وَاتَّقُوا اللَّهَ ۖ وَيُعَلِّمُكُمُ اللَّه و از خدا پروا کنید، و خدا به شما آموزش می‌دهد به شما علم عطا میکند شما را دانش سودمند عطا میکند

وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا ۚ و کسانی که در راه ما کوشیده‌اند، به یقین راه‌های خود را بر آنان می‌نماییم

امیرالمؤمنین(ع) فرمود این ۵ کلمه را از من فرابگیرید

عَن اَمیرِ المُؤمِنین (عَلَیهِ السَّلام) اَنَّهُ قالَ: خُذوا عَنّی کَلِماتٍ‌ لَو رَکِبتُمُ المَطِیَّ فَاَنضَیتُموها لَم تُصیبوا مِثلَهُنَّ اَلا لا یَرجو اَحَدٌ اِلَّا رَبَّهُ وَ لا یَخافَنَّ اِلَّا ذَنبَهُ وَ لا یَستَحیِی العَالِمُ اِذا لَم یَعلَم اَن یَتَعَلَّمَ وَ لا یَستَحیی اِذا سُئِلَ عَمّا لا یَعلَمُ اَن یَقولَ اللهُ اَعلَمُ وَ اعلَموا اَنَّ الصَّبرَ مِنَ الایمانِ بِمَنزِلَةِ الرَّأسِ مِنَ الجَسَدِ وَ لا خَیرَ فی جَسَدٍ لا رَأسَ لَه.(۱)

«على (علیه السّلام) فرمود: کلماتى از من فرا گیرید که اگر بر چهارپایان سوار شوید و در راه‌پیمایى آنها را از پاى درآورید، مانند آن کلمات را نخواهید یافت. هان که هیچ کس جز به پروردگارش امید نبندد و بجز از گناهِ خویش نهراسد و چون چیزى نداند از فرا گرفتنش خجالت نکشد و چون چیزى از او سؤال شد که نمیداند، خجالت نکشد و بگوید خدا بهتر میداند، و بدانید که شکیبایى براى پیکره‌ی ایمان همچون سر است براى بدن، و بدنى که سر ندارد خیرى در او نیست.»

وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا ۚ و کسانی که در راه ما کوشیده‌اند، به یقین راه‌های خود را بر آنان می‌نماییم

یکی از ایات عجیب قران کریم که همگان باید دران تامل کنند این ایه است یک رابطه دو طرفه بین بنده وخدا است در حقیقت یک معامله دو طرفه وتنگاتنگ است معامله ای که بندگان حقیقی از ان بهره می برند وبه راههای هدایت وگنج های نادیدنی دست می یابند برای بدست اوردن این گنج باید تلاش بکنیم زحمت بکشیم عرق بریزیم ودر حقیقت جهادی با مال وجان نیاز دارد تا به سوی ان طرف قضیه که لنهدینهم سبلنا است برسیم این ریسمان کشیده یک طرفش متصل به جاهدوا است وطرف دیگرش به لنهدینهم سبلنا ختم میشود طرف وسطی در میانه نیست راه میانبری نداریم لذا زهی خیال باطل که حقیقتی را درک کنی بدون اینکه مجاهده ای در کار باشد عارف بلند پایه حافظ شیرازی این ایه را خوب با شعر تفسیر کرده است

خوش بود گر محک تجربه آید به میان

تا سیه روی شود هر که در او غش باشد

خط ساقی گر از این گونه زند نقش بر آب

ای بسا رخ که به خونابه منقش باشد

ناز پرورد تنعم نبرد راه به دوست

عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد

حدیث قدسی به این ایه بسیار لطیف به زیبایی اشاره می کند:

((مَن تَقَرَّبَ إلَیَّ شِبرا" تَقَرَّبـتُ إلَیهِ ذِرَاعا" وَ مَن تَقَرَّبَ إلَیَّ ذِرَاعا" تَقَرَّبتُ إِلَبهِ بَاعا" وَ من أَتَانِی مَشیا" أَتَیتُهُ هَروَلَهً )).۱

هر کسی یک وجب به من نزدیک شود، من یک ذراع(از آرنج تا نوک انگشتان برابر با سه وجب)به او نزدیک می شوم و هر کس یک ذراع به من نزدیک شود، من یک باع (به اندازه گشودن دو دست) به او نزدیک می شوم و هر کس آهسته [و معمول]به سوی من آید، من با هروله (حالتی بین دویدن و راه رفتن) به سوی او می آیم.

راه من پوييد كاين راهست و بس
عشق من جوييد نى هر خار و خس
هر كه نزديك من آيد يك ذراع
من روان گردم به سویش باع باع
هر كه پيمايد ره من ميل ميل
من به فرسخ فرسخ آيم آن سبيل