بنام مولا

الإمام عليٌّ عليه السلام : الفُرصَةُ تَمُرُّ مَرَّ السَّحابِ ،فانتَهِزُوا فُرَصَ الخَيرِ .

امام على عليه السلام : فرصت، چون ابر مى گذرد. پس، فرصتهاى كار خوب را غنيمت شمريد.

فرصت









إِنَّمَا عِندَ اللَّهِ هُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ ‎ مَا عِندَكُمْ يَنفَدُ ۖ وَمَا عِندَ اللَّهِ بَاقٍ

سَيَذَّكَّرُ مَن يَخْشَىٰ وَيَتَجَنَّبُهَا الْأَشْقَى

آنچه نزد خداست -اگر بدانید- همان برای شما بهتر است.آنچه پیش شماست تمام می‌شود و آنچه پیش خداست پایدار است،

آن کس که ترسد، بزودی عبرت گیرد.و نگون‌بخت، خود را از آن دور می‌دارد؛


هر سرمایه گذاری که در دنیا انجام میدهید برای خدا بکنید زیرا انچه در نزد ما است فنا پذیر است وانچه نزد خداوند سرمایه گذاری کنیید جاودانه است طوری که امار نشان داده است 60 در صد جامعه امریکا زیر 1000دلار در بانک ها سرمایه پس انداز دارند این نشان میدهند انها به فکر اندوختن نیستند بیشتر در امد زندگی خود را هزینه سفر وخوش بودن وتفریح میکنند واندوخته اندکی دارند اما متاسفانه نمیدانم جامعه ما چرا این قدر حرص برای جمع مال دارند در دلار سکه ملک زمین بورس سرمایه گذاری میکنند وحرص زیاد میزنند انگار هزاران سال قصد زندگی در دنیا را دارند قران در حرص مال به یهودیان طعنه زده است اما متاسفانه کلام خداوند در عصر امروزی دامن گیر جامعه ما شده است هر محفلی که مینشینیم ورد وکلام سخنان انان جهش دلار وسکه است

هر دم از عمر می‌رود نفسی
چون نگه می‌کنم نماند بسی

ای که پنجاه رفت و در خوابی
مگر این پنج روز دریابی

خجل آنکس که رفت و کار نساخت
کوس رحلت زدند و بار نساخت

خواب ِنوشین بامداد رحیل
باز دارد پیاده را ز سبیل [سبیل = راه]

هر که آمد عمارتی نو ساخت
رفت و منزل به دیگری پرداخت

وان دگر پخت همچنان هوسی
وین عمارت بسر نبرد کسی

یار ناپایدار دوست مدار
دوستی را نشاید این غدار

نیک و بد چون همی بباید مرُد
خُنُک آنکس که گوی نیکی برُد

برگ عیشی به گور خویش فرست
کس نیارد ز پس ز پیش فرست

عمر برَف است و آفتاب تَموز [آفتاب مردادماه]
اندکی ماند و خواجه غَره هَنوز

ای تهی‌دست رفته در بازار

ترسمت پُر نیاوری دستار

هر که مزروع خود بخورد به خو یـد [ خید خوانده می‌شود. خوشه نارس گندم و جو]
وقت خرمنش خوشه باید چید

از کتاب بوستان شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی