‌دارد، و او را با ذكر و فكر و آداب این طریقه آشنا نموده، دستور می‌دهد كه مانند سایر سالكین در خانقاه، علاوه بر سیر و سلوك و شركت در جلساتِ ختم و وظایف مریدی، گوشه‌ای از كارهای روزمرة خانقاه را بر عهده بگیرد. مولانا به اختیار خود، سقایت را انتخاب می‌كند و مدّت پنج ماهِ كامل از بام تا شام برای مصرف خانقاه به آب كَشی می‌پردازد و در این مدّت هر روز چندین بار از چشمه‌ای كه فاصلة زیادی با خانقاه داشته به وسیلة مَشك و سطل و امثال آنها، آبِ موردِ نیازِ خانقاه را تأمین كرده و به محضِ فراغت از این كار، سرگرمِ شغل خود بوده است و در اثرِ مداومتِ ریاضت و تحمّل انواعِ رنج و مشقّت توأم با جدیّت در مراقبه و رابطه و انجام آدابِ معمولة طریقه بعد از مدّت پنج ماه به مرحلة حضور و مشاهده می‌رسد. تا اینكه پس از یك سال و نیم توقّف، مقام فنا و بقای اتم را پشت سر می‌گذارد و به درجاتِ كمال نائل می‌شود آنگاه شاه عبدالله او را مأذون و مجاز ساخته، با دست خود خلعتی از خرقة درویشی را زیب پیكرش می‌گرداند. و اینك رونوشت اجازه‌نامه‌ای كه جهت مولانا از طرف مرشد صادر شده است:

« بسم الله الرحمن الرحیم   بعد الحمد و الصلاة؛ فقیر عبدالله نقشبندی مجدّدی عفی عنه، گزارش می‌نماید كه سرآمدِ علمای دین و گزیدة طالبان راهِ حق‌ّالیقین حضرت مولانا خالد سلّمه الله تعالی، برای كسب طریقة نقشبندیه از ملك كُردستان نزد این فقیر رسید و روزگاری در خلوت به اذكار و افكار و سیر و سلوك پرداختند. الحمدلله به عنایت الهی سبحانه و مدد انفاس پیرانِ كبار ـ رحمةالله علیهم ـ به مدارجِ طریقه، ترقیّات یافتند و به حضور و یادداشت و تهذیبِ لطایفِ عالمِ امر و فنا و بقا و بی‌خودیها فایض شدند و انوار سرّ لطایفِ عالمِ خلق و كیفیّات و حالاتی كه بر هیأت وجدانی سالك در طریقة مجدّد، رحمة الله علیه، فایض می‌شوند، باطن ایشان را منوّر ساختند و از كمالِ طریقه به تكمیل آن رسیدند. پس ایشان را به اجازه و خلافت و تربیت طالبان ممتاز نمودیم و در طُرُقِ قادریه و چشتیه و سهروردیه و كبرویه نیز مجاز و مأذون ساختیم؛ چنانكه معمول این طریقه است دستِ او، دستِ من است و ایشان نایب و خلف‌الصدقِ پیران من‌اند. رضای ایشان، رضای من و خلافِ ایشان، خلاف من.  به دوام ذكر و توجّه و مراقبات و اتّباع سنّت سنیّه و اجتناب از بدعت ردیه و صبر و توكل و تسلیم و رضا و شغلِ علوم تفسیر و حدیث و نصایح صوفیه و هدایت طالبان مشغول باشد. اللّهمَّ اجعله للمتّقین اماماً. و صلّی الله علی سیّدنا محمّدٍ و علی آله و صحبه و سلّم اجمعین و آخر دعوانا أن الحمد لله ربّ العالمین».

مولانا پس از كسب اجازه، عازمِ مراجعت به دیار خود می‌شود. خلفا و مریدان و منسوبان خانقاه تا مراحلی او را بدرقه می‌كنند. خود شاه عبدالله نیز تا بیرون خانقاه به خاطر بزرگداشت او مراسم مشایعت را به عمل می‌آورد.

در بازگشت پس از وصول به كُردستان، ابتدا چند روزی در سنندج در یكی از حجرات مسجد قلعه‌بیگی اقامت می‌كند و عدة معدودی را با طریقة نقشبندیه آشنا می‌سازد. پس از آن در تاریخ سال 1266 هـ.ق به سلیمانیه برمی‌گردد، مردم آنجا از خواص و عوام به استقبالش می‌شتابند و مقدمش را گرامی می‌شمارند.

پس از چند روز توقف در سلیمانیه و دیدار با اقوام و دوستان خود، به بغداد می‌رود و پس از زیارت اماكن متبركة آنجا، مدّت پنج ماه در زاویة شیخ عبدالقادر گیلانی(غوث اعظم) با استمداد از روان پاك آن مرد بزرگوار به ریاضت و سلوك ادامه می‌دهد آنگاه به سلیمانیه عودت می‌نماید و جلساتی برای شناساندن طریقة نقشبندیه و دعوت و ارشاد مردم تشكیل می‌دهد. به تدریج گروه زیادی از طبقات مختلف دست ارادت به او دادند و آوازة ارشاد وی و ازدحام و تراكم مردم برای قبول طریقت نقشبندیه، در همه جا پیچید. گروهی از مشایخ قادریه كه وجود او را برای پیشرفت طریقة خود مضر تشخیص می‌دادند، به مخالفت با او به پا خاستند و موجبات اذیت و آزار او را فراهم كردند.

 مولانا برای اینكه فتنه و آشوبی برپا نشود و این سر و صداها بخوابد، در تاریخ 1228 هـ.ق، سلیمانیه را ترك گفت و به بغداد رفت و در مدرسة احسائیه كه بعدها به تكیة خالدیه معروف شد منزل كرد و در آنجا توأمآً به تدریس و ارشاد پرداخت. اندك اندك مردم از هرطرف به او روی آوردند. بامدادان طالبان علم از سرچشمة جوشان دانش آن بزرگ‌مرد استفاده می‌كردند و بعد از ظهرها عاشقانِ سیر و سلوك از منبعِ فیاض بینش و معرفتش، كسبِ بهره و بركت می‌نمودند. تا آنجا كه عدة زیادی از فحولِ علمای بغداد نیز در حلقة مریدان و منسوبان او درآمدند.

معاندين و مخالفينِ سليمانيه در آنجا نيز دست از گريبان او برنداشتند و او را به انواع نسبتهاي ناروا متّهم كردند. از جمله يكي از معاريف سليمانيه رساله‌اي مالامال از دروغ و افترا در حقّ وي نوشت، و حتّی او را به كفر و زندقه متّهم كرد و نسخه‌اي از آن را براي سعيدپاشا والي بغداد فرستاد، سعيد پاشا كه خود به مولانا ارادت خاصي پيدا كرده بود، رساله را دور انداخت و در جواب نوشت:« اگر مولانا مسلمان نباشد، پس چه كسي مسلمان است؟».

يكي از علماي معروف آن عصر به نام شيخ محمّد امين عابدين مفتي شام، كتابي در ردّ آن رساله و معرفي شخصيت علمي و معنوي مولانا نوشته است به نام:«سَلُّ الحُسام الهندي لنصرة حضرة مولانا الشّيخ خالد النقشبندي»، كه جمع كثيري از علماي آن عصر در بغداد و شام و سليمانيه آن را تقريظ كرده‌اند.

مولانا بار ديگر در سال 1230 هـ ق. بنا به تقاضاي محمود پاشاي بابان حاكم سليمانيه به وطن خود برمي‌گردد. محمود پاشا مسجد و خانقاهي را در سليمانيه براي وي و مريدانش بنا مي‌نهد و كلية مخارج خانقاه را نيز بر عهده مي‌گيرد.

مولانا ارشاد خود را درسليمانيه دوباره شروع مي‌كند، مردم گروه گروه و دسته دسته از كُردستان ايران و عراق و تركيه به خانقاه وي روي مي‌آورند و با شوق و علاقه تمسّك مي‌كنند، دانشمند و عارف بزرگ شيخ معروف برزنجي نودهي كه از مخالفين مولانا بود با عدّه‌اي ديگر از معاندين، بعد از آنكه به اشتباهات خود پي مي‌برند، به عذرخواهي پرداخته، نامه‌هايي را مبني بر اعتذار به مولانا مي‌نويسند. مولانا در پاسخ آنان جوابهايي نوشته است كه عموم حاكي از سعة صدر و بزرگ‌منشي و فروتني و فضل او است كه ذكر آنها در اينجا موجب اطالة كلام است.

مولانا در سال 1236 هـ ق. براي بار سوم به بغداد مي‌رود و يكي از خلفاي خود را به نام شيخ عبدالله هروي در خانقاه سليمانيه به جاي خود مي‌گمارد. مدّت اقامتِ مولانا در بغداد اين بار سه ماه طول مي‌كشد، در اين مدت جمعي از خلفاي خود را به شهرها و بلاد عمدة اطراف و اكناف گسيل مي‌دارد كه به ارشاد بپردازند و طالبان را با طريقة نقشبنديه آشنا سازند. از جمله شيخ احمد خطيب اربلي را كه دانشمندي اديب و شاعر و عارفي وارسته بود مأمور كرد كه به دمشق برود و در آنجا به انجام وظيفه و ارشاد مشغول شود.

شيخ احمد در اندك مدّتي عدة زيادي را با مكتب مولانا آشنا نمود و در اين شهر و اطراف آن شور و هيجان عجيبي راه انداخت تا آنجا كه مردم مشتاقانه خواهان ديدار مولانا شدند و از شيخ احمد خواستند كه ضمن نامه‌اي، مولانا را به شام دعوت كند، تا همة طبقات بتوانند محضر او را درك كنند. شيخ احمد لاجرم بر اثر پافشاري آنان موضوع را طي مراسله‌اي به مرشد خود گزارش داد. مولانا دعوت او را پذيرفت و به سال 1238 هـ ق. با عدة كثيري از علما و عرفا و ديگر كساني كه مايل به همراهي او بودند، بغداد را به قصد شام پشت سر گذاشت. پس از وصول به دمشق، طبقات مختلف مردم كه در نهايت اشتياق انتظار آمدن او را داشتند، تا چند كيلومتري خارج از شهر به استقبال شتافته مولانا را با تجليل هرچه بيشتر به شهر خود وارد كردند. اُدبا و شعراي فاضل و معروف دمشق از قبيل شيخ شاهين عطّار و شيخ محمّد خاني و شيخ محمد جملة خلوتي دمشقي و ديگران، قصائد غرائي به نام خير مقدم و تهنيت ورود مولانا، انشا و انشاد كرده‌اند، و اينك چند بيتي از آغاز قصيدة شيخ محمّد جمله را در اينجا ذكر مي‌كنيم.:

أضحت دمشق ببهجة و مسرّة

والنّور و الإشراق منها صاعد

والطير غنّي و الغصوون رواقص

تهتزّ من طرب و هنّ موائد

والوقت طاب و هيمنت اهل الصّفا

والزّهر يحدق و العنا متباعد

مذ حلّ بالشام الشريفة سيّد

و عليه من حلی الكمال فرائد

فسألت عنه بين أرباب الهدی

قالو: « ضياءالدِّين هذا خالد»

و هو المجدّد بل هو الدّاعي إلی

سبل الرّشاد فنعم ذاك الماجد

فلقيته فوجدته كاللّيث في

سطواته و هو الإمام الواحد

 

موائد: جمع مائده، به معني لرزان و رقص‌كنان.

 

مولانا در دمشق ماندگار شد و به تعليم آداب طريقه و ارشاد مردم همّت گماشت، با اين حال اوقاتي را نيز به مباحثه با علما و فضلاي آنجا و مطالعه و تحقيق در مسائل علمي و ديني مصروف مي‌ساخت.

از دمشق مسافرتي چند روزه به قدس شريف انجام داد و پس از زيارت امكنة مقدسة آنجا به دمشق مراجعت كرد و در سنة 1241 هـ.ق براي بار دوم به حجاز رفت. علما و خواص حرمَين شريفَين كه آوازة فضل و كمال و علوّ مقامِ عرفاني او را كم و بيش شنيده بودند و مشتاقانه انتظار ملاقاتش را داشتند، مقدم او را گرامي شمردند و عدة زيادي در خدمتش تمسّك كردند. يك سال پس از اين تاريخ، مولانا بدون مقدمه وصيت نامة خود را نوشت و كتابخانه‌اش را وقف علماي آنجا ساخت و عالم متقي شيخ اسماعيل اناراني را جهت ارشاد مسلمانان، به عنوان جانشين خود تعيين كرد و با اشاره و ايما از فرا رسيدن مرگ خود خبر داد و توصيه كرد كه بر سنگ مزار وي چيزي به غير از اين جمله ننويسند: « هذا قبرُ الغريبِ خالد».

چيزي نمي‌گذرد، مرض طاعون در دمشق شيوع پيدا مي‌كند و جمع كثيري دچار اين مرض شده، مي‌ميرند، از جمله دو پسر مولانا نيز به همين مرض حيات را بدرود مي‌گويند.

مولانا پس از دفنِ پسر دومِ خويش در اثناي صحبت به ياران خود يادآور مي‌شود كه به زودي او هم جان به جانان خواهد سپرد و مي‌فرمايد كه فكر مي‌كنم شب جمعه زمانِ ملاقات من با معشوقِ ازلي باشد...

چون سه‌شنبه شب فرا مي‌رسد سيّد محمد امين عابدين(فقيه بزرگ و مفتي شام) به حضورش رسيده اظهار مي‌دارد كه حضرت عثمان ذوالنورين(رض) را در خواب ديدم كه وفات يافته، جنازه‌اش را به تكيه آورده‌اند و من بر آن نماز مي‌گزارم. مولانا مي‌فرمايد: اين خواب دليل بر آن است كه من مي‌ميرم و تو بر جنازه‌ام نماز مي‌گزاري زيرا من از نوادگان آن حضرتم و آن جنازه پيكر من است.

مولانا پس از نمازِ مغرب به ميان خانواده‌اش مي‌رود و در حضور آنان سيّد اسماعيل غزّي را فرا مي‌خواند تا شاهد باشند كه پس از وي سيّد اسماعيل اناراني در شام جانشين مطلق و راهنماي همة مريدان و فرزندانش باشد و پس از سيّد اسماعيل، شيخ عبدالله هراتي و پس از او، شيخ عبدالله عقره‌اي و پس از وي سيد اسماعيل غزّي هر يك پس از ديگري خليفه و جانشين او باشند و وصيت مي‌كند بر آرامگاه خودش ضريح و آرامگاهي ساخته نشود...

مولانا چهارشنبه شب بعد از نماز عشاء به ميان خانواده‌اش مي‌آيد و از يكايك آنان طلب بخشايش مي‌كند و اطلاع مي‌دهد كه شب جمعه وفات خواهد يافت... صبح پنجشنبه كه خلفايش نزد او مي‌آيند، ابتدا سيّد اسماعيل خليفه‌اش از حال او مي‌پرسد، اما مولانا پاسخي نمي‌دهد و با دست اشاره مي‌كند كه خاموش باشند ... برايش آب مي‌آورند ولي او نمي‌آشامد و اشاره مي‌كند كه از دنيا روي برتافته و توجهش به خداي تعالی و مشغول ذكر اوست و چون از ملا عُمرِ مؤذن، بانگِ اذانِ مغرب را مي‌شنود، سه بار مي‌گويد: خداي حقّ است، « يا أيّتها النفس المطمئنة إرجعي إلی ربك راضية مرضية فادخلي في عبادي و ادخلي جنّتي» آنگاه شب جمعه سيزدهم ذي‌القعدة سال 1242 چشم از جهان فرو مي‌بندد و روح بزرگ وي به عالم ملكوت پرواز مي‌كند. فرداي آن شب با شركت جمع كثيري از اهالي دمشق مراسم تشييع جنازه به عمل مي‌آيد و پس از اداي نماز به امامت سيّد محمدامين عابدين؛ آن وجود مقدّس در تل نور جبل قاسيون در دل خاك به وديعه سپرده مي‌شود ـ قدس الله تعالی أسرارهُ العليّة.

سالها بعد به فرمان سلطان عبدالمجيد خان آرامگاهش را ( در سال 1258 هـ ــ 1842 م ) بنا كردند و تكيه‌اي هم در كنار آن ساختند كه بعدها نجيب پاشا والي شام آن را تعمير كرده و گنبد بالاي آرامگاه را مرمت و نوسازي نمود و خود مولانا قبلاً اين را پيش‌بيني كرده بود.

مولانا ذات با بركاتي بوده است، جامع همة صفات حميده و اخلاق پسنديده، با قدي بلند و اندامي متناسب،گشاده رو،خوشخو و جوانمرد و سخي، سادات را بسيار گرامي مي‌داشته و براي اهل علم و طلاب دين احترام زيادي قائل بوده است. لباس نظيف مي‌پوشيده و در رعايت بهداشت و پاكيزگي زياد مي‌كوشيده و اغلب طيلساني بر سر و عصايي در دست مي‌گرفته است.

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

منابع:

۱. تاريخ مشاهير كُرد؛ بابا مردوخ روحاني(شيوا)، جلد اوّل، صفحات 305 ـ 296 ، چاپ اوّل، انتشارات سروش، تهران 1364 .

۲. نقشي ازمولانا خالد نقشبندي و پيروان طريقت او؛دكتر مهيندخت معتمدي؛ صص. 47 ـ 44 ؛ چاپ اوّل، انتشارات پاژنگ، تهران 1368 .

طریقت نقشبندیه

نقشبندیه

در باب عرفان، طربقت نقشبندي و مشايخ هورامان

 

تعريف طريقت نقشبندي

                        (به مناسبت سومین سالگرد تأسيس وبلاگ نقشبنديه)

در ميان اقوال برخي از پيران طريقت نقشبندي، به سخناني برمي‌خوريم كه تعريف‌گونه‌يي است از اين طريقه. بعضي از متأخّرين نقشبنديه نيز كوشيده‌اند بر اساس اقوال مشايخ و اصول و سنن متبعه به تعريف اين طريقه بپردازند.

بديهي است كه تعريف در اينجا از نوع تعاريف دقيق علمي و حدود مصطلح منطقي نيست. اين تعريفات در حقيقت بياني است از تجارب روحي و وصفي از مشاهدات و مكاشفات و تصويري از حيات دروني، و گاه ذكرِ غايت و عَرَض است و گاهي شرح آنچه بر صوفيه بايسته است از عبادات و مجاهدات و رياضات.

1. بهاءالدّين نقشبند گويد:« طريقۀ ما از نوادر است. عروة الوثقی است. چنگ در ذيل متابعتِ سنّتِ مصطفی ـ صلّی الله عليه و سلّم ـ زده‌ايم و اقتدا به آثار صحابۀ كرام او (رض) نموده».
2. خواجه علاءالدّين عطّار (متوفی 802 ق) گفته است: « طريق حضرت خواجۀ ما(بهاءالدّين نقشبند)ـ قدّس سرّه ـ اختيار فقر بود، و ترك دنيا و قطع تعلّقات و تجرّد كلّي و نفي ماسوی و همواره انفاس قدسيۀ ايشان در اثبات فقر و محبّتِ فقرا بود و فدا و ايثار ايشان در حدّ كمال بود».
3. عبدالرّحمن جامي (897 ـ 817 ق) گويد:« طريقۀ ايشان(نقشبنديان) اعتقاد اهل سنّت و جماعت است و اطاعت احكام شريعت و اتّباع سنن سيّدالمرسلين ـ صلّی الله عليه و سلّم ـ و دوام ِعبوديت كه عبارت است از دوام آگاهي به حق ـ سبحانه ـ بي‌مزاحمتِ شعور به وجودِ غيري».
4. خواجه حسن عطّار(متوفی 826 ق) مي‌گويد كه اين طريقه « اعلی اطوارِ سلوكِ جميعِ مشايخ است و اقربِ سُبل است الي المطلب الأعلی و المقصد الأسنی، و هو الله ـ سبحانه و تعالی ـ فأنّه يرفع حجب التّعيّنات من وجه الذّات الأحديّة السّارية في الكلّ بالمحو و الفناء في الوحدة حتّی تشرّق سبحات جلاله فتحترق ما سواء».
5. شيخ عبدالله دهلوي ( ملقّب به غلام علي. متوفی 1240 ق) گفته است:« حاصل اين طريقۀ شريفه، دوام حضور و دوام آگهي است به حضرت ذات الهي ـ سبحانه ـ با التزام عقيدۀ صحيحه موافق اهل سنّت و جماعت و اتّباع سنّت نبويه».
6. محمد بن سليمان بغدادي به نقل از رسالۀ شيخ مراد ازبكي، تعريفي جامع آورده است كه:« إن الطّريقة النّقشبندية،طريقة الصّحابة الكرام ـ رضي الله عنهم ـ باقية علی أصلها لم يزيدوا و لم ينقصوا. و هي عبارة عن دوام العبودية ظاهراً و باطناً، بكمال الإلتزام بالسنّة و العزيمة^۱، و تمام الإجتناب البدعة و الرخصة^۱ في جميع الحركات و السّكنات من عادات و معاملات مع دوام الحضور مع الله ـ تعالی ـ علی طريق الذهول و الإستهلاك».

[يعني: طريقۀ نقشبنديه، همان طريقۀ صحابۀ كرام است كه بر اصل خود باقي مانده و اينان نه بر آن افزوده‌اند و نه از آن كاسته‌اند و آن طريقه، عبارت است از دوام بندگي خداوند در ظاهر و باطن با كمال التزام عملي به سنّت نبوي و در پيش گرفتن عزيمت^۱ و اجتناب كامل از بدعت و رخصت^۱ در همۀ حركات و سكنات اعمّ از عادت‌ها و رفتارها به همراه دوامِ بودن در حضور خدا به شيوۀ بي‌خودي و بي‌وجودي و فنا].

اين تعريف كه جامع‌ترين تعريفات است در اكثر كتب متأخّرين نقل شده است. «محمّد امين الكُردي» در «مواهب السّرمديّة» با تغييراتي در اين تعريف، طريقۀ نقشبندي را چنين مي‌شناساند: « إنّ طريق السّادة النّقشبندية،هو التّمسّك بمعتقد اهل السّنة و الجماعة و دوام العبودية ظاهراً و باطناً، بإلتزام السنّة و الأخذ بالعزائم، و تجنّب الرّخص مع دوام الحضور مع الله ـ تعالی ـ علی طريق الذهول و الإستهلاك».

شريعت و سنّت ـ آنچه از اين تعريفات برمي‌آيد، اين است كه همۀ مشايخ متّفقاً گفته‌اند كه: ركن ركين طريقت نقشبندي، التزام شريعت است و اتّباع سنّت. در كلمات «خواجه بهاءالدّين نقشبند» و ديگر پيشوايان اين طريقه، جاي جاي بدين معني اشاراتي مي‌يابيم.

از بهاءالدّين پرسيدند: « شما را به چه توان يافت؟ فرمودند به تشرّع». و نيز همو گفته است:« مسلماني و انقياد احكام و رعايت تقوی و عمل به عزيمت^۱ و دور بودن از رخصت‌ها^۱، به قدر قوّت، همه نور و صفا و رحمت است، و واسطۀ وصول به درجات ولايت است». و در شبي كه بهاءالدّين را از خود غيبتي افتاده بود، در واقعه، «خواجه عبدالخالق غجدواني» بدو گفته بود كه: « در همۀ احوال، قدم بر جادۀشريعت و استقامتِ امر و نهي مي‌بايد نهاد و عمل به عزيمت^۱ و سنّت مي‌بايد كرد و از رخصت‌ها^۱و بدعت‌ها نيك دور مي‌بايد بود و در همۀ احوال و افعال و اقوال،احاديثِ مصطفی (ص) را پيشواي خود مي‌بايد داشتن و دايماً متفحّص و متجسّس از اخبار رسول(ص) و آثار صحابۀ كرام او (رض) مي‌بايد بودن و در عمل به موجب آن كوشيدن».

و نيز خواجه بهاءالدّين« مي‌فرمودند: ما هرچه يافتيم به فضل، به بركت عمل كردن به آيات قرآن و احاديث نبويه و طلب كردن نتيجه از آن عمل و رعايتِ تقوی و حدود شرعيه و قدم زدن در عزيمت و عمل كردن به سنّت و جماعت و اجتناب از بدعت بود».

و خواجه عبدالخالق غجدواني در وصايا مي‌گويد: « بر تو باد بر سنّت و جماعت، ملازمت نمايي و بر طريقتِ سنّت قدم زني كه هرچه نو بيرون آورده‌اند، آن مخالف سنّت و جماعت است...».

و شايد به سبب پيوستگي استوار اين طريقه با شريعت است كه خواجه بهاءالدّين، روي گردانيدن از اين طريقه را خطري ديني پنداشته است:« هركه از طريقۀ ما روي گرداند، خطر دين دارد».

در گفتار اخلافِ بهاءالدّين نقشبند نيز از اين دست سخنان بسيار هست، خاصه در كلمات «شيخ احمد فاروقي مج

نقشبندیه

در باب عرفان، طربقت نقشبندي و مشايخ هورامان

 

شرح حال حضرت شیخ محمّدعثمان نقشبندی (سراج‌الدّین ثانی)

 

الف) خاندان

 

عارف برگزیده و پیر به حق رسیده، شیخ محمّدعثمان، فرزند شیخ محمّد علاءالدّین، فرزند شیخ عمر ضیاءالدّین، فرزند قطب‌العارفین شیخ عثمان سراج‌الدّین نقشبندی تویلی است.

شیخ عثمان سراج‌الدّین تویلی، فرزند خالد آغا فرزند عبدالله آغا است و بنا بر آنچه فرزند ارشدش شیخ محمد بهاءالدّین در پشتِ نامه‌ای به برادر خود شیخ عمر ضیاءالدّین نوشته است، عبدالله آغا فرزند سیّد محمّد فرزند سیّد درویش فرزند سیّد مشرف فرزند سیّد جمعه فرزند سیّد ظاهر است. این سیّد ظاهر، از ساداتِ نعیم و سیّد حسینی است؛ او در حدود 700 سال پیش از این، از بغداد به چیای حمرین و از آنجا به اورامان كُردستان عراق مهاجرت كرده و در آنجا ساكن شده و از او فرزندانی به جا مانده است كه بعدها، از احترام و اكرام فراوانی برخوردار و به «آغا» مشهور شده‌اند.

 

ب) تولّد و كودكی

 

شیخ محمّدعثمان در سال 1314 هـ.ق.(= 1896 م. و 1275 ش.)، در روستای «صفی‌آباد» واقع در 5 كیلومتری شهر «جوانرودِ كرمانشاه» از عفیفه زنی به اسم «نوریجان خانم» ـ كه دختر «حاج شیخ محمّدصادق وزیری سروآباد، ملقب به نایب‌الحكومه» بود ـ به دنیا آمد. چند سال پیش از تولّد محمّدعثمان، پدرش، شیخ علاءالدّین، به امر شیخ ضیاءالدّین، به روستای مذكور(صفی‌آباد) ـ كه در آن زمان ملك خانقاه بیاره بود ـ مهاجرت كرده و پس از مهاجرت، چند سال در آنجا ماندگار شده است.

 

ج) تحصیلات و عرفان

 

محمّدعثمان از همان آغاز كودكی همراه با برادرش مولانا خالد به امر پدرشان به تحصیل علوم دینی آغازید. وی از پنج سالگی، در مراسم ختم صوفیان شركت می‌جست و به همین دلیل، در اوایل نوجوانی، شیخ علاءالدّین، نظر به علاقه‌ای كه در او می‌بیند، وی را وارد كسب و سلوك می‌كند و تحت نظر خاص خویش قرار می‌دهد و از آن زمان به بعد، محمّدعثمان مدارج روحی را اندك اندك، طی می‌كند.

شیخ محمّدعثمان ادبیات عربی و فارسی را در مدارس دینی بیاره و دورود آموخت. تجوید و قراءت قرآن را از قاری مشهور« مصطفی اسماعیل مصری» و تفسیر را از « علامه سید حسین طاربوغی ساوجبلاغی» فرا گرفت و نیز « استاد شیخ ملا عبدالكریم خانه‌شوری» از اساتید علمی وی بوده است.

محمّدعثمان، در عرفان بیشتر تحت نظر والد خویش بوده اما چنانكه خود گفته است حضرت علی شیخ حسام‌الدّین هم به او نظری داشته؛ شیخ، مصاحبت خود را در یك ماه رمضان با شیخ حسام‌الدّین از بهترین اوقات عمر خود دانسته است. شیخ محمّدعثمان، در ایّام سلوك، در طول یكسال، فقط آب و نان خورده است.

 

د) مسافرتها و وقایع زندگی

 

شیخ محمّدعثمان پس از آنكه از تحصیل و سلوك فراغت یافت و مدارج علمی و روحی را طی كرد، به دستو ر پدر ـ كه در بیاره بود ـ به ادارة امور خانقاه‌ها و مدارس بیاره و دورود مأمور شد و سرگرم وعظ و تبلیغ و رهنمایی مردم و كارهای طریقه گردید تا آنكه شیخ علاءالدّین، به علت پیری و ناتوانی و بیماری، در سال 1373 هـ.ق.(= 1332 ش. و 1945 م.) او را به بیاره بازخواند؛ پس از مدّتی، شیخ علاءالدّین، در روز یكشنبه 15 رجب همان سال(= 1/1/1333 ش.)، وفات كرد و به امر و وصیت او، شیخ محمّدعثمان به جای او، بر مسند ارشاد نشست و پس از چند ماه با شركت در یك امتحان از اوقاف سلیمانیه، حكم پُست نشینی دریافت كرد؛ این روال، تا سال 1378 هـ.ق.(= 1337 ش. و 1958 م.) ادامه یافت، در این سال شیخ محمّدعثمان به علّت آشفتگی اوضاع سیاسی عراق به دورود برگشت و پس از چندی، زمینهای روستای محمودآباد را خرید و در آنجا باغی وسیع و آباد بنا كرد و همزمان با این كار، خانقاه و مدرسة دورود را نیز توسعه داد و بعد از آن تا سال 1400 هـ.ق. (= 1358 ش. و 1979 م.) در كمال نفوذ و محبوبیت به ارشاد و خدمت به طالبان علم و عرفان پرداخت؛ در این زمان علما، علاقه‌مندان، مریدان و افراد بسیار دیگری از سایر اقشار مردم، از سراسر نقاط ایران و كشورهای همجوار اسلامی، به دورود و خدمت او می‌شتافتند و دورود جامعیت بی‌نظیری یافته بود، این وضع در كنار مدرسة علوم دینی دورود بود كه علما و فضلا و طلاب بسیاری ـ تحت حمایت شیخ ـ در آنجا به افاضه و استفاضه مشغول بودند.

شیخ محمّدعثمان در همین سالها، چند بار به مسافرت رفت كه از آنها، سفری بود به همراه جمع زیادی از علما، مریدان، اقوام و امرای منطقه برای سركشی از مریدان «طوالش» و «تركمن صحرا» ( در پاییز 1346 شمسی). مشروح این سفر، در مجموعه‌ای به نام «نقشبند و نقشبندیه» به چاپ رسیده است.

ونیز یكی از مسافرتهای شیخ در این سالها، سفری بوده است به مناطق جنوبی كردستان ایران(استان كرمانشاه) برای سركشی از علاقه‌مندان، اقوام و مریدان این مناطق در سال 1353 شمسی(= 1974م.).

پس از وقوع انقلاب ایران در سال 1357 شمسی و آشفتگی احوال مرزهای غربی ایران، شیخ، در سال 1358 شمسی(= 1979 م.) به بیاره بازگشت و پس از مدت یكسال و با وقوع جنگ عراق علیه ایران، در سال 1359 ش.(= 1980 م.) به بغداد كوچ كرد و در خانقاه خود در آنجا، به ارشاد و خدمت به مردم پرداخت. از آن پس در حدود سال 1368 ش. (= 1989م.)، شیخ به «عمّان» در «اردن» نقل مكان كرد و بعد از نزدیك به دو سال، به «استانبول» در «تركیه» رفت و تا زمان وفات در خانقاه خود در آنجا، به ارشاد در طریقه و خدمات دینی و اجتماعی پرداخت.

شیخ محمّدعثمان، در سالهایی كه در تركیه بود نیز، گاهی تابستانها به مسافرت (به كشور اردن) می‌رفت.

وی در ایام عمر چندبار توفیق سفر حجاز و ادای فریضة حج را نیز یافته است و همچنین به چند كشور دیگر مسافرت كرده و افراد بسیاری به بركت حضور ایشان و تحث تأثیر نفوذ روحی و معنوی او به اسلام گرویده‌اند.

 

هـ) وفات:

 

شیخ محمّدعثمان سراج‌الدّین ثانی، سرانجام، پس از عمری طولانی و پر بركت ـ كه در ارشاد و تربیت طالبان طریق و خدمات اجتماعی و دینی و علمی به مسلمانان سپری شد ـ در نخستین ساعات بامداد روز پنجشنبه، 21 ماه رمضان المبارك 1417 هجری قمری، برابر با 11 بهمن ماه 1375 هجری شمسی و 31 ژانویة 1997 میلادی، پس از حدود 10 روز بیماری، در یكی از بیمارستانهای شهر استانبول تركیه، خرقه تهی و جان به جانان تسلیم كرد. وفات او ضایعه‌ای جبران ناپذیر و حادثه‌ای دردناك بود و دل خیل مشتاقان و علاقه‌مندان به عرفان و طریقه و دوستداران و مریدان وی و قلوب قاطبة مسلمین را به درد آورد و در رسانه‌های خبری تركیه و جهان بازتاب یافت.

پیكر پاك ایشان پس از یك هفته با حضور هزاران نفر از ارادتمندانش ـ كه روزها پیش در استانبول گرد هم آمده بودند ـ در خانقاه و دارالإرشاد او در همان شهر به خاك سپرده شد.

وفات شیخ باعث تأثر و تأسف مسلمانان گردید، به طوری كه در بسیاری از شهرهای كشورهای اسلامی، مجالس ترحیم، بزرگداشت و یادبود او برگزار شد؛ علما، سخنرانان، ادبا و شعرای بسیاری، دربارة شخصیت، خدمات و شخص او، خطابه و مقاله و شعر ارائه كردند( در كتاب «بر پهنة یاد» 32  شعر از شاعران كردستان كه در رثای ایشان سروده شده، آمده است).

 

   

 

و) خانواده:

 

شیخ، سه بار ازدواج كرده است. بار اوّل، با «رابعه خانم» دختر « حسین خان رزاو » كه از او صاحب دو پسر و یك دختر شده‌اند و بار دوم با «كافیه خانم» مشهور به «سید زاده» دختر شیخ محمّد ابو عبیده (عه‌بابه‌یلی)» كه از او سه پسر و یك دختر زاده شده‌اند؛ این همسر شیخ پیش از او، همسر عمویش حضرت «شیخ محمّد نجم‌الدّین» بوده است.

همسر سوم شیخ، « آمنه خانم» دختر « سیّد محمّد گُل چه‌رموو» است. شیخ، از این همسر، فرزندی نداشته است و از او بسیار راضی بوده و در وصیتنامة خود، او را مأمور خانقاه و مریدان كرده است.

 

ز) مناقب:

 

شیخ محمدعثمان سراج‌الدّین ثانی، مردی بود كه زبدة خصایل اخلاقی و انسانی در او دیده می‌شد؛ به قول برادرزاده‌اش، مرحوم «دكتر محمّد عابد سراج‌الدّینی»: « حضرت سراج‌الدّین نقشبندی، پیشوای طریقة نقشبندیة كشورهای اسلامی، شخصی است... پیرمرد در عین حال، شاداب، با اراده، حلیم، سخی، خوش‌ذوق، عالم، ادیب، شاعر و نویسنده و عارف، الحاصل پارسا ، مدبّر، خوش‌اخلاق، خوش سیما، متواضع، بی‌تكبّر، رئوف، مهربان و جامع اوصاف حسنه می‌باشند».

از ادب او حكایت شده است كه هرگز در اتاقی كه پدر، خوابیده یا استراحت كرده است، نخوابیده و این ادب را در سفر و حضر مراعات كرده است.

خود شیخ گفته است كه در زمان جنگ جهانی اوّل ـ وقتی كه هنوز نوجوانی بیش نبوده ـ در روستای «صلوات آباد سنندج» ـ همزمان با شیخ حسام‌الدّین و شیخ نجم‌الدّین در «سقز» ـ در برابر اشغالگران روسی جهاد كرده است.

مجالس شیخ، در طول زمان ارشاد او و در هرجا كه بوده است، مجلس تلاوت قرآن، ذكر و فكر و ادب و اخلاق، مدیح پیامبر (ص) و توجه به مشكلات مراجعه‌كنندگان و سعی در حل و فصل آنها بوده است.

شیخ، در طب سنّتی، ید طولایی داشت و به این صفت نامبردار بود و نیز از پزشكی جدید آگاهیهای مفیدی داشت و برای بسیاری از بیماریهای صعب‌العلاج، نسخه‌های ابتكاری و مؤثّر و شگفت‌انگیز نوشته است.

 

ح) آثار:

 

شیخ محمّدعثمان ـ چنانكه پیشتر گفتیم ـ همراه با سلوك و كسب روحی كه داشته، بسیاری از مدارج علمی را هم طی كرده و از وی آثاری به جا مانده است. هنگامی كه شیخ، در سال 1359 شمسی، از بیاره به بغداد نقل مكان كرد، امر به انتقال كتابخانه و مكتوباتش به آنجا فرمود، بعد از انتقال، متوجه شدند كه بسیاری از نوشته‌ها و اشعار از میان رفته و جز مقداری اندك باقی نمانده است. از این آثار باقی‌مانده غیر از نامه‌ها و جوابیه‌ها ـ كه هنوز به طور كامل جمع‌آوری نشده ـ كتابی به نام «سراج‌القلوب»، «تفسیر سور‌ة تین» و «دیوان اشعار» در دو جلد است كه با همّت مرحوم «ملا عبدالله كاتب فنایی» و جمعی از مریدان شیخ چاپ شده‌اند.

شیخ محمّدعثمان، به سه زبان عربی، فارسی و كردی شعر می‌سروده است. كتابهای «سراج‌القلوب»، «تفسیر سور‌ة تین» او به زبان عربی نوشته شده و هردو به همّت مریدان اروپایی شیخ به زبان انگلیسی ترجمه شده و در كشور «كانادا» به چاپ رسیده‌اند. ترجمة فارسی سورة تین نیز به همراه كتاب «برپهنة یاد» چاپ و منتشر شده است.

 

 ...............................

منبع: برپهنة یاد، نوشتة عثمان نقشبندی،چاپ اول، انتشارات كردستان 1379؛ صفحات 39 – 31 (با اندكی تصرّف).

 

 

دّد الف ثاني»،كه در تمسّك به شريعت و اتّباعِ سنّت از اسلافِ خود پيشتر رفته بود.

 

سیری درکلاه مولا علی ع

سیری در کلام علی ع

***التوحید التتوهمه والعدل التتهمه

توحید ان است که خدا را در وهم نیاوری وعدل ان است که اورامتهم نسازی

***ماالمجاهدالشهید فی سبیل الله باعظم اجر ممن قدر فعف لکاد العفیف ملکا من الملائکة

پاداش مجاهد شهید در راه خدا بزرگتر از پاداش عفیف پاکدامنی نیست که قدرت بر گناه دارد والوده نمیگردد همانا عفیف پاکدامن فرشته ای از فرشته ها است

*****شر الاخوان من تکلف له

بدترین دوستان آن است که برای او به رنج وزحمت افتی

***** قال علی ع من عظم صغار المصائب ابتلاه بکبائرها

کسی که مصیبت های کوچک رابزرگ بشمارد خدا اورا به مصیبت های بزرگ مبتلاخواهد کرد

****الزهد کله بین کلمتین من القرآن قال الله سبحانه ((لکیلا تاسوا علی مافاتکم ولا تفرحوا بما اتیکم ))

زهد بین دوکلمه از قران است کسی که بر گذشته افسوس نخورد وبه آینده شادمان نباشد همه جوانب زهد را رعایت کرده است

***العدل یضع الامور مواضعها والجود یخرجها من جهتها والعدل سائس عام والجود عارض خاص فالعدل اشرفهما وافضلهما

عدالت هر چیز را درجای خود مینهد در حالی که بخشش ان را از جای خود خارج میسازد عدالت تدبیر عمومی مردن است در حالی که بخشش گروه خاصی را شامل است پس عدالت شریفتر وبرتر است

***علی ع فرمود

خداوند در شکرگذاری را بر بنده ای نمیگشاید که در افزونی نعمت را بر اوببندد ودر دعا رابر روی او باز نمیکند که در اجابت کردن را نگشاید ودر توبه کردن را باز نگشاده که در امرزش را بسته نگهدارد

***علی ع فرمود

***بزرگترین حسرت ها در روز قیامت حسرت خوردن مردی است که مالی را بگناه گرد اورد وان را شخصی به ارث ببرد که در اطاعت خدای سبحان انفاق کرد وبا ان وارد بهشت شد وخود به جهنم داخل گردید

*****...کل یوم لا یعصی الله فهو عید

هر روزی که خدا رانافرمانی نکنیید ان روز عید است ...

******لا ینبغی للعبد ان یثق بخصلتین العافیة والغنی سزاوار نیست که بنده خدا به دو خصلت اعتماد کند تندرستی وتوانگری ؟؟؟//

****افعلوا الخیر ولاتحقروا منه شیئا فان صغیرةکبیر وقلیلة کثیر

کار نیک به جا اورید وان را هر مقدار که باشد کوچک مشمارید زیرا کوچک ان بزرگ واندک آن فراوان است ...

**علی  ع فرمود بردباری پرده ای است پوشاننده وعقل شمشیری است بران پس کمبودهای اخلاقی خود را با بردباری بپوشان وهوای نفس خود را با شمشیر عقل بکش

**علی ع فرمود....کسی که به کارهای گوناگون بپردازد خوار میگردد

****علی ع فرمود چه نیکو است فروتنی توانگران در برابر مستمندان برای بدست اوردن پاداش الهی ونیکوتر از ان خویشتن داری فقیران در برابر اغنیاء برای توکل به خداوند است

*****علی ع فرمود همانا فرزند رابرپدر وپدر رابر فرزند حقی است حق پدر بر فرزند این است که فرزند در همه چیز جز نافرمانی خدا از پدر اطاعت کند وحق فرزند بر پدر ان است که نام نیکو براونهدوخوب تربیتش کند واورا قران بیاموزد

****تکلموا تعرفوا فان المرء مخبوء تحت لسانه سخن بگویید تا شناخته شوید زیرا انسان در زیر زبان خود پنهان است

***علی ع فرمود

اگاه باشید که فقر نوعی بلا است وسخت تر از فقر بیماری تن است وسخت تر از بیماری تن بیماری قلب است اگاه باشید که همانا عامل تندرستی تقوای قلب است...

***علی ع فرمود

ای فرزند ادم رزق وروزی دو گونه است روزی که تو اورا میجویی وروزی که ترا میجوید که اگر به سراغش نروی به سوی تواید

***علی ع فرمود

....زبانت رانگه دار چنان که طلا ونقره خود را نگه میداری زیرا چه بسا سخنی که نعمتی را طرد یا نعمتی راجلب کرد

*****علی ع فرمود هر کس از آبروی خود بیمناک است از جدال بپرهیزد

*****علی ع فرمود

دست نیافتن به گناه نوعی عصمت است

***علی ع فرمود لکل امری فی ماله شریکان ((الوارث والحوادث))

برای هر کسی در مال او دوشریک است وارث وحوادث

***علی ع فرمود

همانا خدای سبحان روزی فقرا را در اموال سرمایه داران قرار داده است پس فقیری گرسنه نمیماند جز به کامیابی توانگران وخداوند از انان در باره گرسنگی فقرا خواهد پرسید

***علی ع فرمود العمر الذی اعذر الله فیه الی ابن آدم ستون سنة

عمری که خدا از فرزند ادم عذرش را میپذیرد شصت سال است

هوش و نادانی

                       

 

 

 

هوا در آب هم نیرو دارد؟؟

 

 

 

 

علی ع فرمود اتقوا معاصی الله فی الخلوات فان شاهد هو الحاکم

از نافرمانی خدا در خلوت ها بپرهیزید زیرا همان که گواه است داوری میکند

****علی ع فرمود

ان للقلوب اقبالا وادبارا

برای دل ها روی اوردن وپشت کردنی است پس اگر در مرحله اقبال هستید دل را به انجام مستحبات وادارید واگر درمرحله ادبار باشید به انجام واجبات قناعت کنید 

****علی ع فرمود

آدم داغدار میخوابد اما کسی که مالش غارت شده نمیخوابد

*****علی ع فرمود..ان المسکین رسول الله؟؟ فمن منعه فقد منع الله ومن اعطاه فقد اعطی الله

فقیری که به تو روی اورده فرستاده خداست کسی که از یاری اودریغ کند از خدا دریغ کرده وان کس که به اوبخشش کند به خدا بخشیده است

***علی ع فرمود اگر خداوند بر گناهان وعده عذاب هم نمیداد لازم بود به خاطر سپاسگذاری از نعمتهایش نافرمانی نشود

****علی ع فرمود

انچه که بین من وخدا ناروا است اگرانجام دهم ومهلت دورکعت نماز داشته باشم که از خداوند عافیت طلبم مرا اندوهگین نخواهد ساخت

***علی ع فرموداذا ارذل الله عبدا حظر علیه علم ...هر گاه خدا بخواهد بنده ای را خوارکند دانش وعلم را از اودور کند

****علی ع فرمود هرگاه مستحبات به واجبات زیان رساند ان راترک کنید

****علی ع فرمود

به یقین بدانید خداوند برای بنده خود بیش از انچه که در علم الهی وعده فرمود قرار نخواهد داد ومیان بنده هر چند ناتوان وکم سیاست باشد وانچه در علم خداوند برای اورقم زده حایلی نخواهد گذاشت هر کس این حقیقت رابشناسد وبه کار گیرد از همه مردم آسوده تر است ...وان کس که آن را واگذارد ودر ان شک کند از همه مردم گرفتارتر وزیان کارتر است پس ای کسی که از این گفتار بهره مند میشوی بر شکر گذاری بیفزای واز شتاب بی جا دست بردار وبه روزی رسیده قناعت کن

جام می وخون دل هر یک به کسی دادند

در دایره قسمت  اوضاع     چنین باشد

در کار گلاب وگل حکم ازلی این بود

کان شاهد بازاری ؟وین پرده نشین باشد

************************

***علی ع والغدر باهل الغدر وفاء عندالله

خیانت به خیانتکاران نزد خدا وفاداری است

***اذا املقتم فتاجرواالله بالصدقة

هرگاه فقیر شدید با صدقه دادن با خدا تجارت کنید

**** علی ع فوالذی وسع سمعه الاصوات ما من احد اودع قلبا سرورا الاوخلق الله له من ذالک السرور لطفا

سوگند به خدایی که تمام صداها رامیشنود هر کس دلی راشاد کند خداوند از ان شادی لطفی برای اوقرار دهد

***علی ع فرمود

انگاه که خواستید ظالمی را سوگند دهید از اوبخواهید که بگوید (بَری ءٌ مِن حَولِ اللهِ وقُوَتِهِ)از حول وقوه الهی بیزارم اگر دروغ میگویم زیرااگر به دروغ سوگند خورد پس از بیزاری در کیفر اوشتاب شود

****علی ع فرمود عرفت الله بفسخ العزائم ونقض الهمم

خدا را به از هم پاشیدن اراده ها ودر هم شکستن تصمیم ها شناختم

****قال علی ع ان لله فی کل نعمة حقا فمن اداه زاده منها ومن قصر فیه خاطر بزوال نعمة

خدارادر هر نعمتی حقی است هر کس آنرا بپردازد فزونی یابد وآن کس که نپردازد وکوتاهی کند در خطر نابودی قرار گیرد

***قال علی ع فرمود سنگ غصبی در بنای خانه مایه ویران شدن آن است

****قال علی ع گروهی خدا رابه امید بخشش پرستش کردند که این پرستش تجار است وگروهی اورا ازروی ترس پرستش کردند که این عبادت بندگان است وگروخپهی خداراازروی سپاسگذاری پرستیدند واین پرستش آزادگان است

******به امام گفتند عاقل چه کسی است فرمود عاقل کسی است که هر چیزی رادر جای خود مینهد

******برخی از نیکوترین اخلاق زنان زشت ترین اخلاق مردان است تکبر ترس وبخل هرگاه زنی متکبر باشد بیگانه رابه حریم خود راه نمیدهد واگر بخیل باشد اموال خود وشوهرش را حفظ میکد وچون ترسوباشد از هر چیزی که به آبروی او زیان رساند فاصله گیرد

****کسی را به مبارزه دعوت نکن اما اگر ترا به نبرد خواندند بپذیر زیراآغاز گر پیکار تجاوز کار است وتجاوز کار شکست خورده است

 

****قال ع آدمی را قناعت برای دولتمندی وخوش خلقی برای فراوانی نعمت ها کافی است از امام ع از تفسیر این ایه سوال شد ((فلنحیینه حیاةطیبه ))فرمود ان زندگی با قناعت است ****

****قال ع  من اصبح علی الدنیا حزینا فقد اصبح لقضاء الله ساخطا کسی که از دنیا اندوهناک باشد از قضای الهی خشمناک است

***قال علی ع بکثرة الصمت تکون الهیبة

باسکوت بسیار وقاروهیبت ادمی بیشتر شود ...

*****قال علی ع بئس الزاد الی المعاد العدوان علی العباد

بدترین توشه برای قیامت ظلم

وستم بر بندگان است

*****قال علی ع هر ظرفی با ریختن چیزی در ان پر میشود جز ظرف دانش که هر چه در آن جای دهی وسعتش بیشتر میشود......

 

****باهر انسانی دوفرشته است که اورا حفظ میکنند وچون تقدیر الهی فرا رسد تنهایش میگذارند که همانا اجل سپری نگهدارنده است (وان الاجل جُنةُ الحصینه ) 

*****قال علی ع این دلها همانند تن ها خسته میشوند برای نشاط آن به سخنان تازه حکیمانه روی بیاورید ....

****قال علی ع در فتنه ها چونان شتر دوساله باش نه پشتی دارد که سواری دهد ونه پستانی تا اورا بدوشند

******قال علی ع البخل عار بخل ننگ است

****قال علی ع از ویژگی های انسان در شگفتی مانید که با پاره ای عصب مینگرد وبا گوشت سخن میگوید وبااستخوان میشنود وازشکافی نفس میکشد

***قال علی ع چون نشانه های نعمت پروردگار آشکار شد با ناسپاسی نعمت ها را از خود دور نسازید

****قال علی ع ازکفاره گناهان بزرگ است به فریاد مردم رسیدن وآرام کردن مصیبت دیدگان

****قال علی ع افضل الزهد اخفاء الزهد برترین زهد پنهان داشتن زهد است .....

**** قال علی ع اشرف الغِنی ترک المُنی بهترین بی نیازی ترک آرزوهاست 

*****قال علی ع طوبی لمن ذکر المعاد وعمل للحساب وقنع بالکفاف ورضی عن الله خوشا به حال کسی که به یاد معاد باشد برای حسابرسی قیامت کار کند با قناعت زندگی کند واز خدا راضی باشد ****

****قال علی ع قدر رجل علی قدر همته ..وعفته علی قدر غیرته ارزش مرد به اندازه همت اوست وپاکدامنی اوبه اندازه غیرت اوست

*****قال علی ع لا غنی کالعقل ولافقر کالجهل هیچ ثروتی چون عقل وهیچ فقری چون نادانی نیست

*****قال علی ع المال مادة الشهوات ثروت ریشه شهوت ها است

*****قال علی ع لاتستح من اعطاء القلیل فان الحرمان اقل منه از بخشش اندک شرم مکن که محروم کردن از آن کمتر است

******قال علی ع العفاف زینة الفقر والشکر زینة الغنی پاکدامنی زینت فقر است وشکرگذاری زینت مالداری است

****قال علی ع لا تری الجاهل الا مفرِطا اومفَرطا نادان را با افراط وتفریط بشناسید

*****قال علی ع اذاتَمَ العقل نقص الکلام چون عقل کامل گردد سخن اندک شود

*****قال علی ع حکمت راهر کجا که باشد فرا گیر گاهی حکمت درسینه منافق است حکمت گم شده مومن است حکمت را فراگیر هر چند از منافقان باشد

****قال علی ع در شگفتم از کسی که میتواند استغفار کند وناامید است .دوچیز در زمین مایه امان از عذاب خدابود یکی از آن دو برداشته شد پس دیگری رادر یابید وبدان چنگ زنید اما انی که برداشته شد رسول خدابود واما باقی مانده استغفار کردن است (قال الله تعالی وماکان الله لیعذبهم وانت فیهم وماکان الله معذبهم وهم یستغفرون انفال 33))

*****قال علی ع فردی از شما نگوید (اللهم انی اعوذ بک من الفتنة ))زیرا کسی نیست که در فتنه ای نباشد لیکن آنکه میخواهد به خدا پناه ببرد از فتنه هایگمراه کننه پناه ببرد همانا خدای سبحان میفرماید ((واعلموا انما اموالکم واولادکم فتنه معنی این ایه ان است که خدا انسان را با اموال وفرزندانشان می آزماید تا ان کس که از روزی خود ناخشنود وان که خرسند است شناخته شوند ...چه بعضی مردم فرزند پسر را دوست دارند وبرخی فراوانی مال را دوست دارند واز کاهش سرمایه نگرانند

******از علی ع از خیر سوال کردند حضرت فرمود لیس الخیر ان یکثر مالک وولدک ولکن الخیر ان یکثر علمک وان یعظم حلمک وان تباهی الناس بعبادة ربک .....ولاخیر فی الدنیا الالرجلین رجل اذنب بافهو یتدارکها بالتوبة ورجل یسارع فی الخیرات خیر ان نیست که مال وفرزندت بسیار شود بلکه خیر آن است که دانش تو فراوان وبردباری تو بزرگ ودر پرستش پروردگار درمیان مردم سر فراز باشی

در دنیا جز برای دوکس خیر نیست یکی گناهکاری که به توبه جبران کند ودیگری نیکوکاری که در کارهای نیکو شتاب ورزد

****قال علی ع لو احبنی جبل لتهافت اگر کوهی مرا دوست بدارد درهم فرو میریزد

******قال علی ع غیرة المراة الکفر وغیرة رجل ایمان غیرت زن کفر وغیرت مرد ایمان است

****قال علی ع الاسلام هو التسلیم اسلام همان تسلیم در برابر خداست

***قال علی ع کسی که چهار چیز دادند از چهار چیز محروم نباشد بادعاکردن از اجابت کردن با توبه از پذیرفته شدن با استغفار از امرزش گناه باشکرگذاری از فزونی نعمت ها

****قال علی ع والحج جهاد کل ضعیف وجهاد المراة حسن التَبَعُل .......حج جهاد هر ناتوان است وجهاد زن نیکو شوهرداری است

*****قال علی ع قلة العیال احد الیَسارَین اندک بودن تعداد زن وفرزند یکی از دو آسایش است

*****قال علی ع استنزلوا الرزق بالصدقة روزی را با صدقه دادن فرود آورید

****قال علی ع المرء مخبوء تحت لسانه انسان زیر زبان خود پنهان است

****قال علی ع الراضی بفعل قوم کالداخل فیه ان کس که از کار گروهی راضی باشد چونان کسی است که همراه آنان بوده است

*****قال علی ع کسی که خود را در جایگاه تهمت قرارداد نباید جز خود رانکوهش کند

*****قال علی ع الفقر الموت الاکبر فقر مرگ بزرگ است

***علی ع آغاز کننده ستم در قیامت انگشت به دندان میگزد

شناگر معلول اسپانیایی در حال حمل پاهایش

 

 

 

مرحوم آیت الله بهجت میفرمود

ما به دنیا آمده ایم تا با زندگی کردن قیمت پیدا کنیم نه اینکه به هر قیمتی زندگی کنیم ؟

 

 

 

دلت را خانه ما کن مصفا کردنش با من

به ما درد دل انشا کن مدارا کردنش با من

اگر گم کرده ای در دل کلید استجابت را

بیاور قطره ای اخلاص و دریا کردنش با من

اگر درها به رویت بسته شد دل بر مکن باز آ

در این خانه دق الباب کن در واکردنش بامن

به من گو حاجت خود را اجابت میکنم آنی

طلب کن انچه میخواهی مهیا کردنش با من

بیاقبل از وقوع مرگ روشن کن حسابت را

بیاور نیک وبد که جمع منها کردنش با من

به قر آن ایه رحمت فراوان است ای انسان

بخوان هر آیه را تفسیر ومعنا کردنش با من

اگر عمری گنه کردی مشو نومید از رحمت

تو توبه نامه را بنویس امضاء کردنش با من

*****************************

هر کاری که تصمیم انجام آن را بگیرید نصفش را انجام داده اید    ابراهام لینکلن

هیچ دانشی وجود ندارد که با قدرتی همراه نباشد          امرسون

ما مالک اسباب مادی نمیشویم بلکه بنده آن میگردیم     امرسون

عشق بورز به تو عشق خواهند ورزید           امرسون

تنها راه داشتن دوست این است که با او یکی شوید       امرسون

خدایاجیب پر پولی عطا کن بر من مسکین

به راه خیر انرا بذل وبخشش کردنش با من

عطا کن دلبری شیرین سخن با چهره ای زیبا

به مهر آوردنش با تو ؟ عروسی کردنش با من

 

 

 دکتر یوسف نورایی مطلق..........

 

 

***صیانت از آزادی ممکن نیست جز با آزادی ؟؟؟       امام موسی صدر

 

پارک ملی سکویا پارکی طبیعی در ایالت کالیفرنیا در ایالات متحده آمریکا است.

بزرگ ترین درخت دنیا ، درخت سکویای غول آسای کالیفرنیا است. این درخت در پارک ملی سکویا در شرق کالیفرنیا وجود دارد. این درخت همچنین بزرگ ترین موجود زنده جهان نیز هست!

بلندی این درخت حدود ۸۳ متر و اندازه محیط آن حدود ۳۱ متر است و حدود ۲۵۰۰ تن چوب دارد. گفته می شود این درخت تقریبا ۳۲۰۰ سال عمر کرده است.

 

تلفیـق زنـدگی و طبیـعت به شیوه ژاپـنی

 

کلام بزرگان

***هارولد کلمب (شاگرد پل توئیچل )بنیان گذار مکتب اکنکار میفرماید

شما نمیتوانید با تنفر داشتن از دیگری خودتان را به خدا نزدیکتر کنید چه معتقد باشید که این خشمی به جا است ویا نه رابطه میان روح که شماهستید وخدا بر اساس عشق است وجایی که عشق پاک وجود دارد هیچ جایی برای هیچ نوع خشمی وجود ندارد

***گاندی میفرمودند

همیشه کلام واعمال بایدبا هدف سازگار باشد وقتی هدف پاک وشفاف باشد اعمال نیز خوب میشود هیچ چیز بهتر از یک ذهن باز نیست کل دنیا نتیجه یک شعورباز ومقتدر میباشد ودر جایی که ذهن مقدر پاک وخالص باشد افکار پاک وخالص میطلبد

 

**افلاطون میفرماید ((برای جامعه فضیلت واخلاق از نان شب هم واجب تر است اگر جامعه ای شکست اخلاقی بخورد با هیچ نیرویی نمیتوان شکست را جبران نمود .

 

**ناپلئون بناپارت میفرمود ((بزرگترین عمل غیر اخلاقی این است که انسان شغلی را که از انجام ان ناتوان است بر عهده گیرد

 

***مهاتما گاندی میفرمود

اخلاق واقعی در دنبال کردن راه دیگران نیست بلکه در این است که راه حقیقی ودرست را برای خویش پیدا کنیم وبدون بیم وباک

آن را دنبال کنیم

ابراهام لینکلن میفرمودند

1-گامهای من رو به جلو همواره آرام بوده اند این را خودم میدانم اما هرگز هیچ گامی را رو به عقب بر نداشته ام .

2- کسی که امروز از دیروز آگاهتر نباشد  انسان خردمندی نیست

3- به همه اعتماد داشتن خطرناک است وبه هیچ کس اعتماد نداشتن خطر ناکترین است

4- پدرم به من کار کردن را اموخت نه عشق وعلاقه به کار را؟

5- رنج وغصه را برای خودت بپذیر ورفاه وآرامش را برای همه؟

6- لبخند بیش از چند لحظه دوام ندارد اما خاطره آن جاودانی است

7-همان طور که مایل نیستم بنده کسی باشم حاظر نیستم آقای کسی باشم کسانی که مخالف آزادی دیگرانند خود لیاقت ازادی را ندارند

8- ازدواج نه بهشت است ونه جهنم تنها یک برزخ است

9- زمین خوردن شکست خوردن نیست از زمین بلند نشدن شکست خوردن است

10-مرد بی شهامت کسی است که در جایی که باید اعتراف کند خاموش بنشیند .

11- هر کس برای دفاع از حقش برخاست تو هم برخیز اگربنشینی حق را تنهارها کرده ای

یوهان گوته میفرمودند

1- دلی که خانه غرور است کانون محبت نمیشود

2- اگر خواهی همیشه خرسندباشی همیشه راضی باش

3- نیکی را فقط برای نفس نیکوکاری انجام بده اگر هم به فرزندانت پاداشی نرسد به یقیننوادگانت از ان بهره مند خواهند شد

4-زندگی را هر گونه که نگاه میکنی زیباست

5- طبیعت تنها کتابی است که تمام صفحاتش پر از معنی است

6-اگر هنر داری بیاور ودر غیر این صورت هنر نمایی نکن که باعث رسوایی میشود

7- خوشبخترین افراد کسی استکه از خوشبختی دیگران احساس خوشبختی میکنند

8- بازبان شعر بهتر میتوان در دلها نفوذ کرد

9-تشویق پس از نکوهش همچون آفتاب پس ازرگبار است .

10-هیچ دلبستگی نیست  که روزی به نفرت مبدل نشود حتی مهر مادری

11- زیبایی به هر جایی که وارد شود مهمان عزیزی است وپذیرایی خواهد شد

12- عشق پریشانی زندگی است

13- هیچ چیز ارزشمند تر از همین امروز نیست ؟

14- اشخاص بزرگ مانند کوه هستند هر چه به آنان نزدیک شوی بزرگی وشکوه آنان روشن تر میگرددمردم پست مانند سراب هستند کمی که به آنان نزدیک میشوی زود پستی وناچیزی خود را بر شما آشکار میکنند

15-اگر میخواهید نزدیکان از دیدن شما لذت ببرند باید از دیدن افرادی که میشناسید شاد شده وشادمانی خود را نشان بدهید

16- کسی که کتاب میخواند به وقت بیشتر از پول احتیاج دارد

17- مرد خشمگین پر از زهر است وزندگی را زهر آگین می کند

18 اگر از انسان امید وخواب گرفته شود بد بخت ترین موجود روی زمین است

19- دریای بی طلاتم هیچگاه دریانورد ورزیده تربیت نمیکند

20- وقتی انسان آرامش را در خود نیابد جستجوی ان در جای دیگری کار بیهوده ای است

21- مادر شاهکار طبیعت است هیچ چیز به قدر دیدن یک مادر با بچه اش روح پرور نیست

22- هر کس باید روزانه یک اواز بشنود یک شعر خوب بخواند ودر صورت امکان چند کلمه حرف منطقی بزند

23- هیچکس نمی تواند ما را بهتر از خودمان فریب بدهد

24 – در درون جسارت نبوغ وقدرت سحر آمیزی نهفته است .

25- همه زیبایی های بی پیرایه از عشق سر چشمه میگیرند اما عشق از چه چیزی سر چشمه میگیرد ؟

26- اگر به مهمانی گرگ میروید سگ خود را به همراه ببرید

27- من معماری را موسیقی یخ زده می نامم

28- اگر ادم خوبی با تو بدی کرد چنان وا نمود کن که نفهمیده ای او توجه خواهد کردو مدت زیادی مدیون تو خواهد بود

 

ویلیامز جیمز میفرمودند

1-بزرگترین کشف نسل امروز این است که انسان میتواند با تغیر ذهنیت خود زندگی خود را تغیر دهد

2- عاقل کسی است که میداند چه کارهایی را باید کنار بگذارد

3- امواج خروشان سطح اقیانوس هرگز سکون وآرامش اعماق ان را بر هم نمی زند

*****

- بیاد داشته باشید که امروز طلوع دیگری ندارد (دانته )

در دنیا دو گروه انسان وجود دارند: انسانهایی وجود دارند كه زیاده خواه اند و هیچگاه از آنچه دارند لذت نمی برند. اگر چیزی كه خواهان آن هستند در اختیارشان قرار گیرد، باز هم  بیشتر خواهند خواست و از آن لذت نخواهند برد. لذت بردن از زندگی را تا پایان عمر به زمان آینده موكول خواهند ساخت. زندگی آنان چیزی نیست مگر به تعویق انداختن های مكرر. همیشه فرداست و فردا. امروز باید كار كنند. امروز باید پول در آورند. فردا خوشی خواهند كرد. فردا لذت خواهند برد. اما این فردا هرگز نخواهد رسید، زیرا همیشه امروز است. بنابراین اینان بدون این كه بدانند زندگی چیست، زندگی را سپری می كنند. دومین گروه كسانی هستند كه از آنچه دارند لذت می برند و خودشان را برای بیشتر داشتن آزار نمی دهند. و معجزه اینجاست كه اینان هرروز چیزهای بیشتری برای لذت بردن دارند. ظرفیت لذت بردنشان افزایش می یابد. پیوسته لذت بردن را تمرین می كنند و در آن ماهرتر می شوند. تمام حواسشان زنده می شود و بسیار تیز هوش می شوند. جریان زندگی اشان پیوسته ژرف تر خواهد شد و همیشه به عمق حركت خواهند كرد.

امام حسین ع فرمود در مسجد نشسته بودیم که موذن اذان گفت وفرمود الله اکبرالله اکبر علی ع به گریه افتاد وما نیز ازگریه اوگریان شدیم وقتی موذن اذان را تمام کرد حضرت فرمود اگر میدانستید که موذن چه میگوید کمتر می خندیدید وبسیار گریه میکردید الله اکبر او معانی بسیار دارد از جمله اینکه الله اکبر بیانگر قدیم بودن ازلیت ابدیت وعلم ونیرو قدرت حلم وکرم جود وعطا وکبریای خداوند می باشد .

                  

 

از ابن خفیف شیرازی نقل شده است که گفت شنیدم دو استاد بزرگ در مصر به سر میبرند پس شتاب کردم تا به فیض حضورشان نائل گردم وقتی به آنجا رسیدم آندو معلم بزرگ را در حال مراقبه دیدم سه بار سلام کردم اما پاسخی نشنیدم من نیز با ایشان چهار روز را به مراقبه گذراندم هر روز عاجزانه تقاضا میکردم با من سخن بگویند با من که چنین راه طولانی را پشت سر گذاشته بودم سر انجام ان که جوان تربود چشم از هم گشود وفرمود ((ابن خفیف زندگی بس کوتاه است )) از همان قدرکه باقی مانده توشه بر گیر تا وجود را عمیق تر کنی وقت خود را با احوال پرسی وتعارف تلف مکن . از او خواستم به اندرزی دلم را شاد کند فرمود ((در حضور کسانی باش که ترا به یاد خالقت می اندازند کسانی که از عقل سخن نمی گویند خود عین آنند ))این به گفت وبار دیگر به مراقبه مشغول شد

امام صادق ع فرمود نام الله غیر از خداست هر که خدارا به خدا نشناخته است او را نشناخته است بلکه دیگری را شناخته است .خداوند به نامهایش خوانده میشود واو غیر از نامهایش است ونام ها غیر از او هستند

امام صادق ع فرمود هر که پندارد که خدا در چیزی از چیزی ویابر چیزی است شرک ورزیده است اگر خدای عزوجل بر چیزی باشد هر اینه حمل شده است واگر در چیزی باشد محصور است واگر ازچیزی باشد پدید امده است

***ابن مسعود گوید که یاد دارم اول کسی که به دزدی گرفتند ونزد رسول خداص اوردند تا دست وی ببردحضرت رنگش پرید گفتند یا رسول الله از این کار کراهت داری گفت چرا نداشته باشم چرا یار شیطان باشم در دشمنی برادران خویش اگر خواهیدکه خدای شما راعفو کندوگناه شما بیامرزد وبپوشاند شما نیز گناه مردمان بپوشانید  که چون پیش حاکم رود از اقامه حد  چاره ای نبود .

****شخصی به امام صادق ع عرض کردمرا درد شکم میگیرد وطبیبان عراق مرا به خوردن آبجو سفارش کرده اند ولی من از خوردن آن خودداری کردم  حضرت فرمود ((ترا در خوردن یک قطره از آن اذ ن نمیدهم  همانا هنگام جان دادن از خوردن آن پشیمان خواهی شد ))

سفارش امام جعفر الصادق (ع)     

     (عـنـوان بـصـرى) پيرمردى بود كه هفتاد و چهار سال از عمرش ‍ مى گذشت، او مى گويد: من سالها با  مالك بن انسرفت و آمد داشتم. هنگامى كه جعفربن محمد الصادق عليه السلام به مدينه آمد، من رفتو آمد با او را نيز شروع كردم و دوست داشتم همان گونه كه ازمالكدرس مىگيرم. از آن حضرت نيز درس بگيرم، تا اينكه روزى حضرت به من فرمود:من شخص ‍ بدهكارى هستم (يعنى خداى تعالىوظايفى را از من به گونه وجوب خواسته كه بايد انجام دهم)و علاوه بر اين در هر ساعى از ساعات شبانه روز اوراد واذكارى دارم، مرا از ورد و ذكرم باز ندار و از مالك درس بگير و با او در رفت و آمدباش، هم چنان كه تا حال بودى.من ازاين سخن امام غمناك شدم و از حضورش بيرون رفتم و در دل گفتم: اگر امام در من خيرىرا به فراست در مى يافت.  مرا از رفت و آمد به نزدش و فرا گرفتن علمش باز نمى داشت.از آنجا به مسجد رسول خدا صلى الله عليه و آله رفتم و به آن حضرت سلام كردم سپسفرداى آن روز به روضه مطهره بازگشتم و در آنجا دو ركعت نماز خواندم و عرض كردم:ياالله ! يا الله ! از تو مسالت دارمكه دل جعفر را بر من مهربان سازى و از عملش آنچه را كه به صراط مستقيم راه يابم،روزى ام گردانىو غمناك به خانه امبازگشتم و ديگر به نزد مالك نرفتم. دلم از محبت امام جعفر عليه السلام سير شده بود و بهجز براى نماز واجب از خانه بيرون نمى رفتم تا اينكه دلم تنگ شد، پس نعلين به پاكرده و عبا بر دوش گرفته و قصد محضر امام جعفر عليه السلام را كردم و اين پس ‍ از آن بودكه نماز عصر را خوانده بودم .

چون به خانه آن حضرت رسيدم، اجازه ورود خواستمخدمتگزار حضرت بيرون آمد و گفت : چه مىخواهى؟ گفتم:براى عرض سلام بر شريف(به فرزندان رسول الله صلى الله عليه و آله) آمده ام.گفتند:به نمازايستاده است.من در مقابل خانه نشستم،اندكى گذشت و خادم بيرون آمد و گفت:ادخل على بركة الله.من داخل شدم و بر آن حضرت سلام كردم، اوجواب داد و فرمود:: بنشين، خدايتبيامرزد،نشستم. پس اندكى امام سر بهزير انداخت و سپس سر برداشت و فرمود: كنيه ات چيست؟گفتم: ابو عبدالله،فرمود: خدا كنيه ات را ثابت كند و موفقيت بدارد! اى ابو عبدالله!سوالى داشتى؟در دلم گفتم: اگر درزيارت حضرت و عرض سلام بر او هيچ فايده اى نداشت جز همين دعا، بى شك زياد بود. امامفرمود: سوالى داشتى؟عرض كردم:از خداى تعالى خواستم كه دل شما را با من مهربان كند و ازدانش ات بهره مندم فرمايد، اميدوارم خداى تعالى درخواست مرا درباره شريف اجابتفرموده باشد.

فرمود:اى ابا عبدالله! دانشى كه مخصوص ماست،آموختنى نيست، بلكه نورى است كه خدا بر دل كسى كه مى خواهد راهنماييش كند، مىافكند. پس اگر خواستى از چنين دانشى بهره مند گردى، در آغاز بايد حقيقت بندگى رادر جان خود پيگيرى كنى و با به كار گرفتن دانش در طلب علم باشى و از خدا درخواستفهم كنى تا خداوند به تو بفهماند. گفتم:ياشريف !... فرمود: بگو يا ابا عبدالله، عرض كردم: ياابا عبدالله! حقيقت بندگى چيست؟ فرمودسه چيز است:

اول: آنكه بنده خدا در تمام آنچه خداىتعالى در اختيار او قرار داده است، ملكيتى براى خود نبيند، زيرا بندگان حقيقى اموال را مال خدا مى بينند و هر جا كه خداى تعالى دستور فرموده، آنرا قرار مى دهند.

دوم: آنكه بنده براى خودش تدبير نداشته باشد.

سوم: همه اشتغال وكارش در دستورات و امر و نهى الهى باشد.

پس هنگامى كه بنده اى در نعمتهاى الهىمالكيتى براى خود نديد، انفاق كردن در موردى كه خدا دستور داده، بر او آسان مى شودو هرگاه بنده تدبير امور خود را به مدبرش واگذار كرد، مصيبتهاى دنيا بر او آسان مىشود و هرگاه بنده اى به آنچه خداى تعالى امر و نهى فرموده، مشغول شد، فراغتى به اودست نمى دهد تا به مجادله و مباهات با مردم بپردازد و اگر خداى تعالى بنده اى راگرامى داشت و به اين سه صفت موفق فرمود، دنيا و شيطان و خلق همگى در نظر او خوارمى شوند، و او از روى زياده طلبى و يا فخر فروشى دنيا را نمى طلبد و آنچه را كه درنزد مردم است به خاطر عزت يافتن و برترى جستن طلب نمى كند و روزگار خود را به بطالتنمى گذراند و اين اولين درجه تقوى است، خداى تعالى مى فرمايد: اين خانه آخرت را مابراى كسانى قرار خواهيم داد كه در زمين برترى و فساد نخواهند، و عاقبت نيكو از براىافراد با تقواست.

گفتم:يا ابا عبدالله ! مرا وصيتى بفرما.فرمود: نه چيز وصيت مى كنم، اين نه چيز وصيت من به كسانى است كهبخواهند در راه خدا قدم بردارند، از خدا مى خواهم كه تو را موفق بدارد تا آنها رابه كار بندى.

سه چيز از آن نه چيز درباره رياضت نفس است، و سه چيز درباره بردبارى، و سه چيز در دانش آموزى است، پس نيكو به خاطر بسپار، مبادا به آنها با ديدهحقارت بنگرى. مى گويد: كاملا توجه كردم ببينم حضرت چه دستور مىدهد؟

امام فرمود: اما آنكه درباره رياضت است :

01مباداچيزى را كه اشتها ندارى، بخورى، كه حماقت و ابهلى مى آورد. جز به هنگام گرسنگىچيزى مخور.

02 چون خواستى بخورى ، از حلال بخور و نام خدا را ببر.

03به يادحديث رسول خدا صلى الله عليه و آله باش كه فرمود: آدمى ظرفى را پر نكرد كه شرش ازشكم بيشتر باشد، و چون ناچار بايد بخورى، يك سوم شكم را براى غذا و يك سوم را براىنوشيدن و يك سوم ديگر را براى نفس كشيدن بگذار.

واما آنكه درباره بردبارى است :

01 كسى كه به تو گفت: اگر يكى بگويى، ده جواب خواهى شنيد، به او بگو: اگر ده تاهم بگويى، يكپاسخ از من نخواهى شنيد!

02 كسى كه تو را ناسزا گفت، بگو: اگر درآنچه ميگويى راستگويِِِــى، از خدا مى خواهم كه مرا بيامرزد و اگر در آنچه مى گويىدروغگويى، از خدا مى خواهم كه تو را بيامرزد.

03هر كس تو را تهديد به جور و غدركرد، تو او را وعده نصيحت و دعا بده .

و اما آنكه در بار دانش است :

01 هر چهنمى دانى، از دانشمندان بپرس، و مبادا پرسش تو به آن منظور باشدكه آنان را در تنگناى جواب قرار دهى و يا آزمايش كرده باشى.

02 مبادا كه بهراى خود عمل كنى، تا مى توانى راه احتياط را از دست مده .

03 از فتوا دادنبگريز، هم چنان كه از شير مى گريزى، و گردنت را پل پيروزى ديگران مكن .

 

روايت عنوان بصرى

بـنـا به گفته مرحوم حاج سيد هاشم حداد رضى الله عنه،آيت الله قاضى (قدس سره) بـه شـاگـردان خـويـش و مريدان و طالبان سير و سلوك سفارش ‍مى كردند روايت عنوان بـصـرى(روايت فوق) را نـوشته، همراه خود داشته باشند و هفته اى يكي دوبار آن را مطالعه نمايند و بـه دستورات آن عمل كنند.

استاد حافظیان

 

***مرحوم استاد حافظیان میفرمود در زمان پهلوی دربار به همه شعرا گفته بود که شعر در مدح شاه وایران بگویند یکی از انها هم عارف وشاعر کم نظیر آیت الله الهی قمشه ای بود واز ایشان نیز این کار را خواسته بودند اما این مرد عارف در جواب ان نامه زیبا سروده بود

جهان کشور من خدا شاه من  

 نـداند جز این قلب آگـــاه من

حکایت شاعر عالم وفقیر اهل نجف

آیت الله مهدی الهی قمشه ای میفرمود عالمی از علمای نجف که شاعرزبر دستی بود وبه دوزبان فارسی وعربی تسلط کامل داشت در حرم مطهر علی ع نشسته بود دید یک نفر از عوام آمد جلوی ضریع وخطاب به مولا علی این شعر را خواند

 شمع میسازم برایت یا امیرالمومنیین

 قد این گلدسته هایت یا امیرالمومنین

به محض اینکه مرد عوام این شعر را گفت یک قندیل بسیار قیمتی طلا که هدیه یکی از پادشاهان است پاره شد وبه پایین افتاد وآن مرد آن را گرفت خدمه حرم امدند وان را از ان مرد گرفتند ودوباره نصب کردند مجددا پایین افتاد ودر دامن ان مرد افتاد خدمه شک نکردندند که هدیه وعطای امیر المومنیین ع به آن شخص است امدند وبا پول نذر حرم ان را از او خریدند ودوباره نصب کردند ودیگر پایین نیفتاد

ان مرد عالم وشاعر سری تکان داد وگفت عجب ما تا تا بحال ضرر کردیم  این قدر در فقر بسر بردیم عقلمان نرسید که یک قصیده ای برای حضرت امیر بگوییم ومانیز صله ای دریافت کنیم لذا همان شب یک غزل بسیار عالی در مدح مولا علی سرود وفردا با صدای رسا وعالی ان را در مقابل ضریع خواند دید خبری نیست گفت شاید حضرت این غزل را نپسندیده است لذا قصیده بلندی دیگر آماده کرد وفردا در حرم ان را خواند پی در پی شعر در مدح مولا علی میگفت هیچ خبری نبود آخر الامر عصبانی شد وبا عصبانیت در حرم فرمود

((یا علی اگر بگویی اول مسلمان بودم قبول اگر بگویی داماد پیغمبر بودم قبول اگر بگویی فاتح خیبر بودم قبول ..

ولی ذوق شعری نداشته ای اخر آن چه شعری بود که بابت ان قندیل دادی ولی برای شعر من چیزی ندادی قهر کرد واز حرم بیرون رفت ))

در همان شب حضرت امیر را در خواب دید در حالی که لبخند بر لبانش نقش بسته بود حضرت به اوفرمود ( آن مرد عامی آن شعر را برای خدا گفته بود ولی تو به خاطر عطا گفتی )) فرق شعر تو با او این بود ولی چون تاکنون کسی از در خانه ما دست خالی نرفته است این نیم بیت را یاد بگیر ((به آسمان رود وکار آفتاب کند))

وبرو هندوستان یکی از شعرای شیعی وثروتمند آنجابیتی در مدح ما سروده ودر مصرع دوم آن درمانده شده است چون نذر کرده که نصف ثروتش را به کسی بدهد که مصرع دوم آن بیت را بگوید به او بگو تا مصرع اول را بگوید تو در جواب این نیم بیت را بگو وجایزه خود را دریافت کرد وی به هندوستان رفت وآن مرد را پیدا کرد وجریان خواب خود را به ان مرد گفت آن مرد بیت اول را گفت

به ذره گر نظر لُطف ؟ بُو تراب کند  

 به آسمان رود وکار آفتـــــــــاب کند

آن مرد چون دید که شعرش مورد قبول حضرت واقع شده نصف ثروت خود را به آن مرد فقیر عطاکرد

حل مشکل هادی دین معنی ام الکتاب

                             یا علی یا ایلیا یا بوالحسن یا بوتراب

 

 

زیباترین زن جهان

بیوگرافی دکتر هوشنگ اعظمی

زندگی نامه دکتر هوشنگ اعظمی لرستانی بیرانوند

 

زندگی نامه دکتر هوشنگ اعظمی لرستانی بیرانوند

 

 

 

 

دکتر هوشنگ اعظمی در سال ۱۳۱۵ در خرم‌آباد متولد شد.  در بدو تولدش، پدر او مرتضی اعظمی دستگیر و همراه تمام اعضای خانواده به خراسان تبعید شدند و در کلات نادری تحت نظر قرار گرفتند. در سال ۱۳۲۰، پس از تبعید رضا شاه، پدر هوشنگ اعظمی از زندان آزاد و همراه خانواده به لرستان بازگشتند

زندگی نامه دکتر هوشنگ اعظمی لرستانی بیرانوند

 

 

علی راسکمالوند یکی از بزرگترین خوانندگان لر،  لک و ایران در زمان حکومت پهلوی بود و با توجه به فضای حاکم بر آن دوران  بیشتر اشعار و ترانه هایش عاشقانه و گاهی مبتذل بود اما با این حال  طرفداران بسیار زیادی در زمان خود داشت به نحوی که کمتر فرد لر و لک و حتی  کردی می توان یافت که آهنگ های این خواننده را نشنیده باشد.

ره عشق

از آن زمان که به دام غمت دل افتـاده ست

میــانه مــن و دل کــارمشکل افتـاده ست

وصال دوست به هستینمی شـود ممکن

خودی میان من ودوست حائل افتاده ست

از آب دیــده «رعنا » بــود که در ره عشق

هـــزار عــاشق بیچارهدر گِل افتــاده ست

حاج دوخا محمد متخلص به «رعنا»

 

سنایی ودفاع از ابلیس 

 

 

 با او دلم به مه‍ر و مودت یگانه بود         سیمرغ عشق را دل  من آشیانه بود

بردرگه‍م ز جمع فرشته سپاه بود               عرش مجید جاه  مرا آستانه بود

در راه من نهاد نه‍ان دام مکر خویش            آدم میان حلقة  آن دام دانه بود

می خواست تا نشانة لعنت کند مرا         کرد آنچه خواست آدم خاکی بهانه بود

بودم معلم ملکوت اندر آسمان               امید من به خلد  برین جاودانه بود

هفصد هزار سال به طاعت ببوده ام          وز طاعتم هزار  ه‍زاران خزانه بود

در لوح خوانده ام که یکی لعنتی شود        بودم گمان به هرکس و بر  خود گمانه بود

آدم زخاک بود من از نور پاک او                   گفتم یگانه من بوم  و او یگانه بود

گفتند مالکان که نکردی تو سجده ای        چون کردمی که با منش این  در میانه بود

جانا بیا و تکیه به طاعات خود مکن                کاین بیت به‍ر بینش  اهل زمانه بود

دانستم عاقبت که به ما از قضا رسید          صد چشمه آن زمان ز دو  چشمم روانه بود

ای عاقلان عشق مرا هم گناه نیست              ره یافتن به  جانبشان بی  رضا نه بود

 

 

دکتر هوشنگ اعظمی در سال ۱۳۱۵ در خرم‌آباد متولد شد.  در بدو تولدش، پدر او مرتضی اعظمی دستگیر و همراه تمام اعضای خانواده به خراسان تبعید شدند و در کلات نادری تحت نظر قرار گرفتند. در سال ۱۳۲۰، پس از تبعید رضا شاه، پدر هوشنگ اعظمی از زندان آزاد و همراه خانواده به لرستان بازگشتند.

دکتر هوشنگ اعظمی در سال‌های ۱۳۲۹ تا ۱۳۳۲ به مبارزه سیاسی روی آورد.  درسال ۱۳۳۸ در دانشگاه پزشکی اصفهان مشغول تحصیل شد و همزمان به دانشکده افسری وارد شد که پس از یک سال به دلیل نداشتن صلاحیت، از دانشکده افسری اخراج شد .وی پس از موفقیت در اتمام دوره پزشکی به زادگاهش خرم‌آباد بازگشت و در این شهر نیز فعالیت‌های سیاسی خود را ادامه داد. هوشنگ اعظمی با گروهی از مبارزان مسلح در شهر خرم‌آباد همکاری می‌کرد.

در دوران دانشجویی و درسال‌های ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۲ با سازمان دانشجویان جبهه ملی فعالیت می‌کرد و در این دوره چند بار توسط حکومت پهلوی دستگیر و راهی زندان شد. او در این مقطع با گروه بیژن جزنی آشنا می‌شود و نقش برجسته‌ای در متشکل کردن مبارزان انقلابی استان لرستان ایفا می‌کند. به‌دنبال دستگیری بیژن جزنی و یارانش در تهران، او مبارزات را ادامه می‌دهد. در تابستان سال ۱۳۴۹، دوباره دستگیر و به زندان قزل قلعه تهران منتقل گردید که پس از چندین ماه آزاد شد.

وی در خرداد سال ۱۳۵۳، به قصد شروع مبارزه مسلحانه در کوه‌های لرستان، مخفی شد و در ۲۵ اردیبهشت سال ۱۳۵۵ در یک درگیری با نیروهای ساواک کشته شد.  ساواک به دلیل جلوگیری از شورش احتمالی مردم خبر مرگ وی را اعلام نکرد و این مسئله باعث شد چند ماه پس از انقلاب ۱۳۵۷، در اسناد بدست آمده از بیمارستان شهدای عشایر خرم‌آباد زمان و نحوه مرگ وی مشخص شد.

دکتر هوشنگ اعظمی لرستانی بیرانوند (متولد۱۳۱۵، خرم‌آباد - ۲۵ اردیبهشت ۱۳۵۵، لرستان) پزشک لرستانی و از فعالان در جریان نهضت ملی شدن صنعت نفت بود. وی به دلیل عقاید ملی‌گرایانه و مخالفت با حکومت پهلوی بارها توسط سازمان ساواک دستگیر شد.وی در سال ۱۳۵۵ در جریان درگیری مسلحانه با ماموران ساواک کشته شد.

روحش شاد و یادش گرامی باد

حکایت

 

داستان درسی ازادیسون

ادیسون در سنین پیری پس از كشف لامپ، یكی از ثروتمندان آمریكا به شمار می رفت و درآمد سرشارش را تمام و كمال در آزمایشگاه مجهزش كه ساختمان بزرگی بود هزینه می كرد... این آزمایشگاه، بزرگترین عشق پیرمرد بود. هر روز اختراعی جدید در آن شكل می گرفت تا آماده بهینه سازی و ورود به بازار شود. در همین روزها بود كه نیمه های شب ازاداره آتش نشانی به پسر ادیسون اطلاع دادند، آزمایشگاه پدرش در آتش می سوزد و حقیقتا كاری از دست كسی بر نمی آید و تمام تلاش ماموران فقط  جلوگیری از گسترش آتش به سایر ساختمانها است!

آنها تقاضاداشتند كه موضوع به نحو قابل قبولی به اطلاع پیرمرد رسانده شود...  پسر با خود اندیشید كه احتمالا پیرمرد با شنیدن این خبر سكته میكند و لذا از بیدار كردن او منصرف شد و خودش را به محل حادثه رساندو با کمال تعجب دید كه پیرمرد در مقابل ساختمان آزمایشگاه روی یك صندلی نشسته است و سوختن حاصل تمام عمرش را نظاره می كند!!!  پسرتصمیم گرفت جلو نرود و پدر را آزار ندهد. او می اندیشید كه پدر دربدترین شرایط عمرش بسر می برد.  ناگهان پدر سرش را برگرداند و پسررا دید و با صدای بلند و سر شار از شادی گفت: پسر تو اینجایی؟ میبینی چقدر زیباست؟!!  رنگ آمیزی شعله ها را می بینی؟!! حیرت آوراست!!!   من فكر می كنم كه آن شعله های بنفش به علت سوختن گوگرد در كنار فسفر به وجود آمده است! وای! خدای من، خیلی زیباست! كاش مادرت هم اینجا بود و این منظره زیبا را می دید. كمتر كسی در طول عمرش امكان دیدن چنین منظره زیبایی را خواهد داشت! نظر تو چیست پسرم؟

پسر حیران و گیج جواب داد: پدر تمام زندگیت در آتش می سوزد و تو اززیبایی رنگ شعله ها صحبت می كنی؟

چطور می توانی؟! من تمام بدنم می لرزد و تو خونسرد نشسته ای؟

پدرگفت: پسرم از دست من و تو كه كاری بر نمی آید. مامورین هم كه تمام تلاششان را می كنند. در این لحظه بهترین كار لذت بردن از منظرهایست كه دیگر تكرار نخواهد شد...!  در مورد آزمایشگاه و باز سازییا نو سازی آن فردا فكر می كنیم! الآن موقع این كار نیست! به شعله های زیبا نگاه كن كه دیگر چنین امكانی را نخواهی داشت!!!  توماسآلوا ادیسون سال بعد مجددا در آزمایشگاه جدیدش مشغول كار بود وهمان سال یكی از بزرگترین اختراع بشریت یعنی ضبط صدا را تقدیم جهانیان نمود. او گرامافون را درست یك سال پس از آن واقعه اختراع کرد.

حكایت مناجات پارساى آگاه

پارسایى را دیدم كه سر درگاه خدا (كعبه) مى مالید و چنین مناجات مى كرد: یا غفور و یا رحیم - تو دانى كه از ظلوم و جهول چه آید؟

یعنى اى بخشنده مهربان! تو می دانی از آن كس كه بسیار ستمكار و نادان است، چه كارى ساخته است؟

عذر قصیر خدمتآوردم

كه ندارم به طاعت استظهار

عاصیان از گناه توبه كنند

عرفان از عبادتاستغفار

عابدان پاداش اطاعت خود را مى خواهند و بازرگانان بهاى كالاى خود را مى طلبند. من بنده امید آورده ام نه اطاعت و به گدایى با دست تهى آمده ام نه با كالا و تجارت.

اصنع بى ما انت اهله

با من همان گونه كه تو شایسته آن هستى رفتار كن.

 بر در كعبه سائلى دیدم

كه همى گفت و مى گرستى خوش

من نگویم كه طاعتم بپذیر

قلم عفو بر گناهم كش

حكایت مناجات عبدالقادر

عبدالقادر گیلانى را در كنار كعبه دیدند، صورتش را بر روى ریگ زمین نهاده بود و چنین مى گفت:

خدایا! مرا ببخش و اگر سزاوار عذاب هستم، مرا در قیامت نابینا محشور كن تا در برابر نیكان شرمسار نگردم.

روى بر خاك عجز مىگویم

هر سحرگه كه باد مىآید

اى كه هرگز فراموشتنكنم

هیچت از بنده یاد مى آید؟

حكایت هایی از سعدی

هر كه عیب دگران پیش تو آورد وشمرد

بى گمان عیب تو پیش دگران خواهدبرد

حكایت خوابیدن بهتر از عیبجویى است

به خاطرم هست كه در دوران كودكى، بسیار عبادت مى كردم و شب را با عبادت به سر مى آوردم. در زهد و پرهیز جدیت داشتم. یك شب در محضر پدرم نشسته بودم و همه شب را بیدار بوده و قرآن مى خواندم، ولى گروهى در كنار ما خوابیده بودند، حتى بامداد براى نماز صبح برنخاستند. به پدرم گفتم: از این خفتگان یك نفر برخاست تا دور ركعت نماز بجاى آورد، به گونه اى در خواب غفلت فرو رفته اند كه گویى نخوابیده اند بلكه مرده اند.

پدرم به من گفت: عزیزم! تو نیز اگر خواب باشى بهتر از آن است كه به نكوهش مردم زبان گشایى و به غیبت و ذكر عیب آنها بپردازى.

نبیند مدعى جز خویشتنرا

كه دارد پرده پندار درپیش

گرت چشم خدا بینىببخشند

نبینى هیچ كس عاجزتر از خویش

حكایت هایی از سعدی

حكایت من آنم كه خود مى دانم

یكى از بزرگان را در مجلسى، بسیار ستودند و در وصف نیكی هاى او زیاده روى كردند. او سر برداشت و گفت: من آنم كه خود مى دانم. (خودم را مى شناسم، دیگران از عیوب من بى خبرند.)

شخصم به چشم عالمیان خوب منظراست

وز خبث باطنم سر خجلت فتادهپیش

طاووس را به نقش و نگارى كه هستخلق

تحسین كنند و او خجل از پاى زشت خویش

حكایت هایی از سعدی

حكایت دو حالت عارفان وارسته

یكى از عرفان و صالحان سرزمین لبنان (كوهى در شام نزدیك جبل عامل ) كه در میان عرب به مقامات عالى و داراى كرامات و كارهاى فوق العاده شهرت داشت به مسجد جامع دمشق آمد، كنار حوض كلاسه رفت تا وضو بگیرد، ناگاه پایش لغزید و به داخل آب افتاد و با رنج بسیار از آب نجات یافت.

مشغول نماز شد، پس از نماز یكى از اصحاب نزدش آمد و گفت: مشكلى دارم، اگر اجازه هست بپرسم.

مرد صالح گفت: مشكلت چیست؟

او گفت: به یاد دارم كه شیخ (عارف بزرگ ) بر روى دریاى روم راه رفت و قدمش تر نشد، ولى براى تو در حوض كوچك حالتى پیش آمد؟ نزدیك بود به هلاكت برسى؟

مرد صالح پس از فكر و تامل بسیار به او گفت: آیا نشنیده اى كه خواجه عالم، سرور جهان رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمود:

لى مع الله وقت لا یسعنى فیه ملك مقرب ولا نبى مرسل

مرا با خدا وقتى هست كه در آن وقت (آن چنان یگانگى وجود دارد كه ) فرشته ویژه و پیامبر مرسل در آن نگنجند.

ولى نگفت على الدوام (همیشه ) بلكه فرمود: وقتى از اوقات. آن حضرت در یك وقت چنین فرمود كه جبرئیل و میكائیل به حالت او راه ندارند ولى در وقت دیگر با همسران خود حفصه و زینب، دمساز شده، خوش مى گفت: و مى شنید.

مشاهدة الابرار بین التجلى و الاستتار

مشاهده و دیدار نیكان، بین آشكارى و پوشیدگى است.

آرى، انسانهاى ملكوتى گاه تجلى مى كنند و دل عارف را مى ربایند و گاه رخ مى پوشند و عارف را گرفتار فراق مى سازند.

دیدار مى نمایى و پرهیز مىكنى

بازار خویش و آتش ما تیز مى كنى

چنانكه گویند: شخصى از حضرت یعقوب علیه السلام پرسید: چطور شد كه تو در كنعان بوى خوش پیراهن یوسف را پیش از رسیدن به كنعان، از مصر شنیدى، ولى خود یوسف را در چاه بیابان كنعان ندیدى؟

یعقوب در پاسخ گفت: حال ما مانند برق جهنده آسمان است كه گاهى پیدا و گاهى ناپیدا است. پاى طایر جان ما بر فراز گنبد برین جاى گیرد و همه چیز را بنگریم و گاهى پشت پاى خود را نمى بینیم. اگر عارف همیشه در حال كشف و شهود بماند، هر دو جهان را ترك مى كند و بر فراز بیرون از هر دو جهان دست مى یابد.

یكى پرسید: از آن گم كردهفرزند

كه اى روشن گهر پیرخردمند

ز مصرش بوى پیراهنشنیدى

چرا در چاه كنعانش ندیدى؟

 بگفت: احوال ما برق جهاناست

 چرا در چاه كنعانش ندیدى؟

 گهى بر طارم اعلىنشینیم

 گهى بر پشت پاى خودنبینیم

 اگر درویش در حالى بماندى

 سر و دست از دو عالم برفشاندى

حكایت هایی از سعدی

یکی پیش سلطان عارفان بایزید بسطامی رفت و گفت:

یا شیخ همه عمر در جستجوی حق به سر بردم و چند بار به حج پیاده بگذاردم و چند دشمنان دین را در غزا، سر از تن برداشتم و چند مجاهده ها کشیدم،‌ و چند خون جگرها خوردم، هیچ مقصودی حاصل نمی‌شود. هر چه می‌جویم کمتر می‌یابم. هیچ توانی گفت که کی به مقصود برسم؟

شیخ گفت:‌ جوانمردا این جا دو قدمگاه است: اول قدم خلق است و دوم قدم حق، قدمی برگیر از خلق که به حق برسی.

مادام که تو در بند آن باشی که چه خورم که حلقم خوش آید و چه گویم که خلق را از من خوش آید از تو حدیث حق نیاید.

داستان نگین ماندگار

پادشاهی نگین انگشتری داشت که می خواست روی ان نقشی بگذارد که در روزهای غم افسرده نشود و نا امیدی به سراغش نیاید به خاطر داشته باشد بعد از هر رنج و دردی، درسی نهفته است و در هنگام شادی که موجب امید و انرژی است، گرفتار غرور نشود و خدا را از یاد نبرد.

تمام دانشمندان اندیشیدند اما فکرشان به جایی نرسید تا اینکه یک فرد فقیری آمد و گفت روی نگین فقط یک جمله بنویسید که یادآور هر دو زمان باشد.

جمله این بود:        این هم بگذرد

پادشاهی دُر ثمینی داشت      بهر انگشتری نگینی داشت

خواست نقشی باشدش دو ثمر         هر زمان که افکند به نقش نظر

گاه شادی نگیردش غفلت          گاه اندوه نبایدش محنت

هر چه فرزانه بود در ایام         کرد اندیشه ای ولی همه خام

ژنده پوشی پدید شده آن دم           گفت: بنگار«بگذرد این هم»

 .................................

 

داشتن روح ثروتمند بهتر از داشتن جیب ثروتمند است !

چارلی چاپلین در خاطراتش می گوید:

با پدرم به سیرک رفته بودیم توی صف خرید بلیط زن وشوهری با

چهار فرزندشان  جلوی ما بودند كه با هیجان زیادی در مورد شعبده

بازی هایی که قرار بود  ببینند، صحبت می کردند.

وقتی به باجه بلیط فروشی رسیدند، متصدی باجه، قیمت

بلیط ها را به آنها اعلام کرد

ناگهان رنگ صورت مرد تغییرکرد و نگاهی به همسرش انداخت.

معلوم بود که مرد  پول کافی نداشت و نمی دانست چه بکند

و به بچه هایی که با آن علاقه پشت او  ایستاده بودند چه بگوید.

ناگهان پدرم دست در جیبش برد و یک اسکناس صد دلاری  بیرون آورد

و روی زمین انداخت. سپس خم شد و پول را از زمین برداشت

به شانه  مرد زد و گفت: ببخشید آقا، این پول از جیب شما افتاد!

مرد که متوجه موضوع  شده بود، همان طور که بهت زده به پدرم

نگاه می كرد گفت: متشکرم آقا.

مرد شریفی بود ولی درآن لحظه برای اینکه پیش بچه ها شرمنده نشود،

کمک پدرم را قبول کرد. بعد از این که آنها داخل سیرک شدند،

من و پدرم آهسته از صف خارج شدیم و به طرف خانه برگشتیم

و من در دلم به داشتن چنین پدری افتخار کردم.

" آن سیرک  زیباترین سیرکی بود که به عمرم نرفته بودم "

 

 

..............................................

 

زندگی نامه بایزید بسطامی

نام و نسب بایزید بسطامی ابویزید طیفور پسر عیسی پسر سروشان بسطامی ملقب به سلطان العارفین در نیمه اول قرن دوم هجری یعنی در سال آخر دوره حکومت امویان در شهر بسطام از ایالت کومش (قومس) در محله موبدان (زرتشتیان) در خاندانی زاهد و متقی و مسلمان چشم به جهان گشود. تولد او به سال 131 هجری ثبت شده و جد او سروشان والی ولایت قومس بوده است. اساتید بایزید بسطامی در تصوف چنین میماند که بایزید در تصوف استاد نداشته و خرقه ارادت از دست هیچیک از مشایخ تصوف نپوشیده است. گروهی او را امی دانسته و نقل کرده اند که بسیاری از حقایق بر او کشف میشد و خود نمیدانست. گروهی دیگر نقل کرده اند که یکصد و سیزده یا سیصد و سه استاد دیده است. قدر مسلم اینکه استاد او در تصوف معلوم نیست و خود چنین گفته است که مردمان علم از مردگان گرفتند و ما از زنده ای علم گرفتیم که هزگز نمیرد. و باز پرسیدند که پیر تو در تصوف که بود؟ گفت: پیره زنی. بهر حال جهت زندگانی این عارف بزرگ ایرانی مبهم بوده و اطلاع ما نیز در اینباره بسیار محدود و ناقص میباشد. ولی با این همه آنچه از تعلیم و عرفان او باقی مانده است بهیچ وجه ناقص و مبهم نیست و به روشنی معلوم میشود که وی مردی بزرگ بوده است. به نقل آورده اند: چون کار او بلند شد سخن او در حوصله اهل ظاهر نمیگنجید. حاصل، هفت بارش از بسطام بیرون کردند. وقتیکه وی را از شهر بیرون میکردند پرسید جرم من چیست؟ پاسخ دادند: تو کافری. گفت: خوشا به حال مردم شهری که کافرش من باشم. در میان عارفان ایرانی بایزید از نخستین کسانی است که به نویسندگی و به قولی به شاعری پرداخته است. امام محمد غزالی در قرن پنجم هجری از آثار قلمی او استفاده کرده ولی در حال حاضر چیزی از آثار قلمی وی در دست نمیباشد. بایزید بسطامی و امام جعفر صادق بایزید در اوایل عمر خود به اقصی نقاط ایران، عراق، عربستان و شام سفر کرد و در هر جایی با دیده تیزبین خود چیزی آموخت. برخی نوشته اند که وی شاگرد امام جعفر صادق بوده است. به روایتی دو سال برای امام سقائی کرد تا آنکه امام جعفر صادق وی را رخصت داد که به خانه خویش باز گردد و خلق را به خدای دعوت کند. این روایت را غالب مآخذ صوفیه ذکر کرده اند. از جمله اینکه وی مدت هفت سال از محضر امام جعفر صادق کسب دانش نموده است. گویند بعد از هفت سال روزی حضرت به بایزید فرمودند کتابی را از طاقچه اطاق بیاور. بایزید گفت طاقچه کجاست؟ حضرت فرمود در این مدت شما در این خانه طاقچه ای ندیده ای؟ جواب داد من برای دیدن خانه و طاقچه نیامده ام بلکه جهت دیدن طاق ابروی آن قبله اولیاء آمده ام. حضرت فرمود: بایزید کار تحصیل تو تمام است باید به ولایت خود رفته و خلق را راهنمایی نموده و آنان را براه حق دعوت نمایی. وفات بایزید بسطامی سهلکی وفات وی را در سال 234 هجری به سن هفتاد و سه ثبت کرده، سلمی و قشیری و خواند مــیــر نــیــز سـال 234 و سال 261 ذکر کرده اند؛ خواجه عبدالله انصاری یا کاتبان بعضی نسخه های طبقات، سال 261 هجری را درست تر پنداشته اند. خویشان بایزید بسطامی بموجب روایت سهلکی، بایزید دو برادر و دو خواهر نیز داشت که از آن جمله، وی برادر میانه بود. برادر بزرگترش آدم نام داشت و آنکه از بایزید کوچکتر بود علی نامیده میشد. بعدها برادر زاده اش ابوموسی که پسر آدم بود به خدمت بایزید درآمد و شاگرد و خادم او شد. بایزید نسبت به ابوموسی علاقه و محبت پدرانه داشت و ابوموسی نیز در مواظبت احوال بایزید دقت تمام به کار میبست و در تکریم بایزید بسیار میکوشید. احوال و اسرار بایزید بسطامی به روایت سهلکی، بایزید از احوال و اسرار خود آنچه را از دیگران پنهان میداشت، پیش این برادر زاده خویش آشکار میکرد. میگویند ابوموسی در وقت مرگ گفته بود چهارصد سخن را از بایزید بگور میبرم که هیچکس را اهل آن ندیدم که با وی گویم. هنگام وفات بایزید، ابوموسی بیست و دو سال داشت و سالها بعد از بایزید نیز زیست. ابوموسی نسبت به عموی خویش حرمت و تکریم بسیار بجای آورد. چنانکه هنگام وفات خویش وصیت کرد او را نزدیک بایزید دفن کنند اما قبر او را از قبر بایزید گودتر کنند تا گور او با گور بایزید برابر نباشد. حکایت شیخ فرید الدین عطار شیخ فریدالدین عطار نیشابوری در تذکرة الاولیاء مینویسد: «نقلست که گفت مردی در راه حج پیشم آمد گفت: کجا میروی؟ گفتم: به حج. گفت: چه داری؟ گفتم: دویست درم. گفت: بیا بمن ده که صاحب عیالم و هفت بار گرد من در گرد که حج تو اینست. گفت: چنان کردم و باز گشتم. و گفت از نماز جز ایستادگی تن ندیدم و از روزه جز گرسنگی ندیدم. آنچه مراست از فضل اوست نه از فعل من. و گفت: کمال درجه عارف سوزش او بود در محبت». نظم جلال الدین محمد بلخی (مولوی) درباره بایزید بسطامی بـایـزیـد انـدر سـفـر جـسـتـی بـسـی/ تـا بـیـابـد خـضـر وقـت خـود کـسـی دیـد پـیـری بـا قـدی هـمـچـون هـلال/ بـود در وی فـرو گـفـتـار رجـــال بـایـزیـد او را چـو از اقـطـاب یـافــت/ مسکنت بنمود و در خدمت شتافت پـیـش او بنشست می پرسید حـال/ یافتش درویش و هم صاحب عـیال گفت: عزم تو کجـا؟ ای بــایــزیــــد!/ رخت غربت را کجا خـواهـی کـشید گفت: قـصـد کـعـبـه دارم از پــگـــه/ گـفـت: هین با خود چه داری زاد ره گفت: دارم از درم نــقــره دویست/ نک ببسته سست برگوشه ردی است گفت: طوافی کن بگردم هـفت بار/ ویــن نـکـوتـر از طــواف حـــج شـمـار و آن درمها پیش من نــه ای جـواد/ دان کـه کـردی و شـد حـاصـل مـراد عمـر کردی، عـمر بـاقـی یـافـتـی/ صـاف گـشـتـی بـر صـفـا بـشـتـافـتـی حق آن حقی که جانت دیده است/ که مرا بر بیت خود بـــگــزیــده است کعبه هر چندی که خانه بر اوست/ خلقت من نـیـز خــانــه سـر اوسـت تـا بـکـرد آن خانه را در وی نــرفـت/ ونـدریـن خـانـه بـجـز آن حــی نــرفـت چـون مـرا دیـدی خــدا را دیده ای/ گـرد کـعـبـه صـدق بـر گـردیـده ای خدمت من طاعت و حمد خداست/ تـا نپنداری که حق از من جـداســت چـشـم نـیـکـو بـاز کـن در من نگر/ تـا بـبـیـنی نور حق اندر بــــشــــر کعبه را یک بار "بیتی" گفت یــــار/ گـفـت: (یا عبدی) مرا هفتاد بـــار بـایـزیـدا کـعـبـه را دریـــــافـــتــی/ صـــد بها و عــز و صـــد فـر یافـتـی بایزید آن نکتـه ها را گوش داشت/ هـمچـو زرین حلقه ای در گوش داشت بایزید بسطامی و جنید بغدادی جنید بغدادی عارف بزرگ قرن سوم هجری درباره بایزید بسطامی گفته است: بایزید در میان ما چون جبرئیل است. در میان ملائکه، و هم او گفته است: نهایت میدان جمله روندگان که بتوحید روانند، بدایت میدان این خراسانی است جمله مردان که به بدایت قدم او رسند همه در گردند و فرو شوند و نمانند. دلیل بر این سخن آنست که بایزید میگوید: دویست سال ببوستان برگذرد تا چون ما گلی در رسد.
بایزید بسطامی و شیخ ابو سعید ابوالخیر شیخ ابو سعید ابوالخیر عارف مشهور قرن پنجم هجری درباره بایزید چنین گفته است: هژده هزار عالم از بایزید پر میبینم و بایزید در میانه نبینم. یعنی آنچه بایزید است در حق محو است. حکایاتی از بایزید بسطامی وقتی یک تن از علماء بر کلام بایزید اعتراض کرد که این سخن با علم موافق نیست، بایزید گفت: این سخن ما تعلق به آن پاره از علم دارد که به تو نرسیده است. به یک فقیه دیگر که از وی پرسید علم خود را از کی و از کجا گرفته ای؟ پاسخ داد از اعطای ایزدی. در یک مجلس که وی حاضر بود گفته شد: فلانی روایت از فلان میکند و فلان از بهمان. بایزید گفت: مسکینان اند مرده از مرده علم گرفته اند و ما علم خویش از آن زنده گرفته ایم که نمیمیرد. فقیه دیگر که در جوار بایزید میزیست، مردم را از ملاقات وی تحذیر میکرد و میگفت: از صحبت هوسناکی که خود رسم طهارت را درست نمیداند چه بهره میبرید؟ در بسطام به روزگار بایزید تعداد زرتشتیان هنوز بسیار بود و زهد بایزید و عشقی که وی به خدا و دین نشان میداد میبایست تأثیر جالبی در چنان محیط کرده باشد. بایزید با زرتشتیان بسیار محبت میکرد. بطوری که نوشته اند زرتشتی ایی با وی همسایه بود. یکشب کودک وی میگریست و در خانه شان چراغ نبود. شیخ چراغ خویش را مقابل روزنه آنها نگهداشت تا کودک آرام گرفت و مادر کودک که در هنگام گریه طفل غایب بود از این مایه شفقت بایزید با شوهر به اعجاب و تحسین یاد کرد. همین مایه شفقت بایزید این خانواده زرتشتی را سرانجام به اسلام رهنمون شد. یک بار نیز بایزید به نماز میرفت و روز جمعه بود. باران هم آمده بود و زمین گل شده بود. بایزید پایش لغزید دست به دیوار گرفت و خود را نگهداشت. بعد در اینباره فکر کرد و با خود اندیشید که بهتر است از خداوند دیوار حلالی بخواهم و این، از رفتن به مسجد فوری تر است. درباره مالک دیوار پرسید، گفتند: زرتشتی است. رفت و از وی اجازت خواست و حلالی. مرد حیرت کرد و میگویند از تأثیر این مایه دقت در امانت بایزید، مسلمانی گزید. در واقع همین مایه دقت و احتیاط بایزید، و زهد و ریاضت او بود که عامه را از مسلمانان و نامسلمانان درباره وی به اعجاب و تحسین وامیداشت. عامه مسلمانان به این زاهد به ظاهر امی بیش از فقهاء و مشایخ اعتقاد میورزیدند و زرتشتیان بسطام درباره وی چنان معتقد بودند که وقتی یکی شان را گفتند چرا مسلمان نشوی؟ جواب داد اگر اسلام آنست که بایزید دارد من طاقت آن را ندارم و اگر آنست که شما بکار میدارید طالب آن نیستم. بایزید در مورد دیگر میگوید: «من چون بحری ژرفم که نه آغازی دارم نه پایانی». کسی از او پرسید عرش چیست؟ پاسخ داد: من. گفت: کرسی چیست؟ گفت: من و به همین سان درباره لوح و قلم چون سئوال کرد جواب داد: من و اینچنین با پیامبران و فرشتگان اتخاذ هویت کرد و چون سئوال کننده را متعجب دید توضیح داد: «هر آنکس در خدا فانی شود و حقیقت را فرا چنگ آورد او خود همه حق خواهد شد. چون او نماینده خدا خویشتن را در خویش میبیند». گویند روزی شخصی بحضور سلطان بایزید آمده و گفت: که قربانت شوم یا سلطان این تسبیح که در دست داشته و دارم به تعداد یکهزار دانه دارد و خواهش مینمایم تا مرا رهنمائی نمایید که روزانه چند مرتبه خداوند بزرگ را یاد نمایم؟ جناب مبارک بایزید گفت: که روزانه به تعداد پنج مرتبه خداوند را یاد کن. آن مرد باز هم سوال نمود که قربانت شوم من میگویم که خداوند بزرگ را روزانه چند هزار مرتبه یاد نمایم شما میگوید که پنج مرتبه؟ جناب مبارک بایزید گفت: اگر بالایت پنج مرتبه اضافی مینماید روزانه سه مراتب خداوند بزرگ را یاد بکن. آن مرد پیش خود گفت: که اصلاً جناب مبارک متوجه حرف من نشده باز هم عرض نمود: شما حرف مرا هیچ متوجه نشده اید در حالیکه در دستم تسبیح یکهزار دانه است که من میخواهم روزانه چندین هزار مرتبه خداوند بزرگ را یاد نمایم و شما میگویید که سه مراتب؟ سلطان بایزید فرمود: اگر روزانه سه مرتبه هم بتو مشکل است پس در آنصورت یک مرتبه در روز خدواند متعال را یاد کن. آن مرد گفت: قربانت شوم ببین که من چه میگویم و شما مرا چگونه رهنمائی مینماید؟ در همین موقع حضرت بسطامی سخت جلالی شده و گفت: ای مرد ریاکار پس حالا بزبان بایزید بگو که یا الله! زمانیکه آنمرد ریاکار بزبان آن مبارک یا الله میگوید بقدرت خداوند متعال دفعتاً جان بحق داده خاکستر گردید و محو گشت. شمس تبریزی و بایزید بسطامی راجع به انقلاب و آشفتگی مولانا جلال الدین رومی، افلاکی روایت کرده که روزی مولانا در حالی که از مدرسه پنبه فروشان قونیه بیرون آمده و بر استری سوار شده باتفاق جماعتی از طلاب علم میگذشت، شمس تبریزی به او برخورد پرسید: بایزید بسطامی بزرگتر است یا محمد بن عبدالله. مولانا گفت: این چه سئوال است؟ محمد خاتم پیغمبران است، چگونه میتوان بایزید را با او مقایسه کرد. شمس الدین تبریزی گفت: پس چرا پیغمبر میفرماید: «ما عرفناک حق معرفتک» و بایزید بسطامی میگوید: «سبحانی ما اعظم شأنی». مولانا بطوری آشفته شد که از استر بیفتاد و مدهوش شد چون بهوش آمد با شمس به مدرسه رفت و تا چهل روز در حجره ای با او خلوت داشت. بایزید بسطامی در تذكرة الاولیاء  آن خلیفه الهی، آن دعامه نامتناهی، آن سلطان العارفین، آن حجة الخلایق اجمعین، آن پخته جهان ناکامی، شیخ بایزید بسطامی رحمة الله علیه، اکبر مشایخ و اعظم اولیاء بود و حجت خدای بود و خلیفه بحق بود و قطب عالم بود و مرجع اوتاد و ریاضات و کرامات و حالات و کلمات او را اندازه نبود و در اسرار و حقایق نظری نافذ و جدی بلیغ داشت و دایم در مقام قرب و هیبت بود. غرقه انس و محبت بود و پیوسته تن در مجاهده و دل در مشاهده داشت و روایات او در احادیث عالی بود و پیش از او کسی را در معانی طریقت چندان استنباط نبود که او را گفتند که در این شیوه نخست او بود که علم به صحرا زد و کمال او پوشیده نیست تا به حدی که جنید گفت: بایزید در میان ما چون جبرئیل است در میان ملائکه. و هم او گفت: نهایت میدان جمله روندگان که به توحید روانند بدایت میدان این خراسانی است. جمله مردان که به بدایت قدم او رسند همه در گردند و فرو شوند و نمانند. دلیل بر این سخن آن است که بایزید میگوید: دویست سال به بوستان برگذرد تا چون ما گلی در رسد. و شیخ ابوسعید ابوالخیر رحمة الله علیه میگوید: هژده هزار عالم از بایزید پر میبینم و بایزید در میانه نبینم. یعنی آنچه بایزید است در حق محو است. جد وی گبر بود و از بزرگان بسطام یکی پدر وی بود. واقعه با او همبر بوده است از شکم مادر. چنانکه مادرش نقل کند: هرگاه که لقمه به شبهت در دهان نهادمی تو در شکم من در تپیدن آمدی و قرار نگرفتی تا باز انداختمی. و مصداق این سخن آن است که از شیخ پرسیدند که مرد را در این طریق چه بهتر؟ گفت: دولت مادر زاد. گفتند: اگر نبود؟ گفت: تنی توانا. گفتند: اگر نبود؟ گفت: دلی دانا. گفتند: اگر نبود؟ گفت: چشمی بینا. گفتند: اگر نبود؟ گفت: مرگ مفاجات. نقل است که چون مادرش به دبیرستان فرستاد چون به سوره لقمان رسید و به این آیت رسید «ان اشکرلی و لوالدیک» خدای میگوید مرا خدمت کن و شکر گوی و مادر و پدر را خدمت کن و شکر گوی. استاد معنی این آیت میگفت. بایزید که آن بشنید بر دل او کار کرد. لوح بنهاد و گفت: استاد مرا دستوری ده تا به خانه روم و سخنی با مادر بگویم. استاد دستوری داد. بایزید به خانه آمد. مادر گفت: یا طیفور به چه آمده ای؟ مگر هدیه ای آورده اند یا عذری افتادست؟ گفت: نه که به آیتی رسیدم که حق میفرماید ما را به خدمت خویش و خدمت تو. من در دو خانه کدخدایی نتوانم کرد. این آیت بر جان من آمده است. یا از خدایم در خواه تا همه از آن تو باشم و یا در کار خدایم کن تا همه با وی باشم. مادر گفت: ای پسر تو را در کار خدای کردم و حق خویشتن به تو بخشیدم. برو و خدا را باش. پس بایزید از بسطام برفت و سی سال در شام و شامات میگردید و ریاضت میکشید و بیخوابی و گرسنگی دایم پیش گرفت و صد و سیزده پیر را خدمت کرد و از همه فایده گرفت و از آن جمله یکی صادق بود. در پیش او نشسته بود. گفت: بایزید آن کتاب از طاق فروگیر. بایزید گفت: کدام طاق؟ گفت: آخر مدتی است که اینجا میآیی و طاق ندیده ای؟ گفت: نه! مرا با آن چه کار که در پیش تو سر از پیش بردارم؟ من به نظاره نیامده ام. صادق گفت: چون چنین است برو. به بسطام باز رو که کار تو تمام شد. نقل است که او را نشان دادند که فلان جای پیر بزرگ است. از دور جایی به دیدن او شد. چون نزدیک او رسید آن پیر را دید که او آب دهن سوی قبله انداخت. در حال شیخ بازگشت. گفت: اگر او را در طریقت قدری بود خلاف شریعت بر او نرفتی. نقل است که از خانه او تا مسجد چهل گام بود. هرگز در راه خیو نینداختی حرمت مسجد را. نقل است که دوازده سال روزگار شد تا به کعبه رسید که در هر مصلی گاهی سجده باز میافکند و دو رکعت نماز میکرد. میرفت و میگفت: این دهلیز پادشاه دنیا نیست که به یکبار بدینجا برتوان دوید. پس به کعبه رفت و آن سال به مدینه نشد. گفت: ادب نبود او را تبع این زیارت داشتن. آن را جداگانه احرام کنم. بازآمد سال دیگر جداگانه از سر بادیه احرام گرفت و در راه در شهری شد. خلقی عظیم تبع او گشتند. چون بیرون شد مردمان از پی او بیامدند. شیخ باز نگریست. گفت: اینها کی اند؟ گفتند: ایشان با تو صحبت خواهند داشت. گفت: بار خدایا! من از تو در میخواهم که خلق را به خود از خود محجوب مگردان. گفتم ایشان را به من محجوب گردان. پس خواست که محبت خود از دل ایشان بیرون کند و زحمت خود از راه ایشان بردارد نماز بامداد بگزارد پس به ایشان نگریست. گفت: «انی انا الله لا اله الا انا فاعبدونی». گفتند: این مرد دیوانه شد. او را بگذاشتند و برفتند و شیخ اینجا به زبان خدای سخن میگفت. چنانکه بر بالای منبر گویند: حکایة عن ربه. پس در راه میشد. کله سر یافت بر وی نوشته: صم بکم عمی فهم لایعقلون. نعره ای زد و برداشت و بوسه داد و گفت: سر صوفی ای مینماید در حق محو شده و ناچیز گشته نه گوش دارد که خطاب لم یزلی بشنود نه چشم دارد که جمال لایزالی بیند نه زبان دارد که ثنای بزرگواری او گوید نه عقل و دانش دارد که ذره ای معرفت او بداند. این آیت در شان اوست. و ذوالنون مصری مریدی را به بایزید فرستاد. گفت: برو و بگو که ای بایزید! همه شب میخسبی در بادیه و به راحت مشغول میباشی و قافله درگذشت. مرید بیامد و آن سخن بگفت. شیخ جواب داد: ذوالنون را بگوی که مرد تمام آن باشد که همه شب خفته باشد چون بامداد برخیزد پیش از نزول قافله به منزل فرود آمده بود. چون این سخن به ذالنون باز گفتند بگریست و گفت: مبارکش باد! احوال ما بدین درجه نرسیده است و بدین بادیه طریقت خواهد و بدین روش سلوک باطن. نقل است که در راه اشتری داشت زاد و راحله خود بر آنجا نهاده بود.کسی گفت: بیچاره آن اشترک که بار بسیار است بر او و این ظلمی تمام است. بایزید چون این سخن به کرات از او بشنود گفت: ای جوانمرد! بردارنده بار اشترک نیست. فرو نگریست تا بار بر پشت اشتر هست؟ بار به یک بدست از پشت اشتر برتر دید و او را از گرانی هیچ خبر نبود. گفت: سبحان الله! چه عجب کاریست. بایزید گفت: اگر حقیقت حال خود از شما پنهان دارم زبان ملامت دراز کنید و اگر به شما مکشوف گردانم حوصله شما طاقت ندارد با شما چه باید کرد؟ پس چون برفت و مدینه زیارت کرد امرش آمد به خدمت مادر بازگشتن. با جماعتی روی به بسطام نهاد. خبر در شهر اوفتاد اهل بسطام به دور جایی به استقبال او شد. بایزید را مراعات ایشان مشغول خواست کرد و از حق باز میماند. چون نزدیک او رسیدند، شیخ قرصی از آستین بگرفت. و رمضان بود. به خوردن ایستاد. جمله آن بدیدند از وی برگشتند. شیخ اصحاب را گفت: ندیدید. مساله ای از شریعت کار بستم همه خلق مرا رد کردند. پس صبر کرد تا شب در آمد. نیم شب به بسطام رفت فرا در خانه مادر آمد گوش داشت. بانگ شنید که مادرش طهارت میکرد و میگفت: بار خدایا! غریب مرا نیکو دار و دل مشایخ را با وی خوش گردان و احوال نیکو او را کرامت کن. بایزید آن میشنود گریه بر وی افتاد پس در بزد. مادر گفت: کیست؟ گفت: غریب توست. مادر گریان آمد و در بگشاد و چشمش خلل کرده بود و گفت: یا طیفور! دانی به چه چشم خلل کرد؟ از بس که در فراق تو میگریستم و پشتم دو تا شد از بس که غم تو خوردم. نقل است که شیخ گفت: آن کار که باز پسین کارها میدانستم پیشین همه بود و آن رضای والده بود و گفت: آنچه در جمله ریاضت و مجاهده و غربت و خدمت میجستم در آن یافتم که یک شب والده از من آب خواست. برفتم تا آب آورم در کوزه آب نبود. و بر سبو رفتم نبود در جوی رفتم آب آوردم. چون باز آمدم در خواب شده بود. شبی سرد بود کوزه بر دست میداشتم چون از خواب در آمد آگاه شد. آب خورد و مرا دعا کرد که دید کوزه بر دست من فشرده بود گفت: چرا از دست ننهادی؟ گفتم: ترسیدم که تو بیدار شوی و من حاضر نباشم. پس گفت: آن در فرا نیمه کن. من تا نزدیک روز میبودم تا نیمه راست بود یا نه و فرمان او را خلاف نکرده باشم همی وقت سحر آنچه میجستم چندین گاه از در درآمد. نقل است که چون از مکه میآمد به همدان رسید تخم معصفر خریده بود. اندکی از او بسر آمد برخرقه بست. چون به بسطام رسید یادش آمد خرقه بگشاد مورچه ای از آنجا بدر آمد. گفت: ایشان از جایگاه خویش آواره کردم برخاست و ایشان را به همدان برد. آنجا که خانه ایشان بود بنهاد تا کسی که در التعظیم لامرالله به غایت نبود الشفقة علی خلق الله تا بدین حد نبود. و شیخ گفت: دوازده سال آهنگر نفس خود بودم در کوره ریاضت ملامت بر او میزدم تا از نفس خویش آینه ای کردم. پنج سال آینه خود بودم به انواع عبادت و طاعت آن آینه میزدودم. پس یک سال نظر اعتبار کردم بر میان خویش ـ از غرور و عشق ـ و به خود نگریستم. زناری دیدم و از اعتماد کردن بر طاعت و عمل خویش پسندیدن. پنج سال دیگر جهد کردم تا آن زنار بریده گشت و اسلام تازه بیاوردم. بنگریستم همه خلایق مرده دیدم. چهار تکبیر در کار ایشان کردم و از جنازه همه بازگشتم و بی زحمت خلق به مدد خدای به خدای رسیدم. نقل است که چون شیخ به در مسجدی رسیدی ساعتی بایستادی و بگریستی. پرسیدند: این چه حال است؟ گفتی: خویشتن را چون زنی مستحاضه مییابم و که تشویش میخورد که به مسجد در رود و مسجد بیالاید. نقل است که یکبار قصد سفر حجاز کرد. چون بیرون شد بازگشت گفتند: هرگز هیچ عزم نقص نکرده ای این چرا بود؟ گفت: روی به راه نهادم زندگی دیدم تیغی کشیده که اگر بازگشتی نیکو و الا سرت از تن جدا کنم. پس مرا گفت: «ترکت الله ببسطام و قصدت البیت الحرام» خدای را به بسطام بگذاشتی و قصد کعبه کردی. نقل است که گفت: مردی در راه پیشم آمد. گفت: کجا میروی؟ گفتم: به حج. گفت: چه داری؟ گفتم: دویست درم. گفت: بیا به من ده که صاحب عیالم و هفت بار گرد من در گرد که حج تو این است. گفت: چنان کردم و بازگشتم.

..................

 

 

شعر ،داستان، عکس

دل نو یسی

 

جستجو

 

                                     

---

عطار از شعرا و نویسندگان قرن ششم هجری قمری است.
نام اصلی او "فرید الدین ابوحامد" بوده است و اطلاع دقیقی از سال تولد او در دست نیست و تاریخ ولادتش را از سال 513 هجری قمری تا 537 هجری قمری دانسته اند.
عطار در روستای "کدکن" که یکی از دهات نیشابور بود به دنیا آمد و از دوران کودکی او جزئیات خاصی در دست نیست.
پدر عطار به شغل عطاری (دارو فروشی) مشغول بوده و "فریدالدین" هم پس از مرگ پدرش به همین شغل روی آورد.
عطار علاوه بر دارو فروشی به کار طبابت هم مشغول بود و خود در این مورد می گوید:
به داروخانه پانصد شخص بودند ----- که در هر روز نبضم می نمودند

آنچه مسلم است عطار در اواسط عمر خود دچار تحولی روحی شد و به عرفان روی آورده است.
در مورد چگونگی این انقلاب روحی داستانهایی وجود دارد که درستی آنها از نظر تاریخی معلوم نیست ولی معروف ترین آنها این است که روزی عطار در دکان خود مشغول به معامله بود که درویشی به آنجا رسید و چند بار با گفتن جمله چیزی برای خدا بدهید از عطار کمک خواست ولی او به درویش چیزی نداد .
درویش به او گفت : ای خواجه تو چگونه می خواهی از دنیا بروی؟
عطار گفت : همانگونه که تو از دنیا می روی . درویش گفت :تو مانند من می توانی بمیری؟ عطار گفت : بله ، درویش کاسه چوبی خود را زیر سر نهاد و با گفتن کلمه الله از دنیا رفت.
عطار چون این را دید شدیدا" منقلب گشت و از دکان خارج شد و راه زندگی خود را برای همیشه تغییر داد.
او بعد از مشاهده حال درویش دست از کسب و کار کشید و به خدمت عارف رکن الدین رفت که در آن زمان عارف معروفی بود و به دست او توبه کرد و به ریاضت و مجاهدت با نفس مشغول شد و چند سال در خدمت این عارف بود.
عطار سپس قسمتی از عمر خود را به رسم سالکان طریقت در سفر گذراند و از مکه تا ماورالنهر به مسافرت پرداخت و در این سفرها بسیاری از مشایخ و بزرگان زمان خود را زیارت کرد.
در مورد مرگ عطار نیز روایت های مختلفی وجود دارد و بعضی می گویند که او در حمله مغولان به شهر نیشابور به دست یک سرباز مغول کشته شد و زمان مرگ او احتمالاً بین سالهای 627 یا 632 هجری قمری بوده است.
آرامگاه عطار در نزدیکی شهر نیشابور واقع شده است. 

ویژگی های آثار 

عطار شاعری است که شیفته عرفان و تصوف است. کلام عطار ساده گیر است. او با سوز و گداز سخن می گوید و اگر چه در فن شاعری به پای استادانی چون سنایی نمی رسد ولی سادگی گفتار او وقتی با دل سوختگی همراه می شود بسیار تأثیرگذار است.
عطار در مثنوی "منطق الطیر" با بیان رموز عرفان، سالک این راه را قدم به قدم تا مقصود می برد.
عطار در سرودن غزل های عرفانی نیز بسیار توانا است و اندیشه ژرف او به بهترین شکل در این اشعار نمود یافته است.
عطار برای بیان مقصود خود از همه چیز از جمله تمثیلات و حکایت هایی که حیوانات قهرمان آن هستند بهره جسته است و امروزه می توان مثنوی "منطق الطیر" را یکی از مهمترین فابل ها در ادب فارسی دانست.
بدون شک عطار سرمایه های عرفانی شعر فارسی را - که سنایی آغازگر آن است- به کمال رساند و به راستی می توان گفت که عطار راه را برای کسانی چون مولوی باز کرده است.
عطار از معدود شاعرانی است که در طول زندگی خود هرگز زبان به مدح کسی نگشود و هیچ شعری از او که در آن امیر پادشاهی را ستوده باشد یافت نمی شود.

آثار

دیوان اشعار:
1- مجموعه قصاید و غزلیات عطار، که بیشتر آنها عرفانی و دارای مضمونهای بلند صوفیانه است به نام "دیوان عطار" چند بار چاپ شده است.
از میان مثنویهایی که بی گمان از اوست می توان به این آثار اشاره کرد:

2- منطق الطیر
این مثنوی، که حدود 4600 بیت دارد مهم ترین و برجسته ترین مثنوی عطار و یکی از مشهورترین مثنویهای تمثیلی فارسی است.
این کتاب که در واقع می توان آن را "حماسه ای عرفانی" نامید، عبارت است از داستان گروهی از مرغان که برای جستن و یافتن سیمرغ – که پادشاه آنهاست- به راهنمایی هدهد به راه می افتند و در راه از هفت مرحله سهمگین می گذرند.
در هر مرحله گروهی از مرغان از راه باز می مانند و به بهانه هایی یا پس می کشند تا این که، پس از عبور از این مراحل هفتگانه که بی شباهت به هفت خان در داستان "رستم" نیست، سرانجام از این گروه انبوه مرغان که در جستجوی "سیمرغ" بودند تنها "سی مرغ" باقی می مانند و چون به خود می نگرند در می یابند که آنچه بیرون از خود می جسته اند- سیمرغ- اینک در وجود خود آنهاست.
منظور عطار از مرغان، سالکان راه و از "سی مرغ" مردان خدا جویی است که پس از عبور از مراحل هفت گانه سلوک – یعنی طلب، عشق، معرفت، استغنا، توحید، حیرت، فقر و فنا- سرانجام حقیقت را در وجود خویش کشف می کنند.
3- الهی نامه
این منظورمه در واقع مجموعه ای است از قصه های گوناگون کوتاه و مبتنی بر گفت و شنود پدری با پسران جوان خود که بیهود در جستجوی چیزهایی برآمده اند که حقیقت آن با آنچه عامه مردم از آن می فهمند تفاوت دارد.
4- مصیبت نامه
از دیگر منظومه های مهم عطار مصیبت نامه است که در بیان مصیبت ها و گرفتاری های روحانی سالک و مشتمل است بر حکایت های فرعی بسیار که هر کدام از آنها جذاب و خواندنی است.
در این منظومه شیخ نیشابور خواننده را توجه می دهد که فریفته ظاهر نشود و از ورای لفظ و ظواهر امر، به حقیقت و معنی اشیا پی ببرد.
5- مختار نامه
عطار یکی از شاعرانی است که به سرودن رباعیات استوار و عمیق عارفانه و متفکرانه مشهور بوده است. 
رباعیات وی گاهی با رباعیات خیام، او بسیار نزدیک شده و همین امر سبب گردیده است که بسیاری از آنها را بعدها به خیام نسبت دهند و در مجموعه ترانه های وی به ثبت برسانند.
همین آمیزش و نزدیکی فکر و اندیشه، کار تمیز و تفکیک ترانه های این دو شاعر بزرگ نیشابوری را دشوار کرده است.
6- تذکرة الاولیا
عطار از آغاز جوانی به سرگذشت عارفان و مقامات اولیای تصوف دلبستگی زیادی داشته است. 
همین علاقه سبب شده است که او سرگذشت و حکایات مربوط به نودو هفت تن از اولیا و مشایخ تصوف را در کتابی به نام تذکرة الاولیا گردآوری کند.
بیش از او در کتاب کشف المحجوب هجویری و طبقات الصوفیه عبدالرحمان سُلَمی نیز چنین کاری صورت گرفته است. اگر چه این دو کتاب به علت قدیمی تر بودن همیت دارند ولی تذکرة الاولیای عطار، نزد فارسی زبانان شهرت بیشتری پیدا کرده است. این کتاب در سالهای آخر سده ششم یا سالهای آغاز سده هفتم هجری تألیف شده است.
-------------

نمونه آثار

نمونه ای از شعر عطار
دریغا
ندارد درد ما درمان دریغا ----- بماندم بی سرو سامان دریغا 
در این حیرت فلک ها نیز دیری است----- که میگردند سرگردان دریغا
رهی بس دور میبینم در این ره----- نه سر پیدا و نه پایان دریغا
چو نه جانان بخواهد ماند و نه جان----- ز جان دردا و از جانان دریغا 
پس از وصلی که همچون یاد بگذشت ----- در آمد این غم هجران دریغا
***
نمونه ای از نثر عطار از "تذکرة الاولیاء"
حکایتی از ذوالنون مصری
نقل است که جوانی بود و پیوسته بر صوفیان انکار کردی. یک روز شیخ انگشتری خود به وی داد و گفت: "پیش فلان نانوا رو و به یک دینار گرو کن". انگشتری از شیخ بستد و ببرد. به گرو نستدند. باز خدمت شیخ آمد و گفت: "به یک درم بیش نمی گیرند". شیخ گفت: "پیش فلان جوهری بر تا قیمت کند." ببرد. دو هزار دینار قیمت کردند. باز آورد و با شیخ گفت. شیخ گفت: "علم تو با حال صوفیان، چون علم نانواست بدین انگشتری". جوان توبه کرد و از سر آن انکار برخاست.
حکایتی از بایزید بسطامی
نقل است که شیخ را همسایه ای گبر بود و کودکی شیرخواره داشت و همه شب از تاریکی می گریست، که چراغ نداشت.  شیخ هر شب چراغ برداشتی و به خانه ایشان بردی، تا کودک خاموش گشتی.  چون گبر از سفر باز آمد، مادر طفل حکایت شیخ باز گفت. گبر گفت: "چون روشنایی شیخ آمد، دریغ بُوَد که به سر تاریکی خود باز رویم".  حالی بیامد و مسلمان شد.

 

..................................................

 

حكایت كرامت آوازه خوان ناخوش آواز

سعدى مدتى در مدرسه مستنصریه بغداد در نزد شیخ اجل، ابوالفرج بن جوزى درس خوانده بود و از موعظه هاى او بهره مند شده بود. در این رابطه سعدى مى گوید:

هر قدر كه مرشد بزرگ ابوالفرج بن جوزى، در پند و اندرز خود مرا از رفتن به بزم هاى آواز و رقص و شنیدن ترانه و غزل باز مى داشت و به گوشه گیرى و خلوت نشینى دستور مى داد باز حالت و غرور نوجوانى بر من چیره مى شد و خواهش دل و آرزویم مرا به شنیدن ساز و آواز مى كشانید. ناگزیر بر خلاف موعظه استادم (ابوالفرج بن جوزى) به مجلس ساز و طرب مى رفتم و از شنیدن آواز خوش و معاشرت با یاران سرمست از آواز خوش، لذت مى بردم. وقتى كه پند و اندرز استاد به خاطرم مى آمد مى گفتم: اگر خود او نیز با ما همنشین بود به رقص و دست افشانى و پایكوبى مى پرداخت، زیرا اگر نهى از منكر كننده خودش شراب بنوشد، عذر مستان را مى پذیرد و آنها را به خاطر گناه شرابخوارى، بازخواست نمى كند

...............................

حكایت اثر سخن بر دل

در مسجد جمعه شهر بعلبك (از شهرهاى شام) بودم. یك روز چند كلمه به عنوان پند و اندرز براى جماعتى كه در آنجا بودند، مى گفتم، ولى آن جماعت را پژمرده دل و دل مرده و بى بصیرت یافتم كه آن چنان در امور مادى فرو رفته بودند كه در وجود آنها راهى به جهان معنویت نبود. دیدم كه سخنم در آنها بى فایده است و آتش سوز دلم، هیزم تر آنها را نمى سوزاند. تربیت و پرورش آدم نماهاى حیوان صفت و آینه گردانى در كوى كورهاى بى بصیرت، برایم، دشوار شد، ولى همچنان به سخن ادامه مى دادم و در معنویت باز بود. سخن از این آیه به میان آمد كه خداوند مى فرماید:

و نحن اقرب الیه من حبل الورید: و ما از رگ گردن، به انسان نزدیكتریم. (ق / 16)

دوست نزدیكتر از من به مناست

وین عجبتر كه من از وىدورم

چه كنم با كه توان گفت كهدوست

در كنار من و من مهجورم

من همچنان سرمست از باده گفتار بودم و ته مانده ساغرى در دست و قسمت هاى آخر سخن را با مجلسیان مى پیمودم، كه ناگهان عابرى از كنار مجلس ما عبور مى كرد، ته مانده سخنم را شنید و تحت تاثیر قرار گرفت، به طورى كه نعره اى از دل بركشید و آنچنان خروشید كه دیگران را تحت تاثیر قرار داد. آنها با او همنوا شدند و به جوش و خروش افتادند.

اى سبحان الله ! دوران باخبر، در حضور و نزدیكان بى بصر، درو!

فهم سخن چون نكندمستمع

قوت طبع از متكلم    مجوى

فسحت میدان ارادت   بیار

تا بزند مرد سخنگوى گوى

حكایت هایی از سعدی

 

 

سیری درانجیل

 

 

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم فرمود: بدون شک این دل ها زنگار می گیرند هم چنان که آهن زنگ می زند. عرض شد: صیقل آن به چیست؟

فرمود: قرائت قرآن.

اللهم الرزقنی حبک وحب من یحبک

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آتش عشقم بسوخت خرقه طاعات را                سیل جنون در ربود رخت عبادات را

مسئله عشق نیست در خور شرح وبیان          آن به که یک سو نهند لفظ وعبارات را

 

 

 

 

 

 

 

 

 

باتبریک سال نو میلادی بر مسیحیان کشورمان وتهنیت تولد حضرت عیسی ع برهمه عالم چه این پیامبر تنها پیامبری است که تمام مذاهب را به هم پیوند میدهد

لذا در کتاب انجیل نظری افکنده واز ان بهره ای میبریم

 

 

 

نسب نامه عیسی ع

 

لوقا یکی از 12حواری عسیی ع فرموده عیسی برحسب گمان خلق پسر یوسف بن هالی ....ابن ناتان ابن داود (جدچهلم عیسی ع )ابن یسی ابن عوبید ....ابن یهودا ابن یعقوب (جدپنجاهم)ابن اسحاق ابن ابراهیم ع ابن تارح ابن ناحور .....ابن سام ابن نوح ع(جدشستم ) ابن لامک ....ابن اخنوخ (ادریس ع ) ....ابن انوش ابن شیث ابن ادم ابن الله (ادم ع جد هفتادم حضرت عیسی ع بود )

 

نکته ای  که در این نسب نامه ذکر شده این است که ادم ع را نیز ابن الله دانسته اند یعنی دوپیامبر به دلیل نداشتن پدر منسوب به فرزندی خداوند هستند

واین امری مجازی است وحواریون بزرگ وار مانند لوقا حضرت را به طور مجازی به خداوندنسبت میدهند اما بعد پولس رسول که عیسی ع را درک نکرده

بود بعد از مرگ عیسی ع تثلیث را وارد دین مسیحیت کرد وعیسی ع را فرزند حقیقی خداوند دانست واین همان شرک است که خداوند ان را نهی کرده

است ولی اگر به طورمجازی ان را به خداوند نسبت دهیم اشکالی ندارد همان طور که خداوند فرمود یدالله فوق ایدیهم وما اشاره به دست خداوند میکنییم

بدون انکه برای او در ذهن خود دستی راتجسم کنییم الله نور السموات والارض خدا نور اسمان وزمین است بدون انکه در ذهن خود خداوند را از جنس

ومقوله نور بدانییم

 

واما عیسی ع هنگامی که به پیامبری رسید روح القدس بر اونازل شد وازاسمان ندایی در رسیت که تو پسر حبیب من هستی که به توخشنودم وعیسی ع پر از

روح القدش شده وچهل روز چیزی نخورد وشیطان او را تجربه کرد در روز چهلم که گرسنه بود فرمود اگر پسرخدا هستی بگو این سنگ اطراف تو نان شوند

عیسی ع فرمود در کتب پیشینیان مکتوب است که انسان به نان زیست نمیکند بلکه بهر کلمه خدا زیست میکند ومکتوب است که غیر از خدا را عبادت منما

ومکتوب است که خدای خود را امتحان مکن

 

....ودر این فقره ار انجیل لوقا نیز که وحی شده که تو پسر حبیب من هستی معنای استعاری دارد چون خدادند مالک حقیقی او بود وعیسی کسی نبود که

خداوند او را به پدرش نسبت دهند همان طور که در قران فرمود پسر خوانده خود را به خود نسبت ندهید بلکه به پدرانشان نسبت بدهید در اینجا خداوند

هنگامی که خواست عیسی ع را مخاطب قرار دهد او را به خود نسبت داد تا برای ایندگان مسجل شود که او ان الله علی کل شی قدیر او بر هر امری قادر

است اما ضعف عقل بشر این مسئله را درک نکرد واو را فرزند واقعی خداوند دانستند در حالی که لوقا ادم ع را نیز ابن الله دانسته است  وهنگامی که ادم

ع را از گل ساخت فرمود ونفخت فیه من روحی از روح خود در او دمیدم ایا خداوند روح است ایا خداوند نور است خیر او مالک روح ونور وخالق انها است

 از روح خودم یعنی از روحی که من مالک وخالق وافریننده  ان هستم در کالبد ادم دمیدم واو حیات یافت زنده شد بدون پدری ومادری .....پسر محیوب

من عیسی ع یعنی کسی که من خودم ان را پرورش داده ام بدون پدر ومن مالک او هستم واو منصوب به من است هماطوری که ادم ع منصوب به من است

واین دلیل بر این نیست که اگر خداوند فرمود پیر محبوب من یعنی فرزند  حقیقی من است اگر این فرزند بود چرا در زمان موسی ع نفرمود من فرزندی

دارم واورا نیز عبادت کنید چرا در دین موسی وپیامبران گذشته ابراهیم ع داود ع سلیمان ع یهوه خدایی یگانه وبدون شریک بود ایا در زمان مشخصی

فرزند  دار شد وهنگامی که اخرین پیامبر یهوه خدای تبارک وتعالی نبوت کرد به وی وحی کرد اگر خداوند فرزندی داشت من اولین کسی بود که او را

عبادت میکرد والله جله جلاله در ایات مکرر در قران نسبت فرزند حقیقی را نفی کرد

 

...درکتاب انجبل لوقا امده است که هنگامی که عیسی ع یماران راشفا میداد زنی از میان جمعیت به عیسی ع فرمود خوشا به حال ان رَحِمی که ترا حمل کرد وخوشا به حال ان پستانهایی که تو از ان شیر دمیدی عیسی ع فرمود ((خوشا با حال انانی که کلام خدا را میشنوند وانرا حفظ میکنند ))

 

عیسی ع با حواریون وارد قریه ای شد وزنی بنام مرتاه واو را به خانه خود مهمانی کرد وعیسی ع درحال موعظه جمعیت ازمردم بود ومرتاه را خواهری بود مریم نام که در میان جمعیت ایستاده بود وبه کلمات عیسی ع گوش میداد اما مرتاه به فکر مهمانی بود واو را مضطرب کرده بود لکن بنزد عیسی ع امد وفرمود ایا ترا باکی نیست که خواهرم مرا واگذارد که تنها خدمت کنم او را امر بفرما تا مرا یاری کند عیسی ع در جواب او فرمود(( ای مرتاه ای مرتاه تو در چیزهایی بسیاری اندیشه واضطراب داری واما لازم است بدانی خواهرت مریم نصیب خوب را اختیار کرده است واین نصیب از او گرفته نخواهد شد))

 

(واین همان معنای ان جمله زیباست که فرمود انسان نه به نان زیست میکند بلکه بهر کلمه ای که از زبان خدا صادر میشود )

 

...یکی از شاگردان به عیسی ع فرمود دعا کردن را به ماتعلیم ده چنانکه یحیی ع شاگردان خود را بیاموخت حضرت فرمود هنگام دعا بگویید

 

((ای پروردگار ما که در اسمانی نام تو مقدس باد ملکوت تو بیاید اراده تو چنانکه در اسمان است در زمین نیز به انجام برسد نان وروزی کفاف ما را روز به روز به ما بده وگناهان ما را ببخش ومارا در ازمایش میاور بلکه ما را از شرارت ها وفتنه ها در امان نگهدار ای پروردگاری که جلال وجبروت وقوت  جاودانه از ان توست آمین ))

 

هنگامی که عیسی ع در حال موعظه مردم بود شخصی او را فرمود که اینک مادر تو وبرادرانت بیرون ایستاده میخواهند با تو سخن گویند انگاه عیسی ع دست خود را به سوی شاگردان وحواریون دراز کرده وفرمود(( اینانند مادر من وبرادرانم زیرا هرکه اراده خداوند را بجاآورد همان برادر وخواهر ومادر من است ))انجیل متی

...هنگامی که عیسی ع حواریون را برای موعظه به بلاد مختلف فرستاد به انان فرمود طلا نقره یا مس در کمرهای خود ذخیره مکنید وبرای سفر توشه دان یا دو پیرهن یا کفش یا عصا برندارید زیرا مزدور مستحق خوراک خود است در هر شهر یا قریه ای داخل شدید بپرسید که در انجا که لیاقت دارد پس در انجا بمانیید چون به هرخانه ای در ائید بر ان سلام کنیید پس مثل مار هشیار وچون کبوتران ساده باشید وهرکه شما را قبول نکند یا به سخن شما گوش ندهد از ان شهر بیرون شده وخاک زیر پای خود را بران شهر بپاشید هراینه به شما میگویم که در روز قیامت (جزا)حالت زمین سُدوم وغَموره (دوشهر لوط که مرتکب فاحشه وتعمل الخبائث میشدند ومردان با مردان لواط می کردند وخداوند این دوشهر را نابود کرد )از ان شهر اسانتر خواهد بود

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم فرمود: بدون شک این دل ها زنگار می گیرند هم چنان که آهن زنگ می زند. عرض شد: صیقل آن به چیست؟ فرمود: قرائت قرآن.

اللهم الرزقنی حبک وحب من یحبک

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آتش عشقم بسوخت خرقه طاعات را                سیل جنون در ربود رخت عبادات را

مسئله عشق نیست در خور شرح وبیان          آن به که یک سو نهند لفظ وعبارات را

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

انچه که مسلم است این است که همه حواریون در انجیل اعتراف دارند که مسیح به صلیب کشیده شد ومردی صالح بنام یوسف از پیلاطس اجازه گرفت او را خاک کند واز قبری که قبلا اماده کرد اوراغسل وکفن نمود وخاک کرد ودر روز سوم زنانی که به دست عیسی ع شفا یافته بودند برای عزاداری به سر ان قبر رفتند دیدند سنگ روی قبر غلطیده ودر قبر جسدی نیست درکنارخود فرشته ای را میبینند که عیسی ع برخاسته واو را درجلیل بیابید وبر دو نفر از حواریون ظاهر شده سپس بر یازده رسول ظاهر شده ومیگوید بر انجیل موعظه کنیید ومن در اخر الزمان ظهور خواهم کرد اواز کوه زیتون نزدیک اورشلیم به اسمان صعود کرد واین کوه در فلسطین الان به همان نام است

وانگاه حواریون مانند پِطرُس(شمعون)ویوحنا ویعقوب واندریاس وفیلپس وتوما وبرتولما ومتی ویعقوب بن حلفی ویهودا برادر یعقوب وشِمعُون غیورمقیم بودند وجمیع اینان با زنان ومریم مادر عیسی ع وبرادران او یکدل در عبادت ودعا مواظب بودند

ودر ان ایام پطرس درمیان برادران که عدد انان 120نفر بود برخاسته وگفت ((ای برادران می بایست ان نوشته تمام شود که روح القدس از زبان داود از پیش گفته است در باره یهودا که برای انانی که عیسی را گرفتند وبه صلیب کشیدند راهنما شد که او با ما محسوب شده نصیبی در این خدمت یافت پس او از اجرت ظلم خود زمینی خریده ودران زمین از میان پاره شد وتمام امعایش ریخته گشت وبرتمام سکنه اورشلیم معلوم گردید چنانکه ان زمین زمین خون نامیده شد زیرا در کتاب زبور مکتوب است که خانه اوخراب بشود وهیچکس در ان مسکن نگیرد ونظارتش را دیگری ضبط نماید الحال میباید ازان مردمانی که همراه مابودند درتمام ان مدتی که عیسی با ما امد ورفت میکرد تا روزی که از نزد ما بالا برده شد یکی ازایشاه به جای یهودا اسخریوطی شاهد برخاستن او(عیسی)بشود آنگاه دونفر یعنی یوسف مسمی به برسبا که به یوستوس ملقب بود ومتیاس را بر پا داشتند ودعا کرده گفتند تو ای خداوند که عارف قلوب همه هستی بنما کدام یک از این دو را برگزیده تا قسمت این خدمت ورسالت را بیابد که یهودا ازان محروم شد پس قرعه بنام ایشان انداختند وقرعه بنام متیاس برامد واو با یازده رسول محسوب گشت

.....واما در روز جشن پنطیکاست روح القدس برهمه حواریون فیض عطاکرد طوری که همه زبانهای ان عصر برانان القا شد زبان پارتیان ومادیان وعلامیان زبان مصر اسیا وعرب رومی ....وبازبانهای مختلف در سراسر اورشلیم شروع به پند واندرز کردند بعضی مردم اروی استهزا ءگفتند که از خمر تازه مست شده اند اما پطرس اواز خود را بلند کرده وفرمود ای مردان یهود وجمیع سکنه اورشلیم این رابدانید وسخنان مرا فرا گیرید زیرا که اینها مست نیستند بلکه این همان است که یوئیل نبی گفت که خدا میگوید ((در ایام اخر چنین خواهد بود که روح خود را بر تمام بشر خواهم ریخت وپسران ودختران شما نبوت کنند وجوانان شما رویاها وپیران شما خوابها خواهند دید

درروز بعد که پطرس ویوحنا با هم به هیکل (بیت المقدس )میرفتند وپطرس لنگ مادرزادی 40ساله را شفا داد واو را به هیکل داخل کرد ودران موقع همه مومنیین یکدل ویکجان بودند بحدی که هیچکس چیزی از اموال خود را از ان خود نمیدانست بلکه همه چیز را مشترک میداشتند ورسولان به قوت عظیم به قیامت عیسی مسیح شهادت میدادند وفیض عظیم بر همگی ایشان بود زیرا هیچکس از ان گروه محتاج نبود زیرا هرکه صاحب زمین یا خانه بود انها رافروختند وان را به قدم های رسولان مینهادند وبه هر یک به قدر احتیاجش  تقسیم مینمودند ویوسف که رسولان او را برنابا یعنی ابن الوعظ لقب دادند مردی از سبط لاوی واز طایفه قپرسی زمینی را که داشته فروخته وقیمت انرا پیش قدمهای رسولان نهاد اما شخصی حنانیا نام با زوجه اش سفیره ملکی رافروختند وقدری ازان را با اطلاع زن خود نگاه داشت وقدری از ان را نزد قدمهای رسولان نهاد انگاه پطرس به وی فرمود ((ای حنانیا چرا شیطان دل ترا پر ساخته است تا روح القدس رافریب دهی به انسان دروغ نگفتی بلکه به خدا وحنانیا چون این سخن راشنید افتاده وجان بداد بعد از سه ساعت زن او امد پطرس ان زن را فرمود برای چه متفق شدید تا روح خداوند را امتحان کنیید اینک پاهای انانیکه شوهر ترا دفن کردند بر آستانه است تا ترا هم دفن کنند او نیز در دم جان بداد پس بپهلوی شوهرش اورانیز دفن کردند وخوفی شدید بر همه شنودگان این چیزها مستولی شد

انگاه 12حواریون شاگردان را طلبیده گفتند شایسته نیست که ما کلام خدا را ترک کرده مائده ها را خدمت کنییم وافرادی نیکنام وپر از روح القدس وحکمت را انتخاب کنیید تا کلام خداوند را به گوش مردم برسانند ومردی بنام استیفان که پر از ایمان وروح القدس بود استیفان پر از فیض وقوت شده ایات ومعجزات عظیمه در میان مردم از او ظاهر شد وبا ان حکمت وروحی که او سخن میگفت کسی یارای مکالمه با او را نداشت لذا یهودیان وکاتبان چند را بر این داشتند که بگویند از این شخص شنیدیم که به موسی وخدا سخن کفر آمیز گفت لذا او راگرفتار کرده وشهود کذبه بر پا داشته واو رامحاکمه کردند استیفان در حضور رئیس کهنه این گونه از خود دفاع کرد ((ای برادران وپدران گوش دهید خدای ذوالجلال بر پدر ما ابراهیم ظاهر شد وقتی که در جزیره بود قبل از توقفش در حران وبدو گفت از وطن خود وخویشانت بیرو شو به زمینی که ترا نشان بدهم بروپس از دیار کلدانیان روانه شده در حران درنگ نمود وبعد از وفات پدرش او راکوچ داد بسوی این زمین که شما الان درا ن ساکنیید واو را در این زمین میراثی حتی بقدر جای پای خود نداد لیکن وعده داد که انرا بوی وبعد از او به ذریتش بملکیت بدهد هنگامی که هنوز اولادی نداشت وخدا گفت که ذریت تو در ملک بیگانه غریب خواهند بود ومدت 400سال ایشان را به بندگی کشیده معذب خواهند داشت وخدا گفت من بر ان طایفه که ایشان را مملوک سازند داوری خواهم نمود وبعد از ان بیرون امده در این مکان مرا عبادت خواهند نمود وعهد ختنه را بوی داد که بنابر این چون اسحاق را اورد در روز هشتم او را مختون ساخت واسحاق یعقوب (اسراییل )ویعقوب دوازده فرزند که دوازده سبط را بنا نهادند وبرادران به یوسف حسد برده او را به مصریان فروختند اما خدا با وی بود واو را رستگار نموده ودر حضور فرعون پادشاه مصر حکمت عطا فرمود واو را بر مصر فرمان فرما قرار داد پپس قحطی بر همه ولایت مصر وکنعان رخ نمود به حدی که اجداد ماچون یعقوب شنید که در مصر غله یافت میشود فرزندانش را فرستاد ودر بار دوم یوسف خود را به برادران شناسانید ویوسف فرستاده پدر خود وسایر عیالش را که 75نفر بودند طلبید ویعقوب به مصر امده ودر انجا وفات یافت وطیق وصیت خود ایشان را به شکیم (سرزمین کنعان )برده در مقبره ای که ابراهیم از بنی حمور پدر شکیم به مبلغی خریده بود دفن کردند

وقوم در مصر نمو کرده وکثیر شدند وان 400سال سپری شد تا وقتی که پادشاهی دیگر که یوسف رانمی شناخت برخاست او با قوم ما حیله نموده واجداد ما را ذلیل ساخت ودر ان وقت موسی تولد یافت مدت سه ماه در خانه پدر خود پرورش یافت وچون او را بیرون افکندند دختر فرعون او را برداشته برای خود به فرزندی تربیت نمود ودر حکمت اهل مصر تربیت یافت ودر قول وفعل قوی گشت چون چهل سال از عمر وی سپری گشت به خاطرش رسید که از برادران خود خاندان اسرائیل حمایت نماید وچون یکی را مظلوم دید انتقام ان عاجز راکشیده وان مصری را بکشت ودر فردای ان روز دونفر دیگر در حال منازعه بودند وخواست مابین ایشان مصالحه دهد گفت ای مردان شما برادر هستید به یکدیگر چرا ظلم میکنید انگاه یکی از انان گفت که ترا برما حاکم وداور ساخت ایا میخواهی مرا بکشی چنانکه ان مصری را دیروز کشتی .....پس موسی از مصر فرار کرده ودر زمین مدیان غربت اختیار کرد ودر انجا دوپسر اورد ودر انجا در بیابان کوه سینا فرشته در شعله اتش از بوته ظاهر شد وچون نزدیک آمد تا نظر کند خطاب از خداوند بوی رسید که منم خدای پدرانت خدای ابراهیم وخدای اسحاق وخدای یعقوب وانگاه موسی ترسید وبه لرزه درامد خداوند به وی گفت نعلین از پایهایت بیرون کن زیرا جایی که در ان ایستاده ای زمین مقدس است

اما پدران ما اورا مطیع نشدند دلهای خود را به سوی مصر گردانیدند وبه هارون گفتند برای ما خدایان بساز که در پیش ما بخرامند زیرا موسی که ما را از زمین مصر بیرون اورد نمیدانییم او را چه شده است پس در ان ایام گوساله ساختند وبدان بت قربانی گذرانده به اعمال دستهای خود شادی کردند پس خدا مدت 40سال انان را در ان بیابان نگه داشت وخیمه شهادت با پدران مابود وان را اجداد ما همرا یوشع به این سرزمینی که خدا به ابراهیم وعده داد بود اوردند وبه ملکیت انان در امد تا ایام داود که او در حضور خدا مستفیض گشت ودرخواست نمود که خود مسکنی برای خدای یعقوب بسازد اما سلیمان فرزندش برای خداوند خانه بساخت (بیت المقدس)ولیکن حضرت اعلی در خانه های مصنوع دست ها ساکن نمیشود چنانکه نبی گفته است که خداوند میگوید آسمان کرسی من است وزمین پای انداز من پس چگونه خانه ای برای من بنا میکنیید ومحل ارامیدن من کجاست مگر دست من جمیع این چیزها را نیافرید

ای گردنکشان شما پیوسته با روح القدس مقاومت میکنیید کدام پیامیری بود که پدران شما به او جفا نکردند ولان شما تسلیم کننده وقاتلان مسیح شدید وشریعت را حفظ نکردید جمعیت چون این را شنیدند غضبناک شدند اورا از شهر بیرون کشیده تا سنگسار کنند وشاهدان وجمعیت جامه های خود را نزد پایهای جوانی بنام سولوس (پولوس )نام گذاشتند وسولوس در قتل استیفان راضی بود واستیفان هنگام سنگسار دعا نموده وفرمود ای عیسی مسیح روح مرا بپذیر وای پروردگار متعال این گناه را براین جمعیت مگیر این راگفت وجان بداد واو شهید شد ومردان صالح استیفان را دفن کرده وبرای وی ماتم عظیمی برپا کردند

سولوس یا پولُس

اما سولس کلیسا را معذب میساخت وخانه به خانه گشته ومردان وزنان مسیحی را به زندان میافکند طوری که همه حواریون به شهرهای مختلف پراکنده شدند لذا سولس نزد رئیس کهنه امد زیرا یهودی متعصبی بود واز او نامه هایی خواست تا به دمشق برود وانان را که نصرانی هستند به اورشلیم باز گرداند وبا افرادی به سوی دمشق ماموریت یافت در نزدیکی دمشق ناگاه نوری از اسمان دور او درخشید واو به زمین افتاده اوازی شد که به او گفت ((ای شاول ای شاول برای چه بر من جفا میکنی پولس گفت تو کیستی گفت من عیسی هستم که تو بدو جفا میکنی لیکن برخاسته به شهر برو که انجا به تو گفته میشود چه باید کرد انانیکه هم سفر او بودند ان صدا را شنیدند لیکن هیچکس را ندیدند سولوس چون برخاسته دید نابینا شده دستش را گرفته بدمشق بردند وسه روز نابینابود چیزی نخورد ونیاشامید ودر دمشق شاگردی مسیحی بنام حنانیا بود که عیسی ع را درخواب دید وبه او امر کرد بشتاب ودر فلان کوچه در خانه یهودا سولس نا طرسوسی را طلب کن زیرا که اینک در حال دعا است بگو شخصی حنانیا نام را در خواب دیده که امده بر او دست گذارد تا بینا شود حنانیا جواب داد ای عیسی نبی در باره این شخص ازبسیاری شنیده ام که به مقدسین تو در اورشلیم چه مشقتها رساند عیسی وی را گفت برو زیرا که او ظرف برگزیده من است تا نام مرا پیش امت ها وسلاطین وبنی اسراییل ببرد زیرا که من او را نشان خواهم داد که چقدر زحمت ها برای نام من باید بکشد پس حنانیا رفته بدان خانه درامد ودست بر چشمان او کشید وگفت ای برادر شاول عیسی که در راه که میامدی بر تو اشکار شد مرا فرستاد تا بینایی ترا باز گردانم واز روح القدس پر شوی در ساعت از چشم او چیزی مثل فلس افتاده بینایی یافت برخاسته تعمید گرفت غذا خورد وقوت گرفت وروزی چند باشاگردان در دمشق توقف نمود ومیخواست یهودیان ساکن در دمشق رامجاب کند که عیسی ناصری که مصلوب شد همان مسیح موعود پیامبر خدا بود اما یهودیان شوری کردند که او را بکشند اما شاگردان او را فراری دادند وبه اورشلیم بازگشت ودر اورشلیم برنابا پولس بنزد رسولان برد وبرای ایشان حکایت کرد که چگونه عیسی براوظاهر شده واو ایمان اورده وبه دلیری در دمشق به موعظه پرداخته است

...واما در ابتدا حواریون فقط اهل یهود را دعوت به مسیحی بودن میکردند ومابقی امتها را نجس میدانستند طوری که پطرس درخانه خود بود وگرسنه بود خوابید دید چادی از اسمان نازل شد که همه قسم جانور وحشره وحوش دران بود وخطاب رسیر ای پطرس برخاسته ذبح کن وبخور پطرس فرمود حاشا خداوندا زیرا هیچ گاه چیز ناپاک یا حرام نخورده ام وسه مرتبه پطرس را خطاب دادند که انچه خداوند پاک کرده تو حرام مخوان وان چادر به اسمان رفت وپطرس بیدار شد وگفت این چه رویایی بود که ناگهان فرستادگان کرنیلیوس ندا دادند شمعون معروف به پطرس اینجا سکونت دارد وچون پطرس در رویا تفکر میکرد روح ویرا گفت اینک سه مرد ترا میطلبند برخاسته همراه ایشان برو وهیچ شک مبر زیرا که من ایشان را فرستادم

کرنیلیوس یوزباشی فوجی ایتالیایی در قیصریه بود واو با تمامی اهل بیتش متقی وخدا ترس بود که صدقه بسیاربه قوم میداد وپیوسته نزد خدا دعا میکرد وکرنیلیوس در خواب فرشته خدا را درخواب دید واورا فرمود دعاها وصدقات تو به جهت یادگاری بنزد خدا برامد اکنون کسانی به یا فا بفرست وشمعون ملقب به پطرس را طلب کن او به تو خواهد گفت که ترا چه باید کرد

پطرس به خانه او درامد وبدیشان گفت شما مطلع هستید که مرد یهودی را با شخص اجنبی معاشرت کردن یا نزد او امدن حرام است لیکن خدا مرا تعلیم داد که هیچکس را حرام یا نجس نخوانم از این جهن به مجرد خواهش شما بی تامل امدم والحال میپرسم که از برای چه مرا خواسته اید کرنیلیوس رویا خود رابیان کرد پطرس زبان گشوده وفرمود فی الحقیقه یافته ام که خدا را نظر به ظاهر نیست بلکه از هر امتی که از او ترسد وعمل نیکو کند نزد او مقبول گردد وانگاه همگی بنام عیسی مسیح با اب تعمید داده شدند ومسیحی شدندوانگاه حواریون تبلیغ خود را به سایر امت ها غیر یهود رساندند وبرنابا را با انطاکیه فرستادند زیرا که مردی صالح وپر از روح القدس وایمان بود وگروهی بسیار به خداوند ایمان اوردند وبرنابا بطرسوس برای طلب سولس رفت واو را به انطاکیه اورد واین دو به شهرهای مختلف میرفتند ومعجزات بسیار از این دو اشکار شد ودر شهر ایقونیه پولوس لنگ مادرزادی را شفا داد طوری که تمام شهر گاوان جلو پای انان سر بریدند وگفتند خدایان به صورت انسان بر ما نازل شده اند واما برنابا وپولوس جامه های خود را دریدند وگفتند ما نیز بشری مثل شما هستیم وبه سوی خدای حی که اسمان وزمین وانچه در بین انهاست را خلق کرده رجوع کنیید وگروهی از امت ها که ایمان اورده بودند گروهی از شاگردان که از یهودیه امده بوند برادران را تعلیم میدادند که اگر بر حسب ایین موسی مختون نشوید نجات نمی یابید لذا پولوس وبرنابا با ایشان منازعه زیادی کردند لذا برای حل این مشکل به اورشلیم رفتند تا با پطرس مشورت کنند

کلیسا اورشلیم پس از مشورت فرمودند

چون شنیده شد که بعضی از ما شما رابه سخنان خود مشوش ساخته دلهای شما رامنقلب میسازند ومیگویند که می باید مختون شده شریعت را نگاه دارید وما به ایشان هیچ امر نکردیم لذا ما به یک دل مصلحت دیدیم که چند نفر را اختیار نوده همراه عزیزان خود برنابا وپولوس بنزد شما بفرستم پس یهودا وسیلاس را فرستادم زیرا که روح القدس وما صواب دیدیم که باری بر شما ننهیم جز این ضروریات که از قربانی بتها وخون وحیوانات خفه شد وزنا بپرهیزید که هرگاه از این امور خود را محفوظ دارید به نیکویی خواهید پرداخت والسلام((یعنی نیازی به ختنه شدن ندارید )) یهودا وسیلاس چونکه ایشان هم نبی بودند برادران را بسخنان بسیار نصیحت وتقویت کردند اما پولوس وبرنابا در انطاکیه ماندند وبعد ازمدتی چند پولوس به برنابا گفت به شهرهای دیگر برای دیدن برادران دینی رویم وبرنابا صلاح دید که یوحنای ملقب به مرقس را باخود همراه اورد اما پولس طلاح ندانست پس نزاعی سخت شد به حدی که ازهم جدا شدند وبرنابا مرقس را برداشته از راه دریا به قبرس رفت اما پولس سیلاس را انتخاب کرد وبه سوی سوریه وقیلیقیه رفت وبعد ازمدتی پولس با پطرس نیز اختلاف پیدا کرد وهرکدام راه خود را پیمودند ودر تبلیغ دین مسیحیت تلاش کردند

...سخنان داود هنگامی که به پادشاهی بنی اسراییل در اورشلیم رسید

داود ع روسای اسباط اسراییل وجمیع مردا جنگی در اورشلیم را جمع کرد وفرمود

ای برادرانم وای قوم من مرا بشنوید من اراده داشتم خانه ای که ارامگاه تابوت عهد خداوند وپای انداز خدای ما باشد بنا نمایم وبرای بنای تدارک دیده بودم لکن خدا مرا گفت تو خانه بجهة اسم من بنانخواهی نود زیرا مرد جنگی هستی وخون ریخته لیکن یهوه خدای اسراییل مرا ازتمامی خاندان پدرم برگزیده که بر اسراییل تا به ابد پادشاه بشوم زیرا که یهودا را برای ریاست انتخاب کرد وازجمیع پسران من سلیمان را برگزیده است تا بر کرسی سلطنت اسراییل بنشیند وبمن گفت پسر تو سلیمان اوست که خانه مرا وصحن های مرا بنا خواهد نمود زیرا که او را برگزیده ام تا پسر من باشد ومن پدر او خواهم بود واگر او بجهت بجا اوردن فرائض واحکام من مثل امروز ثابت بماند انگاه سلطنت اورا تا به ابد استوار خواهم کرد وتو ای پسر من سلیمان خدای پدر خود رابشناس واو را بدل کامل وبه ارادت تمام عبادت نما زیرا خداوند همه دلها را تفتیش مینماید وهر تصور فکرها راادراک مینماید واگر او راطلب نمایی او را خواهی یافت اما اگر او راترک کنی ترا تا به ابد دور خواهد انداخت حال باحذر باش زیرا خداوند ترا برگزیده است تاهیکل به جهت مقدس او بنا نمایی پسرم سلیمان قوی ودلیر باش ومشغول شو وترسان وهراسان مباش زیرا یهوه خدا که خدای من میباشد با تو است وتا همه کار خدمت خانه خداوند تمام نشود ترا تنها نخواهد گذاشت وترک نخواهد کردانگاه داود ع فرمود ای یَهُوَه خدای پدر ما اسراییل تو از ازل تا به ابد متبارک هستی وای خداوند عظمت وجبروت وجلال وقوت وکبریا از آن تو است زیرا هر چه در آسمان وزمین است از آن تو می باشد وای خداوند ملکوت از آن تو است وعظمت دادن وقوت بخشیدن به همه کس در دست تو است والان ای خداوند ما ترا حمد میگوییم واسم مجید ترا تسبیح میخوانییم

لیکن من کیستم وقوم من کیستند که قابلیت داشته باشیم که هدایایی به خانه تو بدهیم همه این چیزها از ان تواست واز دست تو به تو داده ایم

داود بن یسی (یسا)بر تمامی اسراییل سلطنت نمود ومدت سلطنت او بر اسراییل چهل سال بود اما در حبرون 7سال در اورشلیم 33سال پادشاهی کرد ووفات یافت وپسرش سلیمان بجایش نشست وسلیمان با تمامی جماعت به مکان بلندی که در جبعون بود رفتند زیرا خیمه اجتماع خدا که موسی بنده خدا وند انرادر در بیابان ساخته بود در انجا بود لیکن داود تابوت خداوند را در اورشلیم بر پاکرد سلیمان درخیمه اجتماع به حضور خداوند برامده هزار قربانی سوختنی بران گذرانید ((در همان شب خدا به سلیمان ظاهر شد واو راگفت انچه را که به تو بدهم طلب نما سلیمان به خداوند گفت تو به پدرم داود احسان عظیم نمودی ومرا به جای او به پادشاهی نشاندی حال ای یهوه خدای ما به وعده خود که به پدرم دادی وفا نما زیرا تو مرا بر قومی کثیر پادشاه ساختی الان حکمت ومعرفت را به من عطا فرما زیرا کیست که این قوم عظیم ترا داوری تواند نمود خدا به سلیمان گفت چونکه این درخاطر تو بود ودولت وتوانگری وحشمت وجان دشمنانت را نطلبیدی ونیز طول ایام را نخواستی بلکه بجهت خود حکمت ومعرفت را طلب نمودی تا قوم راداوری نمایی بنابر این حکمت ومعرفت به تو بخشیده شد ودولت وتوانگری وحشمت را نیز به تو خواهم داد چنان پادشاهی که پادشاهان قبل از تو وبعد ازتو مثل انرا نخواهند داشت ))

سپس سلیمان در مکان بلندی در جبعون بود از حضور خیمه اجتماع باورشلیم مراجعت کرد وبر اسراییل سلطنت کرد ودر انجا فرمود اینک من خانه ای برای اسم یهوه خدای خود بنا میکنم وخانه ای که من بنا میکنم عظیم است زیرا که خدای ما از جمیع خدایان عظیم تر است وکیست که خانه ای برای او تواند ساخت زیرا که فلک وفلک الافلاک گنجایش او راندارد ومن کیستم که خانه ای برای وی بنا نمایم نه نه بلکه برای سوزانیدن بخور وقربانی سوختنی وبجهت سبت ها وعیدهای یهوه در حضور وی زیرا که این برای اسراییل فریضه ابدی است

وسلیمان شروع کرد به بنا نمودن خانه خداوند (بیت المقدس )در اورشلیم بر کوه موریا جایی که یهوه بر پدرش داود ظاهر شده بود

هنگامی که بیت المقدس ساخته شد سلیمان دستور داد تا تابوت عهد خداوند را ازشهر داود که صهیون باشد به هیکل مقدس اوردند تابوت عهد که حاوی دو لوح وعصا ونیز خیمه اجتماع به بیت المقدس انتقال یافت

انگاه سلیمان فرمود ای یهوه اینک فلک وفلک الافلاک ترا گنجایش ندارد تا چه رسد به این خانه که بناکردم لیکن ای یهوه پروردگار من در این مکان به دعا وتضرع بنده خود توجه نما واستغاثه ودعایی را که بنده ات به حضور تو در این مکان میکند اجابت فرما .....وخداوند بر سلیمان در شب ظاهر شده اوراگفت دعای ترا اجابت نمودم واین مکان را برای خود برگزیده ام واز این به بعد چشمان من گشاده وگوشهای من به دعایی که در این مکان کرده شود شنوا خواهد بود واگر تو به حضور من سلوک نمایی واوامر من را اطاعت نمایی وفرایض واحکام مرا نگاهداری انگاه کرسی سلطنت ترا استوار خواهم ساخت لیکن اگر شما فرایض واحکام مرا ترک نمایید وخدایان غیر را عبادت کنیید وسجده نمایید این خانه را که برای اسم خود تقدیس نموده ام از حضور خود خواهم افکند ودر مبان جمیع قوم ها ضرب المثل ومسخره خواهم ساخت

بیت المقدس در صول 20سال در زمان حکومت سلیمان ساخته شد وسلیمان 40سال حکومت کرد وفوت کرد وپسرش رَحُبـعام جای اوراگرفت  ورحبعام به شکیم رفت زیرا تمامی اسراییل به شکیم رفته بودند تا اورا پادشاه کنند وچون یَرُبعام بن نباط که از ترس سلیمان به مصر فرار کرده بود او نیز به شکیم رفت ودرانجا به رحبعام گفتند پدرتو یوغ مارا سخت ساخت اماتو الان بندگی سخت پدر خود را که برمانهاد سبک ساز تاترا خدمت کنییم او به ایشان گفت سه روز به من فرصت بدهیداوبا مشایخ قوم وجوانان قوم مشورت کرد ورای جوانان را پذیرفت وروزسوم یربعام وتمامی قوم بنزد رحبعام امدند وپادشاه قوم را بسختی جواب داد وگفت پدرم یوغ شما راسنگین ساخت اما من انرا زیاده خواهم گردانید پس پادشاه قوم را اجابت نکرد زیرا که این امر از جانب خدا شده بود تا خداوند کلامی را که بواسطه اخیای شیلونی به یربعام بن نباط گفته بود ثابت گردادند انگاه سبط اسراییل گفتند مارا در داود پسی یسی حصه ای نیست وبر خاندان داود عاصی شدند ودر بین رحبعام بن سلیمان ویربعام بن نباط پیوسته جنگ بود بعد از ان ابیا فرزند رحبعام جانشین اوشد وبین او یربعام جنگ سختی در گرفت وچون بت پرست بودند انان راشکست داد ودیگر یربعام بن نباط قوت نگرفت ومرد وبعد از مرگ ابیا آسا فرزندش جانشین او بود واو نیز موحد بود بعد از مرگ آسا یهوشافط که او نیز موحد بود وبعد از پسرش یَهُورام جای اوراگرفت وچون درراه پدران خود یهوشافاط وآسا سلوک نکرد ایلیا ی نبی از طرف یهوه به اووعده خشم وغضب داد وبعد از ان دیگرنوه های داود شریعت خدا را ترک کردند ومرتکب رجاسات وزنا شدند وارمیای نبی خشم وغصب یهوه را اعلان کرد واخرین پادشاه یهود در اورشلیم صدقیا بود که بر نبوکدنصر پادشاه بابل کلدانیان عاصی شد واو خانه خدا بیت المقدس را کاملا ویران وتمامی ظروف خداوند را به بابل وتمامی قوم را اسیر کرد وتا 70سال این خانه ویران   بود  ودر سال اول پادشاهی کورش پادشاه فارس خانه خدا در اورشلیم دوباره بناشد اما تا سلطنت داریوش پادشاه فارس مرمت ان به تعویق افتاد

درسال ششم پادشاهی داریوش بیت المقدس دوباره بناشد وبه دستور پادشاه فارش تمام ظروف خانه خدا از بابل به انجا منتقل شد ولی یهودیان بعد از این دیگر حکومت وفرمانروایی وپادشاهی نداشته اند همواره خانه به دوش بوده اند تا الان که دوباره حکومت در فلسطین برای خود بنا کرده اند بنام کشور اسراییل وبلای جان مسلمانان شده اند درحالی که در این دوهزارپانصد سال خانه بدوشی امن ترین محل ها برای انان در کنار مسلمانان بود

 

 

 

 

 دکتر یوسف نورایی مطلق..........

 

 رباعی مولانا مولوی :

پر از عیسی است این جهان مالامال  

کی گنجد در جهان قماش دجال

شورابهٔ تلخ تیره دل کی گنجد  

چون مـَشک جهان پر است از آب زلال

 

سُبوحُ یَهُوَه       قُدوسُ یَهُوَه