قران
هَٰذَا رَحْمَةٌ مِّن رَّبِّي
هَٰذَا مِن فَضْلِ رَبِّي
دوجمله در قران است که بسیاز زیبااست و از دهان دو نفر خارج شده است که هردو نفر در ناز ونعمت غرق بودند ودر عین حال هر چه داشتند را از فضل ورحمت خداوند می دانستند لذا خداوند انان را ستوده است ونام انان را در قران برده است اولین جمله از دهان ذَا الْقَرْنَيْنِ بیان شده است دومین کلام از دهان حضرت سلیمان بن داود بیان شده است اما این دوجمله محدود به زمان خاصی نیست مخصوص به فرد خاصی نیست هر عنایت ورحمت وفضلی شامل هر کسی شد باید این کلمات رابیان کند یا این جملات را با اب طلا قاب کند ودر محلی که خداوند به او رحمت وفضل خویش را براو عنایت کرده است به نمایش بگذارد تا همگان بدانند ما هیچ چیزی از خودمان نداریم هر چه داریم از مولایمان خدای تبارک وتعالی داریم حقیقتا بیان میکنم در سال 1400 مولایم انقدر به من لطف داشته است که اگر روزی هزار بار کلمه هَٰذَا مِن فَضْلِ رَبِّي را بیان کنم باز ناسپاس محسوب بشوم خدایا از تو راضی هستم به من لطف ویژه ای داشته ای مرا به تمام ارزوهایم رسانیدی واوج محبت ولطف خود را در این سال 1400 سرازیر کردی بی نهایت از تو سپاس گذارم واز تو توفیق شکرگذاری بیشتری را میخواهم
فضل خدای را که تواند شمار کرد
یا کیست انکه شکر یکی از هزار کرد
بحر افرید وبر و درختان و ادمی
خورشید وماه وانجم ولیل ونهار کرد
توحید گوی او نه بنی آدمند وبس
هر بلبلی که زمزمه بر شاخسار کرد
پرهیز گار باش که دادار آسمان
***فردوس جای مردم پرهیز گار کرد
نابرده رنج گنج میسر نمی شود
مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد
***إِنَّا أَعْتَدْنَا جَهَنَّمَ لِلْكَافِرِينَ نُزُلًا إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ كَانَتْ لَهُمْ جَنَّاتُ الْفِرْدَوْسِ نُزُلًا
