تمثال واقعی علی ع که در خواب ومکاشفه دیده شده است

صفت امیرالمونیین فقط زینده علی ع است

یک سری صفات هست که فقط زیبنده یک فرد خاص است همان طور که صفت مولی فقط زیبنده خداست وصفت صبر زیبنده ایوب است وصفت حکمت زیبنده سلیمان ع بود وصفت جمیل بودن زیبنده یوسف ع بود وصفت سید وسرور ادمیان از بین مردم محمد مصطفی ص بود و از بین زنان سیده زنان عالم فاطمه زهرا ع بود و صفت سید الشهدا به ترتیب زیبنده سه نفر در تاریخ بشریت بوده است یحیی بن ذکریا و حمزه بن عبدالمطلب و حسین بن علی بوده است صفت امیرالمونیین فقط زیبنده علی ع است هرچند در طول تاریخ دنیای اسلام چه بسیار حاکمین که این لقب را به خود نصبت دادند اما این کفش به پای انان گشاد بود ولقب امیرالمونیین فقط در شان علی ع زیبنده است

امیرالمؤمنین در لغت به معنی «امیر و فرمانده مؤمنان» است. شیعیان معتقدند این لقب پس از مرگ محمد برای علی به کار می‌رفته است ولی اهل سنت عقیده دارد بعد از درگذشت محمد، عمر اولین خلیفه‌ای بود که لقب امیرالمؤمنین را برای خود به کار برد. به نوشته تاریخ پژوهان این لقب را نخستین بار توسط عمر به کار گرفته شد

امیرالمؤمنین لقب اختصاصی حضرت مولی علی(ع) و فقط از آن اوست. نه کسی قبل از او و نه کسی بعد از او مجاز به این لقب نیست. این لقب را خداوند برای او برگزیده است. در روایتی از قول جابر نقل شده است که از امام باقر(ع) پرسیدم: «لم سمّی امیرالمؤمنین؟: چرا امیرالمؤمنین(ع) به این نام نامیده شد؟ قال الله سماه؛ حضرت فرمود خدا این لقب را به او داد.

امیرالمومنین

امیرالمؤمنین لقب اختصاصی حضرت مولی علی(ع) و فقط از آنِ اوست. نه کسی قبل از او و نه کسی بعد از او مجاز به این لقب نیست. این لقب را خداوند برای او برگزیده است. در روایتی از قول جابر نقل شده است که از امام باقر(ع) پرسیدم: «لم سمّی امیرالمؤمنین؟: چرا امیرالمؤمنین(ع) به این نام نامیده شد؟ قال الله سماه؛[1] حضرت فرمود خدا این لقب را به او داد.»

و پیامبر اکرم(ص) مکرّر ایشان را به این لقب خواندند.[2] این لقب اختصاصی اوست و خداوند اجازه نداده بر غیر او اطلاق شد.«فما سمیت بهذا احداً قبله و لاسمّی بهذا احداً بعده... ؛[3] هیچ کس را قبل از او به این لقب ننامیدم و هیچ کس را بعد از او به این لقب نخواهم نامید.»

در روایتی آمده است که شخصی وارد بر امام صادق(ع) شد و به حضرت چنین سلام کرد: «السلام علیک یا امیرالمؤمنین!» امام صادق ایستاد و فرمود: «آرام! این اسمی است که جز زیبنده امیرمؤمنان علی (ع) نیست. خداوند این لقب را به او داده و هیچ کس دیگری را به این لقب نخوانده است.» راوی پرسید: «آخرین حجت الهی به چه نامی خوانده می شود؟» حضرت فرمود: «السلام علیک یا بقیه الله! السلام علیک یابن رسول الله!»[4]

لقب امیرالمومنین در منابع اهل‌سنت

پیامبر اکرم(ص) در جای جای عمر مبارک و شریفشان، پسرعمو و بردار بزگروار خویش، علی(ع) را برای امارت و وصایت و خلافت بر مؤمنان معرفی کرده و در این راه حجّتی را برای مخالفان باقی نگذاشتند. در این بین از میان احادیث فراوان، چند حدیث زیر را که بیانگر امامت علی(ع) است، از منابع اهل سنت انتخاب کرده ایم.

1- انس بن مالک (که خادم پیامبر(ص) بود) گوید: روزی رسول خدا(ص) به من فرمود: مرا در وضو یاری کن، پس دو رکعت نماز گزارد و فرمود:

أَوَّلُ مَنْ يَدْخُلُ عَلَيْكَ مِنْ هَذَا اَلْبَابِ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ سَيِّدُ اَلْمُسْلِمِينَ وَ قَائِدُ اَلْغُرِّ اَلْمُحَجَّلِينَ وَ خَاتَمُ اَلْوَصِيِّينَ

اولین کسی که از این در بر توارد می شود، «امیر مؤمنان» و سرور مسلمانان و پیشوای پیشانی سفیدان و خاتم اوصیاء پیامبران است.

انس گوید: با خود گفتم خدایا! آن مرد را مردی از انصار قرار بده. تا وقتی علی(ع) وارد شد. رسول خدا(ص) پرسید: ای انس! او کیست؟ من گفتم: علی(ع) است. پس رسول خدا(ص) در حالی که شادمان بود برخاست و او را در آغوش گرفت و عرق صورت خود را به صورت او و عرق صورت علی(ع) را به صورت خویش مالید.

آنگاه علی(ع) گفت: یا رسول الله! می بینم که نسبت به من کاری انجام می دهی که قبل از این، از شما ندیده بودم.

پیامبر(ص) فرمود: تو کسی هستی که دِین مرا ادا می کنی و صدای مرا به گوش امتم می رسانی و اختلاف امتم را پس از من تبیین می کنی.

2- ابن عباس از ام سلمه همسر پیامبر(ص) نقل می کند که گفت: پیامبر(ص) به من فرمود:

ای ام سلمه! این علی بن ابیطالب است که گوشت او گوشت من و خونش خون من است. منزلت او نسبت به من، مانند منزلت هارون نسبت به موسی(ع) است، مگر آنکه بعد از من پیامبری نیست.

یا اُم سلمة! هذا عَلیٌّ «اَمیر المؤمنینَ» و سَیّدُ المُسلمینَ، وَصیّی وَ وِعآءُ (عیبة) عِلمی وَ بابِی اَّلذی اوتی مِنه، اَخی فِی الدُّنیا و الآخِرة وَ مَعی فِی السَّنام الاَعلی، یَقتلُ القاسِطینَ و النّاکِثینَ وَ المارِقینَ.

ای ام سلمه! این علی «امیرالمؤمنین» و سید مسلمین است. او وصی من و ظرف علم من است، و دری است که از آن به سوی من وارد می شوند. او برادر من در دنیا و آخرت است، و با من در بهشت اعلی است و اوست که با قاسطین و ناکثین و مارقین نبرد می کند.

3- رسول خدا(ص) به علی (ع) فرمودند:

ای علی! تو حجّت خدا و باب الله هستی و تو راهی هستی به سوی خدا و تو نبأ عظیم (خبر بزرگ) هستی و تو صراط مستقیمی. تو مَثَل بزرگی (مثل الاعلی) و تو امام مسلمینی و تو امیر مؤمنانی و بهترین اوصیاء و سرور راستگویانی. ای علی! ت وفاروق اعظم و صدّیق اکبر هستی و حزب و گروه تو حزب و گروه من است، و حزب من حزب خداست و حزب دشمنان تو حزب شیطان است.

4- ابن عباس روایت می کند که در هیچ جای قرآن "یا اَیُّهَا الَّذینَ ءَامَنوا" نازل نشده است، مگر اینکه علی(ع) سید آنها و شریف ترین آنها و امیر آنهاست. خداوند متعال اصحاب رسول اکرم(ص) را در شماری از آیات سرزنش نموده، جز علی(ع) که او را در هیچ آیه ای مورد عتاب قرار نداده است و از او جز به خیر و نیکی یاد ننموده است.

5- خطیب خوارزمی نقل می کند که پیامبر خدا(ص) به علی(ع) فرمودند:

ای اباالحسن! با خورشید سخن بگو که او (به اذن خدا) با تو سخن خواهد گفت. پس علی(ع) خطاب به خورشید فرمود: سلام بر تو ای بنده صالحه مطیع خدا و خورشید در جواب گفت:

وَ عَلَیک السَّلامُ یا «امیرَالمؤمنین» وَ إِمَامُ اَلْمُتَّقِينَ وَ قَائِدُ اَلْغُرِّ اَلْمُحَجَّلِينَ.

بر تو سلام باد ای «امیرمؤمنان» و امام متقیان و پیشوای پیشانی سفیدان.

ای علی! تو وشیعیانت در بهشت هستید. ای علی! اولین کسی که زمین برایش شکافته می شود، محمد(ص) است و پس از آن تو هستی. اولین کسی که روز قیامت زنده می شود، محمد(ص) است و پس از آن تو هستی. اولین کسی که در آن روز پوشیده می شود، محمد(ص) است و پس از آن تو هستی ...

6- خطیب بغدادی در تاریخ بغداد روایتی را از رسول الله(ص) نقل می کند که در سایر کتب اهل سنت هم نقل شده است. رسول خدا(ص) می فرماید:

در قیامت چهار نفر سواره محشور می شوند و غیر از ما چهار نفر کسی سواره نیست. عباس عموی پیامبر(ص) پرسید که آن چهار نفر چه کسانی هستند؟ رسول خدا(ص) در پاسخ فرمود: اولین نفر من هستم که سوار بر براق محشور می شوم. دوم برادرم صالح(ع) است که سوار بر ناقه الله محشور می شود. سوم عمویم حمزه (رضی الله عنه) که بر ناقه من – غضباء- وارد صحرای محشر خواهد شد. و چهارم علی بن ابیطالب(ع) است که بر ناقه ای از ناقه های بهشت محشور می گردد.

سپس آن حضرت به توصیف ناقه بهشتی پرداخته و می فرماید: آنگاه علی(ع) در حالی که لواء حمد در دست اوست، بر هیچ گروهی از خلایق نمی گذرد، مگر آنکه می گویند: «این ملک مقرّبی است ، یا پیامبر مرسلی است، یا از حاملان عرش است». در این وقت منادی از بطنان عرش ندا در می دهد:

هذا علیُّ بن اَبیطالب «اَمیرُالمؤمنینَ» وَ إِمَامُ اَلْمُتَّقِينَ وَ قَائِدُ اَلْغُرِّ اَلْمُحَجَّلِينَ اِلی جَنانِ رَبِّ العالُمین ...

[این ]شخص آنچه شما می پندارید نیست بلکه او[، علی بن ابیطالب «امیر مؤمنان» و امام متقیان و راهبر پیشانی سفیدان به سوی بهشت رب العالمین است.رستگار شده است آنکه او را تصدیق کند و زیان دیده آنکه تکذیبش نماید. و اگر بنده ای خدا را بین رکن و مقام، هزار سال و هزار سال دیگر عبادت کند، تا آنکه مانند مَشک پوسیده شود، پس خداوند را ملاقات کند در حالی که آل محمد(ص) را دشمن دارد، خداوند او را در آتش، در اندازد.

7- روزی علی(ع) بر پیامبر خدا(ص) وارد شد، در حالی که آن حضرت در حجره عایشه بود[و ابابکر و عمر در نزد او بودند] پس علی(ع)[با اشاره پیامبر]بین رسول خدا(ص) و عایشه نشست] به طوری که زانوانش را در بغل گرفت[. عایشه ]که از نشست علی(ع) در میان خود و پیامبر(ص) بسیار ناراحت شده بود[، گفت: یا غیر از پای من، جای دیگری برای نشستن خود نیافتی؟

پیامبر(ص) که از کلام وی ناراحت شده بود، با دست مبارک به پشت عایشه زد و فرمود:

مَه [یا عایشه] لا تُوذینی فی اَخی، فَاِنَّهُ «اَمیرالمُومنینَ» وَ سَیّدُ المُسلِمینَ وَ قائِدُ الغُرِّ المُحَجَّلینَ، یَومَ القیامةِ یَقعُدُ عَلَی الصِّراطِ یَدخُلُ اَولیآءَهُ الجَنَّةَ وَ یَدخُلُ اَعداءَهُ النّار.

ساکت باش! مرا دربارۀ برادرم اذیت مکن، زیرا که او «امیرمؤمنان» و سرور مسلمانان و پیشوای پیشانی سفیدان است. او در روز قیامت بر صراط می نشیند و دوستانش را به بهشت داخل می کند و دشمنانش را به جهنّم می فرستد.

پی نوشت:

[1] مختصر تاریخ دمشق ابن عساکر – ابن منظور – ج 18، ص 18. / فرائد السمطین – حموینی – ج 1، ص 145 و 146. / حلیة الاولیاء – حافظ ابی نعیم اصفهانی- ج 1، ص 63. / مناقب – خطیب خوارزمی – ص42. / میزان الاعتدال – ذهبی – ج 1، ص 64. / کفایه الطالب- گنجی شافعی – ص 211. / مناقب – ابن مردویه – ص 59 و 60.

[2] . کفایة الطالب، ص 168. / فرائد السمطین، ج 1، ص 149 و 150. / ینابیع الموده – قندوزی حنفی – ص 129. / مناقب خوارزمی، ص 86.

[3] . ینابیع المودة، ص 496.

[4] . شواهد التنزیل – حاکم حسکانی – ج 1، ص 49، از حدیث 70 الی 84. / مناقب خوارزمی، ص 188 و 189. / مختصر تاریخ دمشق ابن عساکر، ج 18، ص 11./ تاریخ الخلفاء – سیوطی – ص 171./ ینابیع الموده، ص 126. / حلیه الاولیاء، ج 1، ص 64./ کنزالعمال – متقی هندی – ج 11، ص 604، ح 32920. / کفایه الطالب، ص 139. / ذخائر العقبی – محب الدین طبری – ص 89. / صواعق المحرقه – ابن حجر – ص 76، چاپ مصر. / مناقب – ابن مردویه – ص 29، حدیث 304 الی 307 ، چاپ دارالحدیث قم. / نورالابصار – شبلنجی – ص 87، چاپ دارالفکر. / ریاض النضره – محب طبری – ج 2، ص 274./ نظم درر السمطین – زرندی حنفی – ص 89. / مجمع الزوائد – نورالدین هیثمی – ج 9، ص 112، چاپ بیروت.

[5] . مناقب خوارزمی، ص 64. / فرائد السمطین، ج 1، ص 185.

[6] . تاریخ بغداد، ج 13، ص 123. / کفایه الطالب، ص 184. / مناقب خوارزمی، ص 259 و 260. / مختصر تاریخ ابن عساکر، ج 17، ص 383.

[7] . مناقب ابن مردویه، ص 62. / ارجح المطالب، ص 16.

نخستین بار چه کسی لقب «امیرالمؤمنین» را به امام علی (ع) داد؟

«ابن‌عباس نقل کرده است روزی با پیامبر(ص) نشسته بودیم که علی بن ابی‌طالب(ع) وارد شد و بر حضرت رسول اکرم(ص) سلام کرد، حضرت چنین پاسخ دادند: سلام و رحمت و برکات خدا بر تو ‌ای امیرالمؤمنین! علی(ع) تعجب کرد و گفت: چگونه من امیرالمؤمنین باشم حال آنکه شما در حیات هستید؟
رسول خدا(ص) فرمود: آری در حیات من نیز تو امیرالمؤمنینی، زیرا دیروز که من و جبرئیل سخن می‌گفتیم، تو از کنار ما گذشتی و سلام نکردی، جبرئیل به من گفت: چه شده که «امیرالمؤمنین» بر ما گذشت و سلام نکرد؟! اگر سلام کرده بود، ما شاد می‌شدیم و جواب وی را هم می‌دادیم. علی(ع) فرمود: آری، دیروز شما و دحیه را دیدم که در خلوت سخن می‌گفتید، نمی‌خواستم سخن شما را [با سلام خود] قطع کنم. پیامبر(ص) فرمود: نه، او دحیه نبود، بلکه جبرئیل بود و چون درباره اشتیاقِ شنیدن سلام از تو چنین گفت، به او گفتم: ‌ای جبرئیل چگونه در این سخن خود علی را امیرالمؤمنین خواندی؟ گفت: [او را خدا امیرالمؤمنین خواند، زمانی که] در جنگ بدر به من وحی کرد بر محمد نازل شو و به وی امر کن به امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب دستور دهد وی بین دو صف جنبش و تحرکی نماید، پس خداوند در کلامش او را امیرالمؤمنین نامید.
آنگاه پیامبر فرمود: پس تو ای علی، امیرِ مؤمنانی در آسمان و امیرِ مؤمنانی در زمین؛ جز کافر بر تو پیشی نمی‌گیرد و جز کافر از تو سرپیچی نمی‌کند و اهل آسمان‌ها تو را امیر مؤمنین می‌خوانند».

لقب محبوب‌ امام علی ابو تراب به معنای پدر خاک، یا دمساز خاک، یا پدر و رئیس خاکیان است. این لقب از محبوب‌ترین القاب در نزد امام علی (علیه‌السّلام) و یکی از زیباترین القاب آن حضرت به شمار می‌آید.

امام(ع)كنيه هايى نيز دارد. مشهورترين كنيه حضرت، «ابوالحسن»، و محبوب ترين آن ها نزد خود او «ابوتراب» است. على(ع) لقب هايى چند دارد. از آن ميان، «اسداللَّه» نماد شجاعت آن حضرت است

رسول گرامی اسلام فرمود: اى گروه مردم! من از قول خداى عزّ و جلّ مى‏گویم که کسى جز این برادر من، امیر مؤمنان نیست و پس از من براى هیچ کس جز او، امیرى بر مؤمنان، حلال و روا نیست.

تلنگری در یک نظر فقهی

اما در اذان واقامه نام نبردن ان حضرت اشکالی نداردچون جزو اذان واقامه نیست درصدر اسلام خبری از این امر نیوده ست وحتی در کتاب من لا یحضره الفقیه شیخ صدوق از امام صادق روایت فرموده استکه فرمود اقامه 17 جمله اذان 18 جمله است وعلی ولی الله را بیان نکرده است لذا بهتر است برای اتحاد دنیای اسلام دست از تعصب بکشیم واین جمله رابیان نکنییم اگر مسلمانی این امر ر ا در اذان واقامه واجب بداند نماز او مشکل پیدا میکند حتی بعضی فقها نماز را باطل میدانند چون مستحبی است بنده حقیر هیچگاه در اذان واقامهاشهد ان علیا ججت الله علیا ولی الله را بیان نمیکنم اما در افتتاح نماز بعد از تکبیر الاحرام دعایی منصوب به امام زمان است که نام علی علی بیان میشود

درکتاب کلمات الامام المهدی دیدم حضرت مهدی فرموده است در افتتاح نماز این دعا رابخوانیید اهل سنت هم دعای افتتاح دارند

بنده حقیر قبل از تکبیر نماز واجب این دعا را که از امام مهدی ع اموخته ام میخوانم بعد تکبیرمیگویم ونماز را شروع میکنم

دعای افتتاح نماز

إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ حَنِيفًا مُسلِما عَلی مِلَةِ اِبراهیمَ وَدینِ مُحمَد وَهَدیَ اَمیرَالمُومنینَ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ‎لَا شَرِيكَ لَهُ وَبِذَٰلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَامِنَ الْمُسْلِمِينَ اَللهُمَ الاجعَلنی مِنَ المُسلِمینَ اَعُوذُ بِاللهِ سَمیعُ العَلیم مِنَ الشَیطانِ رَجیم

در دعای افتتاح وَهَدیَ اَمیرَالمُومنینَ اشاره به این است که من با هدایت علی ع رو به سوی خدا کرده ام لذا اگر در اذان واقامه اشاره به اشهد ان علیا ولی الله نشود مشکلی نیست