امتحان الهی از بندگان ..کلامی شگفت از مولای ما
الم أَحَسِبَ النَّاسُ أَن يُتْرَكُوا أَن يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَا يُفْتَنُونَ
وَلَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ ۖ فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذِينَ صَدَقُوا وَلَيَعْلَمَنَّ الْكَاذِبِينَ
مردمان چه گمان کرده اند ؟ همین که گفتد خدایا ایمان اوردیم انان را رها میکنییم ومورد امتحان قرار نمیدهیم تا صادقان ودورغگویان انان شناخته شوند؟؟
لذا خدای تبارک وتعالی امتحان وی مثل یک غربال است ونیکان و دوروگویان را با امتحان خود غربال میکند خداوند ما را سالی یک بار تا دوبار در مال وجان امتحان میکند وکسی که در ایمان خود ثابت قدم بماند رستگار میشود
لَتُبۡلَوُنَّ فِيٓ أَمۡوَٰلِكُمۡ وَأَنفُسِكُمۡ...........
یک حقیقت دراین عالم وجود دارد وان این است که خدای تبارک وتعالی ما را افریده است وما مخلوق خداوند هستیم واو ما را در دو چیز امتحان میکند هم خودمان را امتحان میکند ونبز ما را درمال هایی که به ما عطا کرده است امتحان میکند واین امتحان خداوند در مال ونفس خودمان سالی یک یا دوبار اتفاق می افتد
أَوَلَا يَرَوۡنَ أَنَّهُمۡ يُفۡتَنُونَ فِي كُلِّ عَامٖ مَّرَّةً أَوۡ مَرَّتَيۡنِ ثُمَّ لَا يَتُوبُونَ وَلَا هُمۡ يَذَّكَّرُونَ
در این عالم راه میانه ای وجود ندارد خداوند حجت را برما تمام کرده است لَآ إِكۡرَاهَ فِي ٱلدِّينِۖ قَد تَّبَيَّنَ ٱلرُّشۡدُ مِنَ ٱلۡغَيِّۚ راه هدایت وراه ضلالت اشکار شده است وراه میانه ای وجود ندارد هرکسی خود بهتر میداند که در کدام طرف ایستاده است به همین دلیل دیگر اجباری در دین نیست حتی یک فرد عامی به راحتی این حقیقت را درک میکند هر کسی می داند خوشبخت است یا بدبخت راه میانه ای وجود ندارد
فَمِنۡهُمۡ شَقِيّٞ وَسَعِيدٞ 105
فَأَمَّا ٱلَّذِينَ شَقُواْ فَفِي ٱلنَّارِ لَهُمۡ فِيهَا زَفِيرٞ وَشَهِيقٌ 106
خَٰلِدِينَ فِيهَا مَا دَامَتِ ٱلسَّمَٰوَٰتُ وَٱلۡأَرۡضُ إِلَّا مَا شَآءَ رَبُّكَۚ إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٞ لِّمَا يُرِيدُ 107
وَأَمَّا ٱلَّذِينَ سُعِدُواْ فَفِي ٱلۡجَنَّةِ خَٰلِدِينَ فِيهَا مَا دَامَتِ ٱلسَّمَٰوَٰتُ وَٱلۡأَرۡضُ إِلَّا مَا شَآءَ رَبُّكَۖ عَطَآءً غَيۡرَ مَجۡذُوذٖ
ادم های یدبخت وشقی وارثان جهنم هستند وادمهای سعید وخوشبخت وارثان بهشت هستند وراه میانه ای در بین نیست ای کاش راه میانه ای بود اما افسوس که خدای تبارک وتعالی این راه را از میان برداشته است تاما تمام سعی وتلاشمان را در دنیا انجام بدهیم تا دراین امتحان الهی که در جان ومالمان وجود دارد مردود نشویم واین امتحان های الهی بر ما مستور است حضرت ابراهیم ع چند نفر جوان را به خانه اش دعوت کرد برای مهمانی واو نمیدانست که انان فرشتگان خداوند بودند حضرت لوط هم عده ای را به مهمانی دعوت کرد انان نیز فرشتگان الهی بودند گاهی کسی از ما درخواستی دارد شاید امتحان خداوند باشد عینک بدبینی را باید از خودمان دور کنییم
كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ وَنَبْلُوكُم بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً وَإِلَيْنَا تُرْجَعُونَ
وَقَطَّعْنَاهُمْ فِي الْأَرْضِ أُمَمًا مِّنْهُمُ الصَّالِحُونَ وَمِنْهُمْ دُونَ ذَٰلِكَ وَبَلَوْنَاهُم بِالْحَسَنَاتِ وَالسَّيِّئَاتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ
إِنَّا بَلَوْنَاهُمْ كَمَا بَلَوْنَا أَصْحَابَ الْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُوا لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِينَ
وَلَنَبْلُوَنَّكُم بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الْأَمْوَالِ وَالْأَنفُسِ وَالثَّمَرَاتِ ۗ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ ﴿١٥٦﴾ أُولَٰئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِّن رَّبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ ۖ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ
قَالَ فَإِنَّا قَدْ فَتَنَّا قَوْمَكَ مِن بَعْدِكَ وَأَضَلَّهُمُ السَّامِرِيُّ
وَلَقَدْ قَالَ لَهُمْ هَارُونُ مِن قَبْلُ يَا قَوْمِ إِنَّمَا فُتِنتُم بِهِ
تا در این دنیا هستیم امتحان خداوند به شکل شر وخیر ونیکی وبدی ازبین رفتن اموال ومیوه ها با سیل زلزله سقوط هلی کوپتر برما جاری است همه برای این است که ما توبه کنییم وبه سوی خدا باز بگردیم وصبر داشته باشیم ودر هر امر سختی با یک کلمه ان را بر خود اسان کنیم إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ
حکایت (( إِنَّا بَلَوْنَاهُمْ كَمَا بَلَوْنَا أَصْحَابَ الْجَنَّةِ)) صاحبان باغ
إِنَّا بَلَوْناهُمْ كَما بَلَوْنا أَصْحابَ الْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُوا لَيَصْرِمُنَّها مُصْبِحِينَ «17» وَ لا يَسْتَثْنُونَ «18» فَطافَ عَلَيْها طائِفٌ مِنْ رَبِّكَ وَ هُمْ نائِمُونَ «19» فَأَصْبَحَتْ كَالصَّرِيمِ «20» فَتَنادَوْا مُصْبِحِينَ «21» أَنِ اغْدُوا عَلى حَرْثِكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صارِمِينَ «22»
همانا، ما مردم (مكّه را) آزموديم، همان گونه كه صاحبان آن باغ (در يمن) آزموديم، آنگاه كه سوگند ياد كردند صبحگاهان ميوههاى باغ را بچينند. و چيزى را (براى فقرا) استثناء نكردند. پس هنگامى كه در خواب بودند، از طرف پروردگارت آفتى بر گرد باغ چرخيد (و باغ را سوزاند). پس صبح شد در حالى كه (اصل باغ به كلى) برچيده شده بود. (آنان بى خبر از ماجرا) بامدادان يكديگر را ندا دادند. كه اگر قصد چيدن ميوه داريد به سوى كشتزار حركت كنيد.
نزول
ابن جریج گوید: ابوجهل در روز جنگ بدر مى گفت: مسلمین را بگیرید و آنها را با طناب بپیچید و هیچیک از آنها را به قتل نرسانید سپس این آیه نازل گردید و قدرت و تسلط آنها را بر مسلمین به مانند صاحبان باغى که با سخاوت بودند، مثل زد که وقتى که از دنیا رفتند؛ فرزندان ناخلف آنها در صدد شده بودند که بامدادان از میوه آن باغ بچینند تا فقیران آگاه نشوند.[۲]
داستان باغ سوخته أَصْحَابَ الْجَنَّةِ
مرد باغدارى كه هر سال از ميوههاى باغش به فقرا انفاق مىكرد از دنيا رفت. وارثان تصميم گرفتند فقرا را محروم نمايند، تنها يكى از وارثان مخالف بود ولى اكثر آنان بخل ورزيدند و براى محروم كردن فقرا تصميم گرفتند كه سحرگاهان به باغ روند و ميوهها را بچينند تا فقرا آگاه نشوند. به باغ رفتند، آن را يك تخته خاكستر ديدند. گفتند: ما راه را گم كردهايم، اين باغ ما نيست. امّا ديگرى گفت: ما از راه درست پدر منحرف شديم، و تصميم گرفتيم فقرا را محروم كنيم، لذا خودمان محروم شديم. آن فرزندى كه از روز اول با بخل مخالف بود، گفت: آيا به شما نگفتم اين فكر غلط است؟ به هر حال آنان قهر الهى را ديدند و متنبّه شدند و يكديگر را ملامت كردند.
گناه، سبب محروميّت است. امام باقر عليه السلام فرمود: «ان الرجل ليذنب الذنب فيدرء عنه الرزق» «3» مردى كه گناه مىكند، به همان ميزان از رزق الهى محروم مىشود. چنانكه در روايت آمده است: گاهى انسان به خاطر گناه از نماز شب محروم مىگردد
