بنام مولا

وَاذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَمَا أَنزَلَ عَلَيْكُم مِّنَ الْكِتَابِ وَالْحِكْمَةِ يَعِظُكُم بِهِ

ۚ وَاتَّقُوا اللَّهَ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ ۖ يَقُصُّ الْحَقَّ ۖ وَهُوَ خَيْرُ الْفَاصِلِينَ

قران یکی از نعمتهای بزرگ خداست چون فرمان خداست که به شکل کتابی که پر از حکمت است برای پند واندرز ادمیان نازل شده است تا خداترسی را بیاموزیم وباید بدانییم حکم فقط حکم پادشاه عالم هستی یعنی خدا است او حق را بیان میکند واوبهترین داوران است

داوود ع در کتاب زبور اینگونه درباره احکام خداوند عاشقانه با خدای تبارک وتعالی راز ونیاز میکند

مزامیر 119 داود ع

تعهد نسبت به احکام خداوند

ای خداوند تو همه چیز من هستی به همین سبب است که گفته ام مطیع کلامت خواهم بود با تمام دل خود طالب رضامندی تو میباشم طبق وعده ات برمن رحم فرما . در باره زندگی بسیار اندیشیدم وبه سوی تو امدم تا از احکام تو پیروی کنم با شتاب امدم تا اوامر ترا اجراکنم بدکاران کوشیدند تا مرا به گناه بکشانند اما من احکام ترا فراموش نکردم در نیمه های شب برمی خیزم تا ترا به سبب داوری عادلانه ات ستایش کنم من دوست همه کسانی هستم که ترا گرامی میدارندواحکامت را انجام میدهند ای خداوند زمین از رحمت تو پر است احکام خود را به من بیاموز

خداوندا کلام ترا چقدر دوست دارم تمام روز در ان تفکر میکنم احکام تو مرا از مخالفانم حکیمتر ساخته است زیرا همیشه در ذهن و وجود من است اری حتی از معلمان خود نیز داناتر شده ام زیرا همیشه در کلامت تفکر میکنم از ریش سفیدان قوم خود نیز خردمند تر شده ام زیرا دستورات ترا اطاعت کرده ام کلام تو چراغ راهنمای من است نوری است که راه را پیش پایم روشن می سازد خدایا احکام تو بسیار عالی است از صمیم قلب انها را اطاعت میکنم درک کلام تو به انسان نور می بخشد وساده دلان را خردمند میسازد با اشتیاق فراوان انتظار اجرای فرامین ترا میکشم خداوندا تو عادل هستی وداوریهای تو منصفانه است احکامی را که وضع نموده ای از عدل وانصاف سرشار است خدایا عدالت تو ابدی است وقوانین توهمیشه راست ودرست است

ای دردِ توام درمان در بستر ناکامی

وِی یادِ توام مونس در گوشهٔ تنهایی

در دایرهٔ قسمت ما نقطهٔ تسلیمیم

لطف آن چه تو اندیشی حکم آن چه تو فرمایی

لا اِلهَ اِلاَّ اللهُ الجَلیلُ الجَبار،

لااِلهَ اِلاَّاللهُ الواحِدُ القَهّارُ ،

لا اِلهَ الاَّاللهُ العَزیزُ الغَفّار

لااِلهَ اِلاَّ اللهُ الکَریمُ السَتّار،

لا اِلهَ اِلاَّ اللهُ الکَبیرُ المُتَعال

لا اِلهَ اِلاَّ اللهُ شَدِيدُ الْمِحَالِ ‎

لا اِلهَ اِلاَّ اللهُ شَدِيدُ الْعِقَابِ

لا اِلهَ اِلاَّ اللهُ الْمَلِكُ الْجَبَّارُ

لا اِلهَ اِلاَّ اللهُ سَرِيعُ الْحِسَابِ

آرزوکن،آنچه خواهی ازخدا
فضل او شامل شود شاه وگدا

آنچه بخشیدت، به رحمت یادکن
گرندادت آن، به حکمت یادکن

رحمت وحکمت زسویش الفت است
درسپاس «حق» مزید نعمت است

شکراو واجب بدان درهردوحال
ناپسندت گربُوَد یا ایده آل

بس تمناها که خواهدشد عذاب
برسرت چون سقف آوار وخراب

خوبِ ظاهر،گاه درباطن بلاست
آنکه می داند صلاح ما خداست

شِکوِه ازکارخدا انصاف نیست
حکمت یزدان بجز الطاف نیست