بنام مولا

سرودی تازه

وَكَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيَا

وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّه

خدایا گناهانم را وقتی ان رادر حضور تو اعتراف نمیکنم وجود مرا مثل خوره میخورداما وقتی در حضور تو به گناه خود اعتراف میکنم وجرمم را نمی پوشانم تو نیز گناه مرا می امرزی بنابر این هر شخص با ایمانی به محض اگاه شدن از گناه خود باید تا فرصت باقی است ان را در نزد تو اعتراف کند

زبور داود ع

مزمور سي و سوم 1

.اي صالحان خداوند را با سرودی شاد ستایش کنیید خداوند را ستودن زیبنده نیکان است 2 .خداوند را با بربط حمد بگوييد، با عود ده تار او را سرود بخوانيد 3 .سرودي تازه براي او بسراييد، نيكو بنوازيد با آهنگ (بلند)4 .زيرا كلام خداوندراست ودرست است و جميع كارهاي او امین ووفادر است 5 .عدالت و انصاف رادوست ميدارد، جهان از رحمت خداوند پر است 6 .به كلام خداوند آسمانها ساخته شدند، و كل امكانات آنها به اراده و امراو (ايجاد شدند) 7 .آبهاي دريا را مثل توده جمع ميكند، و لجه ها را در خزانه ها ذخيره مينمايد 8 .تمامي اهل زمين از خداوند بترسند، جميع سكنة ربع مسكون از او بترسند 9 .زيرا كه او گفت و شد، اوامر فرمود و برپا گرديد 10 .خداوند مشورت امتها را باطل ميكند، تدبيرهاي قبائل راباطل ميگرداند 11 .مشورت خاوند استوار است تا به ابد، تدابير(مورد) نظراو نسل بعد نسل 12 .خوشا به حال امتي كه خداوند خداي ايشان است، و قومي كه ايشان را براي ميراث خود برگزيده است 13 .از آسمان خداوند نظر افكند، و جميع بني آدم را نگريست 14 .از مقام جلوس خويش نظر ميافكند، بر جميع ساكنان جهان 15 .او كه دلهاي ايشان را جميعاً سرشته است، و اعمال ايشان را درك مينمايد 16 .پادشاه به زيادتي لشگر خلاص نخواهد شد، و جبار به بسياري قوت رهايي نخواهد يافت 17 .نيروي اسب به جهت استخلاص بيهوده است، و به شدت قوت خود كسي را رهايي نخواهد داد 18 .اينك نظر خداوند بر آناني است كه از او ميترسند، بر آناني كه انتظار رحمت او را ميكشند 19 .تا جان ايشان را از موت رهايي بخشد، و ايشان را در قحط زنده نگاه دارد 20 .جان ما منتظر(نجات) خداوند ميباشد، او ياري گر و حافظ ماست 21 .زيرا كه دل ما در او شادي ميكند، و در نام قدوس او توكل ميداريم 22 .اي خداوند رحمت تو بر ما باد، چنان كه به تو اميدوار بوده ايم

مزمور سي و چهارم

.خداوند را در هر وقت متبارك خواهم گفت، تسبيح او دائماً بر زبان من خواهد بود 3 .جان من بخاطر خداوند فخر خواهد كرد، مسكينان شنيده شادي خواهند نمود 4 .خداوند را با من تكبير نماييد، نام او را با يكديگر برافرازيم 5 .چون خداوند را طلبيدم من را مستجاب فرمود، و من را از جميع ترسهايم خلاصي بخشيد 6 .به سوي او نظر كردند و منور گرديدند، و رويهاي ايشان خجل نشد 7 .اين مسكين فرياد كرد و خداوند او را شنيد، و او را از تمامي تنگيهايش رهايي بخشيد 8 .فرشتة خداوند گرداگرد ترسندگان او است، اُردو زده ايشان را ميرهاند 9 .تشخيص دهيد و ببينيد كه خداوند نيكو است، خوشا به حال شخصي كه بدو توكل ميدارد 10 .اي مقدسان خداوند از او بترسيد، زيرا كه ترسندگان او را هيچ كمي نيست 11 .شیرها نیز گرسنگی میکشند اما طالبان خداوند از هیچ نعمتی بی بهره نیستند 12 .اي فرزندان بياييد من را بشنويد، تا ترس خداوند را به شما تعليم دهم 13 .كيست آن شخصي كه آرزومند حيات است، و طول ايام را دوست ميدارد تا نيكويي را ببيند 14 .زبانت را از بدي نگاهدار، و لبهايت را از سخنان حيله آميز 15 .از بدي اجتناب نما و نيكويي بكن، صلح را طلب نما و در پي آن بكوش 16 .نظر خداوند بسوي صالحان است، و توجه وي به سوي فرياد ايشان 17 .روي خداوند به سوي بدكاران است، تا ذكر ايشان را از زمين منقطع سازد 18 .چون (صالحان) فرياد برآوردند خداوند ايشان را شنيد، و ايشان را از همة تنگيهاي ايشان رهايي بخشيد 19 .خد.اوند نزديك شكسته دلان است، روح كوفتگان را نجات خواهد داد 20 .بديهايي (كه بر) مرد صالح (حادث ميشود) بسيار است، اما خداوند او را از همة آنها خواهد رهانيد 21 .همة استخوانهاي ايشان را نگاه ميدارد، كه يكي از آنها شكسته نخواهد شد 22 .شرير را شرارت هلاك خواهد كرد، و از دشمنان مرد صالح مواخذه خواهد شد 23 .خداوند جان بندگان خود را فديه خواهد داد، و از آناني كه بر وي توكل دارند مواخذه نخواهد شد

تلنگر

در این نجوی های عارفانه حضرت داود با خداوند خوب دقت کنییددر می یابیم در ایام قدیم که هیچگونه امکاناتی نبوده است چقدر محاوره عاشقانه زیبایی بین خدا وبندگانش اتفاق افتاده است چه کلام های طولانی وراز ونیاز های بلندی بین خدا وبندگانش اتفاق افتاده است اما در عصر ما دلهای ما از این نجوی ها بی بهره است مگر از تمدن 3000ساله تمام دنیا بی بهره نباشیم وبا مطالعه در اثار گذشتگان این حقیقت را کشف کنییم وما نیز گاهگاهی با مولایمان راز ونیازی داشته باشیم

مَوْلايَ يَا مَوْلايَ،

مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْمَوْلَى وَ أَنَا الْعَبْدُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْعَبْدَ إِلّا الْمَوْلَى؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْمَالِكُ وَ أَنَا الْمَمْلُوكُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمَمْلُوكَ إِلا الْمَالِكُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْعَزِيزُ وَ أَنَا الذَّلِيلُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الذَّلِيلَ إِلّا الْعَزِيزُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْخَالِقُ وَ أَنَا الْمَخْلُوقُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمَخْلُوقَ إِلّا الْخَالِقُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْعَظِيمُ وَ أَنَا الْحَقِيرُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْحَقِيرَ إِلّا الْعَظِيمُ؟

مولایم ای مولای من، تو مولایی و من بنده‌ام، آیا رحم می‌کند به بنده جز مولا؟ مولایم ای مولای من، تو مالکی و من بنده‌ام، آیا رحم می‌کند به بنده جز مولا؟ مولایم ای مولای من، تو عزیزی و من خوار، آیا رحم می‌کند به خوار جز عزیز؟ مولایم ای مولای من، تو خالقی، من مخلوق، آیا رحم می‌کند به مخلوق جز خالق؟ مولایم ای مولای من، تو باعظمتی و من ناچیز، آیا رحم می‌کند به ناچیز جز باعظمت؟

مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْقَوِيُّ وَ أَنَا الضَّعِيفُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الضَّعِيفَ إِلّا الْقَوِيُّ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْغَنِيُّ وَ أَنَا الْفَقِيرُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْفَقِيرَ إِلّا الْغَنِيُّ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْمُعْطِي وَ أَنَا السَّائِلُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ السَّائِلَ إِلا الْمُعْطِي؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْحَيُّ وَ أَنَا الْمَيِّتُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمَيِّتَ إِلا الْحَيُّ ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْبَاقِي وَ أَنَا الْفَانِي، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْفَانِيَ إِلا الْبَاقِي؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الدَّائِمُ وَ أَنَا الزَّائِلُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الزَّائِلَ إِلا الدَّائِمُ؟

مولایم ای مولای من، تو نیرومندی و من ناتوان، آیا رحم می‌کند به ناتوان جز نیرومند؟ مولایم ای مولای من تو بی‌نیازی و من نیازمند، آیا رحم می‌کند به نیازمند جز بی‌نیاز؟ مولایم ای مولای من، تو عطا بخشی و من گدا، آیا رحم می‌کند به گدا جز عطابخش؟ مولایم ای مولای من، تو زنده‌ای و من مرده، آیا رحم می‌کند به مرده جز زنده؟ مولایم مولای من، تو باقی هستی و من فانی، آیا رحم می‌کند به فانی جز باقی؟ مولایم ای مولای من، تو پاینده‌ای و من از بین رونده، آیا رحم می‌کند به از بین رونده جز پاینده؟

مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الرَّازِقُ وَ أَنَا الْمَرْزُوقُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمَرْزُوقَ إِلا الرَّازِقُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْجَوَادُ وَ أَنَا الْبَخِيلُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْبَخِيلَ إِلا الْجَوَادُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْمُعَافِي وَ أَنَا الْمُبْتَلَى، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمُبْتَلَى إِلا الْمُعَافِي؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْكَبِيرُ وَ أَنَا الصَّغِيرُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الصَّغِيرَ إِلا الْكَبِيرُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْهَادِي وَ أَنَا الضَّالُّ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الضَّالَّ إِلا الْهَادِي؟

مولایم ای مولای من، تو روزی‌دهنده‌ای و من روزی داده‌شده، آیا رحم می‌کند به روزی داده‌شده جز روزی دهنده؟ مولایم ای مولای من، تو باسخاوتی و من بخیل، آیا رحم می‌کند به بخیل جز باسخاوت؟ مولایم ای مولای من، تو سلامت‌بخشی و من گرفتار، آیا رحم می‌کند به گرفتار جز سلامت‌بخش؟ مولایم ای مولای من، تو بزرگی و من کوچک، آیا رحم می‌کند به کوچک جز بزرگ؟ مولایم ای مولای من، تو راهنمایی و من گمراه، آیا رحم می‌کند به گمراه جز راهنما؟

مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الرَّحْمَنُ وَ أَنَا الْمَرْحُومُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمَرْحُومَ إِلا الرَّحْمَنُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ السُّلْطَانُ وَ أَنَا الْمُمْتَحَنُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمُمْتَحَنَ إِلا السُّلْطَانُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الدَّلِيلُ وَ أَنَا الْمُتَحَيِّرُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمُتَحَيِّرَ إِلا الدَّلِيلُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْغَفُورُ وَ أَنَا الْمُذْنِبُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمُذْنِبَ إِلا الْغَفُورُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْغَالِبُ وَ أَنَا الْمَغْلُوبُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمَغْلُوبَ إِلا الْغَالِبُ؟

مولایم ای مولای من، تو رحم‌کننده‌ای و من رحم‌شده، آیا رحم می‌کند به رحم‌شده جز رحم‌کننده؟ مولایم ای مولای من، تو سلطانی و من آزمایش‌شده به بلاها، آیا رحم می‌کند به آزمایش‌شده به بلاها جز سلطان؟ مولایم ای مولای من، تو راهنمایی و من سرگردان، آیا رحم می‌کند به سرگردان جز راهنما؟ مولایم ای مولای من، تو آمرزنده‌ای و من گناهکار، آیا رحم می‌کند به گناهکار جز آمرزنده؟ مولایم ای مولای من، تو پیروزی و من شکست‌خورده، آیا رحم می‌کند به شکست‌خورده جز پیروز؟

مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الرَّبُّ وَ أَنَا الْمَرْبُوبُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمَرْبُوبَ إِلا الرَّبُّ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، أَنْتَ الْمُتَكَبِّرُ وَ أَنَا الْخَاشِعُ، وَ هَلْ يَرْحَمُ الْخَاشِعَ إِلا الْمُتَكَبِّرُ؟ مَوْلايَ يَا مَوْلايَ، ارْحَمْنِي بِرَحْمَتِكَ وَ ارْضَ عَنِّي بِجُودِكَ وَ كَرَمِكَ وَ فَضْلِكَ ؛ يَا ذَا الْجُودِ وَ الْإِحْسَانِ، وَ الطَّوْلِ وَ الامْتِنَانِ، بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ.

تلنگر در دعا

هر موقع دعای یستشیر خواندی به تاسی وپیروی از علی ع هنگامی که به این فقره از دعا رسیدی این دعا را نیز مثل دعای مسجد کوفه این طور بخوان تا بهره بیشتری ببری هر دو دعا از علی ع است لذا مثل حضرت دعا را بطلبی بهترین است

الهی ربی سیدی مولای انت الخالق وانا المخلوق وهل یرحم المخلوق الا الخالق

اِلهی رَبی سَیِدی مَوْلايَ

أَنْتَ الْخالِقُ وَأَنَا الْمَخْلُوقُ، وَأَنْتَ الْمَالِكُ وَأَنَا الْمَمْلُوكُ، وَأَنْتَ الرَّبُّ وَأَنَا الْعَبْدُ، وَأَنْتَ الرَّازِقُ وَأَنَا الْمَرْزُوقُ؛ وَأَنْتَ الْمُعْطِى وَأَنَا السَّائِلُ، وَأَنْتَ الْجَوادُ وَأَنَا الْبَخِيلُ، وَأَنْتَ الْقَوِىُّ وَأَنَا الضَّعِيفُ، وَأَنْتَ الْعَزِيزُ وَأَنَا الذَّلِيلُ، وَأَنْتَ الْغَنِىُّ و أَنَا الْفَقِيرُ، وَأَنْتَ السَّيِّدُ وَأَنَا الْعَبْدُ، وَأَنْتَ الْغافِرُ وَأَنَا الْمُسِىءُ، وَأَنْتَ الْعَالِمُ وَأَنَا الْجَاهِلُ، وَأَنْتَ الْحَلِيمُ وَأَنَا الْعَجُولُ، وَأَنْتَ الرَّحْمٰنُ وَأَنَا الْمَرْحُومُ، وَأَنْتَ الْمُعافِى وَأَنَا الْمُبْتَلىٰ، وَأَنْتَ الْمُجِيبُ وَأَنَا الْمُضْطَرُّ،

خدایا من سر سفره تو بزرگ شدم ریزه خوار سر سفره وخوان نعمت تو بودم من با تو سالها هم سفره بودم شکر نعمتهای ترا بارها کرده ام ایا به این ریزه خوار سفره ات رحم نمیکنی من مثل جوجه ای سر سفره تو روزی خوردم والان برای خودم کسی شدم حال به خدایی تو اعتراف میکنم ترا حمد وسپاس میگویم وهمگان را نیز به عظمت وجلال تو تر غیب میکنم ای کاش معرفت خدای من بر همگان اشکار شود وتجلی مهر ومحبت او بر همگان اشکار شود ای کاش همگان بدانند سر سفره چه کسی روزی خوردند وناسپاسی کردند واو را فراموش کردند

یکی از صفات خوب مومنان اهل مسیحی ها این است که هر گاه سفره ای اماده خوردن است مثل ما مسلمانان که ابتدا بسم الله میگوییم انان این دعا را میخوانند بعد شروع به خوردن روزی که خداوند در سر سفره انان اماده کرده است مبادرت میورزند

ای پدر ما که در آسمانی، نام تو مقدس باد.

ملکوت تو بیاید. اراده تو چنان‌که در آسمان است، بر زمین نیز کرده شود.

نان کفاف ما را امروز به ما بده.

و گناهان ما را ببخش چنان‌که ما نیز، آنانکه بر ما گناه کردند را می‌بخشیم.

و ما را در آزمایش میاور، بلکه از شریر رهایی ده.

زیرا ملکوت، قدرت و جلال از آن توست تا ابدالاباد، آمین.

انها خوب میدانند که خداوند مثل یک پدر عمل میکند همان طور که یک پدر تلاش میکند که برای عیال خود سفره ای پهن کند انان همین روزی ها را به خدای تبارک وتعالی که پدر همه خلائق است نسبت میدهند چه دعا زیبایی است ای کاش همگان این حقیقت را درک کنییم وهرگاه سفره ای دیدیم ابتدا خدا را فراموش نکنییم وابتدا حمد وثنا اورا به جای اوریم وبعد شروع به خوردن روزی او بکنییم همه عالم ریزه خوار نعمت اوست

چه کنم غرق نعمتم کرده دوست

گردنم زیر بار منت اوست

کلام روزانه

دعا

هر وقتی دعا می کنید مانند ریاکاران نباشید . آنان دوست دارند در کنیسه ها و گوشه های خیابانها بایستند و دعا بخوانند تا مردم آنان را ببینند . یقین بدانید که آنها اجر خود را یافته اند ! هر گاه تو دعا می کنی به اندرون خانه خود برو ، در را ببند و در خلوت ، در حضور پدر نادیده خود دعا کن و پدری که هیچ از نظر او پنهان نیست ، اجر تو را خواهد داد . در وقت دعا مانند بت پرستان وردهای بی معنی را تکرار نکنید ، آنان گمان می کنند با تکرار زیاد ، دعایشان مستجاب می شود . پس مثل ایشان نباشید زیرا پدر شما احتیاجات شما را پیش از آنکه از او بخواهید می داند . پس شما این طور دعا کنید :

ای پدر آسمانی ما ،

نام تو مقدس باد .

پادشاهی تو بیاید .

اراده تو همان طور که در آسمان اجرا می شود ، در زمین نیز اجرا شود .

نان روزانه ما را امروز به ما بده .

خطاهای ما را ببخش ،

چنانکه ما نیز خطاکاران خود را می بخشیم •

ما را در وسوسه ها میاور بلکه ما را از شریر رهایی ده،

زیرا پادشاهی و قدرت و جلال تا ابدالآباد از آن توست . آمین .

چون اگر شما خطاهای دیگران را ببخشید پدر آسمانی شما نیز شما را خواهد بخشید. اما اگر شما مردم را نبخشید پدر آسمانی شما نیز خطاهای شما را نخواهد بخشید.

در تمام کتاب انجیل فقط این یک دعا امده است قدر دین اسلام را بدانیید چقدر دعای عارفانه در این دین زیاد است اگر تمام عمرت را با دعا صرف کنی باز هم وقت کم خواهی اورد دعای کمیل ع دعای یستشیر علی ع رابخوان وان را با این دعای کوچک ربانی مسیحی ها مقایسه کن ببین شیعه اهل بیت بودن چه امتیاز بزرگ وچه توفیق خدادی است که نصیب انان شده است حتی اهل تسنن که بزرگترین جماعت مسلمان دنیا هستند یک صدم شیعیان دعای با مضامین عالی و دعای عارفانه بین خدا وبنده را ندارند اصلا بعضی از امامان ما شیعیان مثل امام زین العابدین تمام عمرش را با دعا صرف کرد وصحیفه سجادیه از شاهکارهای ادبی این امام همام است به خاطر دارم که در زمان زعامت ایت الله بروجردی ایشان این کتاب صحیفه سجادیه را به یکی از اهل علم ریاست دانشگاه علوم دینی دانشگاه الازهر مصر هدیه میدهند وان استاد که برای اولین بار بااین کتاب اشنا میشود از این کتاب دعا دچار حیرت میشودکه چطور در طول عمر خود از این کتاب بی بهره بوده است چون فقط اعراب هستند که فصاحت وبلاغت کتابهایی مثل نهچ بلاغه و صحیفه سجادیه را بهتر از ما درک میکنند همان طور که یک فارسی زبان فصلحت وبلاغت اشعار حافظ وفردوسی را به خوبی حس ولمس میکند

فانی بودن ثروت

زبور داود

ای همه قوم های روی زمین این رابشنوید ای تمام مردم جهان گوش کنیید ای عوام وخواص ای ثروتمندان وفقیران به سخنان حکیمانه من گوش کنید میخواهم با مثلی معمای زندگی را بیان کنم میخواهم با نوای بربط این مشکل رابگشایم هیچکس نمیتواند بهای جان خود را به خدا بپردازد وان را نجات دهد زیرا فدیه جان انسان بسیار گرانبها است وکسی قادر به پرداخت ان نیست هیچکس نمیتواند مانع مرگ انسان شود وبه او زندگی جاوید عطا کند این است سرنوشت افرادی که به خود توکل میکنند انها گوسفندانی هستند که مرگ انها را به سوی هلاکت شبانی میکند

نگران نشو وقتی کسی ثروتمند میشود وبر شکوه خانه اش افزوده میگردد زیرا هنگامی که بمیرد چیزی از ثروت خود را به قبر نخواهد برد هرچند که او در زندگی خوشبخت است اما با مرگ درظلمت ابدی ساکن خواهد شد اری انسان با وجود تمام فر وشکوهش مانند حیوان میمیرد

رفته بودم سوی قبرستان شهر
هر که را دیدم سوا خوابیده بود
دلبر از عاشق جدا خوابیده بود
عاشق از دلبر جدا خوابیده بود
پهلوانی با همه کوپال و یال
بی توان و ادعا خوابیده بود
آنکه دورش بود ده ها پاچه خوار
زیر گل در انزوا خوابیده بود
قلدری که حق ما را خورده بود
مرده با نفرین ما خوابیده بود
یا فقیری مرده بود از گشنگی
در کنار اغنیا خوابیده بود
سوختم وقتی که دیدم تاجری
در کنار یک گدا خوابیده بود
با همه مال و منالش طفلکی
مثل آن یک لا قبا خوابیده بود
ظالم و مظلوم هم در یک ردیف
رعیتی با کدخدا خوابیده بود
زور می زد آنکه عمری در معاش
ساکت و بی اشتها خوابیده بود
حاکمی که امر دایم می نمود
زیر گل بی اعتنا خوابیده بود
دختری که از همه دل می ربود
در کنار مورها خوابیده بود
سارقی که مال مردم می ربود
دست خالی در عزا خوابیده بود